Μελαγχολία καλικαντζάρων

Πάντα τα Θεοφάνια μου έφερναν μια μελαγχολία.Λίγο που τέλειωναν οι γιορτές,περισσότερο που άρχιζαν τα σχολεία αλλά ακόμα πιο πολύ που έφευγαν οι καλικάντζαροι.Για δύο εβδομάδες,όταν ήμουν παιδί,επιδιδόμουν σε ένα ανελέητο κυνήγι ξωτικών με όλα τα κόλπα που είχε η παράδοσή μας.Παγίδες με γλυκίσματα και κουραμπιέδες,κόκκινες κλωστές κλπ κλπ.Μια φορά είχα κάνει πρόταση να μην ρίξουμε αγιασμό στο σπίτι ώστε να μαζευτούν όλα τα καλικαντζάρια στο σπίτι μας.Περιττό να πω πως απορρίφθηκε η πρότασή μου.Ναι,ανέμελα χρόνια,που κοιμόμασταν με τις πόρτες ξεκλείδωτες...