Μεταφορά διηγημάτων

 

Είχε περάσει πολύς καιρός από την επίθεση του ερπετού και τον άδικο θάνατο του σοφού γέρου. Είχαν θρηνήσει όλοι στις σπηλιές το χαμό του. Επιδιόρθωσαν τις ζημιές και ενίσχυσαν τις αμυντικές τους κατασκευές ώστε να μην επαναληφθεί μια τέτοια καταστροφή. Οι πύλες έγιναν βαρύτερες και δυνατότερες, φράγματα και κανάλια φτιάχτηκαν για να διώχνουν τα νερά σε περίπτωση πλημμύρας, κατασκευάστηκαν νέα διαμερίσματα και αίθουσες πιο ψηλά στο εσωτερικού του σπηλαιώδους δικτύου.

Η σειρά διηγημάτων "Μετά την Αποκάλυψη" μεταφέρεται στο blog "Ποιητικά Παλαίσματα"

 https://poihsh-palh.blogspot.com/2022/04/blog-post_27.html

Εκεί θα αναρτώνται και τα διηγήματα Α-νοησιών

Τυπογραφικό λάθος

 

Κοίταξε γύρω του. Τα πάντα ήταν λευκά. Ούτε το παραμικρό ίχνος χρώματος δεν υπήρχε πουθενά. Δεν είχε ιδέα πού βρισκόταν. Η απουσία χρώματος τον τύφλωνε. Είχε αρχίσει να ιδρώνει. Ένας ήχος σφυριχτός ακούστηκε από πάνω του. Σήκωσε το κεφάλι του και είδε έντρομος κάτι τεράστιο να έρχεται καταπάνω του. Μόλις και μετά βίας κατάφερε να αποφύγει το αντικείμενο που όρμηξε καταπάνω του. Αυτό αμέσως σηκώθηκε και χάθηκε στον ουρανό που κι αυτός χρώμα λευκό είχε. Φεύγοντας όμως το αντικείμενο άφησε ένα τεράστιο σημάδι μελανιού που σχημάτιζε το γράμμα "Α" . Δε πρόλαβε να συνέλθει όταν ακούστηκε και δεύτερο σφύριγμα. Ενστικτωδώς πήδηξε μπροστά και με μια εντυπωσιακή κίνηση ρόλαρε επάνω στον ώμο του και προσγειώθηκε με ασφάλεια μακριά από το σημείο κρούσης. Μόλις σηκώθηκε είδε ένα δεύτερο γράμμα από μαύρο μελάνι. Αυτή τη φορά ήταν το "υ". Με την ίδια ταχύτητα και συχνότητα ακολούθησαν ένα "τ", ένα "ό" και ένα "ς". Μετά από ένα κενό ακολούθησε μια καταιγίδα τεράστιων γραμμάτων που έσκαγαν δίπλα του, το ένα μετά το άλλο. 

Μετά την "Αποκάλυψη" - Το ερπετό

 

Η φρικτή βροχή συνέχιζε να πέφτει με αμείωτη ορμή. Η στάθμη των μαύρων ελωδών νερών ανέβαινε όλο και περισσότερο. Ο φύλακας των σπηλαίων που είχε καθησυχάσει τον ανήσυχο σκύλο είχε αρχίσει να προβληματίζεται. Μαζί με τα νερά ήταν σίγουρο ότι θα πλησίαζε και ό,τι θα μπορούσε να κολυμπήσει εκεί μέσα. Και σίγουρα δε θα ήταν κάποιο χρυσόψαρο. Θυμήθηκε πως σε μια τέτοια βροχή, σε μια τέτοια πλημμύρα είχε χάσει τη ζωή του ένας απρόσεκτος σύντροφός του. Όταν έμεινε για δευτερόλεπτα αφηρημένος έξω από τις σπηλιές κοιτάζοντας την απαίσια μαύρη θάλασσα που είχε δημιουργηθεί από τη νεροποντή. Όταν μέσα από τα σκοτεινά νερά αναδύθηκε εκείνο το θηριώδες ερπετό και τον άρπαξε μπροστά στα μάτια του. Η τωρινή κατάσταση γινόταν ακόμα πιο απειλητική. Ίσως θα έπρεπε να ειδοποιήσει τους υπόλοιπους.

Κάποτε σε ένα δάσος

Αγαπούσε πολύ τους περιπάτους στο φωτεινό δάσος του μεσονυχτίου. Και το ίδιο το δάσος την υποδεχόταν με μεγάλη χαρά εκείνα τα βράδια της εκτυφλωτικής καταχνιάς. Τα κλαδιά των δέντρων έραιναν τα πλουμιστά μαλλιά της με χρωματιστές κορδέλες και τα λουλούδια γεμάτα ευγνωμοσύνη την ευχαριστούσαν για την παρέα της εκπέμποντας μια ατελείωτη αλυσίδα από πολύχρωμα αρώματα. Τα έντομα έστρωναν το μονοπάτι που πατούσε με ευωδιαστές μουσικές νότες. Ακόμα και το ταπεινό χορταράκι έβγαζε τα ακριβότερα σερβίτσια του μήπως και καταδεχτεί- πάντα καταδεχόταν- να πιει μαζί του μια δυο γουλιές ορυκτό τσάι. Τα ζωάκια του δάσους, σαρκοφάγα και φυτοφάγα, λαγοί, αλεπούδες, σκιουράκια, κουνάβια, τσακάλια, σκαντζόχοιροι και άλλα, ξεχνούσαν τις διαφορές τους και τους καθημερινούς μικρούς πολέμους τους για να της ετοιμάσουν το καλύτερο ξέφωτο του δάσους ώστε να μπορέσει εκεί να ξεκουραστεί και να περάσει τις ατελείωτα σύντομες βραδινές ώρες.

Κάθε βράδυ...(εξωφρενικό διήγημα α-νοησίας)

Κάθε που νύχτωνε, η ίδια τραγωδία διαδραματιζόταν. Κάθε μα κάθε βράδυ, το ίδιο δράμα. Σηκωνόταν με τη βαριά ατμόσφαιρα να γεμίζει το δωμάτιο. Πατούσε απαλά στο παλιό πάτωμα που έτριζε ακόμα και στη παραμικρή άσκηση δύναμης επάνω του. Όσο ανάλαφρα κι αν περπατούσε ο ίδιος. Κάθε βράδυ, οι μεντεσέδες της πόρτας έσκουζαν σαν δαιμονισμένοι μόλις την έσπρωχνε να ανοίξει. Κάθε νύχτα τα κόκκινα σαν τη φωτιά μάτια του τρυπούσαν το πυκνό σκοτάδι και του επέτρεπαν να δει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Ούτε ο πιο ανεπαίσθητος ήχος, ούτε η πιο ελαφριά οσμή δε μπορούσαν να ξεφύγουν από τις οξυμένες αισθήσεις του. Ήξερε τα πάντα. Πού βρισκόταν το κάθε τι. Ποιο ζωντανό πλάσμα έτρεχε κατατρομαγμένο μακριά του σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βρει καταφύγιο. 

Καθώς προχωρούσε στους διαδρόμους του παλιού, μεσαιωνικού πύργου, οι τόσο καλά εναρμονισμένες κινήσεις του θύμιζαν χορό που θα τον ζήλευαν ακόμα και οι πρίγκηπες της κολάσεως. Όλο το περιβάλλον γύρω του, η ίδια η πραγματικότητα συγκλονιζόταν αισθανόμενη την παρουσία και τη διάθεση του τρομερού αρπακτικού. 

Μια βροχερή νύχτα (ένα σκοτεινό διήγημα α-νοησίας)

 Προσπάθησε να τεντώσει τα φτερά του, κι ας μην υπήρχε ούτε ίχνος τους στη πλάτη ή έστω στα χέρια του. Σαστισμένο άνοιξε τα μάτια του. Δεν είχε κόρες για να εστιάσουν και ήταν ολόμαυρα. Έβλεπε όμως. Έβλεπε καθαρά για πρώτη φορά από τότε που θυμόταν τον εαυτό του, αν και καμία ανάμνηση πια δεν του είχε μείνει. Έκανε να μιλήσει μα ήχο δε μπόρεσε να βγάλει εκείνο το σκοτεινό χάσμα που είχε για στόμα. Κοίταξε τα γαμψά νύχια στα χέρια του χωρίς να μπορέσει να διακρίνει καθόλου δάχτυλα. Το δέρμα του του φάνηκε σκληρό, παρόλο που ήταν εντελώς άυλο. Τα πόδια του δεν κατέληγαν σε πέλματα και πατούσες.

 Η βροχή δεν το άγγιζε και το σκοτάδι δεν εμπόδιζε την όρασή του. Μπορούσε εύκολα να κινείται στο κακοτράχαλο μονοπάτι αλλά και έξω από αυτό. Περνούσε μέσα από τα χορτάρια, τους αγκαθωτούς θάμνους. Περπατούσε πάνω στα νερά χωρίς να βυθίζεται και στον αέρα χωρίς να πέφτει. Δίπλα από τους ανθρώπους στεκόταν χωρίς να γίνεται αντιληπτό. Μόνο μια γάτα, κατάμαυρη με άσπρα πατουσάκια, σήκωσε τις τρίχες της και έβγαλε τα νύχια της στο πέρασμά του και ένας σκύλος κάτασπρος με κόκκινο λαιμό, γάβγισε μέσα από την αυλή ενός σπιτιού καθώς το προσπερνούσε. 

Μονομαχία κάτω από το φεγγάρι

 

Το φεγγάρι εκείνη τη νύχτα χαιρόταν που άλλαξε γνώμη τελευταία στιγμή και τελικά βγήκε να φωτίσει τη σκοτεινή πεδιάδα. Δεν είχε ξυπνήσει πολύ ορεξάτο και σκεφτόταν σοβαρά να δηλώσει ασθένεια και ίσως να κυνηγήσει και μια αναρρωτική άδεια για δυο - τρεις νύχτες ακόμα. Τελευταία όμως στιγμή, μια ελαφρά οχλαγωγία του τράβηξε τη προσοχή στο κέντρο της πεδιάδας. Δε μπορούσε να διακρίνει καλά τι γινόταν από εκεί που είχε στήσει την αιώρα του και είχε ξαπλώσει οπότε σηκώθηκε, βρίζοντας ελαφρά την τύχη και την ατυχία του μαζί, ανέβηκε την ουράνια ανηφοριά και στάθηκε στη μέση του βραδινού ουρανού. Έριξε το φως του προς το μέρος της φασαρίας και το θέαμα του τράβηξε το ενδιαφέρον.

Δυο ομάδες ανθρώπων είχαν συγκεντρωθεί εκεί. Ξεχώριζαν οι αρχηγοί τους οι οποίοι κουβαλούσαν μαζί τους ξίφη. Από τη γλώσσα των σωμάτων τους αλλά και από τις σκληρές εκφράσεις των προσώπων τους καταλάβαινε κανείς για τι επρόκειτο. Μονομαχία! 

Μόλις το φως του φεγγαριού φώτισε καλά τη πεδιάδα, τα μέλη των δύο ομάδων αποτραβήχτηκαν και άφησαν τους δύο μονομάχους χωρίς το "ομ", δηλαδή μονάχους. Αυτοί τράβηξαν με λεβεντιά τα σπαθιά τους, τόση λεβεντιά που κανείς από τους παρευρισκόμενους δεν αντιλήφθηκε ούτε το κροτάλισμα των δοντιών τους, ούτε το χτύπημα των τρεμάμενων γονάτων τους αλλά ούτε και την ανεπαίσθητη μυρωδιά ούρων που προερχόταν από τα καλοραμμένα εσώρουχα τους. Κανείς δεν αντιλήφθηκε δηλαδή αυτό που κάποιος πιο άξεστος από εμένα και το φεγγάρι, θα περιέγραφε ως απώλεια ούρων λόγω παρατεταμένης τρομάρας.

Το νούφαρο(ένα ανόητο ρομαντικό διήγημα)

 

Κάποτε περπατούσα δίπλα σε ένα βαλτοτόπι. Μέσα στη γλίτσα, τα σκουροπράσινα νερά και τα κουνούπια που μεθυσμένα από το αίμα που κατανάλωσαν όλο το προηγούμενο βράδυ έκαναν αφόρητο θόρυβο, ξεχώριζε ένα νούφαρο. Το νούφαρο αυτό, αν και μέσα στην ασχήμια είχε βγάλει ένα απίστευτα όμορφο ανθό. Ένα υπέροχο λουλούδι, στα πέταλα του οποίου εναλλάσσονταν όλα τα γνωστά στο ανθρώπινο μάτι χρώματα. Ήταν τόσο όμορφο που ακόμα και οι άξεστες μύγες που πετούσαν άτσαλα γύρω γύρω, αγουροξυπνημένες ακόμα, όταν περνούσαν δίπλα του συμμάζευαν τα φτερά τους και γίνονταν πολύ προσεκτικές στο πέταγμά τους. 

Ο Άτυχος Ταξιδιώτης

 

Όλοι απέφευγαν το μονοπάτι που περνούσε δίπλα από το δέντρο που φτερνιζόταν. Όπως μαρτυρά ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές, αστερίσκους και άλλα παρόμοια νοστιμότατα οστρακοειδή, το δέντρο αυτό συχνά πυκνά φτερνιζόταν. Φτερνιζόταν τόσο δυνατά που μπορούσε να εκτοξεύσει το τρομερό -και αρκούντως αηδιαστικό- μίγμα χλωροφύλλης, χυμού και μίξας ως και δεκαπέντε μέτρα μακριά. Εκτός από σιχαμερό, το αποτέλεσμα της ευαίσθητης μύτης του συγκεκριμένου δέντρου είχε τη διόλου ευπρεπή συνήθεια να αφήνει λεκέδες αλλόκοτων σχημάτων στα ρούχα και μια βαριά μυρωδιά μούχλας και μπαγιάτικης μπύρας πάνω στα ρούχα του άτυχου ταξιδιώτη ο οποίος θα τύχαινε να περνά από εκεί κοντά την ώρα που το δέντρο θα έκανε τον χαρακτηριστικό ήχο "α-α-α-ααααψουυυυ!"

Μια (α)σοβαρή ιστορία

Ο ήλιος που από το ξημέρωμα τραγουδούσε είχε φιμωθεί από τα σύννεφα που ήρθαν να τον κρύψουν. Τα σύννεφα, ως γνωστόν, δεν έχουν καθόλου καλό μουσικό αυτί και όλοι οι υπόλοιποι τα κοροϊδεύουν γι' αυτή τους την αδυναμία, ειδικά το μπουμπουνητό που όποτε τα συναντά τους μιλά με τις ώρες για το μεγαλείο της όπερας και για τη σπουδαία καριέρα βαρύτονου που θα μπορούσε(ή...θα έπρεπε) να κάνει. Μέχρι που τον βαριούνται και τον ξεφορτώνονται πετώντας τον με δύναμη προς τη γη όπου σκάει με πάταγο. Τότε τα σύννεφα γελούν χαιρέκακα και εκφράζουν ειρωνικά τον θαυμασμό τους για την ευρεία γκάμα τόνων που μπορεί να πιάσει το φλύαρο μπουμπουνητό. 

Τέλος πάντων, εκείνη τη μέρα το μπουμπουνητό δεν είχε όρεξη να πειράξει τα σύννεφα κι έτσι δεν ακούστηκαν καθόλου βροντές και δεν έπεσε καμία αστραπή. Η αστραπή, έφευγε πρώτη, πριν καταλήξει το κορόιδεμα που έκανε το μπουμπουνητό στα σύννεφα σε...ελεύθερη πτώση. Έφτανε στη γη και περίμενε πότε θα φθάσει και το πεταμένο μπουμπουνητό για να πάνε για καφέ και κρέπες σε μια καταπληκτική κρεπερί την οποία διατηρούσε ένα τροφαντό πάντα. Αν κι εδώ που τα λέμε είναι σπάνιο να συναντήσεις αδύνατο πάντα. Είναι πάντα τροφαντά. Ίσως και γι' αυτό να τα λένε πάντα. 

Το τραγούδι του γλάρου(ένα διήγημα παράνοιας και α-νοησίας)

 

Κάθε πρωί η ίδια δουλειά! Κάθε πρωί ξυπνούσε με τον ίδιο τρόπο. Εκείνος ο αναθεματισμένος γλάρος ερχόταν και καθόταν στη ταράτσα και άρχιζε εκείνο το ατελείωτο τραγούδι του. Δε σταματούσε να τραγουδά με τη φάλτσα φωνή του. Δεν το άντεχε πια. Εντάξει, μπορούσε να ανεχτεί το μπουζούκι που έπαιζε θορυβωδώς ο πορτοκαλί κούνελος, δεν τον πείραζε τόσο πολύ ο ήχος από τα ντραμς του σπουργιτιού με την καράφλα και την κοτσίδα του, άντεχε τη ξεκούρδιστη κιθάρα του τιρκουάζ γάτου αλλά αυτό το τραγούδι του καταραμένου γλάρου δε μπορούσε να το ακούει άλλο. 

Αυτή τη μέρα το είχε πάρει απόφαση. Ή αυτός θα έμενε ή ο γλάρος με τη φάλτσα φωνή του. Άρπαξε το ιαπωνικό σπαθί του και ανέβηκε τις σκάλες. Τα σκαλιά έτριζαν ρυθμικά αφήνοντας σε κάθε του βήμα να απελευθερωθούν μια πλειάδα χρωμάτων και αρωμάτων. Τα αγαπημένα του αρώματα ήταν αυτά της ουράς του σκίουρου και του δοντιού της νυφίτσας ενώ δεν μπορούσε ποτέ να χορτάσει το χρώμα του χαρτιού που το κόβει ένα ψαλίδι.

Η μάχη (ένα πολεμικό διήγημα α-νοησίας)

Τον ξύπνησε ο βρυχηθμός του πολέμου. Αυτό το τόσο γνωστό πια στα αυτιά του τιτίβισμα που κάνουν οι βόμβες λίγο πριν να σκάσουν πετώντας λουλούδια γύρω τους. Έτσι φύτρωσαν οι κήποι στην ανατολική πλευρά της πόλης. Εκεί έπεσαν τρεις ομάδες βομβών. Η πρώτη άπλωσε παντού μενεξεδιά λουλούδια, η δεύτερη κίτρινα και η τρίτη κόκκινα τριαντάφυλλα. Έτσι οι μέλισσες και οι πεταλούδες, με τους έλικές τους να δουλεύουν με πλήρη ισχύ, μπορούσαν πια γρήγορα να ανεφοδιάζονται. 

Ένα σπουργίτι ήρθε και κάθισε στο περβάζι του παραθύρου του. Χωρίς δεύτερη σκέψη έβγαλε τη κάρτα του από το πορτοφόλι του και την έβαλε στην υποδοχή ΑΤΜ που είχε στο στήθος του το μικρό πτηνό. Πάτησε ελαφρά το ράμφος του και από τη θυρίδα στη πλάτη του σπουργιτιού βγήκαν τα χρήματα που ήθελε να σηκώσει. Έβαλε τα χρήματα στο πορτοφόλι του. Το χαρτονόμισμα των πενήντα ευρώ δε σταμάτησε να τραγουδά παρά μόνο όταν έκλεισε το πορτοφόλι του και το έβαλε στη τσέπη.

Μετά την "Αποκάλυψη" - Το πρώτο κυνήγι

 

Ξύπνησε απότομα. Το κρύο τον πονούσε. Κόιταξε γύρω του. Δίπλα του υπήρχε ένας πέλεκυς. Του φάνηκε πολύ οικείο το όπλο. Το πήρε στα χέρια του. Σκοτάδι παντού γύρω του. Μόλις τα μάτια του συνήθισαν κατάλαβε πως βρισκόταν περικυκλωμένος από τεράστια αγριωπά δέντρα που σχημάτιζαν ένα σκοτεινό και απειλητικό δάσος. 

Ο ουρανός ήταν γεμάτος με μαύρα σύννεφα. Ένα είδος χιονιού έπεφτε. Όχι, δεν ήταν χιόνι. Αυτό το πράγμα έμοιαζε με χιόνι αλλά στην πραγματικότητα ήταν παγωμένη στάχτη. Τέλος πάντων έτσι του φαινόταν. Δεν τον πολυένοιαζε κιόλας. Προείχε να καταλάβει που είναι και πώς βρέθηκε εκεί. Δε μπορούσε να θυμηθεί. Το μόνο που θυμόταν ήταν μια λάμψη. Μια ξαφνική λάμψη μετά από κάποιου είδους έκρηξη που τον βρήκε την ώρα που...κυνηγούσε! Ναι, αυτό το θυμόταν. Ήταν κυνηγός. Όμως γιατί δε μπορούσε να θυμηθεί το όνομά του, το σπίτι του. Οικογένεια και φίλους είχε άραγε; Και τι απέγιναν;

Μετά την "Αποκάλυψη" - Οι σπηλιές

 Οι σπηλιές πραγματικά στο εσωτερικό τους έσφυζαν από ζωή.  Ήταν εξαιρετικά διαμορφωμένες . Είχαν φτιαχτεί έτσι ώστε κάθε μία να μοιάζει πάρα πολύ με άνετο διαμέρισμα. Συνδέονταν μεταξύ τους εσωτερικά με ένα πολύπλοκο δίκτυο διαδρόμων ενώ εξωτερικά υπήρχαν σκαλιά που ένωναν τις εισόδους του σπηλαιώδους συμπλέγματος. Μια ολόκληρη πολιτεία είχε κατασκευαστεί μέσα στη κοιλιά αυτού του λόφου.

Μετά την "Αποκάλυψη" - Ο Κυνηγός

"Παπάς; Τι στην ευχή θέλει ένας παπάς σε τούτο τον ερημότοπο; Ήρθες να κηρύξεις μετάνοια στα τέρατα, στα δέντρα ή στις πέτρες;" είπε και ξέσπασε σε τρανταχτά γέλια ο γιγαντόσωμος άντρας που μόλις του είχε σώσει τη ζωή, ξεκολλώντας το τσεκούρι του από το υπόλοιπο του κεφαλιού του τέρατος που πριν λίγο είχε σκοτώσει. " Χαχα! Άκου τύχη! Να πετύχω παπά μετά από τούτο το χαμό που έπεσε σε όλο τον κόσμο! Λοιπόν, αυτή είναι η Αποκάλυψη; Να περιμένουμε τη Κρίση τώρα;" συνέχισε με περιπαικτικό τόνο, που όμως δε φαινόταν καθόλου ενοχλητικός. " Δε ξέρω. Δε ξέρω αν ζούμε την Αποκάλυψη, τους χρόνους του Αντίχριστου ή ο,τιδήποτε παρόμοιο", του απάντησε. Άκουσε τα λόγια από το στόμα του να βγαίνουν απότομα και επιθετικά. Αμέσως επανάκτησε την αυτοσυγκράτησή του, σε κάποιο βαθμό τουλάχιστον και ξαναμίλησε στο σωτήρα του: "Συγνώμη, μάλλον φταίει η κούραση. Ευχαριστώ πολύ που με έσωσες, θα στο χρωστάω". Ο πελεκυφόρος άντρας γέλασε ξανά, πιο σιγά αυτή τη φορά και τον χτύπησε στη πλάτη. Αν και φιλικό, το χτύπημα φανέρωνε άνθρωπο εξαιρετικά χειροδύναμο. "Και βέβαια θα μου το χρωστάς! Πώς θα το ξεπληρώσεις δε ξέρω. Θα μου κάνεις κανένα εξορκισμό;", αυτή τη φορά τα λόγια του προκάλεσαν γέλια και στους δυο. "Έλα, πάμε μακριά από αυτό το παλιομέρος".

Μετά την "Αποκάλυψη" - Το δάσος

 

Είχαν περάσει πάνω από δυο εβδομάδες από τότε που είχε αφήσει τον οικισμό. Από τότε που συνειδητοποίησε πως η ανθρωπότητα και οι κανόνες της παραμένουν απαράλλακτοι ακόμα και μετά από τον παρ' ολίγον ολικό αφανισμό τους. Ο άνθρωπος είναι ακόμα αυτός ο ίδιος που ακολούθησε το φίδι. Αυτός που σκότωσε τον Άβελ και που έχτισε τον πύργο στη Βαβέλ. Αυτός που φώναξε "άρον άρον σταύρωσον Αυτό". Οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να αλληλοσπαραχθούν σε κάθε ευκαιρία. Και μάλιστα στο όνομα της ευημερίας τους και της μακροημέρευσής τους.

Δυο εβδομάδες περιπλανιόταν χωρίς να σταματά παρά ελάχιστα για να ξεκουραστεί. Ο δρόμος του τον είχε βγάλει μακριά πια από την πόλη, στην ερημιά. Ερημιά τρόπος του λέγειν αφού σε σχετικά μικρή απόσταση υπήρχε ένα τεράστιο κατάμαυρο δάσος. Μαύρα πανύψηλα δέντρα σε πυκνή διάταξη, όμοια με αρχαία ρωμαϊκή λεγεώνα, σχημάτιζαν αυτό το σκοτεινό τείχος. Είχε συνεχώς την αίσθηση πως κακόβουλα μάτια τον παρακολουθούσαν μέσα από το σκοτάδι. Προσπαθούσε να μένει μακριά από το δάσος παίρνοντας όσο ήταν δυνατό τα πιο μακρινά μονοπάτια. Μερικές φορές όμως αναγκάστηκε να περπατά σε δρομάκια που τον έφερναν περίπου στα πεντακόσια μέτρα από τα τερατώδη εκείνα δέντρα. Ο σκύλος του όταν πλησίαζαν τόσο γρύλιζε και έκλαιγε. Μόλις γινόταν αυτό φρόντιζε να απομακρύνεται γρήγορα βγαίνοντας από το μονοπάτι και αν ήταν απαραίτητο σκαρφαλώνοντας στα μικρά υψωματάκια που έβρισκε να τον εμποδίζουν μέχρι να βγει σε κάποιον άλλο χωματόδρομο που κινούταν πιο μακριά από εκείνο το εφιαλτικό μέρος. Όταν το σκοτάδι γινόταν πιο έντονο (πλέον δεν υπήρχε μέρα και νύχτα σε τούτο τον κόσμο παρά εναλλαγή της έντασης του σκοταδιού) έβρισκε ένα μέρος για να ξεκουραστεί από όπου θα μπορούσε να παρατηρεί το δάσος χωρίς να μένει ο ίδιος εκτεθειμένος.

Ο τάφος

 

Η νεκρική πομπή προχωρούσε με βήμα σταθερό, με έναν παράδοξα συντονισμένο ρυθμό. Γοερά κλάματα ακούγονταν μέσα στο χαλασμό που προκαλούσε η νεροποντή. Μπροστά πήγαινε ο παπάς του χωριού ψέλνοντας ακολουθούμενος από τον επίτροπο της εκκλησίας που κρατούσε το σβησμένο από το νερό της βροχής θυμιατό. Το φέρετρο κουβαλούσαν τέσσερις συγγενείς του νεκρού, ο αδελφός και τα ξαδέρφια του. Πιο πίσω οι γονείς του, γερασμένοι και αποκαμωμένοι ακόμα περισσότερο από το κακό που τους βρήκε ξαφνικά, ενώ η γυναίκα και τα παιδιά του δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν ακόμα τι είχε συμβεί. Η πορεία ολοκληρωνόταν από τους υπόλοιπους συγγενείς και φίλους οι οποίοι άλλοι βουβοί και άλλοι κλαίγοντας με αναφιλητά συνόδευαν τον αγαπημένο τους στη τελευταία του κατοικία.

Πατώντας πάνω σε πεσμένα φύλλα, σπασμένα κλαδιά και λάσπες έφτασαν μπροστά τον τάφο. Η βροχή δυνάμωσε κι άλλο κάνοντας ακόμα πιο βαριά την ατμόσφαιρα. Οι ευχές και τα τροπάρια ειπώθηκαν σχετικά γρήγορα, το φέρετρο κατέβηκε και το χώμα άρχισε να ρίχνεται για να σκεπάσει τον τάφο. Οι αστραπές που έπεφταν ρίχνοντας σύντομα το εκτυφλωτικό τους φως  και τα εκκωφαντικά μπουμπουνητά που έκαναν τον τόπο να τρέμει δημιούργησαν μια απόκοσμη ατμόσφαιρα. Ήταν τέτοια τα παιχνίδια που έκανε η φύση εκείνη την ώρα που σε κάποιους φάνηκε πως άκουσαν φωνές μέσα από το φέρετρο ενώ άλλοι νόμισαν πως το είδαν να κινείται.

Ο Κυνηγός των ονείρων

Το όνομά μου δεν έχει πια καμία σημασία. Κανείς δεν έμεινε άλλωστε να το θυμάται. Κανείς από αυτούς που με γνώριζαν, από τους φίλους, τους μαθητές, το λαό μου δεν έχει μείνει. Ακόμα κι αυτή η ερωμένη μου, η μεγάλη βασίλισσα, έχει πια σβηστεί από τα βιβλία και τις αναμνήσεις των ανθρώπων. Ακόμα και ο ίδιος ο Θεός πιθανόν να μη με θυμάται πια. 

Ήμουν ιερέας της χαμένης φυλής των Χαζάρων. Ήμουν ένας Κυνηγός των Ονείρων. Διάβαζα τα όνειρα, τα εξηγούσα, βουτούσα μέσα τους όπως βουτάνε οι άνθρωποι τα ζεστά καλοκαιρινά πρωινά σε μια λίμνη και τελικά ζούσα μέσα σε αυτά. Μπορούσα να χαθώ μέσα στα όνειρα και να ανασύρω από αυτά οποιοδήποτε θήραμα, είτε θηρίο είτε άνθρωπο είτε αντικείμενο μου ζητούσαν. Ήμουν ο καλύτερος των Κυνηγών. Τα όνειρα δεν ήταν απλά το πεδίο δράσης μου, δεν ήταν απλά το φυσικό περιβάλλον μου ή το σπίτι μου, ήταν η ζωή μου.

Μετά την "Αποκάλυψη" - Η αρχή

 

Ήταν ξημερώματα. Η σχετική ησυχία της πόλης διακόπηκε από το βροντερό ήχο μιας δυνατής έκρηξης την οποία ακολούθησε μια εκτυφλωτική λάμψη. Κλάσματα του δευτερολέπτου μετά η αναταραχή αυτή έδωσε τη θέση της σε απόλυτη ησυχία και πυκνό σκοτάδι καθώς οι αισθήσεις του τον εγκατέλειπαν και έπεφτε σαν κούτσουρο στο έδαφος. Το τελευταίο πράγμα που του φάνηκε να ακούει ήταν ο γδούπος που έκανε το σώμα του όταν χτύπησε στο έδαφος. 

Όταν ξύπνησε το πρώτο πράγμα που ένιωσε ήταν το κρύο. Στιγμές αργότερα αντιλήφθηκε και το περίεργο σκοτάδι που σκέπαζε τα πάντα. Ήταν ένα σκοτάδι πυκνό που όμως επέτρεπε στα μάτια του να διακρίνουν τι βρισκόταν γύρω του. Βγήκε έξω από το μισογκρεμισμένο κτίριο που κάποτε ήταν το σπίτι του. Κοίταξε τη γειτονιά γύρω του ή ό,τι είχε απομείνει από αυτήν. Κοίταξε όσο μακρύτερα μπορούσε. Το μόνο που έβλεπε ήταν ερείπια. Σκαρφάλωσε στη ταράτσα ενός σπιτιού που φαινόταν σε καλύτερη κατάσταση. Τουλάχιστον δεν κινδύνευε με άμεση κατάρρευση. Κοίταξε από ψηλά. Η πόλη που κάποτε έσφυζε από ζωή είχε απομείνει ένα φάντασμα χαλασμάτων και ερήμωσης. Τίποτα δε θύμιζε ότι κάποτε υπήρχαν άνθρωποι εκεί που ζούσαν την καθημερινότητά τους.

Μετά την "Αποκάλυψη" - Το θηρίο

 

Εκείνο το πρωινό τον ξύπνησε η φασαρία που έκαναν οι άνθρωποι της κοινότητας. Της κοινότητας. Είχε περάσει ένας χρόνος και ο καταυλισμός έγινε κοινότητα. Και τώρα ο αρχηγός της κοινότητας τους καλούσε σε συγκέντρωση. Κάτι σημαντικό ετοιμαζόταν. Ακολούθησε τους υπόλοιπους που πήγαιναν με γρήγορο βήμα προς το σημείο συνάντησης.

O Αρχηγός, έτσι τον αποκαλούσαν όλοι και ο ίδιος το απολάμβανε είχε ήδη πάρει θέση στο κέντρο του χώρου και φούσκωνε από περηφάνεια, ενώ τα μάτια του είχαν την λάμψη του αρπακτικού. Ήταν καλός άνθρωπος, με ηγετικές ικανότητες αδιαμφισβήτητες και πράγματι με τις αποφάσεις του και τις ενέργειές του είχε καταφέρει να βρουν αυτό τον πολύ καλύτερο μέρος για να εγκατασταθούν. Ένα μέρος που τους προσέφερε ασφάλεια από τις επιδρομές ληστών, μεταλλαγμένων, θηρίων και άλλων περίεργων και τρομακτικών πλασμάτων που τώρα πια διέτρεχαν τις ακατοίκητες εκτάσεις. Όμως δεν ήταν δυνατόν να κρυφτεί η αλλαγή του χαρακτήρα του. Μια αλλαγή που συντελούνταν καθημερινά. Ακόμα και μετά από την σχεδόν ολική εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους, η εξουσία συνέχιζε να φθείρει τις ψυχές.