
Την άνοιξη του 2001, θα περνούσε το κατώφλι των εντυπωσιακών «εξωγήινων» κτηρίων από τα οποία διοικείται ο οργανισμός από τον οποίο θα ζητούσε βοήθεια. Στο Στρασβούργο έκανε χειραψία με την πρόεδρο της Ευρωβουλής Nicole Fontaine και στις Βρυξέλλες ο Ύπατος Εκπρόσωπος της EE για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας Χαβιέ Σολάνα τον άφησε να περιμένει αμήχανο στο σαλόνι της συνάντησης. «Το μήνυμά μου προς τον Μπους είναι το εξής: Εάν η ειρήνη δεν αποκατασταθεί στο Αφγανιστάν, εάν δεν βοηθηθεί ο λαός, είναι βέβαιο ότι το πρόβλημα του Αφγανιστάν θα επηρεάσει επίσης τις ΗΠΑ και πολλές άλλες χώρες«. Αυτά ήταν τα λόγια του ανθρώπου που συνέτριψε τον σοβιετικό στρατό, ένωσε τις φυλές του Αφγανιστάν, δημιούργησε κοινωνική πρόνοια εν καιρώ πολέμου και αντιστάθηκε επιδέξια στους Ταλιμπάν. Δύο μέρες πριν την 11η Σεπτεμβρίου, ο ιδιοφυγής Αφγανός ηγέτης Άχμαντ Σαχ Μασούντ θα έπεφτε θύμα δολοφονίας, εγκαταλελειμμένος από Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον. Η Δύση θα το πλήρωνε ακριβά.
Πίσω στα 1978, η σφαγή του πρώτου προέδρου του Αφγανιστάν Νταούντ και της οικογενειάς του από τους κομμουνιστές πραξικοπηματίες, άνοιξε τον κύκλο αίματος. Οι νέοι ηγέτες, εντολοδόχοι της Μόσχας, ήταν τόσο ακραίοι που αλληλοσκοτωθήκαν αναγκάζοντας ακόμα ακόμα και την ΕΣΣΔ να στείλει στρατό στη χώρα για να ελέγξει την κατάσταση. Αυτό ήταν, η χώρα ήταν υπό ξένη κατοχή.

‘Ηδη πριν εξοντωθεί ο άλλοτε φιλοσοβιετικός Νταούντ, είχε αναντυχθεί ένα αντικομμουνιστικό κίνημα στο Αφγανιστάν που όφειλε την ισχύ του στις ιδέες που κυκλοφορούσαν στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ. Ένα κράμα παραδοσιακού ισλαμισμού και σύγχρονης δημοκρατικής διακυβέρνησης. Έκτοτε, ξεπήδησε η Ισλαμική Κοινωνία, μια ισλαμική ομάδα, με ηγέτη τον ακαδημαϊκό Μπουρχανουντίν Ραμπανί, στρεφόμενο ενάντια στην κομμουνιστική επιβολή. Πολύ γρήγορα όμως, ήρθε ο διχασμός ανάμεσα στους δύο νεαρούς χαρισματικούς εκλεκτούς του Ραμπανί, τους φοιτητές μηχανικής Μασούντ και Χεκματιάρ.


