Το κενό

Κάποιοι γίνονται κληρικοί για τη θέση του δημοσίου. Άλλοι επειδή ως κληρικοί μπορούν να ασκήσουν μια κάποια εξουσία. Μερικοί γίνονται επειδή η πίστη τους τους οδηγεί και υπάρχουμε και εμείς -νομίζω πως είμαστε  οι περισσότεροι- που προσπαθούμε να γεμίσουμε κάποια κενά μέσα μας με την ιερωσύνη. 

Τώρα, αυτή η τελευταία κατηγορία έχει κάποιους κινδύνους. Αν δεν αντιμετωπιστεί σωστά, το κενό μέσα μας δε θα καλυφθεί με την ιερωσύνη αλλά αντίθετα θα μεγαλώσει. Θα θεριέψει και τελικά θα μας καταπιεί. Και μπορεί να γεννήσει τέρατα. 

Βλέπετε  οι δυο πρώτες κατηγορίες σπάνια θα έχουν ως αποτέλεσμα κάτι πολύ κακό. Ίσα ίσα, πιθανότατα να είναι οι κατηγορίες που βγάζουν τους καλύτερους "επαγγελματίες". Δηλαδή κληρικούς που κρατούν μια στάση τέτοια που τους βοηθά είτε να κερδίζουν αξιοπρεπώς το ψωμί τους είτε έχουν μια σοβαρή συμπεριφορά ώστε να ασκούν την όποια εξουσία θέλουν. 

Εκείνοι που οδηγούνται από τη πίστη μπορεί να γίνουν πολύ συντηρητικοί- πιο σπάνια φανατικοί-  μπορεί τελικά να απωλέσουν τη πίστη τους και να αποχωρήσουν ή στην καλύτερη περίπτωση να φτάσουν στην αγιότητα. 

Άλλα όσοι ψάχνουμε για μια απάντηση για το κενό που έχουμε μέσα μας, το οποίο είναι τέτοιο ώστε να μας απομακρύνει από κάθε άλλη κοσμική σταδιοδρομία(υπάρχουν κι εκείνοι που το κενό τους τους οδηγεί σε μονοπάτια διαφορετικά, κοσμικά), οφείλουμε να προσέχουμε διπλά. Γιατί αν δεν αντιληφθούμε ότι το κενό μας χρειάζεται θεραπεία, χρειάζεται πλήρωση και όχι μια απλή αντικατάσταση με κάτι άλλο, τότε κινδυνεύουμε να γίνουμε εμείς οι ίδιοι αυτό το κενό και  να καταπιούμε και τους γύρω μας...

Άγιος Σπυρίδωνας - Μερικές σκέψεις περί ιερωσύνης

 

Ο Άγιος Σπυρίδωνας, ένας από τους πιο γνωστούς και αγαπητούς αγίους στους χριστιανούς, αξιώθηκε να έχει τη χάρη να κάνει θαύματα. Οι Κερκυραίοι αλλά και άλλοι άνθρωποι σε άλλες περιοχές μπορούν αν διηγηθούν πολλές τέτοιες ιστορίες. Αλλά ας τα αφήσουμε λίγο στην άκρη αυτά. 

Ο Άγιος Σπυρίδωνας, αν και με περιορισμένη μόρφωση έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Α Οικουμενική Σύνοδο και την καταπολέμηση του Αρείου και των κακοδοξιών του(είναι γνωστό το θαυμαστό σημείο με το κεραμίδι). Είχε προηγουμένως γίνει δια βοής κλήρου και λαού Επίσκοπος Τριμυθούντος στην Κύπρο λόγω των αρετών του. 

Διαβάζουμε λοιπόν στον βίο του το εξής: "Μετά από πολλές πιέσεις, χειροτονήθηκε ιερέας". Ο Άγιος Σπυρίδωνας, ο οποίος ποτέ δεν εγκατέλειψε το επάγγελμα του βοσκού, δεν τολμούσε να γίνει ιερέας. Αυτός που "σαν χαρακτήρας,  ήταν απλός, αγαθός, γεμάτος αγάπη για τον πλησίον του. Που τις Κυριακές και τις γιορτές, συχνά έπαιρνε τους βοσκούς και τους οδηγούσε στους ιερούς ναούς, και κατόπιν τους εξηγούσε την ευαγγελική ή την αποστολική περικοπή. Που ο  Θεός τον ευλόγησε να γίνεται συχνά προστάτης χήρων και ορφανών". Αυτός ο άνθρωπος δίσταζε να γίνει ιερέας...

Αλήθεια, όλοι εμείς που γίναμε τελικά ιερείς, και όχι επειδή μας άσκησαν πίεση λόγω των αρετών μας, μάλλον εμείς ασκήσαμε πίεση ώστε να χειροτονηθούμε παρά την έλλειψή μας σε αρετές, έχουμε ποτέ σκεφτεί το βάρος που αναλαμβάνουμε; Να το σκεφτούμε πραγματικά, όχι να το επαναλάβουμε μηχανιστικά και ευσεβιστικά σε νεοχειροτονηθέντες κληρικούς. Έχουμε άραγε συναίσθηση του τι κάνουμε όταν τελούμε τη Θεία Λειτουργία. Όταν μετατρέπουμε "την ώρα συνάντησης του χρόνου και της αιωνιότητας, τον τόπο όπου τα Ουράνια φιλούν τη γη" σε μια απλή καλλιτεχνική παράσταση για να επιδείξουμε τις φωνητικές ικανότητες τις δικές μας και των χορωδιών, όταν -ακόμα χειρότερα- προβάλλουμε τον εαυτό μας, τον προμοτάρουμε είτε ως παραδοσιακό, αυστηρό, είτε ως προοδευτικό και επαναστατικό είτε ως βαθιά μορφωμένο, είτε ως απλό και ταπεινό, ενώ τίποτα από αυτά δεν ισχύει αφού απλώς υποκρινόμαστε για να κερδίσουμε ακολούθους αναλογιζόμαστε τι βάρος παίρνουμε; Όταν την ευλογία να προστατεύουμε χήρες και ορφανά την αναγιγνώσκουμε ως ευκαιρία για υψηλές γνωριμίες καταλαβαίνουμε τι κρίμα παίρνουμε; Και πολλά άλλα θα μπορούσα να αναφέρω αλλά δεν έχει νόημα.

Τα παραπάνω δεν τα έγραψα για να τα κηρύξω ούτε για να διδάξω κάποιους. Τα έγραψα μήπως και τα σκεφτώ ποτέ κι εγώ. Μέχρι τότε ελπίζω ο άγιος Σπυρίδωνας, μέσα στα τόσα θαύματα που έκανε, να προσευχηθεί και για τους κληρικούς που και απερίσκεπτα πήραμε αυτόν τον δρόμο και χωρίς να το πολυσκεφτόμαστε συνεχίζουμε την στραβή μας περπατησιά.

Η υποχώρηση στη μιζέρια

 

Αυτό που δε μου αρέσει στους κληρικούς(όχι σε όλους προφανώς) και είναι κάτι που για χρόνια έκανα κι εγώ, πέφτοντας σε αυτή τη λούμπα, είναι η υπερβολική σοβαρότητα-σοβαροφάνεια και καχυποψία ή και ο φόβος που έχουμε στην καθημερινότητά μας. Από αυτό εξαιρούνται κάτι βλαμμένοι φανατικοί που έτσι κι αλλιώς έχουν το ακαταλόγιστο και λένε ό,τι προλάβουν. Αυτοί είναι άλλη κατηγορία, έχω ασχοληθεί και παλιότερα με τούτους. Αλλά όλοι οι υπόλοιποι βγάζουμε μια κάπως θλιβερή εικόνα. Πασχίζουμε να βγάλουμε μια σοβαρή εικόνα-δε σκίζουμε κι από χιούμορ οι παπάδες- και έχουμε ένα ύφος λες και έχουμε φάει πολύ ρύζι κι έχουμε στουμπώσει. Τα παίρνουμε όλα πολύ σοβαρά, λείπει η απαραίτητη ελαφρότητα, με αποτέλεσμα σε όποιο χώρο κι αν μπαίνουμε να χαλάμε την ατμόσφαιρα(το είχε πει και ο Αρχιεπίσκοπος κάποτε). Επιπλέον μπαίνουμε σε ένα γαϊτανάκι όπου προσέχουμε τι θα πούμε, πώς θα ερμηνευτεί αυτό που θα πούμε, ποιος θα το διαβάσει, πού και πώς θα το μεταφέρει κλπ. Έτσι σιγά σιγά υποκύπτουμε σε μια δηλητηριώδη μιζέρια η οποία απλώνεται σε όλη την ύπαρξή μας και μολύνει τα πάντα. 

Όλα τα παραπάνω-τα οποία δεν τα υιοθετούμε από μόνοι μας οι κληρικοί, αλλά σε τέτοιου είδους συμπεριφορά μας ωθούν άλλοι κληρικοί, ο κόσμος που εκκλησιάζεται και ο καθένας έχει και μια ηλίθια εικόνα και απαίτηση για και από τον παπά,  αλλά και τα πάμπολλα "εκκλησιαστικά" βιβλία που κυκλοφορούν και από τα οποία το 99% είναι για πέταμα- με ταλαιπώρησαν για πολλά χρόνια μέχρι που κάποια στιγμή, αφού κόντεψα να σκάσω αποφάσισα να επανέρθω σε εργοστασιακές ρυθμίσεις. Δεν έγινα παπάς για να προσποιούμαι ότι είμαι κάποιος άλλος ούτε για να φοβάμαι τι λέω, με ποιον και πως. Αυτά για σήμερα. Όταν μου ξανάρθει έμπνευση τα λέμε.

Το καθήκον

 

"Μα υπάρχει -σεις κρίνετε- υψηλότερο καθήκον και εξόφληση χρέους από του να κλαίω με όσους κλαίουν, να διαμαρτύρομαι με όσους δίκαια διαμαρτύρονται και να επιζητώ να συγχαρώ κάποτε με τη χαρά, που πρέπει να έρθει και στα παιδιά του Θεού που στερούνται· εγώ ο ταπεινός λειτουργός και εργάτης Του;" 

π.Γεώργιος Πυρουνάκης - Η θεολογία και το έργο ενός ελεύθερου ανθρώπου, Φωτεινή Οικονόμου, εκδ. Αρμός

Κληρικαλισμός και πατρότητα

 

https://www.enoriako.info/index.php/diafora/1509-patrotita-kai-klirikalismos

Συγγραφέας: Aupetit Michel

Επιλογικό κεφάλαιο του πρόσφατου βιβλίου του Μισέλ Ωπτί

 

Όταν ένας κληρικός επιλέγεται από τον Επίσκοπο ή τη Σύνοδο για μία συγκεκριμένη διακονία, πρέπει να έχει πάντοτε την αίσθηση πως αυτό αφορά σε μία αποστολή που του ανατίθεται και πως δεν είναι αυτός ο ίδιος που επιλέγει το υπούργημά του μέσα στην Εκκλησία, ούτε τους ανθρώπους στους οποίους αποστέλλεται ως ποιμένας. Εξάλλου, στις ημέρες μας η πρακτική είναι πως, καλώς ή κακώς, δεν επιλέγουν οι ίδιοι οι πιστοί τους ποιμένες τους. Αλλά, ακόμη και στις εποχές που το έκαναν, υπήρχε ανέκαθεν η αντίληψη πως είναι η Εκκλησία που προσφέρει σε κάθε κοινότητα τον ποιμένα της.

Αυτό ίσως φαντάζει κάπως παράταιρο για τις μοντέρνες, δημοκρατικές μας συνειδήσεις, όπου έχουμε την απαίτηση (που είναι μάλλον ψευδαίσθηση) πως οι κυβερνώμενοι επιλέγουμε με δημοκρατικό τρόπο τους κυβερνώντες. Ωστόσο, η βαθύτερη σημασία αυτής της εκκλησιαστικής πρακτικής είναι πως δεν αποτελεί προσωπική επιλογή και φιλοδοξία του ποιμένα να καταστεί ποιμένας. Αντίθετα, ο μελλοντικός ποιμένας πρέπει να είναι ικανός να δεχθεί αυτή την κλήση ως μία δωρεά του Θεού (πέρα από την ανθρώπινη αδυναμία και τις ατέλειες εκείνων που έχουν την ευθύνη να του αναθέσουν αυτή την αποστολή) και πρέπει να μάθει να αγαπά κάθε μέλος του ποιμνίου που τού ανατίθεται. Να μάθει να βλέπει, σε κάθε ποιμαινόμενο, το πρόσωπο του Χριστού.

Η Εκκλησία δεν μεγαλώνει με προσηλυτισμό. Μεγαλώνει από την έλξη της γοητείας της.

 

https://anastasiosk.blogspot.com/2023/04/blog-post_162.html

π.Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Η Εκκλησία δεν μεγαλώνει με προσηλυτισμό.

Μεγαλώνει από την έλξη της γοητείας της.

Καλημέρα.

Ευχαριστώ τον φίλο Θανάση Παπαθανασίου και όλους τους καθηγητές σας, που μου έκαναν την τιμή να έχω την χαρά της επικοινωνίας μαζί σας. Για ένα γέρο παπά, όπως εγώ, είναι ανακουφιστική χαρά το να βλέπει «ἰδίοις ὅμασι» τους αυριανούς εργάτες του Αμπελώνα του Χριστού. Ας είμαστε ειλικρινείς. Η κοινωνία μας, η υποτίθεται, χριστιανική, καθόλου δεν υπολήπτεται τον παπά, όμως ας είμαστε, όπως είπα, ειλικρινείς, όχι... αναίτια!! Ακόμα και αυτή την παλαιά στοργική προσφώνηση-παπά=πατερούλη (ο Ρώμης και ο Αλεξανδρείας έχουν ανάλογη) την απαξιώνει απορρίπτοντας το... παπαδαριό!

Γεννήθηκα σε ένα μεγαλούτσικο χωριό της Βόρειας Εύβοιας, που όλοι μικροί-μεγάλοι προσφωνούσαμε τον εφημέριο-παπά, και του μιλούσαμε στον ενικό! Άλλωστε και στον Χριστό στον ενικό μιλάμε. Ήταν έγγαμος αλλά δεν είχε βιολογικά δικά του παιδιά. Από την παρουσία και θέση του στις συνειδήσεις "γεννήθηκαν" τέσσερεις ιερείς και δύο ιερομόναχοι. Δεν είχαμε ιδιαίτερη πνευματικότητα, ούτε καταφεύγαμε σε ένα εξαϋλωμένο κόσμο, που, ας το ομολογήσουμε, υποκαθιστά πολλές φορές ή μάλλον συχνότατα την οδυνηρή πραγματικότητα που φοβόμαστε.

Ο Χριστός ως ιερέας

 

https://www.enoriako.info/index.php/2018-07-02-09-20-01/1463-to-megaleio-tis-ierosynis-tou-xristoy

Συγγραφέας: Erik Varden

Το μεγαλείο της ιεροσύνης του Χριστού

Και η μετοχή σ’ αυτό των ιερέων

(Κήρυγμα που δόθηκε σε μια αναθηματική λειτουργία για τον Χριστό τον Αιώνιο Αρχιερέα κατά την τελευταία ημέρα μιας κατασκηνωτικής ημέρας για τους κληρικούς της επισκοπής της Κοπεγχάγης, από τον επίσκοπο Trondheim Erik Varden)

Εβρ. 10.4-10: Ήρθα για να κάνω το θέλημά σου.

Ματθ. 26.36-42: Όχι όπως εγώ θέλω, αλλά όπως εσύ θέλεις.

 

Σε μεγάλο μέρος της σημερινής συζήτησης για την Εκκλησία, είναι φανερό ότι η υποτιθέμενη εικόνα του Χριστού είναι σχεδόν αποκλειστικά εγκόσμια! Ακούμε για τον Χριστό τον ενθαρρυντή, τον θεραπευτή, τον παρηγορητή και τον ευγενικό φίλο. Σε αυτή τη βάση επιθυμούμε μια Εκκλησία που να είναι περιεκτική, επιβεβαιωτική και παρηγορητική. Οι εικόνες δεν είναι ψεύτικες. Η προσδοκία δεν είναι ψεύτικη. Αλλά η προοπτική είναι ανεπαρκής.

Αν δεν τη διευρύνουμε, πέφτουμε σε εκείνη την αρχαία παγίδα, την οποία χαρακτήρισε ο Άγιος Παύλος ως μεγάλο κίνδυνο, να "αδειάσουμε τον Σταυρό του Χριστού από τη δύναμή του" (Α΄ Κορινθίους 1.17). Αν η πρόθεση του Θεού ήταν μόνο να μας διορθώσει, να μας επιβεβαιώσει και να μας παρηγορήσει, δεν θα υπήρχε ανάγκη να χυθεί αίμα. Ο Σταυρός δεν θα ήταν παρά ένα επαίσχυντο σκάνδαλο - ίσο με την κρίση που προκάλεσε τον θάνατο του Σωκράτη.

Σκέψεις για την ιερατική κλίση

https://anastasiosk.blogspot.com/2023/02/blog-post_26.html

 π. Βασίλειος Θερμός

 Ὁ Κύριος μᾶς παρέδωσε τό μυστήριο τῆς ἱερωσύνης ὁρίζοντας νά τελεῖται μέν ἐπί τῆς γῆς ἀλλά νά ἔχει «τάξιν ἐπουρανίων πραγμάτων» ὅπως ὡραῖα τό διατύπωσε ὁ ἱερός Χρυσόστομος. Οἱ Πατέρες μας στή συνέχεια ἀγωνίσθηκαν γιά νά κρατήσουν ἀλώβητη αὐτή τή θεανθρώπινη ἰσορροπία, ἔτσι ὥστε νά «ἐνεργεῖται τό μυστήριον τῆς Αὐτοῦ ἐνανθρωπήσεως ἀεί καί ἐν πᾶσι», κατά τήν μνημειώδη ἔκφραση τοῦ Ἁγίου Μαξίμου.

Ἡ θεανθρώπινη ἰσορροπία αὐτή διαταράσσεται ὅμως ὅταν λησμονοῦμε ἤ παραθεωροῦμε τήν προσωπικότητα τοῦ κληρικοῦ, τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο λειτουργεῖ τό ἐκκλησιαστικό μας σῶμα, τίς συνθῆκες ὑπό τίς ὁποῖες ἀσκεῖται τό λειτούργημα τῆς ἱερωσύνης καί γενικά ὅλους ἐκείνους τούς παράγοντες πού διαμορφώνουν τό ἀνθρώπινο πλαίσιο τοῦ μυστηρίου αὐτοῦ. Τότε ἡ ἐκκλησιαστική μας νοοτροπία διολισθαίνει πρός ἕναν ἄτυπο μονοφυσιτισμό, τελικό θῦμα τοῦ ὁποίου εἶναι τόσο ὁ κληρικός ὅσο καί ὁ λαϊκός ὁ ὁποῖος ποιμαίνεται ἀπό αὐτόν. Μερικές φορές, μάλιστα, τα σφάλματα δεν διαπράττονται μόνο εξ αιτίας κάποιας εσφαλμένης νοοτροπίας, αλλά λόγω απλής αδιαφορίας και αναισθησίας, όπως συχνά γίνεται με χειροτονίες πρόχειρες και βεβιασμένες, οι οποίες ισοδυναμούν με εκκλησιαστικά εγκλήματα και παράγουν δραματικές συνέπειες στο μέλλον.

Παπάς

 

https://anastasiosk.blogspot.com/2022/10/blog-post_286.html#more

Ο τίτλος παπάς είναι ο αυτός προς τον τίτλον πάπας ή πάππας, ο οποίος περιωρίσθη μετέπειτα εις τους επισκόπους Ρώμης και Αλεξαν­δρείας, ει και προ τούτου απεδόθη εν επιστολαίς μεμονωμέναις και εις τον Ιεροσολύμων και εις άλλους επισκόπους.

Υποστηρίζοντες τούτο εις το αρ­χαιολογικόν και λειτουργικόν λεξικόν των oι Smith και Cheetliam υπομιμνήσκουσιν ως προς μεν την προέλευσιν τού τίτλου πάπας ή πάππας το γεγονός, ότι κατά τους πρώτους αιώνας η επίσημος γλώσσα εν τη λατρεία ήτο και εν Ρώμη η ελληνική.

Προβιβασμός

 

http://www.isagiastriados.com/index.php/articles/keimena-orthodoksis-theologias-3/6585-o-thanatos-gia-ton-ierea

Βιργίλιου Κ. Γεωργίου

Ο θάνατος για τον ιερέα είναι ένας προβιβασμός. Εγκαταλείπει την επίγεια εκκλησία, που είναι ένα αντίγραφο, για να πάει στον καθεδρικό ναό του σύμπαντος, όπου θα ιερουργήσει την μεγαλειώδη και Θεία Λειτουργία του ουρανού, πλάι στον μοναδικό μας επίσκοπο, τον Ιησού Χριστό.

Ιερωσύνη: προκλήσεις και κίνδυνοι

https://publicorthodoxy.org/el/2020/11/19/8237/

 «Γνωρίζω ότι η ψυχή μου ασθενής είναι και μικρή. Γνωρίζω τη σπουδαιότητα της διακονίας και τη δυσκολία του έργου. Περισσότερα είναι τα κύματα που χειμάζουν την ψυχή του ιερέα από τους θυελλώδεις ανέμους που ταράσσουν τη θάλασσα» (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος, Περί Ιερωσύνης Λόγοι)

Στα τέλη του 4ου αιώνα, περισσότερο από 1600 χρόνια πριν, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ενώ δεν είχε ακόμα χειροτονηθεί, ασχολήθηκε με το βαθύ προσωπικό ερώτημα της απάντησης στην κλήση της ιεροσύνης. Πολλές από τις οξυδερκείς παρατηρήσεις του σχετικά με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο κλήρος παραμένουν επίκαιρες για την Ορθοδοξία στην Αμερική του 21ου αιώνα όσο ήταν και στην Εκκλησία της Αντιόχειας τον 4ο και τον 5ο αιώνα. Οι ιερείς της Ορθόδοξης Εκκλησίας αποτελούν πολύτιμα και μοναδικά μέλη του Σώματος του Χριστού. Ο ρόλος τους, αλλά και οι προσδοκίες του ποιμνίου, τους τοποθετούν στο επίκεντρο της πνευματικής ζωής των ανθρώπων και των κοινοτήτων που έχουν κληθεί να υπηρετήσουν. Δεν πρέπει να υποτιμούμε τις προκλήσεις τις οποίες αντιμετωπίζουν οι κληρικοί και οι οικογένειές τους κατά την εκτέλεση των ιερών τους καθηκόντων σε έναν όλο και πιο εκκοσμικευμένο πολιτισμό, γεγονός το οποίο επιβεβαιώνεται τόσο στην αρχαία πατερική σοφία όσο και στη σύγχρονη κοινωνική επιστήμη.  

Ο ποιμαντικός ρόλος ως παράγοντας κινδύνου

Από τη ζωή του Αγίου Γαβριήλ του διά Χριστόν σαλού

https://www.pemptousia.gr/2021/11/agios-gavriil-akouge-tis-ikones-na-ton-fonazoun-gia-na-tis-sosi/

 (Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

[…] Μέχρι τότε ο π. Γαβριήλ [ο εκ Γεωργίας άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής] είχε ήδη γίνει πνευματικός πολλών ευσεβών ανθρώπων.

Και εκείνη την περίοδο [περίοδος κομουνιστικού καθεστώτος], που δεν υπήρχαν πολλοί ιερείς, συχνά τον καλούσαν να τελέσει μνημόσυνα, βαπτίσεις και να αγιάσει τα σπίτια.

Χωρίς τήν πρέπουσα συναίσθηση

 

https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/46790-papa-den-m-ta-les-kala

Του Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη στην Romfea.gr

Θά ἦταν γύρω στό 1985, ὅταν εἶχα μιά συζήτηση, μέ ἕναν συμπατριώτη μας, πού ὑπηρέτησε τή στρατιωτική του θητεία (1955-7) στήν Ἀθήνα,  στό ἐκτελεστικό ἀπόσπασμα. 

Μοῦ ἔλεγε, λοιπόν. Πρίν τήν ἐκτέλεση,  ὁ ἁρμόδιος Ἱερέας ἐπισκεπτόταν τούς κατάδικους,  γιά νά τούς μιλήσει, νά τούς ἐξομολογήσει καί νά τούς κοινωνήσει. 

Κάποια, λοιπόν, μέρα πλησίασε  ἕναν «ἀριστερό», φανατικό, ἰδεολόγο,  πού σέ λίγο θά ἐκτελεῖτο, προσπαθώντας νά τόν πείσει νά ἐξομολογηθεῖ, ἀλλιῶς, τόν περίμενε ἡ Κόλαση!  

Φαίνεται,   ὅτι   ὁ Ἱερέας εἶχε συνηθίσει σ'αὐτή τήν πρωτόγνωρη διακονία, τοῦ ἔγινε ρουτίνα, καί  μίλησε στό μελλοθάνατο χωρίς τήν πρέπουσα συναίσθηση. 

Ερωτήσεις...

http://anastasiosk.blogspot.com/2020/08/blog-post_645.html

Όταν γίνεται κάποιος πατέρας παύει να είναι απλός πολίτης αυτού του κόσμου; 

Το να είσαι πατέρας σημαίνει άσκηση εξουσίας ή θυσιαστική διακονία;

Εσείς οι αδελφοί κληρικοί, παντός βαθμού, τι γνώμη έχετε;

Είμαστε πατέρες και απλοί πολίτες αυτού του κόσμου ή κάποιοι Μυλόρδοι και Πρίγκηπες; 

Ή μήπως αλάνθαστοι γκουρού και βουδδιστές καλόγεροι που θέλουμε τους αδελφούς να τους κάνουμε μαθητές και ακόλουθους δικούς μας;

Το πρόβλημα αρκετών κληρικών δεν είναι πνευματικής φύσεως...

Ψυχιατρικό είναι...

Ήρεμα μιλάω...

Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Παπαλάζαρος Νεοφύτου

https://hellasjournal.com/2020/07/papalazaros-neofitou-efige-mia-emvlitiki-morfi-tis-aristeras-ke-tis-antistasis/

Το σύμβολο του αγώνα και της αντίστασης ο ιερέας Παπαλάζαρος Νεοφύτου, πατέρας δύο ηρώων της Δημοκρατίας και της ελευθερίας του τόπου έσβησε την Κυριακή 5 Ιουλίου του 2020.

Εμβληματική μορφή της Αριστεράς και της Αντίστασης, ο Παπαλάζαρος Νεοφύτου γεννήθηκε στα Χολέτρια Πάφου, στις 23 Οκτωβρίου 1928.

Φοίτησε, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, στο δημοτικό σχολείο του χωριού του μέχρι την δ’ τάξη και συμπλήρωσε τη μόρφωση του από τον οκτώηχο και άλλα εκκλησιαστικά βιβλία, καθώς και από τις εφημερίδες της Αριστεράς της εποχής.

Σαν να βλέπω τον εαυτό μου ένα πράγμα...

https://www.dogma.gr/diafora/aftos-einai-o-iereas-pou-einai-protathlitis-sto-bodybuilding-vinteo/112335/?utm_source=newsit.gr&utm_medium=Referral&utm_campaign=top5box

Ο π. Maksim Pastukhov λειτουργεί στην τοπική εκκλησία της περιφέρειας Μπέλγκοροντ και σίγουρα η εικόνα του απέχει παρασάγκας από την εικόνα του κλασικού ιερέα που ο καθένας μπορεί να έχει στο μυαλό του…



Αν μη τι άλλο αυτός ο Ορθόδοξος Ιερέας πρωτοτυπεί παγκοσμίως! Ο π. Maksim Pastukhov,  έχει μαύρη ζώνη στο καράτε, είναι πρωταθλητής στο bodybuilding και παράλληλα διατηρεί ορθόδοξο γυμναστήριο!

Παπα-Ρομπότ ;

http://fanarion.blogspot.com/2020/02/blog-post_36.html

ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

 "Εἰς τὰ κατεστραμμένα 

ἱερὰ κατοικοῦν δαίμονες". 

(Ε. Jünger) 

Ἡ Ρομποτικὴ ἀναμφιβόλως εἶναι μία σπουδαία νέα ἐπιστήμη μὲ πολλοὺς καὶ ἀδιανοήτους μέχρι τοῦδε εὐεργεσίας καὶ διευκολύνσεις διὰ τὸν ἄνθρωπον εἰς διαφόρους τομεῖς. Τελευταίως ὅμως ἐμφανίζονται εἰς αὐτὴν καὶ ὁρισμέναι ἐκτροπαὶ ὅλως ἀπίθανοι, προβληματικαὶ διὰ νὰ μὴν εἴπωμεν καὶ τραγελαφικαί. 

Μεταξὺ λοιπὸν τούτων, ἀναφερτέον καὶ τὸ ὅτι ὁ νέος ἱερεὺς εἰς τὸν βουδιστικὸν ναὸν τοῦ Kyoto εἶναι ἕνα ρομπότ, ὁ Mindar!, τὸ ὁποῖον συμπεριφέρεται ὡς εἷς ἱερεὺς τοῦ Zen. Προτοῦ τοῦτ’ ἔστιν ὁμιλήσει, ὑποκλίνεται κατὰ τὰ ἐθιμικὰ τοῦ Βουδισμοῦ, τοῦθ’ ὅπερ δὲν τυγχάνει σύνηθες εἰς τὰ καθ’ ἡμᾶς, -ἴσως ὅμως νὰ τοποθετοῦν τὰς χεῖρας των εἰς τὰς τσέπας, ὡς καὶ ὑψηλόβαθμοί τινες καί "νεολαῖοι"!- καὶ ἑνώνει τὰς χεῖρας του πρὸ τοῦ στήθους. Διὰ νὰ δύναται ἀπροσκόπτως νὰ ἐκτελεῖ τὰ καθήκοντά του ἔχει μάλιστα χειροτονηθεῖ! 

Πιστεύω ὅτι ἡ δικαιοσύνη τοῦ Χριστοῦ θὰ νικήσει.

Vladimir E. Makovskij

ἀπολογία τοῦ παπα-Πετρὼφ 

πρὸς τὸν Μητροπολίτη τῆς Πετρούπολης

 κατὰ τὴν Αˊ ἐπανάσταση τοῦ 1905

http://adrahti.blogspot.com/2019/07/blog-post_6.html

[…] Οἱ ἀνώτερες τάξεις κάθονται στὸ σβέρκο τῶν κατώτερων καὶ ἐνῶ ἀποτελοῦν ἐλάχιστη μειοψηφία, κρατοῦν ὑπόδουλο τὸν ὑπόλοιπο πληθυσμὸ ποὺ ἀνέρχεται σὲ δεκάδες καὶ ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια κουρασμένους καὶ στραπατσαρισμένους ἀνθρώπους. Ἡ τάξι αὐτὴ τῆς ἀδηφάγου πλουτοκρατίας ἅρπαξεν ἀπὸ τὸ λαὸ τὰ πάντα: τὸν πλοῦτο, τὴν ἐξουσία, τὴν ἐπιστήμη, τὴν τέχνη καὶ αὐτὴν ἀκόμα τὴ θρησκεία ποὺ τὴν ἔκαμε ὑπηρέτριά της κι ἀφῆκε τὴ μεγάλη μάζα τῶν ἐργαζομένων ἀνθρώπων βουτηγμένη στὴ φτώχεια καὶ τὴν ἀμορφωσιά. […]

Ὅσα δὲ ἀγαθά, οἱ πλουτοκράτες αὐτοὶ ἅρπαξαν ἀπὸ τὸ φτωχὸ λαὸ μὲ τὸ δόλο τὴ βία καὶ τὴν ἀπάτη, τὰ κλοπιμαῖα, δηλαδή, τὰ ἀποκαλοῦν χωρὶς νὰ ἐντρέπωνται, ἱερὴ ἰδιοκτησία!

Στην Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία Σύνδεσμος Φίλων του Πρωτοπρεσβύτερου Γεώργιου Πυρουνάκη , παραχωρήθηκε από το Ίδρυμα Λάτση το διαμέρισμα της οικογένειας Νίκου Κούρκουλου

cnn.gr

Με σκοπό την ανάδειξη και ψηφιοποίηση του έργου του πρωτοπρεσβύτερου Γεώργιου Πυρουνάκη ιδρύθηκε πρόσφατα η Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία Σύνδεσμος Φίλων του Πρωτοπρεσβύτερου Γεώργιου Πυρουνάκη.
Στην εταιρία, παραχωρήθηκε από το Ίδρυμα Λάτση το διαμέρισμα της οικογένειας Νίκου Κούρκουλου το οποίο και θα αποτελεί την έδρα της.


Η εταιρεία έχει κύριο στόχο να προβάλλει το έργο, τις θέσεις και τις απόψεις του πατέρα Πυρουνάκη, να προβάλλει τα έργα του Φιλική Φωλιά Ελευσίνας και Κατασκηνώσεις «Χαρούμενα Παιδιά Χαρούμενα Νιάτα», να εκπονήσει μελέτες και έρευνες.
Στο επόμενο διάστημα η εταιρία θα ασχοληθεί μεταξύ άλλων με την 
έκδοση βιβλίου με την αυτοβιογραφία του π. Πυρουνάκη, που έχει ο ίδιος δακτυλογραφήσει, με την ηλεκτρονική αποτύπωση του αρχείου, που ως χειρόγραφα και ντοκουμέντα έχει ταξινομηθεί από τον καθηγητή της Φιλοσοφικής Σχολής Χάρη Μπαμπούνη και βρίσκεται στο Κέντρο Αγάπης Ελευσίνας και την ταξινόμηση της προσωπικής βιβλιοθήκης του.

Ενας λαμπρός ιερέας

 

karpetshow

Θα μου επιτρέψετε να πάω λίγο κόντρα στην μελαγχολική ειδησιογραφία των ημερών για να σας μιλήσω για ένα σημαντικό Ελληνα που γιορτάζει σήμερα τον Πάτερ Αντώνιο Παπανικολάου, τον σημαντικότερο ίσως Αντώνιο που έχουμε σε αυτή τη χώρα, τον ιδρυτή της «Κιβωτού του Κόσμου». Τον υπέροχο αυτόν ιερέα τον γνώρισα πριν μερικά χρόνια σε μια εκδήλωση για την Κιβωτό, που κάναμε στο ραδιόφωνο. Τον είχα ακούσει να μιλάει με πάθος και αγάπη για το συναρπαστικό του σχέδιο κι έκτοτε παρακολουθώ τη δράση του. Είμασταν στο 2006, χρήματα υπήρχαν παντού κι ο ίδιος είχε (και έχει) ένα μεγάλο χάρισμα να κινητοποιεί ανθρώπους. Στη συνέχεια η χώρα βούλιαξε, οι άνθρωποι άρχισαν να γίνονται δύσπιστοι ακόμα και με τις φιλανθρωπικές οργανώσεις και η κρίση έφερε στο φως και τα πρώτα μεγάλα σημάδια ρατσισμού της ελληνικής κοινωνίας: δεν ήταν λίγοι αυτοί που δεν ήθελαν να ακούνε για μια οργάνωση που ασχολείται και με παιδιά μεταναστών – πόσο μάλλον όταν αυτοί ξαφνικά πλήθυναν. Όμως ο Πάτερ Αντώνιος κράτησε αγέρωχος το τιμόνι της Κιβωτού του κι αυτές τις πολύ δύσκολες μέρες. Και σήμερα η Κιβωτός του δεν είναι απλά μια από τις πιο επιτυχημένες φιλανθρωπικές οργανώσεις της χώρας, αλλά και μια μικρή απόδειξη πως η Ελλάδα μπορεί ακόμα να βγάζει ανθρώπους που την κάνουν περήφανη.