Το κοινωνικό ζήτημα στη πίστη

 

H αδυναμία μας ως χριστιανοί, να κατανοήσουμε το κοινωνικό, ως πνευματικό, είναι ένα τραγικό παιχνίδι της ιστορίας της Εκκλησίας. 

Μεγάλος αριθμός των χριστιανών περιορίζονται είτε στους ηθικισμούς είτε στο κυνήγι του Αντιχρίστου στηριζόμενοι σε μεταφρασμένα - και "ορθοδοξοποιημένα" κείμενα και απόψεις αμερικανικών προτεσταντικών κύκλων. 

Κι όμως, η παραβολή που μας άφησε ο Χριστός για την Τελική Κρίση(Κυριακή της Απόκρεω) είναι ξεκάθαρη και το κριτήριο αδιαπραγμάτευτο: «Φύγετε από μένα και πηγαίνετε στην αιώνια φωτιά που ετοιμάστηκε για το διάβολο και τους αγγέλους του. Διότι ενώ με είδατε πεινασμένο, διψασμένο, ξένο, γυμνό, άρρωστο και στη φυλακή τίποτα δεν μου προσφέρατε». Και όταν τον ρωτήσουν, πότε τον είδαν σε κάποια ανάγκη και δεν του στάθηκαν, θα τους απαντήσει: «Εφ’ όσον δεν κάνατε το καλό σε ένα από τους άσημους αδελφούς μου, ούτε σε μένα το κάνατε». Και αυτοί μεν θα απέλθουν στην αιώνια κόλαση, οι δε δίκαιοι θα ζήσουν την αιώνια ζωή.

Στους άσημους λέει ο Χριστός. Δηλαδή στους αδύναμους, στους αδικημένους. Δεν μιλάει για μια αυθαίρετη αγάπη, σαν αυτή που παρουσιάζονται να υποστηρίζουν οι hippies σε ταινίες που τους διακωμωδούν. Μιλά για αγάπη, για υποστήριξη, για απόδοση δικαιοσύνης τελικά στους αδύναμους. 

Τι προσφέρεις στον αδύναμο, στον πεινασμένο, στον ξένο , στον φυλακισμένο, στον γυμνό και στον άρρωστο που πραγματικά να τους βοηθήσει; Μια μικρή φιλανθρωπία ή ένα συσσίτιο; Αυτά δεν βοηθούν. όχι ουσιαστικά τουλάχιστον. Ο Χριστός μιλά για πραγματική προσφορά, για το καλό προς αυτούς. 

Το καλό για όλους αυτούς το κάνουμε, όχι μόνο με μια φιλανθρωπία, μικρή ή μεγάλη, αλλά με τη δέσμευσή μας να καταπολεμήσουμε τις συνθήκες που οδηγούν τους ανθρώπους σε αυτές τις καταστάσεις. 

Η άρνηση να αντιληφθούμε το κοινωνικό ως πνευματικό - ή η απροθυμία μας- προς όφελος της δικής μας βολής, ο εξοστρακισμός του καθημερινού και η προσήλωση σε ένα ακίνδυνο πνευματικό κομμάτι(το οποίο κι αυτό το αντιλαμβανόμαστε λανθασμένα ως αποκοπή από τον κόσμο), καθιστά την πίστη μας κολοβωμένη και τελικά ανούσια.

Η άμυνα του Αζάχ

 

https://www.assyriapost.com/the-1915-assyrian-defiance-at-azakh/

Η άμυνα του Αζάχ (γνωστού επίσης ως Μπεθ Ζαμπντάι) δεν ήταν μια αυθόρμητη εξέγερση, αλλά μια υπολογισμένη, επαγγελματική αντίσταση του Ασσυριακού πληθυσμού απέναντι σε μια συνδυασμένη δύναμη Οθωμανικών τακτικών στρατευμάτων και Κούρδων ατάκτων.

Η Μπεθ Ζαμπντάι εκχριστιανίστηκε σε πρώιμο στάδιο· σύμφωνα με την παράδοση, αυτό έγινε από τον Μορ Αγάι, πρώτο επίσκοπο της Ουρχόι, και τον Μορ Άχο, επίσης από την Ουρχόι. Επίσκοπος της Μπεθ Ζαμπντάι είναι γνωστό ότι υπήρχε ήδη από το έτος 120, ενώ τον 3ο αιώνα η πόλη ήταν μία από τις 17 επισκοπές της Ανατολής.

Καθώς η συστηματική Γενοκτονία γνωστή ως Σεϋφό (Το Ξίφος) αποδεκάτιζε τους γύρω Ασσυριακούς οικισμούς, οι κάτοικοι του Αζάχ, μιας πόλης περίπου 1.000 κατοίκων εκείνη την εποχή, αρνήθηκαν να αποδεχθούν τον εκτοπισμό και τις σφαγές. Υπό τη στρατηγική διοίκηση του Ίσο Χάννα Γκάμπρε, η αμυντική επιτροπή της πόλης μετέτρεψε τον οικισμό σε στρατιωτικό πλέγμα.

Οι Συρορθόδοξοι Ασσύριοι εκμεταλλεύτηκαν τη μοναδική αρχιτεκτονική της πόλης: σπίτια χτισμένα από ηφαιστειακή βασαλτική πέτρα ήταν συνδεδεμένα μεταξύ τους μέσω εσωτερικών διαδρόμων, ενώ τα εξωτερικά τείχη οχυρώθηκαν ώστε να δημιουργήσουν έναν συνεχή αμυντικό δακτύλιο. Μέχρι τον Αύγουστο, το Αζάχ είχε γίνει καταφύγιο, φιλοξενώντας περισσότερους από 3.000 Ασσύριους πρόσφυγες από περισσότερα από 40 κατεστραμμένα γειτονικά χωριά.

Η πολιορκία δεν ήταν μια απλή φυλετική σύγκρουση. Ήταν μια συντονισμένη επιχείρηση στην οποία συμμετείχαν οι Οθωμανικές δυνάμεις υπό τη διεύθυνση του Κυβερνήτη του Ντιγιαρμπακίρ, δρος Μεχμέτ Ρεσίδ, με το Οθωμανικό κράτος να αναλαμβάνει το κύριο βάρος της επιχείρησης. Οθωμανοί σύμβουλοι και αξιωματικοί ηγούνταν δύο τακτικών ταγμάτων της 3ης Στρατιάς, φέρνοντας μαζί τους επαγγελματικό ορεινό πυροβολικό και τυποποιημένη επιμελητεία. Δεύτερον, υπήρχαν οι μουσουλμανικές κουρδικές φυλές. Χιλιάδες άτακτοι μαχητές από τοπικές κουρδικές φυλές (συμπεριλαμβανομένων των φυλών Χαβερκάν και Ραμάν) κινητοποιήθηκαν για να παρέχουν ανθρώπινο δυναμικό και τοπικές πληροφορίες. Τους είχαν υποσχεθεί τα λάφυρα της πόλης ως αντάλλαγμα για την υπηρεσία τους.

Οι μάχες κλιμακώθηκαν στα τέλη Οκτωβρίου και στις αρχές Νοεμβρίου 1915. Οι Οθωμανοί σύμβουλοι τοποθέτησαν το πυροβολικό τους στα γύρω υψώματα, με στόχο να διαρρήξουν τις βόρειες πύλες. Ωστόσο, οι Ασσύριοι υπερασπιστές χρησιμοποίησαν στρατηγική «άμυνας σε βάθος». Οι ελεύθεροι σκοπευτές ήταν μικρές μονάδες Ασσυρίων σκοπευτών, ανάμεσά τους και γυναίκες όπως η θρυλική Ζάιτε, που κατείχαν υψηλά σημεία θέας, εξουδετερώνοντας Οθωμανούς αξιωματικούς και καθυστερώντας τις επιθέσεις του πεζικού. Υπήρχαν επίσης οι αντεξορύξεις. Όταν οι Οθωμανικές δυνάμεις επιχείρησαν να χρησιμοποιήσουν εκρηκτικά για να διαρρήξουν τα εξωτερικά τείχη, οι Ασσύριοι αμυνόμενοι, πολλοί από τους οποίους ήταν έμπειροι μεταλλωρύχοι, άνοιξαν αντισήραγγες ώστε να εξουδετερώσουν τις γομώσεις.

Η τελική αποτυχημένη έφοδος σημειώθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1915. Μια μαζική συντονισμένη επίθεση, με επικεφαλής Κούρδους ατάκτους και Οθωμανικό πεζικό, αποκρούστηκε. Παρά το γεγονός ότι διέθεταν μόλις περίπου 700 οπλισμένους άνδρες, οι Ασσύριοι χρησιμοποίησαν τα δαιδαλώδη σοκάκια της πόλης για να στήσουν ενέδρες στους επιτιθέμενους από απόσταση αναπνοής.

Μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου, οι συμμαχικές δυνάμεις αντιμετώπιζαν κρίση. Οι Οθωμανοί σύμβουλοι χρειάζονταν ολοένα και περισσότερο στα μέτωπα του Καυκάσου και του Σινά στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Κούρδοι άτακτοι, έχοντας υποστεί εκατοντάδες απώλειες για μια πόλη που δεν μπορούσαν να καταλάβουν, άρχισαν να λιποτακτούν.

Συνειδητοποιώντας ότι το «φρούριο» του Αζάχ μπορούσε να καταληφθεί μόνο με απαράδεκτο κόστος, η Οθωμανική στρατιωτική διοίκηση τελικά έδωσε σήμα υποχώρησης. Αν και ποτέ δεν υπογράφηκε επίσημη ειρήνη, η πολιορκία λύθηκε, αφήνοντας το Αζάχ ως ένα νησί επιβίωσης μέσα σε μια θάλασσα καταστροφής.

Evanthia Remboutsika - Joined Hearts (Birlesen Gonuller)

 

Ικανοποίηση!

 

Ικανοποιημένο από την αντίδραση και την ετοιμότητα των αστυνομικών δυνάμεων για τη σύλληψη του 89χρονου, δηλώνει το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Έδωσε στη δημοσιότητα φωτογραφία από την καταδίωξη

Αναρχία με φτερά!

 

Το πιο αναρχικό είδος στο ζωικό βασίλειο είναι αναμφισβήτητα τα πουλιά. Ίσως και γι' αυτό να τα θαυμάζω τόσο. 

Αν το καλοσκεφτείτε, ένα πουλί, όχι κάποιο εντυπωσιακό, ένα τοσοδούλι, χωρίς ιδιαίτερα φανταχτερό φτέρωμα ή κανένα πολύ μελωδικό κελάηδημα, είναι εντυπωσιακά αδέσμευτο από τις διάφορες δεσμεύσεις. 

Πετά προς όποια κατεύθυνση θέλει, κελαηδά ή κρώζει όπως θέλει, τρώει ό,τι βρει, τριγυρνά όσο αντέχει και μετά γυρίζει στη φωλιά του. 

Αλλά -κυρίως- το πιο ανατρεπτικό, το πιο αναρχικό από όλα τα στοιχεία της συμπεριφοράς του είναι η κουτσουλιά του! 

Να το εξηγήσω:

Βρείτε τον πιο πλούσιο άνθρωπο του κόσμου. Και πείτε του να παρκάρει το αυτοκίνητό του, το πανάκριβο αμάξι του, κάτω από ένα μέρος που μαζεύονται περιστέρια και δεκαοχτούρες. Θα του το κάνουν αγνώριστο! Και μάλιστα, θα το κουτσουλήσουν με την ίδια άνεση και ευκολία που κουτσουλάνε οποιονδήποτε μπατίρη θα περνούσε κάτω από το ίδιο σημείο ή οποιοδήποτε σαραβαλάκι θα πάρκαρε κάποιος εκεί. Δεν είναι αυτό αναρχικό; 

Νομίζω πως είναι η απόλυτη αναρχία. 

Γι' αυτό ετούτη την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο -και είναι αργά τη νύχτα- σηκώνω ένα ποτήρι τεκίλα και το πίνω στην υγειά των πιο αναρχικών πλασμάτων του ζωικού βασιλείου: Στην υγεία των πτηνών λοιπών!

Et moi - Nym - ( Nana Mouskouri - Que Je Sois Un Ange)

Ένα δάκρυ για τους φανατικούς

 

Ο φανατισμός, με όποια μορφή και σε όποιο πεδίο κι αν εμφανίζεται, έχει μία και μόνη ρίζα. Την αδυναμία του ανθρώπου να ερωτευτεί. 

Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπου από τον άνθρωπο που αδυνατεί να ερωτευτεί. Από εκείνον τον άντρα που δεν μπορεί να πλησιάσει με στοιχειωδώς φυσιολογικό τρόπο μια γυναίκα ή τη γυναίκα που δεν μπορεί να νιώσει έρωτα για κάποιον άντρα. 

Όλη η ζωή αυτών των ανθρώπων ξηραίνεται, μαραζώνει και κάθε της τομέας, πίστη, ιδεολογία, αθλητισμός -ο,τιδήποτε- διαστρεβλώνεται πλήρως. Γιατί δεν ψάχνουν σε αυτούς την ουσία, το καλό που μπορεί να υπάρχει αλλά ένα τρόπο να καλύψουν την οργή και την απογοήτευσή τους από τη ζωή που κάνουν. 

Χωρίς τον έρωτα τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει. Για παράδειγμα στην Εκκλησία χωρίς έρωτα δεν μπορεί να υπάρξει ούτε ιερωσύνη, ούτε μοναχισμός, ούτε προσευχή. Απλά μασκαρεύονται σαν τα παραπάνω ο ευσεβισμός, ο ηθικισμός, η τυπολατρία. 

Όταν συναντάμε έναν φανατικό, δεν είναι το μίσος και η απέχθεια που πρέπει να νιώσουμε. Είναι η λύπηση για ένα πλάσμα που προσπαθεί να ζήσει χωρίς το σημαντικότερο στοιχείο που χρειάζεται για την ανάπτυξή του. Τον έρωτα. 

Rag'n'Bone Man - Human

 

Οι Μυροφόρες

 

Και όταν όλοι ήταν φοβισμένοι και κρυμμένοι, λίγες γυναίκες πήγαν στον τάφο του Ιησού για να προσφέρουν τα ταφικά έθιμα. 

Μια χούφτα γυναίκες δε φοβήθηκαν ούτε τους Φαρισαίους ούτε τους Ρωμαίους ούτε τον κόσμο ολόκληρο. Δεν εγκατέλειψαν τον Χριστό ούτε σε αυτές τις κατάμαυρες ώρες. Δεν έχασαν την αγάπη τους γι' Αυτόν. 

Και ανταμείφθηκαν. Ήταν οι πρώτες που έμαθαν για την Ανάσταση του Κυρίου. Οι πρώτες που έφεραν το χαρμόσυνο μήνυμα στους τρομαγμένους και κρυμμένους μαθητές Του. 

Και εκείνοι φυσικά δεν τις πίστεψαν. Θεώρησαν πως ήταν ανοησίες γυναικείας φαντασίας. Μέχρι που πήγαν ο Πέτρος και ο Ιωάννης στον τάφο του Ιησού και διαπίστωσαν με τα ίδια τους τα μάτια την αλήθεια. 

Έχουμε γιορτάσει την Ανάσταση 2026 φορές από τότε. Και ακόμα οι γυναίκες αντιμετωπίζονται από μια αρκετά μεγάλη μερίδα πιστών με τον ίδιο τρόπο. 

Κι όμως όλα αυτά τα χρόνια, όλους αυτούς τους αιώνες, γιορτάζουμε ότι οι μόνες που δε φοβήθηκαν, οι μόνες που δεν εγκατέλειψαν τον Χριστό, οι πρώτες που έμαθαν το χαρμόσυνο νέο της Αναστάσεως ήταν λίγες γυναίκες. 

Στην ερώτηση λοιπόν για τη θέση της γυναίκας στην Εκκλησία ας αναρωτηθούμε κάτι άλλο. Ποια θα ήταν η θέση της Εκκλησίας χωρίς της γυναίκες; Πιθανόν κρυμμένη σε κάποιο υπερώο; Ποιος ξέρει; Κανείς. 

Αυτό όμως που ξέρουμε σίγουρα είναι ότι από τη πρώτη κιόλας στιγμή, λίγες γυναίκες επέδειξαν αγάπη,  γενναιότητα, πίστη και αφοσίωση, μυριάδων αντρών. Και η ίση θέση τους στην Εκκλησία με αυτή των αντρών δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Λευκή Συμφωνία - Το Φεγγάρι Αιμορραγεί

 

Ντροπή...

 

Ένας 46χρονος Ρουμάνος, άστεγος, στη Θεσσαλονίκη, κοιμήθηκε σε έναν κάδο απορριμμάτων και βρέθηκε στη πρέσα τους απορριμματοφόρου. Σώθηκε χάρη στη γρήγορη αντίδραση των υπαλλήλων καθαριότητας. 

Όμως δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι οι άστεγοι. Και πως το φαινόμενο αυτό θεωρείται αποδεκτό από τη μεγάλη πλειοψηφία. 

Και εδώ θα μιλήσω για τους χριστιανούς, γιατί αυτό με ενδιαφέρει. Ξεσηκώνουν τον κόσμο αν θα μπει ένα κορίτσι στο ιερό -επ' ευκαιρίας ούτε οι άντρες επιτρέπεται να μπαίνουν στο ιερό- βλέπουν σημάδια των καιρών αν ψάλλουν οι γυναίκες, βλέπουν τον Αντίχριστο...λοιπόν, σχεδόν παντού, αλλά για το θέαμα των αστέγων δε λένε κουβέντα. Μιλιά! Λες και δεν υπάρχουν ή λες και παθαίνουν προσωρινή τύφλωση όταν περνάνε δίπλα τους στους δρόμους της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης. 

Αυτό κατάντησε λοιπόν η Εκκλησία του Χριστού στην Ελλάδα; Αυτό είμαστε πια; Ασχολούμαστε οι κληρικοί με τα άμφια και τις τελετουργίες, προσπαθώντας να τα παραφουσκώσουμε και τα δυο ενώ οι πιστοί ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο με θέματα άνευ ουσίας στα οποία προσπαθούν να προσδώσουν τεράστια σημασία μόνο και μόνο για να ικανοποιούμε όλοι τα συμπλέγματά μας; 

Τελικά η λειτουργία της Κυριακής αποκαλύπτει κάποιον διαφορετικό τρόπο ζωής ή έχει ξεπέσει απλά σε ένα οπτικοακουστικό θέαμα με έντονες παρελθοντικές αναφορές και κάποια μεταφυσική πινελιά, έτσι για να καθησυχάζουμε τον εαυτό μας;

Τελικά όλοι εμείς που θεολογούμε, φιλοσοφούμε και γενικά γράφουμε και ομιλούμε ακατάσχετα, όταν βρισκόμαστε μπροστά στην εικόνα του Χριστού, με τι  μούτρα Τον κοιτάμε; Και στην ευρύτερη κοινωνία, το βλέπουμε, δεν έχει απομείνει ίχνος ντροπής και ευαισθησίας. Στην Εκκλησία;

Και όχι, τα συσσίτια και οι όποιες φιλανθρωπίες δεν είναι λύση. Δεν σταματούν το φαινόμενο. Αν δεν συνοδεύονται με ευθεία ρήξη με όλους τους παράγοντες που το δημιουργούν, τότε δεν είναι ούτε καν μισή δουλειά.

Τρίφωνο - Να μ' Αγαπάς

 

Οι γυναίκες στο αναλόγιο, η υποκρισία στα ύψη

Πολύ μεγάλο μέρος των πιστών, ειδικά οι πιο συντηρητικοί, ξεσηκώθηκαν με την εικόνα γυναικών στο αναλόγιο. Και όλοι με μια φωνή στεντόρεια φώναξαν: Επιτρέπεται να ψέλνουν οι γυναίκες; 

Κι εγώ ρωτάω κάτι άλλο: Επιτρέπεται να ψέλνουν οι άντρες; Όχι δε ξύπνησε ο φεμινιστής μέσα μου ξαφνικά και όχι, ο Σόρος δεν μου έστειλε καμία επιταγή. 

Το ερώτημά μου είναι απλό: Οι άντρες που βρίσκονται στο αναλόγιο, οι χειροθετημένοι, ως μέρος του κατώτερου κλήρου, πληρούν τις προϋποθέσεις; Διαφυλάττουν, αυτή τους την ιερωσύνη; Κανέναν δεν ακούω να αναρωτιέται. 

Γιατί οι πέντε, δέκα, εκατό γυναίκες που βρίσκονται στα αναλόγια είναι ένα ελάχιστο ποσοστό. Οι χιλιάδες άντρες που είναι -το ξαναγράφω- χειροθετημένοι κατώτεροι κληρικοί, τηρούν αυτά που πρέπει. Γιατί αυτοί είναι και περισσότεροι. Πολύ περισσότεροι. Κανείς, από αυτούς τους θεματοφύλακες της ηθικής δεν έχουν θέσει αυτό το ερώτημα. Τουλάχιστον όχι με την ένταση που έθεσαν το θέμα των ελάχιστων γυναικών στο αναλόγιο. 

Διυλίζουμε τον κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλο. Είμαστε πιστοί αναμφισβήτητα. Πιστοί στο πνεύμα των Φαρισαίων. Πιστοί στην υποκρισία των Νομικών. Πιστοί ακόλουθοι των σταυρωτών του Χριστού...

Και φυσικά όλοι αυτοί ούτε για την φτώχεια εξεγείρονται, ούτε για τις εξώσεις που έγιναν πιο εύκολες, ούτε για τις ανισότητες. Αυτά δεν είναι θέματα με τα οποία ασχολείται ένας χριστιανός γι' αυτούς, δεν είναι θεολογικά όπως το παραπάνω. Αυτή είναι η κατάντια μας...Αυτή και τα λαμπρά μας άμφια...

ΜΠΛΕ - Φοβάμαι

 

Του Αγίου Γεωργίου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι ένας από τους πιο αγαπητούς αγίους της Ορθοδοξίας. Πολλά θαύματα και θρύλοι συνδέθηκαν με το όνομά του. Όμως δεν θα σταθούμε εκεί. Θα μπούμε στην πιο βαθιά ουσία του θέματος. 

Ο Άγιος Γεώργιος, αξιωματούχος του Αυτοκρατορικού στρατού, ομολόγησε πως είναι χριστιανός και συνελήφθη. Και καταδικάστηκε τελικά σε θάνατο επειδή δεν δέχτηκε να θυσιάσει στα είδωλα. Αυτή είναι η ιστορία που μαθαίνουμε τουλάχιστον. Σε ποια είδωλά όμως; Τι ήταν τα είδωλα αυτά; 

Οι Ρωμαίοι εκείνη την εποχή, θεωρούσαν θεό τον Αυτοκράτορα. Η λατρεία του αυτοκράτορα είχε λάβει ισχυρό πολιτικό χαρακτήρα και λειτουργούσε ως σημείο υποταγής στην αυτοκρατορική τάξη, με τη λατρεία των υπόλοιπων ειδωλολατρικών θεών να την πλαισιώνουν.

Η άρνηση θυσίας στα είδωλα δεν ήταν απλώς θρησκευτική ανυπακοή. Ήταν άρνηση υποταγής στην αυτοκρατορική εξουσία και στο σύστημα που ζούσε από αυτήν. Γι' αυτό και οι Χριστιανοί κατηγορήθηκαν ως άθεοι και επαναστάτες.

Όλα αυτά έρχονται σε πλήρη συμφωνία με την εκδίωξη των εμπόρων από τον Ναό, όταν ο Χριστός αναποδογύρισε τα τραπέζια και τα ταμεία τους. Το ίδιο πνεύμα βλέπουμε στις απαντήσεις Του προς τους αρχιερείς και στη στάση Του απέναντι στον Πιλάτο, όταν είπε πως καμία εξουσία δεν θα είχε πάνω Του αν δεν του είχε δοθεί άνωθεν.

Οι θαυμαστές διασώσεις των μαρτύρων φανερώνουν ότι η εξουσία των ισχυρών έχει όρια· φτάνει μόνο ως εκεί που επιτρέπει ο Θεός. Ώστε και αυτοί οι ισχυροί ακόμα, να μπορέσουν να μετανοήσουν. 

Αυτοί, οι περισσότεροι τουλάχιστον, δεν άρπαξαν την ευκαιρία. Εμείς όμως, έχουμε την ευκαιρία, μαθαίνοντας όλα αυτά, να έχουμε τη σωστή στάση απέναντι στις εξουσίες αυτού του κόσμου, είτε αυτές έχουν τη μορφή κυβερνητών είτε έχουν τη μορφή οικονομικής ισχύος, είτε παίρνουν οποιαδήποτε μορφή επιβολής. Να θυμόμαστε ότι πατρίδα μας είναι μόνο η Βασιλεία του Θεού και μόνη εξουσία που εμπιστευόμαστε είναι αυτή του Χριστού.

Ο Άγιος Γεώργιος δεν μαρτύρησε λόγω παραφροσύνης ή λόγω άγνοιας κινδύνου. Μαρτύρησε γιατί δεν προσκύνησε καμία γήινη δύναμη πάνω από τον Χριστό. Γι’ αυτό και μένει οδοδείκτης σε κάθε εποχή.

Dalit, οι "Ανέγγιχτοι" της Ινδίας

 

https://minorityrights.org/communities/dalits/

Προφίλ

Ο όρος Dalit σημαίνει «καταπιεσμένος», «σπασμένος» ή «συντετριμμένος» σε βαθμό απώλειας της αρχικής ταυτότητας. Ωστόσο, αυτό το όνομα έχει υιοθετηθεί από τους ανθρώπους που αλλιώς αποκαλούνται Harijans ή «Ανέγγιχτοι», και έχει καταλήξει να συμβολίζει για αυτούς ένα κίνημα αλλαγής και εξάλειψης της προαιώνιας καταπίεσης υπό το σύστημα των καστών. Σε νομικούς και συνταγματικούς όρους, οι Dalits είναι γνωστοί στην Ινδία ως «προγραμματισμένες κάστες» (scheduled castes). Σήμερα υπάρχουν περίπου 166,6 εκατομμύρια Dalits στην Ινδία. Το Σύνταγμα απαιτεί από την κυβέρνηση να ορίσει έναν κατάλογο (schedule) των κατώτερων καστών που έχουν ανάγκη από προγράμματα αποκατάστασης. Αυτές οι κάστες περιλαμβάνουν προσηλυτισμένους στον Σιχισμό, αλλά εξαιρούν όσους ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ· οι ομάδες που εξαιρούνται και συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται ως «ανέγγιχτοι» αποτελούν πιθανώς ένα επιπλέον 2% του πληθυσμού.

Ιστορικό πλαίσιο

Οι ρίζες της καταπίεσης των Dalits ανάγονται στην προέλευση του συστήματος των καστών στην ινδουιστική θρησκεία. Η φιλοσοφία των καστών περιέχεται στο Manusmriti, ένα ιερό ινδουιστικό κείμενο που χρονολογείται από τον 2ο αιώνα π.Χ. Στις κοινότητες των «ανέγγιχτων» απαγορευόταν η συμμετοχή στη θρησκευτική και κοινωνική ζωή της κοινότητας και περιορίζονταν σε ταπεινές εργασίες που θεωρούνταν «μολυσματικές», όπως η σφαγή ζώων και η κατεργασία δέρματος.

Η εισαγωγή του Ισλάμ στην Ινδία από τον 13ο αιώνα μ.Χ. οδήγησε σε ευρείς προσηλυτισμούς πολλών ομάδων χαμηλής κάστας και «ανέγγιχτων», και μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού ήταν Μουσουλμάνοι.

Κατά τη διάρκεια του αγώνα για την ινδική ανεξαρτησία, εμφανίστηκαν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις για τη βελτίωση της κατάστασης των ανθρώπων που σήμερα είναι γνωστοί ως Dalits:

Η πρώτη είχε επικεφαλής τον Μαχάτμα Γκάντι, ο οποίος πίστευε στην αναβάθμιση του καθεστώτος των Dalits (τους οποίους προτιμούσε να αποκαλεί Harijans), διατηρώντας στοιχεία του παραδοσιακού συστήματος καστών αλλά αφαιρώντας το εξευτελιστικό στίγμα και τις εκδηλώσεις της «ανεγγιχτικότητας».

Η άλλη προσέγγιση καθοδηγήθηκε από τον Δρ. Ambedkar, δικηγόρο και ο ίδιος «ανέγγιχτο», ο οποίος πίστευε ότι μόνο με την καταστροφή του συστήματος των καστών θα μπορούσε να εξαλειφθεί η «ανεγγιχτικότητα». Ο Ambedkar έγινε ο κύριος εκπρόσωπος εκείνων που απαιτούσαν χωριστή νομική και συνταγματική αναγνώριση. Μετά την απόρριψη των ινδουιστικών αξιών, το 1956 ασπάστηκε τον Βουδισμό, ακολουθούμενος αργότερα από μεγάλο αριθμό πιστών.

Μετά την ανεξαρτησία, το ινδικό Σύνταγμα κατήργησε την «ανεγγιχτικότητα» διά νόμου. Σήμερα, η πολιτική των Dalits επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στη δίκαιη κατανομή των οφελών της θετικής διάκρισης (στην απασχόληση, την εκπαίδευση και την εκλογική εκπροσώπηση). Ωστόσο, η εφαρμογή των σχετικών νόμων παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματική λόγω έλλειψης πολιτικής βούλησης, απουσίας δέσμευσης από ανώτερες κάστες γραφειοκρατών και της σύνδεσης της κάστας με τη φτώχεια.

Η καταστροφή του Τσουνάμι (2004)

Ένα αποκαλυπτικό παράδειγμα του κοινωνικού αποκλεισμού σημειώθηκε μετά το Τσουνάμι του 2004. Στο κρατίδιο Ταμίλ Ναντού, οι Dalits αποκλείστηκαν από καταυλισμούς ανακούφισης, ενώ τους απαγορεύτηκε ακόμα και η χρήση δεξαμενών πόσιμου νερού που είχαν δωρίσει διεθνείς οργανισμοί, λόγω του φόβου των ανώτερων καστών για «μόλυνση» του νερού από την επαφή με τους Dalits.

Τρέχοντα ζητήματα

Παρά τις πολιτικές θετικών διακρίσεων, οι Dalits παραμένουν η πιο μειονεκτούσα τάξη της ινδικής κοινωνίας. Περίπου το 80% ζει σε αγροτικές περιοχές, όπου η οικονομική εκμετάλλευση είναι οξεία.

Χρεωστική δουλεία: Πολλοί αναγκάζονται να εργάζονται ως δέσμιοι εργάτες για να ξεπληρώσουν χρέη προς γαιοκτήμονες, μια πρακτική που, αν και παράνομη από το 1976, παγιδεύει γενιές ολόκληρες σε έναν αέναο κύκλο χρέους.

Γυναίκες Dalit: Αντιμετωπίζουν τριπλή διάκριση (λόγω φύλου, κάστας και οικονομικής κατάστασης). Το Διεθνές Δίκτυο Αλληλεγγύης Dalit (IDSN) αναφέρει ότι λιγότερο από το 2% των περιπτώσεων βιασμού κατά γυναικών Dalit καταλήγει σε καταδίκη, έναντι 25% για τον γενικό πληθυσμό των γυναικών στην Ινδία.

Παρά τις δυσκολίες, η μετανάστευση στις πόλεις και η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχουν δημιουργήσει μια αναδυόμενη μεσαία τάξη Dalits. Καθώς οι ευκαιρίες αυξάνονται, οι Dalits θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια ισχυρή δύναμη αλλαγής για την Ινδία τις επόμενες δεκαετίες.

Τάκης Μηλιάδης - Έλα στο πάρτυ

 

Τριπέλαγο!

Αυτή η ιστορία έρχεται από τα τεσσεράμισι χρόνια που έζησα στα Κύθηρα( για την ακρίβεια τέσσερα χρόνια, πέντε μήνες και είκοσι τρεις μέρες, όχι ότι τις μετρούσα). Οι Κυθήριοι θεωρούν πως το νησί τους βρίσκεται στο Τριπέλαγο, στο σημείο δηλαδή που συναντώνται το Ιόνιο, το Αιγαίο και το Κρητικό Πέλαγος. Και το υποστηρίζουν με πάθος. 

Η αλήθεια βέβαια είναι -και το διαπιστώνει κανείς με μια ματιά στο χάρτη- πως τα Κύθηρα ανήκουν: διοικητικά στην Αττική, ιστορικά στα Επτάνησα, γεωγραφικά στο Αιγαίο και με το κρητικό πέλαγος δεν έχουν καμία σχέση. Ούτε καν τα Αντικύθηρα. Αν και εκεί μπορούμε να κάνουμε μια παραχώρηση. 

Όταν ήμουν κάτω το άκουσα μία, το άκουσα δύο, ε, τη τρίτη φορά δεν άντεξα. Το είπα. Ούτε Ιόνιο σας βρέχει ούτε κρητικό πέλαγος. Το Αιγαίο κι αυτό παίζεται. Το Μυρτώο είναι πιο πιθανό να βρέχει τα ποδάρια σας. 

Καμία σημασία δεν είχε για εμένα ποιο ρημάδι πέλαγος έβρεχε τις ακτές των Κυθήρων και τους Κυθήριους. Με ενδιέφερε ότι βρήκα κάτι να εκνευρίσω τους παρευρισκόμενους εκεί!

Ακολούθησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση και τελικά φύγαμε όλοι αγκαλιασμένοι για τα σπίτια μας. 

Η παραπάνω ιστορία είναι αληθινή εκτός από το ειδυλλιακό τέλος της. Καθόλου έτσι δεν έγιναν τα πράγματα. Αλλά η αλήθεια δεν πρέπει να σου χαλάει μια ωραία ιστορία. Πρέπει; Είναι επίσης ενδεικτική του τρόπου που σκέφτομαι πριν γράψω κάποιο κείμενο ή πώς απαντάω σε σχόλια...Ελπίζω να μπαίνετε στο νόημα.

ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ-ΧΟΡΕΥΤΗΣ ΕΚ ΠΑΡΙΣΙΩΝ

 

Αυτοαναφορικόν!

 

Από τότε που ξεκίνησα να γράφω στο blog και στο fb αλλά ίσως και πιο πριν, από τότε που άρχισα να μιλάω πιο δημόσια τέλος πάντων με έχουν αποκαλέσει: εθνικιστή, συντηρητικό, αριστερό, δεξιό, προοδευτικό, αιρετικό( πολλές φορές), φιλελεύθερο, δαιμονισμένο, τρελό(εδώ ίσως να έχουν και κάποιο δίκιο), δωδεκαθεϊστή, μηδενιστή, σοσιαλιστή, ακροδεξιό, κάποια κοσμητικά που τα κόβει η λογοκρισία κυρίως από οπαδούς της ΝΔ όταν τα βάζω με τους λαμπρούς πολιτικούς τους, λαϊκό και λαϊκιστή, άσχετο, επιφανειακό, σκοτεινό, κρύο, χιουμορίστα και άλλα πολλά. 

Τον πιο ωραίο χαρακτηρισμό όμως μου τον έγραψε μια θειά στο fb, όταν έγραφα κάτι ειρωνικό για την κυβέρνηση της ΝΔ (οι Νεοδημοκράτες για κάποιο λόγο αντιδρούν πολύ άσχημα όταν ένας παπάς γράφει κάτι εναντίον του κόμματος, σε αντίθεση με τους αριστερούς που απλώς αντιδράνε άσχημα όταν ένας παπάς γράφει - αστείο ήταν μη πέσετε να με φάτε) : "αυτός είναι δαιμονικός! Έχει εκατό πρόσωπα" απάντησε σε μια άλλη θείτσα που με έβριζε για τον ίδιο λόγο, κάνοντας αναφορά στις συχνές αλλαγές στο προφίλ που κάνω προφανώς. 

Η αλήθεια είναι ότι γενικά διασκεδάζω με τους χαρακτηρισμούς που μου αποδίδουν αλλά αυτός είναι ο καλύτερος μέχρι τώρα. Και βέβαια δεν ξέρω αν ήταν πράγματι θείτσες αυτές οι δύο, έτσι εμφανίζονταν στο fb. Θα μπορούσαν να είναι δυο κοιλαράδες αξύριστοι ή ο Γεωργιάδης με τον Λαζαρίδη! 

Στην πραγματικότητα δεν είμαι τίποτα από τα παραπάνω. Ένας απλός παπάς με σατιρική διάθεση συχνά πυκνά είμαι, που κάνω τα πάντα λάθος περιμένοντας να βγει κάτι σωστό. Και που νοσταλγώ και το χωριό μου ώρες ώρες, χωρίς να ξέρω το γιατί. 

Τέλος πάντων. Δεν είχα τι να γράψω και έγραψα αυτό. Αν το διαβάσατε και θεωρείτε ότι χάσατε το χρόνο σας, δε με νοιάζει. Σιγά τι σημαντικό θα κάνατε έτσι κι αλλιώς μέσα σε δύο λεπτά. Τα επόμενα κείμενα θα είναι χειρότερα...

Χειμερινοί Κολυμβητές - Συχνάζεις στο μικρό καφέ

 

Άλυτα μυστήρια

 

Η Διακαινήσιμος είναι για εμένα η πιο κουραστική εβδομάδα. Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν με κουράζει αλλά οι λειτουργίες της Διακαινησίμου μου φαίνονται πως είναι διπλάσιες. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μου. Το θέμα μου είναι εντελώς άσχετο, απλά έβαλα και μια εκκλησιαστική πινελιά, έτσι για να μη μου λένε ότι γράφω άσχετα πράγματα συνέχεια.

Όταν κουράζομαι, πολλές φορές σκέφτομαι πράγματα του παρελθόντος. Δεν το προσπαθώ, το κάνει το μυαλό από μόνο του. Δε δουλεύει και πολύ καλά, αυτό είναι γεγονός. Αλλά αυτό έχω, με αυτό πορεύομαι. 

Λοιπόν, έχω κάνει πολλά ακατανόητα πράγματα στη ζωή μου, βλακώδη και αποτυχημένα τα περισσότερα. Σε όλα έχω βρει μια λογική. Μια κάποια αιτία. Ένα δε μπορώ να καταλάβω. Γιατί στην ευχή πήγαινα σε ρεμπετάδικα, τότε που ήμουν έφηβος. 

Όλα τα άλλα τα καταλαβαίνω αλλά τα ρεμπετάδικα όχι. Ούτε τα ρεμπέτικα μου άρεσαν ποτέ ιδιαίτερα, καθόλου εδώ που τα λέμε, μόνο τα δημοτικά και τα ελληνάδικα των 90's αντιπαθώ περισσότερο, ούτε και οι ρεμπέτες και όλη η κουλτούρα - αυτή που μας παρουσιάσανε εκείνη την εποχή ως κουλτούρα των ρεμπετών δηλαδή - με ενδιέφερε ιδιαίτερα. Τι στην ευχή πήγαινα να κάνω; 

Ποτέ δε θα μάθω. Θα μείνει ένα από τα άλυτα μυστήρια της ζωής μου. Αυτό και ο λόγος που δήλωσα τις σχολές λογιστικής στο μηχανογραφικό μου...

Θέμης Ανδρεάδης - Ο Δημητράκης

 

Κυριακή του Θωμά

 

Αναρωτιούνται πολλοί, πώς γίνεται ο Θωμάς, μαθητής του Ιησού, που είχε δει τόσα, να μην πιστεψε στην Ανάσταση του Κυρίου. Και αυτή είναι μια πολύ λογική απορία. 

Μία πιθανή απάντηση μπορεί να δοθεί αν κοιτάξουμε γύρω μας. Όχι γύρω μας στον κόσμο, στη πόλη, στη γειτονιά. Γύρω μας μέσα σε μια εκκλησία. 

Τι βλέπουμε; Πρόσωπα σφιχτά, ίχνος χαράς, προσωποληψία, διακρίσεις ακόμα ανάμεσα στους πιστούς (εκτός κι αν βλέπετε ίδια αντιμετώπιση σε κάποιον υπουργό ή δικαστή ή επιχειρηματία ή καθηγητή και σε έναν υπάλληλο ή εργάτη που έρχεται να εκκλησιαστεί). Βλέπουμε μια απουσία χαράς, πολλές φορές και δαιμονοποίησή της, και ακόμα πιο συχνά μια ακατανόητη φοβία για κάθε τι καινούριο. Ακόμα και για την καινούρια μέρα που έρχεται. 

Αυτά είδε και ο Απόστολος Θωμάς στους άλλους μαθητές, που του ανακοίνωσαν την Ανάσταση του Χριστού. Το παράξενο δεν είναι που δυσπιστησε. Το παράξενο είναι που δεν το απέρριψε εντελώς το χαρμόσυνο νέο. Γιατί όταν φέρνουμε τέτοια νέα, θα πρέπει να έχουμε και την ανάλογη χαρά. Την ανάλογη πίστη. Αλλιώς εμείς οι ίδιοι δρουμε σαν τους Φαρισαίους ή τους Ρωμαίους ή τους όποιους εθνικούς οι οποίοι είτε αρνούνταν την Ανάσταση είτε προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να τη διαψεύσουν. .

Τελικά το ερώτημα που θα έπρεπε να μας απασχολεί δεν είναι η δυσπιστία του Αποστόλου Θωμά αλλά η έλλειψη αναστάσιμης χαράς τόσο στους μαθητές όσο και σε εμάς τους ίδιους. 

Ας χαρούμε λοιπόν. Αυτός άλλωστε ήταν και ο χαιρετισμός του Κυρίου. Χαίρετε. Που θα πει Χριστός Ανέστη!

Πυξ Λαξ - Δεν θα δακρύσω πια για σένα

 

Σαμαρείτες

 

Το θύμα της επίθεσης στην παραβολή του Καλού Σαμαρείτη προφανώς πέρασε από έναν δρόμο που θα έπρεπε να αποφύγει. Ήταν ένας δρόμος που θα μπορούσαν κακοποιοί να στήσουν παγίδα. Και όμως αυτός, μάλλον έχοντας αρκετά χρήματα πάνω του ή ίσως πολύτιμα εμπορεύματα, πήγε από εκείνον τον δρόμο. 

Ούτε ο Χριστός έριξε κάποια ευθύνη ούτε κανείς άλλος από τους παρευρισκόμενους που άκουγαν την παραβολή διανοήθηκαν να καταλογίσουν ευθύνες στο θύμα της επίθεσης. Και μάλιστα ο νομικός που ήθελε να φέρει σε δύσκολη θέση τον Ιησού, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μια τέτοια κουβέντα ώστε να μπορέσει να τραβήξει την προσοχή από τον Σαμαρείτη, ο οποίος ήταν -σκανδαλωδώς για τους Εβραίους- ο πλησίον της παραβολής. Κάτι τέτοιο εκείνη, την πιο άγρια από τη δική μας εποχή, όμως, θα ήταν ανήκουστο. Το θύμα δεν μπορούσε να κατηγορηθεί από τη στιγμή που δεν επρόκειτο για κάποια μονομαχία ή κάτι παρόμοιο. 

Γι' αυτό λοιπόν, οι όψιμοι θεματοφύλακες της ηθικής, κάποιοι μάλιστα τολμούν να αυτοπροσδιορίζονται και ως Χριστιανοί, να πάψουν. Να κλείσουν τα στόματά τους και αν δεν μπορούν να νιώσουν λύπη για μία ζωή που τερματίστηκε με αυτόν τον τρόπο στα 19 χρόνια της, τουλάχιστον να μη μολύνουν τον χώρο με τις μοχθηρές ηθικολογίες τους. 

Το θέμα δεν είναι τι έκανε αυτός που έπαθε το κακό αλλά τι έκαναν είτε αυτοί που έκαναν το κακό ή τι δεν έκαναν εκείνοι που θα μπορούσαν να βοηθήσουν. 

πίνακας: Cyprián Majerník - "The Good Samaritan" 1940

Ένας Πάπας που αντιστέκεται

 

https://www.aljazeera.com/opinions/2026/4/16/the-pope-has-shown-the-world-how-to-stand-up-to-trump 

Andrew Mitrovica

Μερικές φορές, οι «καλοί» όντως φορούν λευκά καπέλα.

Ή, τέλος πάντων, κάτι παρόμοιο.

Ο «καλός» στον οποίο αναφέρομαι είναι ο αμερικανικής καταγωγής ηγέτης της Καθολικής Εκκλησίας, Πάπας Λέων ΙΔ΄, που ποιμαίνει μια κοινότητα 1,4 δισεκατομμυρίων πιστών.

Το «λευκό καπέλο» που φορά είναι ένα μικρό κρανιοκάλυμμα που λέγεται zucchetto – σύμβολο τόσο της εξουσίας όσο και της ταπεινότητας.

Τον τελευταίο καιρό, ο Λέων ασκεί την εξουσία του – διαποτισμένη από ήρεμη ταπεινότητα – για να αντιμετωπίσει έναν νταή που έπρεπε να είχε αντιμετωπιστεί εδώ και πολύ καιρό.

Ο νταής αυτός είναι, φυσικά, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ – του οποίου η ιδέα περί διπλωματίας είναι να περιφέρεται στον κόσμο εκτοξεύοντας παιδαριώδεις, χυδαίες απειλές, με σκοπό να φοβίσει ή να εκφοβίσει άλλους προέδρους και πρωθυπουργούς ώστε να υποχωρήσουν ή να υποταχθούν.

Για χρόνια, η μέθοδος του Τραμπ λειτουργούσε. Πολύ συχνά, πάρα πολλοί πρόεδροι και πρωθυπουργοί επέλεγαν να τον κατευνάσουν αντί να τον αμφισβητήσουν.

Η κοντόφθαλμη λογική τους – ότι αν χάιδευαν τον εγωισμό του θα ηρεμούσαν τα μικρόψυχα και εκδικητικά του ένστικτα – απλώς αποθράσυνε έναν πρόεδρο που, όπως κάθε νταής, αντλεί ιδιαίτερη ευχαρίστηση από το να εκμεταλλεύεται την αδυναμία για να ικανοποιεί μια ναρκισσιστική δίψα κυριαρχίας.

Είναι σαφές πως ο Λέων απορρίπτει τον κατευνασμό ως αντίδοτο στον εξαναγκασμό και το μίσος.

Σε αντίθεση με πλήθος άπειρων πολιτικών που ντύνουν τις επιφυλάξεις τους με προσεκτικά διατυπωμένες υπεκφυγές και γραφειοκρατική γλώσσα, ο Λέων, προς τιμήν του, πήρε δημόσια και ξεκάθαρη θέση εναντίον των οργισμένων και ανόητων αρχιτεκτόνων ενός καταστροφικού πολέμου.

Από αυτή την ευπρόσδεκτη άποψη, ο Λέων όχι μόνο υιοθέτησε την έντιμη ανυπακοή του προκατόχου του – του Πάπα Φραγκίσκου – απέναντι στον πόνο και την αδικία, αλλά την τελειοποίησε σε μια κοφτερή, αδιάλλακτη κριτική της αυταρχικής ύβρεως.

Ενώ οι περισσότεροι «ηγέτες» των δυτικών, «φιλελεύθερων» δημοκρατιών δίσταζαν να καταδικάσουν την απροκάλυπτη έκφραση γενοκτονικής πρόθεσης του Τραμπ, ο Λέων διατύπωσε καθαρά τις αντιρρήσεις του – χωρίς δισταγμό ή την παραμικρή επιφύλαξη.

«Όπως όλοι γνωρίζουμε, υπήρξε επίσης απειλή εναντίον ολόκληρου του λαού του Ιράν, και αυτό είναι πραγματικά απαράδεκτο», είπε ο Λέων στα ιταλικά. «Και θα ήθελα να καλέσω όλους να σκεφτούν βαθιά μέσα στην καρδιά τους... τους αθώους ανθρώπους που είναι επίσης θύματα αυτής της κλιμάκωσης του πολέμου».

Δεν προκαλεί έκπληξη ότι η επίπληξη και η έκκληση του Λέοντα ώθησαν τον Τραμπ και τους ευαγγελικούς υποστηρικτές του να επιβεβαιώσουν πως το να «σκέφτονται» για τη μοίρα των «αθώων» είναι γι’ αυτούς μια δυσάρεστη και ξένη έννοια.

Ο Τραμπ και η παρέα του που χαίρεται με τους βομβαρδισμούς παρουσίασαν την απρόκλητη επίθεση στο Ιράν ως αναγκαίο Ιερό Πόλεμο, εγκεκριμένο από έναν Κύριο στις διδασκαλίες του οποίου ισχυρίζονται – όχι πειστικά – ότι παραμένουν πιστοί.

Ο Λέων απέρριψε κατηγορηματικά αυτή την κατάφωρη βλασφημία.

Σε κήρυγμα κατά τη διάρκεια της κυριακάτικης λειτουργίας, ο Λέων αποκήρυξε την παράλογη ιδέα ότι ο Θεός που υπηρετεί και λατρεύει εισακούει την υστερική κραυγή των πολεμοκάπηλων.

Αντίθετα, επέμεινε ότι τα «χέρια τους είναι γεμάτα αίμα».

«Αδελφοί και αδελφές, αυτός είναι ο Θεός μας: ο Ιησούς, Βασιλιάς της Ειρήνης, που απορρίπτει τον πόλεμο, τον οποίο κανείς δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει για να δικαιολογήσει πόλεμο», είπε ο Λέων. «Δεν ακούει τις προσευχές εκείνων που διεξάγουν πόλεμο, αλλά τους απορρίπτει, λέγοντας: “Και αν ακόμη πληθύνετε τις προσευχές, δεν θα σας ακούσω· τα χέρια σας είναι γεμάτα αίμα.”»

Ο Λέων δεν τον κατονόμασε, όμως η αιχμηρή του επίθεση στρεφόταν αναμφίβολα προς τον Αμερικανό υπουργό Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ και το πλήθος των ψευδο-«χριστιανών» ιεροκηρύκων που επευφημούσαν έναν ολέθριο πόλεμο επιλογής.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου επίσης δεν ξέφυγε από τη ράβδο του Λέοντα.

Αν και η καταστροφική περιπέτεια του Τραμπ ίσως βρισκόταν στην κορυφή της σκέψης του όταν ο Λέων τέλεσε προσευχή για την ειρήνη στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό το Σάββατο, είμαι πεπεισμένος ότι και ο Νετανιάχου βρισκόταν στο ρητορικό του στόχαστρο.

Ο Λέων χλεύασε την «ψευδαίσθηση παντοδυναμίας που μας περιβάλλει και γίνεται ολοένα πιο απρόβλεπτη και επιθετική».

Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου μοιάζουν με σιαμαία δίδυμα που μοιράζονται μια «ψευδαίσθηση παντοδυναμίας» και μια ακόρεστη δίψα για πόλεμο.

Ο Λέων τους κάλεσε να σταματήσουν τη σφαγή που εξαπέλυσαν – αυτή τη φορά στους Ιρανούς.

«Σε αυτούς φωνάζουμε: Σταματήστε. Είναι καιρός για ειρήνη. Καθίστε στο τραπέζι του διαλόγου και της διαμεσολάβησης – όχι στο τραπέζι όπου σχεδιάζεται ο επανεξοπλισμός και αποφασίζονται φονικές ενέργειες.

Αρκετά με την επίδειξη δύναμης! Αρκετά με τον πόλεμο! Η αληθινή δύναμη φαίνεται στην υπηρεσία της ζωής», πρόσθεσε.

Η απάντηση του καθεστώτος Τραμπ υπήρξε, προβλέψιμα, αντανάκλαση της χαρακτηριστικής βαρβαρότητας και μεγαλομανίας του αρχηγού του.

Ένας ανώτερος αξιωματούχος του Πενταγώνου μετέφερε μια όχι και τόσο συγκαλυμμένη απειλή σε μια «πικρή» συνάντηση με τον πρεσβευτή του Βατικανού στις ΗΠΑ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο καρδινάλιος Κριστόφ Πιερ προειδοποιήθηκε ότι η Ουάσιγκτον «έχει τη στρατιωτική δύναμη να κάνει ό,τι θέλει – και ότι η Εκκλησία καλά θα κάνει να πάρει το μέρος της».

Απέναντι στην ωμή, ανεξέλεγκτη εχθρότητα ενός προέδρου που απαιτεί ευλαβική αφοσίωση, ο Λέων προσέβαλε τον αλαζόνα νταή.

Η απάντηση του ποντίφικα ήταν μια απλή και ισχυρή δήλωση σπάνιας αποφασιστικότητας.

«Δεν φοβάμαι την κυβέρνηση Τραμπ ούτε το να διακηρύξω δυνατά το μήνυμα του Ευαγγελίου, που πιστεύω πως γι’ αυτό βρίσκομαι εδώ, γι’ αυτό υπάρχει η Εκκλησία», είπε ο Λέων.

Ενώ ένας πολιορκημένος πρόεδρος θρηνεί για την «αδυναμία», ο Λέων έδειξε – με τα συγκινητικά του λόγια και το παράδειγμά του – ότι η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην ηθική διαύγεια, όχι στη φρενήρη και κενή αναζήτηση πλούτου και ηγεμονίας.

Η αποκαλυπτική διάσταση αυτής της σύγκρουσης ανάμεσα σε έναν δημαγωγό και έναν πάπα έγινε φανερή όταν ο Τραμπ ανήρτησε – και έπειτα διέγραψε – μια εικόνα που τον παρουσίαζε ως κυριολεκτική μορφή του Χριστού.

Ήταν ταυτόχρονα μια θλιβερή απόπειρα αυτοθέωσης και μια υπενθύμιση του εντυπωσιακού μεγέθους της καθοριστικής του ματαιοδοξίας.

Ήταν μια φτηνή αρπαγή αγιότητας από έναν άνθρωπο του οποίου η ζωή υπήρξε το ακριβώς αντίθετο των αξιών και των πεποιθήσεων που προσπάθησε να ιδιοποιηθεί για στενά πολιτικούς σκοπούς.

Σε αυτή τη σύγκρουση προσωπικοτήτων και βούλησης, το χάσμα είναι ξεκάθαρο: η μία πλευρά προσφέρει τα γνώριμα στερεότυπα του ισχυρού άνδρα, ενώ η άλλη μας θυμίζει ότι η αξιοπρέπεια είναι καρπός της ανεκτικότητας και της κατανόησης.

Ο νταής μπορεί να έχει πυραύλους και προεδρική σφραγίδα, αλλά επιτέλους συνάντησε έναν αρχών αντίπαλο που δεν θα εκφοβιστεί, δεν θα εξαγοραστεί και δεν θα εξαναγκαστεί σε συνενοχή ή σιωπή.

Και αυτό, φαίνεται, είναι η μία ιδέα που ο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορεί να ανεχθεί.

Στης Εκκλησιάς την Πόρτα - Μάνος Πυροβολάκης (συμμετέχει ο Νίκος Πορτοκάλογλου)

 

Η τρέλα της Ανάστασης

 

Το "Χριστός Ανέστη" είναι τρέλα. Η χριστιανική πίστη είναι τρέλα. Δεν υπάρχει τακτοποιημένη και νοικοκυρεμένη πίστη όση ευλάβεια και ευσέβεια κι αν δείχνει να έχει. Ο Χριστός ήρθε να βάλει φωτιά στον κόσμο και η φωτιά αυτή ομοιάζει με την τρέλα.

Όμως, όπως η φλεγόμενη βάτος δεν καιγόταν, έτσι και ο χριστιανός δεν χάνεται στην τρέλα. Η χριστιανική τρέλα είναι πάντα νηφάλια και όχι εκστατική όπως αυτή που συναντάμε σε άλλες θρησκείες. 

Ο χριστιανός έχει πλήρη επίγνωση της τρέλας των πράξεών του και των συνεπειών που θα αντιμετωπίσει και παρ' όλα αυτά τις πράττει. 

Οι μάρτυρες ήταν τρελοί όταν περιφρονούσαν τη λατρεία του Ρωμαίου αυτοκράτορα, τον τουρκικό ζυγό ή το σοβιετικό κομμουνιστικό καθεστώς. 

Οι δια Χριστόν σαλοι, το λέει και το όνομά τους , γνώριζαν την τρέλα των πράξεών τους και τις συνέπειες που θα είχαν. Και τις έπρατταν. Δεν ήταν αποτέλεσμα έκστασης. Γι' αυτό και είχαν αξία.

Μια τέτοια τρελή ήταν και η Αγία Μαρία Σκομπτσοβα όταν βοηθούσε Εβραίους στο υπό Ναζιστική κατοχή Παρίσι. Και φυσικά όταν έπαιρνε τη θέση μιας Εβραίας στην εκτέλεση.

Ένας τέτοιος τρελός είναι και κάποιος/α χριστιανός/η που απαρνείται το συμφέρον του όχι μόνο προς όφελος των συνανθρώπων του αλλά και προς δόξαν Χριστού, τον οποίον αγαπά μέχρι -νηφαλιας- τρέλας. 

Και αυτό ήταν το στοιχείο που με τράβηξε ξανά στην Εκκλησία. Κι ας μη το καταφέρνω τις πιο πολλές φορές. Κι ας δείχνει και η ίδια η Εκκλησία να το αποφεύγει. 

Πίνακας του Jyoti Sahi - Jesus the Dancer

2002 GR - Μαγική αυλή

 

Είναι ωραίος! Αλήθεια; Βεβαίως!

 

Η Περίπτωση του Μακάριου Λαζαρίδη είναι όλη η ιστορία της Ελλάδας από το μνημόνιο κι έπειτα. 

Είναι οι τζιτζιφιόγκοι (ωραίες κουβέντες! ) οι οποίοι ενώ οδήγησαν τη χώρα στα βράχια καμώνονταν πως αυτοί ξέρουν πώς να τη σώσουν. Είναι οι θέσεις οι καλές που αποκτώνται με μόνο κριτήριο τις γνωριμίες. Είναι το ειρωνικό ύφος, η επίθεση στους αντιπάλους ώστε να συσπειρώσουμε τους ανόητους τυφλούς που θα μας υποστηρίξουν. Είναι τα χρήματα του δημοσίου που δεν υπάρχουν για εκείνους που θα έπρεπε αλλά υπερπερισσεύουν για το κάθε λογής κομματικό κατακάθι. 

Είναι η απάντηση του εν λόγω: "και τι να κάνω εγώ" όταν του λένε για τη καθαρίστρια που δήλωσε απόφοιτη έκτης δημοτικού αντί πέμπτης κι έκανε φυλακή δεκατρείς μήνες. Είναι η φυγή πολλών παιδιών από μία χώρα που είναι φυλακή. Που όσοι έχουν όρεξη και ικανότητες βλέπουν αν τους ξεπερνάνε γελοίοι τύποι με βύσμα ή θα πρέπει να αναγκάζονται να δουλεύουν τη μισή μέρα και να τους λένε τεμπέληδες που αξιώνουν 8ωρη εργασία. 

Είναι όλοι αυτοί που υποστηρίζουν πως τα παραπάνω είναι σωστά και πως έτσι είναι τα πράγματα και έτσι θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε. 

Και τελικά, το χειρότερο, ξέρετε ποιο είναι; Ότι ο Λαζαρίδης δε ντράπηκε να πει ότι είναι ωραίος!

Λ. Μαχαιρίτσας - Ο Σουλτάνος της Βαβυλώνας και η Γυναίκα

 

Εκκλησιαστικό Αντιλεξικό 2.0 - Ωω

 

Ωω. Γράμμα μεγαλειώδες και τελειωτικό! Τελευταίο της αλφαβήτου. Γιατί τη πεζή μορφή του την έκαναν σαν πισινό δε θα μάθουμε ποτέ. Αλλά τι να κάνουμε. Αυτό βρήκαμε , με αυτό πορευόμαστε. Φαντάζομαι τίποτα νεοπαγάνια θα έχουν καμιά θεωρία και γι' αυτό. Πάμε να δούμε καμιά λεξούλα;

Ωδή: δεν έχω ιδέα τι ακριβώς είναι στην υμνογραφία. Αν δε κάνω λάθος το σύνολο τριών τεσσάρων τροπαρίων με τον ίδιο ρυθμό. Δεν έχω ιδέα. Αλλά προσδίδει μια σοβαρότητα στο Αντιλεξικό και την έβαλα

Ωκεανός: ανοησιών κατακλύζει τα περισσότερα κηρύγματα, γεμάτα με ηθικισμούς, ακίνδυνη πνευματικότητα και ανοησίες δεσποτάδων περί υπακοής.

Ωμή: την αλήθεια υποστηρίζουν ότι λένε κάποιοι κακιασμένοι που φτιασιδώνουν την κακία τους ως αλήθεια. 

Ωραιότητα: την καταστρέφουμε σε κάθε της μορφή. Αλλά, αυτοί είμαστε

Ωσαννά: από εκεί ως το Σταυρωθήτω, τρεις μέρες δρόμος

Ωφέλιμο: ελπίζω να φάνηκε το Αντιλεξικό, εκτός από διασκεδαστικό. Αμφιβάλλω όμως..

Ωχαδερφισμός: ούτε ο Θεός δεν μπορεί να τον ξεριζώσει από μέσα μας

Για κλείσιμο βάζω και τον σύνδεσμο όπου θα βρείτε όλες τις αναρτήσεις του Αντιλεξικού, του πρώτου και του δεύτερου ώστε να βρείτε και τυχόν λήμματα που νομίζετε ότι λείπουν! Καλή ανάγνωση: https://tragoudiglarou.blogspot.com/search/label/%CE%B5%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%20%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%BA%CF%8C

Οι διακρίσεις κατά των χριστιανών Νταλίτ στην Ινδία συνεχίζονται

 

https://www.thehindu.com/news/national/telangana/sc-ruling-on-dalit-christians-flayed/article70780343.ece

Χριστιανικές οργανώσεις και ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων άσκησαν δριμεία κριτική στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η οποία αρνείται το καθεστώς των «Προγραμματισμένων Καστών» (Scheduled Caste - SC) σε Ντάλιτ που ασπάζονται τον Χριστιανισμό, κάνοντας λόγο για πλήγμα στις συνταγματικές αξίες της ισότητας και της θρησκευτικής ελευθερίας.

Την Τρίτη, το ανώτατο δικαστήριο επικύρωσε απόφαση του Ανώτερου Δικαστηρίου του Άντρα Πραντές, σύμφωνα με την οποία μόνο Ινδουιστές, Σιχ και Βουδιστές μπορούν να διεκδικήσουν την ταυτότητα SC. Οι Ντάλιτ που ασπάζονται άλλες θρησκείες, συμπεριλαμβανομένου του Χριστιανισμού, δεν θα δικαιούνται τα προνόμια ή την προστασία που παρέχεται στις Προγραμματισμένες Κάστες.

Ο εθνικός πρόεδρος της Διεθνούς Πρωτοβουλίας για τα Πολιτικά Δικαιώματα (CRII) και πρώην πρόσθετος Γενικός Διευθυντής της Αστυνομίας, K. Babu Rao, μαζί με τον εκπρόσωπο της οργάνωσης, Suresh Pulugujju, δήλωσαν ότι η απόφαση βασίζεται υπερβολικά στο Προεδρικό Διάταγμα του 1950, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις τρέχουσες κοινωνικές πραγματικότητες. «Αυτό εγείρει σημαντικές ανησυχίες σχετικά με τον αντίκτυπό του στους Ντάλιτ, ιδιαίτερα όσον αφορά τη θρησκευτική ελευθερία», παρατήρησε ο κ. Babu Rao. Επισήμανε ότι ο Νόμος περί Προγραμματισμένων Καστών και Προγραμματισμένων Φυλών (Πρόληψη Ατροπιών) του 1989 θεσπίστηκε μετά από σοβαρά περιστατικά, όπως η σφαγή στο Karamchedu, όπου τα περισσότερα θύματα ήταν Χριστιανοί.

Υπογραμμίζοντας ότι οι περισσότερες εκκλησίες στο Άντρα Πραντές βρίσκονται σε αποικίες των Ντάλιτ, με ιεροκήρυκες και πιστούς που προέρχονται από αυτές τις κοινότητες, υποστήριξε ότι οι διακρίσεις βάσει κάστας επιμένουν ανεξάρτητα από το θρησκευτικό δόγμα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το πιστοποιητικό κάστας του πάστορα Anand δεν έχει ακυρωθεί επίσημα, ούτε ο ίδιος έχει δηλώσει επίσημα μεταστροφή, ωστόσο η απόφαση φαίνεται να βγάζει συμπεράσματα που ενδέχεται να μην ευθυγραμμίζονται με τα πραγματικά περιστατικά. Ο ηγέτης της CRII δήλωσε ότι η συνεχιζόμενη εξάρτηση από το Προεδρικό Διάταγμα του 1950 ουσιαστικά περιορίζει τους Ντάλιτ από το να επιλέγουν ελεύθερα την πίστη τους χωρίς να χάνουν τις συνταγματικές προστασίες. Παλαιότερες δικαστικές παρατηρήσεις έχουν αναγνωρίσει ότι η ταυτότητα της κάστας συχνά παραμένει ακόμη και μετά από μεταστροφή ή διαθρησκευτικούς γάμους.

Ο πρώην πρόεδρος του Οργανισμού Τροφίμων της Τελανγκάνα, M. Rajeev Sagar, καταδίκασε επίσης την απόφαση, περιγράφοντάς την ως «εντελώς αντίθετη προς το πνεύμα του Συντάγματος». Δήλωσε ότι η ετυμηγορία υπονομεύει τα Άρθρα 14 και 15, τα οποία εγγυώνται την ισότητα, και το Άρθρο 25, το οποίο διασφαλίζει τη θρησκευτική ελευθερία. Τόνισε ότι οι διακρίσεις λόγω κάστας αποτελούν μια κοινωνική δομή αιώνων που δεν εξαφανίζεται με τη μεταστροφή, υπενθυμίζοντας θηριωδίες όπως αυτές στο Karamchedu και στο Chunduru για να υπογραμμίσει το βάθος της προκατάληψης.

Χριστιανικές οργανώσεις κάλεσαν την κεντρική κυβέρνηση να καταθέσει αίτηση αναθεώρησης και να εισαγάγει νομικές και πολιτικές αλλαγές για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των Ντάλιτ Χριστιανών, προειδοποιώντας ότι η απόφαση απειλεί την κοινωνική δικαιοσύνη και τις δημοκρατικές αξίες.

Simon & Garfunkel - Mrs. Robinson

 

Εκκλησιαστικό Αντιλεξικό 2.0 - Ψψ

 

Το Ψψ είναι γράμμα αλλά και τρόπος να φωνάξεις κάποιον-α. Μοιάζει με τρίαινα αλλά μη το πάρετε για ψάρεμα. Δε θα πιάσετε τίποτα, ούτε καν τη πρώτη λέξη του γράμματος:

Ψάρι: βρωμάει από το κεφάλι. Ακόμα και αν το κεφάλι είναι...ιερό

Ψέλνουμε: και δεν τραγουδάμε αμανέδες περσικούς. Μη μας βομβαρδίσει και ο Τραμπ

Ψευδώνυμο: πρέπει να βρω με αυτά που γράφω...

Ψηλομύτης: είδος ιερέα που ευδοκιμεί και πολλαπλασιάζεται με γοργούς ρυθμούς

Ψήσιμο: του οβελία. Εθνικό έθιμο και όχι εκκλησιαστικό/θρησκευτικό. Μη μπλέκετε τη πίστη με τη κοιλιά σας. 

Ψιχαλίζει: όχι. Μας φτύνουν μάλλον. 

Ψυγεία: έχουμε γίνει και παριστάνουμε τους φούρνους...για τη χριστιανική αγάπη λέω...

Ψυχραιμία: απαραίτητη ειδικά εντός του ιερού βήματος. 

Ψωμί: θα το πούμε ψωμάκι και θα χαιρόμαστε κι από πάνω. Είπα να βάλω και κάτι το κοινωνικοπολιτικό. 

Ψώρα: αν ήταν η ζήλεια θα ξυνόμασταν όλοι οι ρασοφόροι

'John Barleycorn' Jethro Tull with George Dalaras Live

 

Εκκλησιαστικό Αντιλεξικό 2.0 - Χχ

 

 Επιστρέφω δριμύτερος με τα τρία τελευταία γράμματα του Αντιλεξικού. Το Χχ...το Χχ δεν είναι γράμμα αλλά σημάδι απόρριψης, λάθους και μηδένισης της κόλας στις εξετάσεις. Αλλά κρύβει κάποιες ενδιαφέρουσες λέξεις. 

Χαμένος: στη θεολογία μας, όχι απαραίτητα αυτός που χάνει. Πολλές φορές αυτός που κερδίζει

Χαρακίρι: η απόφαση να χειροτονηθεί κάποιος

Χέρι: βοηθείας θα έπρεπε να απλώνουμε πρώτα απ' όλους οι χριστιανοί. Συνήθως υποφέρει όμως από αγκύλωση και μένει μαζεμένο

Χιούμορ: αν και κάπως μαύρο, το κεντρικό στοιχείο του Αντιλεξικού

Χθεσινοί: δεν είμαστε. Είμαστε;

Χλεύασε: ο Ιησούς όλες, μα όλες τις εξουσίες. Φαρισαίους, Νομικούς, εμπόρους, βασιλιάδες. Όσους προσκυνάμε οι χριστιανοί σήμερα. 

Χνάρια: δεν θέλω να αφήσω ούτε ένα. 

Χρωστάμε: της Μιχαλούς οι χριστιανοί και μας αρέσει

Χτίζουμε: μπορεί και όλη μέρα. Σίγουρα το βράδυ γκρεμίζουμε. Σσσς...η Εκκλησία κοιμάται

Marillion - Easter

 

Ανάσταση

 

Ανάσταση σημαίνει νίκη επί του θανάτου. Νίκη επί της αμαρτίας. 

Ανάσταση σημαίνει παύση των πολέμων, τερματισμός κάθε αδικίας, διάλυση κάθε ανισότητας και κατάργηση της αδικίας, χλευασμός κάθε αποτυχίας. 

Ανάσταση σημαίνει σπάσιμο των αλυσίδων που μας κρατούν δέσμιους. Σημαίνει συντριβή των δεσμών της οικογένειας, του επαγγέλματος, της κοινωνίας, του έθνους. Τίποτα από αυτά δεν μας ορίζει πια. 

Μόνο ένα μένει να μας ορίζει. Ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Ων. Αυτός που νίκησε τον θάνατο όχι για τον εαυτό Του, καθώς δεν το είχε ανάγκη, αλλά για εμάς. 

Χριστός Ανέστη!!!

Η τρέλα...

 

Σκέφτομαι, τώρα που έφτασε η ώρα της πρώτης Ανάστασης, πως όλες αυτές οι ημέρες, είναι ημέρες που φανερώνουν αρκετά πράγματα...

Πρώτον στις εκκλησίες συρρέουν άνθρωποι οι οποίοι δηλώνουν μεν χριστιανοί μα απέχουν παρασάγγας από το να είναι κιόλας. Γι' αυτούς το σημαντικό είναι το λαδάκι του Ευχελαίου για να μην αρρωστήσουν, η επιφανειακή συγκίνηση της περιφοράς του Εσταυρωμένου, το πέρασμα κάτω από τον επιτάφιο και άλλα τέτοια. Καμία μα καμία σχέση δεν έχει αυτή η προσέγγιση με την Εκκλησία. Το Ευχέλαιο είναι το κατ' εξοχήν Μυστήριο της μετάνοιας και της συγχώρησης, όχι κάτι μαγικό που διώχνει το κακό, η Σταύρωση του Χριστού και όλα όσα μας διηγούνται τα Ευαγγέλια πριν φτάσουμε εκεί, μας θυμίζουν ότι μόνο σε μία εξουσία βασίζουμε τις ελπίδες μας, αυτή του Χριστού, και ο επιτάφιος...ο επιτάφιος είναι η κατ' εξοχήν εκδήλωση της τρέλας του να είσαι χριστιανός. 

Αν το καλοσκεφτούμε, τι γιορτάσαμε χθες; Την κήδευση και τον ενταφιασμό του Θεού. Ενός Θεού ευάλωτου, ενός Θεού που αρνείται να ασκήσει δύναμη, ενός Θεού που μας μοιάζει να δείχνει αδυναμία. Ενός Θεού που αφήνεται στα χέρια των ανθρώπων οι οποίοι τον βασανίζουν, τον εξευτελίζουν και τελικά τον σκοτώνουν. Και Αυτός ο Θεός τους συγχωρεί πάνω στον σταυρό. Κι εμείς το γιορτάζουμε αυτό. Δεν είναι τρέλα όλα αυτά; 

Ναι, είναι! Και ναι, οι χριστιανοί είμαστε τρελοί. Δεν μπορούμε αλλιώς να είμαστε χριστιανοί. Γιατί καίει μέσα μας η φλόγα από εκείνη τη φωτιά που άναψε ο Κύριος μας, ο Ιησούς Χριστός με τη θυσία Του, με την άκρα ταπείνωσή Του και -τελικά- με την Ανάστασή Του. Αυτή η τρελή φωτιά που άναψε τότε καίει μέσα μας ακόμα κι αν πολλές φορές δεν το καταλαβαίνουμε,

Και γι' αυτό γιορτάζουμε τον σταυρικό θάνατο του Θεού μας, του Θεού που έγινε άνθρωπος για να μας σώσει (άλλη τρέλα κι αυτή!), γιορτάζουμε τον ενταφιασμό Του, και γιορτάζουμε με ενθουσιασμό, τη χαρμόσυνη είδηση που μας έφεραν οι μυροφόρες γυναίκες, πως ο Χριστός αναστήθηκε. Οι οποίες κι αυτές σαν τρελές έδρασαν πηγαίνοντας να προσφέρουν τα ταφικά έθιμα στον Ιησού με τους Ρωμαίους και τους Φαρισαίους τριγύρω. 

Αυτό γιορτάζουμε σήμερα, αυτό θα γιορτάσουμε ακόμα περισσότερο απόψε το βράδυ. Την τρέλα να είμαστε Χριστιανοί. Και θέλετε να ακούσετε και κάτι πιο τρελό. Και ο Χριστός γιορτάζει μαζί μας αυτή την τρέλα...

Rainbow - Catch the Rainbow

 

Στον Άδη...

 

Και τώρα...σιωπή. Ο Χριστός βρίσκεται στον τάφο. Οι μαθητές Του είναι διασκορπισμένοι και φοβισμένοι. Οι γυναίκες που Τον ακολούθησαν ως τη Σταύρωση είναι βαθιά λυπημένες. 

Από την άλλοι οι Ρωμαίοι καγχάζουν, οι Φαρισαίοι γιορτάζουν και ο λαός ο εβραϊκός προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι έκανε. Σύντομα θα ξεχάσουν οι περισσότεροι και θα συνεχίσουν την καθημερινότητά τους. 

Κι όμως μέσα σε αυτήν την θανατερή σιωπή και μέσα στην κατήφεια της ήττας, που έφερε η σταύρωση του Χριστού στους μαθητές Του γίνονται σπουδαία πράγματα. Πράγματα που αλλάζουν τον κόσμο. 

Γιατί τα σπουδαία πράγματα γίνονται σχεδόν σιωπηλά. Ανεπαίσθητα. Σαν το απαλό αεράκι στο οποίο βρίσκεται ο Θεός όπως ανακάλυψε και ο προφήτης Ηλίας. 

Ο Χριστός βρίσκεται στον Άδη. Και τι κάνει εκεί; Ό,τι έκανε και στην επίγεια δράση Του. Καταργεί την εξουσία του τυράννου θανάτου. Όπως εδώ έδειξε και είπε ευθαρσώς ότι οι Αρχιερείς, οι Φαρισαίοι και οι Βασιλάδες καμία εξουσία δεν έχουν, παρά μόνο όση τους παραχωρούμε, τώρα δείχνει και στον μεγάλο εξουσιαστή, τον θάνατο, ότι η δύναμή του συνθλίβεται μπροστά στην παρουσία του Χριστού!

Ο Κύριος γκρεμίζει τις πύλες του Άδη, συνθλίβει τα τείχη του σκοτεινού βασιλείου και σπάει τος αλυσίδες που κρατούσαν δέσμιες τις ψυχές των ανθρώπων. 

Όλων; Όχι όλων. Μόνο αυτών που θέλησαν να Τον ακολουθήσουν. Όπως πολλοί που άκουσαν τη διδασκαλία Του στον κόσμο μας, την απέρριψαν παραμένοντας δέσμιοι της αμαρτίας και δούλοι της κάθε τυραννίας, έτσι και στον Άδη υπήρξαν άνθρωποι που δεν ακολούθησαν τον Ιησού και παρέμεινα δέσμιοι του θανάτου. 

Γιατί τελικά όλα καταλήγουν σε μας. Στους ανθρώπους και στη χρήση της ελευθερίας μας. Το αιώνιο ερώτημα είναι τελικά ένα. Είμαστε έτοιμοι και πρόθυμοι να αναλάβουμε τις ευθύνες της ελευθερίας που μας προσέφερε απλόχερα ο Κύριος; Ή τελικά προτιμούμε να μείνουμε δέσμιοι της ψευδούς σοφίας μας, της ανόητης εξυπνάδας μας και την ολοκληρωτικής μωρίας μας. Αν αποφασίσουμε να ακολουθήσουμε την πρώτη, δύσκολη οδό, εκείνη της ευθύνης, ο Χριστός είναι εκεί και μας περιμένει, έτοιμος να συνθλίψει και τα δικά μας δεσμά.

Πίνακας του Kreg Yingst

Wishbone Ash - Throw Down The Sword

 

Μεγάλη Πέμπτη βράδυ

 

Μπροστά στον Ηρώδη Αντύπα ο Ιησούς σιωπά. Στον Πόντιο Πιλάτο λέει πως δεν έχει καμία εξουσία επάνω Του. Τους Αρχιερείς των Εβραίων τους χλευάζει. 

Εγκαινιάζει μία στάση που θα ακολουθήσουν και οι Μάρτυρες οι οποίοι θα αψηφήσουν τη λατρεία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα και αργότερα οι Πατέρες της Ερήμου, οι οποίοι σε πιο ήπιες συνθήκες, θα φύγουν από τον "πολιτισμό" για να αποφύγουν τον εναγκαλισμό με την εξουσία.

Μια εξουσία που συχνά -αν όχι πάντα- γίνεται ο Αντίχριστος της Αποκάλυψης. 

Όλα όσα γίνονται της Μεγάλη Εβδομάδα, η σύγκρουση με τους Φαρισαίους, η σύλληψη, η "δίκη", τα βασανιστήρια, η σταύρωση και η Ανάσταση δεν είναι ένα θέαμα που προσεγγίζεται φολκλορικά με δρώμενα στους ναούς. Είναι η αποκάλυψη ενός νέου τρόπου ζωής. 

Ενός τρόπου ζωής που όπως στο παράδεισο οι άνθρωποι "οὔτε γαμοῦσιν, οὔτε ἐκγαμίζονται, ἀλλ' ὡς ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἐν οὐρανῷ εἰσιν" έτσι και στην περίπτωση που το θέλημα του Θεού εφαρμοστεί  ως εν ουρανώ και επί της γης, οι άνθρωποι ούτε εξουσιάζουν ούτε εξουσιάζονται αλλά υπηρετούν ο ένας τον άλλον. 

Δεν ερχόμαστε στην εκκλησία αυτές τις ημέρες για να συγκινηθούμε και να κλάψουμε ή να νιώσουμε μια βουτηγμένη στον συναισθηματισμό κατάνυξη. Ερχόμαστε για να ανακαλύψουμε έναν νέο τρόπο ζωής που κάποτε ταρακούνησε μια ολόκληρη αυτοκρατορία. Όχι, με όπλα αλλά με λόγια και μαρτύριο. Και αν μη τι άλλο, κάτι τέτοιο χρειαζόμαστε πάλι στην εποχή μας. 

πίνακας του Kreg Yingst

Μυστικός Δείπνος

 

Ο Μυστικός Δείπνος, η παράδοση του μυστηρίου των μυστηρίων, αυτού της Θείας Ευχαριστίας, δεν είναι κάτι το οποίο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε με μια μαγική αντίληψη. Δεν είναι μια διαδικασία που θα μας δώσει δύναμη, υγεία ή θα μας λύση τα προβλήματα. Είναι η φανέρωση ενός τρόπου ζωής. 

Τι κάνει ο Χριστός; Μοιράζεται τον άρτο και τον οίνο, το σώμα και το αίμα Του, με τους μαθητές Του. Μοιράζει την ίδια την ύπαρξή του. Και όπως λέει και η ευχή μελίζεται και μοιράζεται αλλά δεν διαιρείται  και δεν δαπανάται. Ό,τι μοιραζόμαστε, ποτέ δεν λιγοστεύει. Αυτή είναι και η πρακτική που ακολούθησαν οι χριστιανοί των πρώτων αιώνων. Μοιράζονταν όχι μόνο το σώμα και το αίμα του Κυρίου στη Θεία Ευχαριστία αλλά και τα περιουσιακά τους στοιχεία και τα υλικά αγαθά τους. Το ίδιο έκαναν αργότερα και οι πρώτοι Ασκητές της Ερήμου. Αυτός ήταν και ο λόγος που κατέφυγαν στην έρημο άλλωστε. 

Σήμερα είναι δύσκολο αυτό. Η ατομική μας ιδιοκτησία θεωρείται το πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε. Και έχει εγκατασταθεί αυτή η νοοτροπία για τα καλά ακόμα και στην Εκκλησία. 

Μπορούμε όμως, αρχικά τουλάχιστον, να ανοίξουμε τις καρδιές μας, να μοιραστούμε το ενδιαφέρον μας για τους αδελφούς μας και να δώσουμε την υποστήριξή μας. Να πλύνουμε τα πόδια των αδελφών μας όπως έκανε και ο Χριστός, ο οποίος έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του. 

Ας ξεκινήσουμε με αυτό το πνεύμα ταπείνωσης και με αυτή τη διάθεση ανοίγματος και ποιος ξέρει; Ίσως μια μέρα φτάσουμε ξανά στο σημείο να μοιραζόμαστε πολλά περισσότερα. Αν μη τι άλλο, ο κόσμος μας το έχει ανάγκη αυτό τούτη την εποχή.

πίνακας του Kreg Yingst

Pink Floyd - Hey You

 

Το φιλί του Ιούδα

 

Ο Ιούδας προδίδει τον Ιησού με ένα φιλί στο μάγουλο. Μια πράξη τρυφερότητας, αγάπης, φιλίας, σεβασμού ακόμα μετατρέπεται σε πια πράξη προδοσίας. Ο Ιούδας, έρμαιο των εξουσιαστικών του αντιλήψεων, έβλεπε τον Χριστό σαν έναν πολεμικό βασιλιά που θα υπότασσε τα έθνη στα πόδια του εβραϊκού έθνους. Όταν ο Ιησούς έκανε σαφές που στη βασιλεία Του δεν υπάρχει καν η έννοια της υποταγής, ο Ιούδας τον πρόδωσε. 

Πολλοί άνθρωποι είναι έτσι. Σκέφτονται με όρους υποταγής και κατάκτησης. Και έτσι δρουν. Χρησιμοποιούν δε τις πιο γλυκές και όμορφες εκφράσεις για να πετύχουν τους σκοπούς τους. Με χαμόγελα, με ευχές, με γλυκά λόγια μας πλησιάζουν ώστε να μπορέσουν να μας προδώσουν τη πρώτη ευκαιρία. 

Αυτοί είναι οι καθημερινοί Ιούδες και είναι δική μας αποστολή, δική μας ευθύνη, όχι να τους νικήσουμε, αλλά να μην τους μοιάσουμε. Και αυτό, ο διαχωρισμός μας από αυτούς τους ανθρώπους, είναι μια νίκη, με τους όρους που έθεσε ο Χριστός. 

Βλέπετε, η κατάκτηση και η υποταγή δεν ευδοκιμούν μόνο στις σκέψεις των ισχυρών. Ευδοκιμούν στις σκέψεις όλων μας...

πίνακας του Kreg Yingst

The Moody Blues - Melancholy Man

 

Όρθρος Μεγάλης Τετάρτης

 

Στον όρθρο της Μεγάλης Τετάρτης(διαβάζεται το απόγευμα της Μεγάλης Τρίτης) ο Ιησούς λέει σε όσους έχουν αυτιά για να τον ακούσουν: όποιος αγαπά τη ζωή του θα τη χάσει και όποιος μισεί τη ζωή του στον κόσμο τούτο θα τη διαφυλάξει αιώνια. 

Ο Χριστός μας καλεί στη τρέλα απόψε. Και ποια είναι αυτή η τρέλα; Η απόρριψη της ζωής μας εν τω κόσμω. Αυτό δε σημαίνει ούτε να πάρουμε τα βουνά ούτε να τρυπώσουμε σε σπηλιές και να ζήσουμε εκεί. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο.

Η τρέλα που προτείνει ο Χριστός είναι η απόρριψη όλων όσων ο κόσμος θεωρεί σημαντικά. Το κύρος το κοινωνικό. Την καλή οικονομική κατάσταση. Το ατομικό μας κέρδος. Ακόμα και το στενό οικογενειακό συμφέρον. Η τάση να κερδίσουμε, να φανούμε, να αποκτήσουμε αγαθά, θέσεις και γνωριμίες. Αυτά απορρίπτει ένας χριστιανός αν θέλει να ακολουθήσει τον Χριστό. Δεν ρίχνεται με όλα τα μέσα στο κυνήγι τους. Αντίθετα, με ορμή πέφτει μόνο στη βοήθεια όσων έχουν ανάγκη. Ακόμα και αυτών που θεωρούμε εχθρούς μας ή τους αντιπαθούμε. 

Τούτη είναι η τρέλα που πρεσβεύει ο χριστιανισμός. Τούτη τη τρέλα προτείνει ο Χριστός. Την εγκατάλειψη του ατομικού συμφέροντος για να προσφέρουμε στους άλλους. Κι αν αυτό δεν είναι ανατρεπτικό, τότε δε ξέρω τι μπορεί να θεωρηθεί ως τέτοιο. 

πίνακας του Kreg Yingst

Aerosmith - Janie's Got A Gun (David Fincher Cut)

 

Όρθρος Μεγάλης Τρίτης

Στον όρθρο της Μεγάλης Τρίτης ψάλλεται ένας στίχος που σκανδαλίζει πολλούς και ακούγεται πριν ψάλλουμε το "Ιδού ο Νυμφίος έρχεται". «Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσ­θες αὐτοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» (Ἡσ. κς΄ [26] 15). Ο προφήτης Ησαϊας παρακαλά τον Θεό να φέρει κακά στους ένδοξους της γης. Στους άρχοντες, τους κυβερνήτες, σε αυτούς που καταχρώνται την εξουσία. Σε εκείνους που εξυψώνουν τους εαυτούς τους δηλαδή ώστε να ταπεινωθούν. 

Ο στίχος αυτός δεν είναι κατάρα. Δεν είναι προσευχή για να πάθουν κακό. Αντίθετα είναι προσευχή ώστε όλοι αυτοί οι ένδοξοι να μην μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τα κακά που θέλουν. Και ποια είναι αυτά; Πόλεμοι, εκμετάλλευση, αδικίες, πλουτισμός εις βάρος των απλών ανθρώπων, κατάχρηση της εξουσίας τους. 

Γιατί όμως σκανδαλιζόμαστε; Δεν είναι άραγε σύμφωνος ο στίχος αυτός με την αντίδραση του Κυρίου όταν του φέρνουν το νόμισμα με την εικόνα του Καίσαρα κι Εκείνος λέει, δώστε στον Καίσαρα ό,τι του ανήκει; Τι ανήκει στον Καίσαρα. Μόνο αυτό το αντικείμενο που έχει την μορφή του. Καμία άλλη εξουσία δεν αναγνωρίζει ο Χριστός στον Καίσαρα, κάτι που θα δούμε και όταν ο Κύριος θα βρεθεί δεμένος μπροστά στον Πιλάτο και θα του πει πως καμία εξουσία δεν έχει πάνω Του. 

Όπως καμία εξουσία δεν έχει επάνω μας κανένας άρχοντας ή κυβερνήτης όσο εμείς δεν μετέχουμε των παιχνιδιών εξουσία και επιβολής. Όσο εμείς καλούμε όλους τους ανθρώπους αδερφούς μας και θεωρούμε πως εκείνος που υπηρετεί τους αδερφούς του είναι και ο σπουδαιότερος και πως εκείνος που θέλει να εξουσιάζει, να είναι πρώτος, να θεωρείται ως ο καλύτερος, δεν είναι παρά ένα ευτελές άτομο. 

Και αυτό δεν αφορά μόνο θέσεις πολιτικής ή οικονομικής εξουσίας. Τα παραπάνω αγγίζουν κάθε πτυχή της ζωής μας. 

Και, ξέρετε, ο στίχος από τον προφήτη Ησαϊα είναι και προειδοποίηση. Πως σε όλους αυτούς, σε όλους τους "ένδοξους" της γης, τελικά θα έρθουν κακά. Γιατί αυτοί ποτέ δε χορταίνουν και όποιος δε χορταίνει, τελικά σκάει...

πίνακας του Kreg Yingst

Elf - When She Smiles

 

Όρθρος Μεγάλης Δευτέρας

 

Το απόγευμα της Κυριακής των Βαϊων διαβάζεται ο όρθρος της Μεγάλης Εβδομάδος. Ο Νυμφίος έρχεται, έτοιμος να φτάσει στην άκρα ταπείνωση, να περάσει τους εμπαιγμούς, τα βασανιστήρια, τη σταύρωση. Κι εμείς ακολουθούμε. Έτσι λέμε. Αλήθεια όμως, είμαστε έτοιμοι να ακολουθήσουμε πραγματικά ή περιοριζόμαστε σε μια επιφανειακή και φολκλορική προσέγγιση; Κι αν Αυτός, ο Θεός ο παντοδύναμος αφέθηκε αδύναμος στα χέρια των ανθρώπων για να δώσει ελπίδα σωτηρίας και στους σταυρωτές Του ακόμα, εμείς, με τις πράξεις και τις επιλογές μας, προσπαθούμε να Τον ακολουθήσουμε ή βρισκόμαστε στα τραπέζια και στις πλατείες μαζί με τους Φαρισαίους ζητώντας πρωτοκαθεδρίες, γνωριμίες, εξουσία; Ο Χριστός από τη Κυριακή των Βαϊων και μέχρι τη Σταύρωσή Του απορρίπτει επιδεικτικά και περιγελά κάθε ανθρώπινη εξουσία. Οικονομική, θρησκευτική, πολιτική. Είμαστε έτοιμοι κι εμείς να τα περιγελάσουμε όλα αυτά για χάρη του Αγαπημένου μας Φίλου; 

Κυριακή των Βαϊων

 

Λένε πως η Ιερουσαλήμ είχε δύο εισόδους. Μία από την Ανατολή και μία από τη Δύση. Από την Ανατολική πύλη μπήκε ο Ιησούς. Ανεβασμένος πάνω σε ένα γαϊδουράκι και με τον κόσμο που τον επευφημούσε να κρατά κλαδιά φοινίκων. Από τη Δυτική πύλη μπήκε ο βασιλιάς της πόλης, καβάλα πάνω σε ένα πολεμικό άτι και συνοδευόμενος από στρατιώτες που κρατούσαν όπλα. 

Ασχέτως αν αυτή η εικόνα είναι πραγματική, δείχνει ανάγλυφα την αντίθεση της βασιλείας του Θεού και της βασιλείας του κόσμου. Αν θέλετε, χρησιμοποιώντας μια εικόνα που χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα, έχουμε τον τρόπο του Ιησού και τον τρόπο του Τζέγκις Χαν. 

Και εμείς είμαστε αυτοί που θα επιλέξουμε ποιον θα υποδεχτούμε. Τον Ιησού, την Αγάπη, την ζωή, την ταπείνωση και απλότητα ή τον κατακτητή-βασιλιά, τον πόλεμο, τον θάνατο, τη βία και την ισχύ. 

Υπάρχουν άνθρωποι που διαλέγουν κάθε μέρα τη μία ή την άλλη πλευρά και οι οποίοι θεωρούν την πλευρά που δεν διάλεξαν ως ανοησία ή τρέλα. 

Δεν θα σας πω σήμερα ποια πλευρά, ποια οδός είναι η σωστή. Αυτό θα πρέπει να το διαλέξει ο καθένας μας. Άλλωστε πολλές φορές ακολουθούμε τη μία οδό με τα λόγια αλλά την άλλη με τις πράξεις. 

Αυτό είναι το δίλημμα της σημερινής ημέρας. Ποιον κόσμο θέλουμε τελικά; Αυτόν της ισχύος ή εκείνον της δικαιοσύνης; Αυτή την απάντηση καλούμαστε να δώσουμε. 

Rainbow - The Temple Of The King

 

Σάββατο του Λαζάρου

 

Σήμερα είναι το Σάββατο του Λαζάρου. Η ιστορία μας είναι γνωστή. Ο φίλος του Χριστού, ο Λάζαρος έχει πεθάνει εδώ και τέσσερις ημέρες. Ο Χριστός μιλάει με τις αδερφές του Λαζάρου, τη Μάρθα και τη Μαρία και τους λέει πως ο αδερφός τους κοιμάται και θα τον ξυπνήσει. Τους λέει ακόμα πως Αυτός είναι η Ανάσταση και η Ζωή και όποιος πιστεύει σε αυτών ακόμα κι αν πεθάνει, ζει. Πηγαίνει στον τάφο του Λαζάρου, τον καλεί και ο Λάζαρος σηκώνεται και επιστρέφει ολοζώντανος και υγιής στο σπίτι του. 

Ο Χριστός όμως δεν καλεί μόνο τον Λάζαρο. Καλεί και εμάς. Τον κάθε έναν από εμάς προσωπικά. Μας καλεί να σηκωθούμε από το μαύρο σκοτάδι του θανάτου στο οποίο βρισκόμαστε και να Τον ακολουθήσουμε στη ζωή. Καλεί όλους μας να αφήσουμε το σκοτάδι των ειδώλων, του πλούτου, της φιλαυτίας, της υπερηφάνειας, της εξουσίας, της χλιαρής πίστης, της αποκλειστικής ενασχόλησης με τις υποθέσεις του κόσμου. Μας καλεί να αφήσουμε όλα αυτά τα θανατερά σκοτάδια για να πάμε κοντά Του, τώρα που μας καλεί. 

Ο Χριστός σήμερα απλώνει το χέρι Του προς εμάς και μας φωνάζει θέλοντας να μας οδηγήσει στη Ζωή. Και είναι η δική μας ανταπόκριση, η δική μας απόφαση που περιμένει. Όποια κι αν είναι αυτή, θα είναι απολύτως σεβαστή. Αλλά θα έχει και τις συνέπειές της.