Η κατάρα των Ναϊτών

 

https://www.history.co.uk/shows/knightfall/articles/the-curse-of-jacques-de-molay

Στις 18 Μαρτίου 1314, όταν ο Ζακ ντε Μολαί, μαζί με τρεις ακόμη ηγέτες των Ναϊτών, οδηγήθηκε στον τελευταίο του ζοφερό προορισμό, ένα μικρό νησί στον Σηκουάνα, ο πρώην Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος ήταν 70 ετών.

Μέσα από τις φλόγες που τον τύλιγαν, λέγεται ότι ακούστηκε η φωνή του Μολαί να καταριέται τον βασιλιά Φίλιππο και την οικογένειά του, καθώς και τον πάπα Κλήμη Ε΄. Ενώ βίωνε το μαρτύριο του θανάτου στην πυρά, φέρεται να επικαλέστηκε μια «κατάρα», καλώντας τον Χριστό να αποδείξει την αθωότητα του Τάγματος και να οδηγήσει τους διώκτες του στην κρίση του Θεού. Έτσι καταστράφηκε ο θεσμός του Τάγματος των Ιπποτών του Ναού, πεθαίνοντας όπως ακριβώς είχε γεννηθεί και ζήσει: μέσα στο αίμα, την οργή και τη ρωμαιοκαθολική ευσέβεια.

Το κατά πόσο η επίκληση του Μολαί για εκδίκηση, τη στιγμή ενός τόσο βασανιστικού θανάτου, είχε πράγματι τη δύναμη μιας κατάρας εναντίον των διωκτών του, είναι αντικείμενο συζήτησης. Ωστόσο, σε μια εξαιρετικά παράξενη σύμπτωση —ή ίσως κακοτυχία— ο πάπας Κλήμης πέθανε μόλις τριάντα τρεις ημέρες μετά την εκτέλεση του Μολαί. Επτά μήνες αργότερα, ο ίδιος ο βασιλιάς Φίλιππος αρρώστησε βαριά και πέθανε απροσδόκητα στις 29 Νοεμβρίου.

Κατά την επόμενη δεκαετία, η δυναστεία των Καπετιδών, στην οποία ανήκε ο Φίλιππος, οδηγήθηκε σταδιακά στο τέλος της, καθώς οι άτεκνοι γιοι του ανέβαιναν διαδοχικά στον θρόνο, βασίλευαν για σύντομο χρονικό διάστημα και πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλον.

Είτε πιστεύει κανείς είτε όχι στην «κατάρα του Ζακ ντε Μολαί» ως θεία ανταπόδοση, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Γαλλία γνώρισε μεγάλες συμφορές μετά την πτώση των Ναϊτών. Οι εσωτερικές συγκρούσεις που συγκλόνισαν το βασίλειο οδήγησαν τελικά στον Εκατονταετή Πόλεμο με την Αγγλία. Οι απόγονοι του βασιλιά Φιλίππου έμειναν γνωστοί στην ιστορία ως οι «Καταραμένοι Βασιλιάδες» (Les Rois Maudits), γεγονός που ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τον θρύλο που περιβάλλει την υποτιθέμενη κατάρα του Ζακ ντε Μολαί.

Η υπόθεση των Ναϊτών

 

O Norman Cohn, στην πραγματεία του Europe's Inner Demons εξετάζει την υπόθεση των Ναϊτών, η οποία περιελάμβανε κατηγορίες για μαγεία, ειδωλολατρία, σοδομισμό και σύσταση αίρεσης, ως πρελούδιο για τις μεταγενέστερες καταδιώξεις εναντίον των μαγισσών. Οι Ναΐτες υπήρξαν Τάγμα με ιδιαίτερα προνόμια και άφθονη χρηματική περιουσία. Η φήμη και η περιουσία τους κέντρισε τον Φίλιππο Δ', βασιλιά της Γαλλίας και κύριο αντίπαλό τους, ο οποίος επιζητούσε αγωνιωδώς χρηματικά έσοδα για το βασίλειό του. Έτσι, μετά τον διωγμό εναντίον των Εβραίων το 1305 και την αρπαγή των περιουσιών τους, ο Φίλιππος έβλεπε τον πλούτο του Τάγματος των Ναϊτών ως ευκαιρία, για να ανακουφίσει τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε το βασίλειο της Γαλλίας.

 Ας σημειώσουμε πως οι Ναΐτες είχαν στενούς δεσμούς με τον Πάπα. Έτσι, ο Φίλιππος εκτόξευε κατηγορίες, τόσο προς τον Πάπα όσο και προς τους Ναΐτες, πως με τις εγκληματικές και βέβηλες πράξεις της αίρεσης, της μαγείας και της ειδωλολατρίας προσβάλλουν τον Θεό και την Εκκλησία. Ο Φίλιππος αντιτάχθηκε στις κατηγορίες που του προσήπτε ο Πάπας για τυραννία και θεώρησε τους Ναΐτες ενόχους, καθώς υπηρετούσαν τα διαβολικά σχέδια του Βονιφάτιου. Κατηγόρησε τους Ναΐτες πως απαρνιόνταν τον Κύριο, κατέφευγαν σε πρακτικές της μαγείας και κατέφευγαν σε οργιαστικές ομοφυλοφιλικές μυστικές συνάξεις και λάτρευαν τα είδωλα. Όλα αυτά τα στοιχεία αποτελούσαν κατηγορίες που προσήπταν ήδη από τον 12ο αιώνα στους αιρετικούς. Μάλιστα, οι ήττες σε στρατιωτικό επίπεδο, και ιδιαίτερα η πτώση της Άκρας το 1291, ερμηνεύτηκε ως αποτέλεσμα της οργής του Θεού για τις αμαρτίες των Χριστιανών. 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πολλές κατηγορίες εκτοξεύτηκαν και εναντίον των Ναϊτών. Διαπιστώνουμε πως οι επιθέσεις εναντίον προσώπων που κατείχαν υψηλά εκκλησιαστικά ή πολιτικά αξιώματα, ακόμα και η υπόθεση με το Τάγμα των Ναϊτών, φέρνουν δυο κύρια στοιχεία που συνοδεύουν τις κατηγορίες για την άσκηση μαγείας: Την ειδωλολατρία και την έχθρα προς τον Χριστιανισμό. Ιδιαίτερα, το τελευταίο στοιχείο είχε καθιερωθεί ως βασικό συστατικό των αιρέσεων ήδη από τον 12ο αιώνα, εποχή που παρατηρείται η εξάπλωσή και η μανιώδης καταδίωξή τους. Την ιδέα πως ο Χριστιανισμός απειλείται από τις αιρέσεις και από ανάξιους, διεφθαρμένους κληρικούς την είχε υιοθετήσει έντονα τόσο η Εκκλησία από τον 12ο αιώνα, όσο και η κοσμική εξουσία, η οποία από τα τέλη του 13ου αιώνα παραπονιόταν για την αδυναμία της να ελέγξει τους εκκλησιαστικούς άρχοντες και την περιουσία τους. Η κοσμική εξουσία άρχισε να φοβάται τη μαγεία ως όπλο στα χέρια των αντιπάλων της. Ο Peters σημειώνει πως στις αρχές του 14ου αιώνα η βασιλική αυλή αγωνιούσε για την εξάπλωση της μαγείας ως απειλή, όπως ανησυχούσε η Εκκλησία για τις αιρέσεις. Η παρουσία των μάγων δεν απειλούσε μόνο τον βασιλιά, αλλά συνολικά το βασίλειο, καθώς, όπως διαχεόταν, η εξάπλωση της μαγείας και της ειδωλολατρίας απειλούσε να εγείρει την οργή του Θεού.

Μαγεία και Δαιμονολογία στον Μεσαίωνα, Δρ. Νικόλαος Ζαρωτιάδης, εκδ. Β

άνιας

Οι άγιοι πολεμιστές Αλέξανδρος Περεσβιέτ και Ανδρέας Οσλιάμπια

 

Η ρωσική ιστορία είναι πλούσια σε παραδείγματα αυτοθυσίας. Ανάμεσα στις πιο εμβληματικές μορφές βρίσκονται οι άγιοι μοναχοί-πολεμιστές Αλέξανδρος Περεσβιέτ και Ανδρέας Οσλιάμπια, των οποίων τα ονόματα συνδέθηκαν για πάντα με τη Μάχη του Κουλίκοβο το 1380, μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ρωσικής μεσαιωνικής ιστορίας.

Ο Αλέξανδρος Περεσβιέτ καταγόταν από το Μπριάνσκ και ανήκε στην τάξη των βογιάρων. Ήταν ήδη γνωστός για τη σωματική του δύναμη και την πολεμική του ανδρεία πριν εγκαταλείψει τον κόσμο και ακολουθήσει τη μοναχική ζωή. Αργότερα εκάρη μοναχός και έλαβε το Μέγα Σχήμα στη Μονή της Αγίας Τριάδος του αγίου Σεργίου του Ραντονέζ. Ο συνασκητής του Ανδρέας Οσλιάμπια είχε επίσης πολεμική πείρα πριν ακολουθήσει τον μοναχικό βίο.

Όταν ο μεγάλος πρίγκιπας Δημήτριος Ντονσκόι ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει τα στρατεύματα του Μαμάι, ζήτησε την ευλογία του αγίου Σεργίου του Ραντονέζ. Σύμφωνα με το «Διήγημα της Μάχης του Μαμάι», ο άγιος όχι μόνο ευλόγησε την εκστρατεία αλλά έστειλε μαζί με τον πρίγκιπα και δύο από τους μοναχούς του, τον Περεσβιέτ και τον Οσλιάμπια.

Ο πρίγκιπας είπε:

«Πάτερ, δώσε μου δύο από τους αδελφούς σου, τον Αλέξανδρο Περεσβιέτ και τον Ανδρέα Οσλιάμπια, και έτσι θα ενισχύσεις τον στρατό μας.»

Τότε ο άγιος Σέργιος κάλεσε τους δύο μοναχούς και τους πρόσταξε να ακολουθήσουν τον πρίγκιπα. Ήταν ήδη γνωστοί ως γενναίοι πολεμιστές και είχαν δοκιμαστεί σε πολλές μάχες πριν από τη μοναχική τους κουρά.

Αντί να τους δώσει όπλα, τους όπλισε με τον Σταυρό του Χριστού. Έραψε τον ζωοποιό Σταυρό επάνω στα μοναχικά τους ενδύματα και τους είπε:

«Η ειρήνη να είναι μαζί σας, αδελφοί μου. Αγωνιστείτε με ανδρεία για την πίστη του Χριστού και για όλη την Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη.»

Κατόπιν ευλόγησε τον πρίγκιπα και ολόκληρο το στράτευμα.

Η συμμετοχή των δύο μοναχών στη μάχη προκάλεσε αργότερα απορίες και συζητήσεις. Πράγματι, ο μοναχικός βίος δεν συμβιβάζεται με την αφαίρεση ανθρώπινης ζωής. Ορισμένοι ιστορικοί αμφισβήτησαν ακόμη και την ιστορικότητα της παρουσίας τους στο πεδίο της μάχης. Άλλοι όμως θεωρούν ότι ο άγιος Σέργιος και ο Δημήτριος Ντονσκόι αντιλαμβάνονταν την εκστρατεία εναντίον του Μαμάι ως αγώνα υπεράσπισης του λαού και της πίστης, γεγονός που εξηγεί αυτή τη μοναδική εξαίρεση.

Το πρωί της 8ης Σεπτεμβρίου 1380, ημέρα του Γενεσίου της Θεοτόκου σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο, οι δύο στρατοί παρατάχθηκαν στο πεδίο του Κουλίκοβο. Σύμφωνα με το έθιμο της εποχής, πριν από τη γενική σύγκρουση επρόκειτο να διεξαχθεί μονομαχία ανάμεσα στους ισχυρότερους πολεμιστές των δύο πλευρών.

Από το στρατόπεδο των Τατάρων προχώρησε ο γιγαντόσωμος Τσελουμπέι, γνωστός και ως Τεμίρ-Μούρζα. Οι χρονικογράφοι τον περιγράφουν ως άνδρα τεράστιας σωματικής δύναμης, που προκαλούσε τους αντιπάλους του να αναμετρηθούν μαζί του.

Τότε ο Αλέξανδρος Περεσβιέτ βγήκε από τις ρωσικές γραμμές.

«Αυτός ζητά έναν αντίπαλο αντάξιό του», είπε. «Θα τον αντιμετωπίσω εγώ.»

Πριν ξεκινήσει, στράφηκε προς τους συμπολεμιστές του και είπε:

«Πατέρες και αδελφοί, συγχωρήστε με για όσα σας λύπησα. Αδελφέ Ανδρέα, προσευχήσου για μένα στον Θεό.»

Και καθώς όρμησε προς τον αντίπαλό του αναφώνησε:

«Πάτερ Σέργιε, ενίσχυσέ με με τις προσευχές σου.»

Οι δύο άνδρες επιτέθηκαν ο ένας στον άλλον έφιπποι. Τα δόρατά τους χτύπησαν με τέτοια δύναμη ώστε και οι δύο διαπεράστηκαν θανάσιμα. Έπεσαν από τα άλογά τους και πέθαναν σχεδόν ταυτόχρονα.

Οι Ρώσοι χρονικογράφοι θεώρησαν ότι, παρότι η μονομαχία δεν είχε νικητή με τη στενή στρατιωτική έννοια, το θάρρος του Περεσβιέτ ενέπνευσε βαθιά τον στρατό. Ο ίδιος ο Δημήτριος φέρεται να είπε:

«Βλέπετε, αδελφοί, ποιος άρχισε τη μάχη. Ο Αλέξανδρος Περεσβιέτ κατέβαλε τον φοβερό αυτόν πολεμιστή και έσωσε πολλούς από βέβαιο θάνατο.»

Αμέσως μετά άρχισε η μεγάλη σύγκρουση. Το ιππικό της Χρυσής Ορδής εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση και για αρκετή ώρα η έκβαση της μάχης παρέμενε αβέβαιη. Τελικά, το κρυμμένο σύνταγμα του πρίγκιπα Βλαδίμηρου του Σερπούχοφ επιτέθηκε από τα νώτα και έγειρε οριστικά την πλάστιγγα υπέρ των Ρώσων. Ο στρατός του Μαμάι διαλύθηκε και τράπηκε σε φυγή.

Κατά την παράδοση, και ο Ανδρέας Οσλιάμπια έπεσε στη μάχη. Τα σώματα των δύο μοναχών μεταφέρθηκαν αργότερα στη Μόσχα και ενταφιάστηκαν στη Μονή Σιμόνοφ, στον ναό της Γεννήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Ο τόπος ταφής τους έγινε σύντομα τόπος προσκυνήματος και ιδιαίτερης τιμής. Με το πέρασμα των αιώνων οι δύο μοναχοί αναγνωρίστηκαν ως άγιοι και παρέμειναν σύμβολα χριστιανικής αυταπάρνησης και ανδρείας.

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση η μονή έκλεισε και ο ναός πέρασε σε κοσμική χρήση. Οι τάφοι των δύο ηρώων βρέθηκαν μέσα στον χώρο εργοστασιακών εγκαταστάσεων και για πολλά χρόνια η μνήμη τους παραμερίστηκε. Ωστόσο δεν λησμονήθηκαν ολοκληρωτικά. Το 1980, κατά τον εορτασμό των εξακοσίων ετών από τη Μάχη του Κουλίκοβο, οι τάφοι τους αναγνωρίστηκαν ως ιστορικά μνημεία υπό κρατική προστασία. Λίγα χρόνια αργότερα, κατά τους εορτασμούς της χιλιετηρίδας του εκχριστιανισμού των Ρως, ο ναός αποδόθηκε ξανά στη λατρεία.

Μέχρι σήμερα οι άγιοι Αλέξανδρος Περεσβιέτ και Ανδρέας Οσλιάμπια τιμώνται στη ρωσική εκκλησιαστική παράδοση ως μοναχοί που προσέφεραν τη ζωή τους για τους αδελφούς τους, συνδυάζοντας στο πρόσωπό τους την ασκητική αφιέρωση με την έσχατη αυτοθυσία.

Με πληροφορίες από το https://en.topwar.ru/14356-za-drugi-svoya-legendy-russkogo-voinstva-pravoslavnye-bogatyri-aleksandr-peresvet-i-andrey-oslyabya.html και το http://stonecarving.ru/peresvet.html (και τη βοήθεια του ChatGPT στη μετάφραση)

Η άμυνα του Αζάχ

 

https://www.assyriapost.com/the-1915-assyrian-defiance-at-azakh/

Η άμυνα του Αζάχ (γνωστού επίσης ως Μπεθ Ζαμπντάι) δεν ήταν μια αυθόρμητη εξέγερση, αλλά μια υπολογισμένη, επαγγελματική αντίσταση του Ασσυριακού πληθυσμού απέναντι σε μια συνδυασμένη δύναμη Οθωμανικών τακτικών στρατευμάτων και Κούρδων ατάκτων.

Η Μπεθ Ζαμπντάι εκχριστιανίστηκε σε πρώιμο στάδιο· σύμφωνα με την παράδοση, αυτό έγινε από τον Μορ Αγάι, πρώτο επίσκοπο της Ουρχόι, και τον Μορ Άχο, επίσης από την Ουρχόι. Επίσκοπος της Μπεθ Ζαμπντάι είναι γνωστό ότι υπήρχε ήδη από το έτος 120, ενώ τον 3ο αιώνα η πόλη ήταν μία από τις 17 επισκοπές της Ανατολής.

Καθώς η συστηματική Γενοκτονία γνωστή ως Σεϋφό (Το Ξίφος) αποδεκάτιζε τους γύρω Ασσυριακούς οικισμούς, οι κάτοικοι του Αζάχ, μιας πόλης περίπου 1.000 κατοίκων εκείνη την εποχή, αρνήθηκαν να αποδεχθούν τον εκτοπισμό και τις σφαγές. Υπό τη στρατηγική διοίκηση του Ίσο Χάννα Γκάμπρε, η αμυντική επιτροπή της πόλης μετέτρεψε τον οικισμό σε στρατιωτικό πλέγμα.

Οι Συρορθόδοξοι Ασσύριοι εκμεταλλεύτηκαν τη μοναδική αρχιτεκτονική της πόλης: σπίτια χτισμένα από ηφαιστειακή βασαλτική πέτρα ήταν συνδεδεμένα μεταξύ τους μέσω εσωτερικών διαδρόμων, ενώ τα εξωτερικά τείχη οχυρώθηκαν ώστε να δημιουργήσουν έναν συνεχή αμυντικό δακτύλιο. Μέχρι τον Αύγουστο, το Αζάχ είχε γίνει καταφύγιο, φιλοξενώντας περισσότερους από 3.000 Ασσύριους πρόσφυγες από περισσότερα από 40 κατεστραμμένα γειτονικά χωριά.

Η πολιορκία δεν ήταν μια απλή φυλετική σύγκρουση. Ήταν μια συντονισμένη επιχείρηση στην οποία συμμετείχαν οι Οθωμανικές δυνάμεις υπό τη διεύθυνση του Κυβερνήτη του Ντιγιαρμπακίρ, δρος Μεχμέτ Ρεσίδ, με το Οθωμανικό κράτος να αναλαμβάνει το κύριο βάρος της επιχείρησης. Οθωμανοί σύμβουλοι και αξιωματικοί ηγούνταν δύο τακτικών ταγμάτων της 3ης Στρατιάς, φέρνοντας μαζί τους επαγγελματικό ορεινό πυροβολικό και τυποποιημένη επιμελητεία. Δεύτερον, υπήρχαν οι μουσουλμανικές κουρδικές φυλές. Χιλιάδες άτακτοι μαχητές από τοπικές κουρδικές φυλές (συμπεριλαμβανομένων των φυλών Χαβερκάν και Ραμάν) κινητοποιήθηκαν για να παρέχουν ανθρώπινο δυναμικό και τοπικές πληροφορίες. Τους είχαν υποσχεθεί τα λάφυρα της πόλης ως αντάλλαγμα για την υπηρεσία τους.

Οι μάχες κλιμακώθηκαν στα τέλη Οκτωβρίου και στις αρχές Νοεμβρίου 1915. Οι Οθωμανοί σύμβουλοι τοποθέτησαν το πυροβολικό τους στα γύρω υψώματα, με στόχο να διαρρήξουν τις βόρειες πύλες. Ωστόσο, οι Ασσύριοι υπερασπιστές χρησιμοποίησαν στρατηγική «άμυνας σε βάθος». Οι ελεύθεροι σκοπευτές ήταν μικρές μονάδες Ασσυρίων σκοπευτών, ανάμεσά τους και γυναίκες όπως η θρυλική Ζάιτε, που κατείχαν υψηλά σημεία θέας, εξουδετερώνοντας Οθωμανούς αξιωματικούς και καθυστερώντας τις επιθέσεις του πεζικού. Υπήρχαν επίσης οι αντεξορύξεις. Όταν οι Οθωμανικές δυνάμεις επιχείρησαν να χρησιμοποιήσουν εκρηκτικά για να διαρρήξουν τα εξωτερικά τείχη, οι Ασσύριοι αμυνόμενοι, πολλοί από τους οποίους ήταν έμπειροι μεταλλωρύχοι, άνοιξαν αντισήραγγες ώστε να εξουδετερώσουν τις γομώσεις.

Η τελική αποτυχημένη έφοδος σημειώθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1915. Μια μαζική συντονισμένη επίθεση, με επικεφαλής Κούρδους ατάκτους και Οθωμανικό πεζικό, αποκρούστηκε. Παρά το γεγονός ότι διέθεταν μόλις περίπου 700 οπλισμένους άνδρες, οι Ασσύριοι χρησιμοποίησαν τα δαιδαλώδη σοκάκια της πόλης για να στήσουν ενέδρες στους επιτιθέμενους από απόσταση αναπνοής.

Μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου, οι συμμαχικές δυνάμεις αντιμετώπιζαν κρίση. Οι Οθωμανοί σύμβουλοι χρειάζονταν ολοένα και περισσότερο στα μέτωπα του Καυκάσου και του Σινά στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Κούρδοι άτακτοι, έχοντας υποστεί εκατοντάδες απώλειες για μια πόλη που δεν μπορούσαν να καταλάβουν, άρχισαν να λιποτακτούν.

Συνειδητοποιώντας ότι το «φρούριο» του Αζάχ μπορούσε να καταληφθεί μόνο με απαράδεκτο κόστος, η Οθωμανική στρατιωτική διοίκηση τελικά έδωσε σήμα υποχώρησης. Αν και ποτέ δεν υπογράφηκε επίσημη ειρήνη, η πολιορκία λύθηκε, αφήνοντας το Αζάχ ως ένα νησί επιβίωσης μέσα σε μια θάλασσα καταστροφής.

Jacob Williams

 

https://amarysianotia.gr/2025/03/30/jacob-williams-%CE%BF-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AD%CE%BC%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD/

Επιμέλεια Λία Βαλάτα – Τσιάμα

Ιστορικός – Ερευνήτρια

Ο Jacob Williams από τη Βαλτιμόρη των ΗΠΑ, αφού έζησε ως σκλάβος σε φυτείες ζαχαροκάλαμου, κατάφερε να δραπετεύσει και αφού επιβιβάστηκε σε πλοίο, αργότερα συμμετείχε στον πόλεμο πειρατών ΗΠΑ – Αλγερίας το 1815.

Με το τέλος των επιχειρήσεων στην Αλγερία, εργάστηκε στο πλοίο ενός εμπόρου χαλιών που ναυάγησε και ο Williams ξεβράστηκε σε κάποια παραλία της Αττικής, όπου τον διέσωσαν μοναχοί.

Ο Jacob Williams, έχοντας μάθει ελληνικά, υπηρέτησε τον φιλέλληνα ναύαρχο Κόχραν. Συμμετείχε σε διάφορες μάχες και ναυμαχίες, στην πολιορκία του Μεσολογγίου, έχοντας λάβει μέρος και στην Έξοδο, αλλά και στην απελευθέρωση της Αθήνας.

Πέθανε το 1829 στην Ελλάδα, όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ελεύθερος σε μια ελεύθερη Ελλάδα, ενώ η ταφόπλακά του υπάρχει στο νεκροταφείο του Αγίου Ιωάννη στο Άργος.

Ο Jacob Williams είναι η μοναδική περίπτωση σκλάβου που, αφού δραπέτευσε, δεν αναζήτησε μια ήσυχη ζωή, αλλά αφοσιώθηκε στον αγώνα για την ανεξαρτησία ενός άλλου λαού.

Τάσος Ισαάκ και Σολωμός Σολωμού

 

Το άρθρο εδώ:

https://www.in.gr/2025/08/11/istoriko-arxeio/tasos-isaak-kai-solomos-solomou-oi-agries-dolofonies-ton-dyo-kyprion/

Η γενοκτονία των Τσιγγάνων από τους Ναζί

 

Ιστορικοί εκτιμούν ότι έως και 500.000 Ρομά και Σίντι δολοφονήθηκαν από τους Ναζί και τους συνεργάτες τους. Πολλοί ακόμη φυλακίστηκαν, χρησιμοποιήθηκαν ως καταναγκαστικοί εργάτες ή υπέστησαν αναγκαστική στείρωση και ιατρικά πειράματα.

Άντρες, γυναίκες και παιδιά από τις κοινότητες των Ρομά και των Σίντι αποτέλεσαν στόχο διώξεων και εγκλεισμού, με ιδιαίτερη έμφαση στην «εκκαθάριση» του Βερολίνου πριν η πόλη φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1936. Με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η γενοκτονία των Ρομά και των Σίντι εντάθηκε. Εκτοπίστηκαν σε γκέτο, όπως αυτό του Λοτζ, και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Νταχάου, το Μαουτχάουζεν και το Άουσβιτς-Μπίρκεναου, το οποίο διέθετε ειδικό, αποκαλούμενο «Τσιγγάνικο Στρατόπεδο».

Στις 26 Φεβρουαρίου 1943, κατέφθασε στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου η πρώτη μεταγωγή Ρομά και Σίντι – άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Από τους 23.000 που φυλακίστηκαν εκεί, εκτιμάται ότι περισσότεροι από 20.000 δολοφονήθηκαν.

Στις 2 Αυγούστου 1944, το αποκαλούμενο «Τσιγγάνικο Στρατόπεδο» στο Άουσβιτς εκκαθαρίστηκε: χιλιάδες Ρομά και Σίντι δολοφονήθηκαν στους θαλάμους αερίων, ενώ οι εναπομείναντες κρατούμενοι μεταφέρθηκαν σε άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως το Μπούχενβαλντ και το Ράβενσμπρουκ, για καταναγκαστική εργασία.

Η εμπειρία των Ρομά και Σίντι της Ευρώπης παρουσιάζει ομοιότητες με εκείνη του εβραϊκού πληθυσμού. Και οι δύο ομάδες στοχοποιήθηκαν λόγω της φυλετικής τους ταυτότητας και είχαν υποστεί ήδη αιώνες διακρίσεων. Οι Νόμοι της Νυρεμβέργης, που απαγόρευαν τους γάμους μεταξύ Εβραίων και Αρίων και προέβλεπαν την αφαίρεση της υπηκοότητας, εφαρμόστηκαν και στους Ρομά και Σίντι. Όπως και τα εβραιόπουλα, έτσι και τα παιδιά των Ρομά και Σίντι αποκλείστηκαν από τα δημόσια σχολεία, ενώ για τους ενήλικες γινόταν όλο και πιο δύσκολη η διατήρηση ή εξεύρεση εργασίας.

Παρά τη γενοκτονία που διαπράχθηκε εναντίον τους από το ναζιστικό καθεστώς, οι διώξεις των Ρομά και Σίντι αναγνωρίστηκαν πλήρως από τη Δυτική Γερμανία μόλις το 1981, και η γενοκτονία τους γίνεται γνωστή σε ευρύτερη κλίμακα μόλις τα τελευταία χρόνια.

51 χρόνια μετά

 

https://slpress.gr/ethnika/mithoi-51-xronia-meta-apo-to-praxikopima/

Αναζητούνται άλλοθι για την προδοσία, την τραγωδία. Αντί να αφήσουν αμείλικτη την ιστορία να κρίνει, να δικάσει, να καταδικάσει, όπως άλλωστε πράττει μέσα από αδιάσειστα στοιχεία, γεγονότα, επιχειρούν κάποιοι να προβάλλουν αστήρικτες δικαιολογίες, φτιάχνοντας ψεύτικα επιχειρήματα και αφηγήματα.

«Εάν δεν έστελνε ο Μακάριος την επιστολή στον Γκιζίκη δεν θα γινόταν πραξικόπημα»! «Εάν δεν έκανε εκείνη την ομιλία στον ΟΗΕ ο Μακάριος δεν θα εισέβαλαν οι Τούρκοι»! Ψέματα και ανοησίες. Αν ζούσε, λένε, ο Γρίβας (τον Ιούλιο του 1974) δεν θα γινόταν πραξικόπημα. Και η απόπειρα πραξικοπήματος του Φεβρουαρίου 1972 τι ήταν; Άσκηση ετοιμότητας της χούντας και της ΕΟΚΑ Β΄; Περαιτέρω, κάποιοι διαχωρίζουν τον Παπαδόπουλο από τον Ιωαννίδη. Η «καλή» και η «κακή» χούντα!

15 Ιουλίου σήμερα. Πενήντα ένα χρόνια μετά από εκείνη την ημέρα, το 1974, όταν η χούντα, οι εδώ άνθρωποι της, της ΕΟΚΑ Β’, ανέτρεψαν πραξικοπηματικά τον εκλεγμένο Πρόεδρο Μακάριο. Και μόνο ηλίθιοι δεν θα ανέμεναν τι θα επακολουθούσε. Δηλαδή εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο. Ήταν προδοσία. Μεταξύ αυτών υπήρξαν και χρήσιμοι ηλίθιοι. Αλλά ήταν προδοσία. Όλα όσα έγιναν σχεδιάσθηκαν και υλοποιήθηκαν βαθμηδόν.

Η τράπουλα ήταν σημαδεμένη. Ο στόχος διαχρονικά ξεκάθαρος: Να γίνει πραξικόπημα, να απαλλαγούν από τον Μακάριο, να μπει στρατιωτικά η Τουρκία στο νησί, να καταλάβει έδαφος και να εδραιωθεί. Το είπε και ο Ιωαννίδης στη σύσκεψη της 20ης Ιουλίου, στο Πολεμικό Συμβούλιο , στην Αθήνα. Στη διάρκεια των συζητήσεων, ο θλιβερός ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης ανέφερε: «Μα δεν την ξέρουμε τη λύση; Την ξέρουμε κ. Πρωθυπουργέ (απευθυνόμενος στον Ανδρουτσόπουλο). Αυτή θα βγούνε στην Κυρήνεια, κι αφού βγούνε τότε θα μπουν. Αυτό που θέλουν οι Τούρκοι το κάνουν. Θα τους σταματήσουμε μετά, αφού πάρουν το λιμάνι, την Κυρήνεια και ενώσουν τη Λευκωσία τότε θα σταματήσουν. Γι’ αυτό είμαστε σίγουροι.» (Το ηχητικό ντοκουμέντο δημοσιεύεται στο βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά, «Ένα σκοτεινό δωμάτιο 1967-1974», εκδόσεις Μεταίχμιο). Ήταν σίγουρος για το τι θα γινόταν!

Πραξικόπημα και ΗΠΑ

Από αυτό – κι όχι μόνο αυτό- επιβεβαιώνεται προδοσία. Την συνεννόηση που υπήρξε μεταξύ της χούντας, του πάλαι ποτέ ισχυρού υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Χένρι Κίσινγκερ, της CIA και της Τουρκίας. Σε αυτό το σκηνικό, στην μεγάλη εικόνα, εντοπίζονται κι άλλοι, που μπορεί να μην είχαν ευθέως εμπλοκή, αλλά γνώριζαν και τους εξυπηρετούσε να προχωρήσει ο σχεδιασμός αυτός.

Δεν αναφερόμαστε στην επέτειο του προδοτικού πραξικοπήματος για να δοθούν απαντήσεις σε όλους εκείνους που επιχειρούν, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, να αναποδογυρίσουν την ιστορία. Να διατυπώσουν το δικό τους αφήγημα. Αναπτύσσουν το δικό τους μύθο, επειδή-φευ- νομίζουν ότι έτσι θα… διώξουν τις δικές τους ενοχές. Να βγάλουν από πάνω τους την ντροπή της προδοσίας. Θεωρούν πως επειδή έχουν περάσει πενήντα ένα χρόνια μπορούν να ξαναγράψουν την ιστορία. Μπορούν να λένε ψέματα και να προσπαθούν να πείσουν. Η ιστορία δεν διαστρεβλώνεται.

Το πραξικόπημα δεν έγινε μόνο επειδή η χούντα και η ΕΟΚΑ Β’ τυφλώθηκαν από μίσος κατά του Μακαρίου. Δεν ήταν μια «συναισθηματικά» υπερβολική αντίδραση. Ήταν μια συνειδητή πράξη, για την οποία γνώριζαν κι άλλοι. Όσοι ήταν στο παιχνίδι. Και στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Τουρκία. Τι συναισθηματισμός μπορεί να υπάρξει, άλλωστε, από ανθρώπους, οι οποίοι έλεγαν με ευκολία και θεωρούσαν… φυσιολογικό, την αρπαγή εδαφών της Κύπρου από την Τουρκία;

Το σκηνικό ήταν στημένο προ πολλού. Μπορεί οι ημερομηνίες να άλλαζαν, αλλά η συνεννόηση ήταν πλήρης. Και κανείς πλέον, με τα ντοκουμέντα που υπάρχουν, τις μαρτυρίες, δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Πενήντα ένα χρόνια μετά. Πενήντα ένα μακρόσυρτα μνημόσυνα. Επετειακές εκδηλώσεις επαναλαμβανόμενες. Ο χρόνος ξεθωριάζει την μνήμη, την καθιστά πιο… κοντή, όχι όμως τόσο όσο να αποδέχεται μύθους και παραμύθια.

24/4/1915 Έναρξη της γενοκτονίας των Αρμενίων

 

Σαν σήμερα, πριν από 110 χρόνια, η Τουρκία έγραψε ακόμα μια "λαμπρή" σελίδα στην ιστορία της, από τις τόσες παρόμοιες που έχει...

Dietrich Bonhoeffer - 4 Φεβρουαρίου 1906 – 9 Απριλίου 1945

 

Ο Dietrich Bonhoeffer ήταν Γερμανός πάστορας και θεολόγος γνωστός για την αντίθεσή του στον εθνικοσοσιαλισμό. Aπό τους πρώτους επικριτές του ναζιστικού καθεστώτος, ο Bonhoeffer ενεπλάκη στην Εκκλησία της Ομολογίας, ένα κίνημα που πολέμησε ενάντια στον ναζισμό της Γερμανικής Ευαγγελικής Εκκλησίας.

Οι δεσμοί του με τη συνωμοσία της 20ης Ιουλίου 1944 για την ανατροπή του ναζιστικού καθεστώτος οδήγησαν στην εκτέλεσή του stiw 9/4/ 1945. Τα θεολογικά του γραπτά θεωρούνται κλασικά σε όλο τον χριστιανικό κόσμο.

Ο ληστής που απήγγειλε Σαίξπηρ

https://www.fosonline.gr/stiles/san-simera/article/296212/tzese-tzeims-o-ntesperanto-poy-apiggeile-saixpir

 Μία μέρα σαν σήμερα (1882) άφησε τα εγκόσμια, μόλις 35 ετών (Γεν. 5/9/1847), ο Τζέσε Τζέιμς, θρυλικός ντεσπεράντο της Άγριας Δύσης. Δολοφονήθηκε, ύπουλα, από τον Ρόμπερτ Φορντ, μέλος της συμμορίας του (που μάλιστα ζούσε στο σπίτι του…), με σκοπό να λάβει την αμοιβή επικήρυξης του!

Υπήρξε αρχηγός συμμορίας και ληστής τραπεζών και τρένων, από την πολιτεία του Μιζούρι. Το διασημότερο και πλέον διαβόητο μέλος της συμμορίας των αδελφών (Τζέσε και Φρανκ) Τζέιμς. Μυθοποιήθηκε μετά θανάτον (με ταινίες να γυρίζονται για τη δράση του, όπως «H δολοφονία του Τζέσε Τζέμις από τον δειλό Ρόμπερτ Φορντ»)

Η τελευταία απόδραση

 

 https://www.newsit.gr/ellada/vaggelis-roxamis-o-metr-ton-apodraseon-pou-kanena-keli-den-ton-xorouse/3973145/

Πέθανε το μεσημέρι της Τρίτης (06.02.2024) σε ηλικία 73 ετών ο κακοποιός Βαγγέλης Ρωχάμης, που έγινε γνωστός ως ο «Έλληνας πεταλούδας».

Ο διαβόητος κακοποιός Βαγγέλης Ρωχάμης πέθανε στο νοσοκομείο της Χαλκίδας όπου νοσηλευόταν με νεφρική ανεπάρκεια. Έμεινε στην ιστορία για τις πολλές και περιπετειώδεις αποδράσεις του, τη δεκαετία του ’80 και του ’90, από τις ελληνικές φυλακές,

Είχε καταδικαστεί για ληστείες, κλοπές, φθορές ξένης ιδιοκτησίας, οπλοφορίες, οπλοχρησίες, ενώ παρέμεινε στη φυλακή για 22 χρόνια. Δεν είχε όμως ποτέ αφαιρέσει ανθρώπινη ζωή.

«Να αφαιρέσεις ανθρώπινη ζωή δεν έχει νόημα» θα πει σε συνέντευξή του.

Το τέλος του Τέλλου Άγρα

 

https://www.fosonline.gr/stiles/san-simera/article/249926/otan-apagxonistike-o-kapetan-agras

Στις 7 Ιουνίου του 1907 απαγχονίζεται από τους κομιτατζήδες ο θρυλικός μακεδονομάχος Καπετάν Άγρας. Έλληνας στρατιωτικός, γνωστός με το ψευδώνυμο Τέλλος Άγρας, από τις ηρωικότερες φυσιογνωμίες του Μακεδονικού Αγώνα.

Ο Σαράντος Αγαπηνός, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1880 στο Ναύπλιο, όπου ο πατέρας του, Ανδρέας Αγαπηνός, από τους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας, υπηρετούσε ως εφέτης. Το 1901 αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων και τοποθετήθηκε ως υπολοχαγός στη φρουρά της Αθήνας. Λίγους μήνες αργότερα κατατάχθηκε εθελοντής στα στρατιωτικά σώματα που πολεμούσαν τους Βούλγαρους κομιτατζήδες στην οθωμανοκρατούμενη Μακεδονία, επειδή πίστευε ότι η ελληνική ψυχή της Μακεδονίας θα αφυπνιζόταν μόνο με τη στρατιωτική δράση. Πολέμησε, κυρίως, στην περιοχή του Βερμίου και τον Σεπτέμβριο του 1906 έγινε αρχηγός στρατιωτικού τμήματος. Σημαντική υπήρξε η συμβολή του στις σκληρές μάχες για την εκκαθάριση της βαλτώδους λίμνης των Γιαννιτσών (Βάλτος για τους ντόπιους), η οποία είχε καταστεί από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες οχυρό απροσπέλαστο.

Έλληνες και Σλάβοι

 

https://www.pemptousia.gr/2023/05/m-alexandros-ap-pavlos-ierapostoli-kirillos-ke-methodios-r-velestinlis-ke-i-sinergasia-mas-me-ton-kosmo-ton-slavon/

Ο Απόστολος Παύλος πραγματοποίησε την αντίθετη πορεία απ’ αυτή που έκανε ο Μέγας Αλέξανδρος, και είναι προφανές πως αυτό δεν αφορά τα γεωγραφικά όρια. Και οι δύο στο πέρασμά τους δημιούργησαν διαφορετικούς κόσμους.

Ουσιαστικά μετέβαλαν ολόκληρους πολιτισμούς…

Αντίστοιχης πολιτισμικής-πνευματικής αποτελεσματικότητας, σημασίας και αξίας είναι και η πορεία των δύο θεσσαλονικέων ιεραποστόλων Κυρίλλου και Μεθοδίου. Είναι μάλιστα εμφανές πως το ιεραποστολικό και εκπολιτιστικό τους έργο, που άρχισε πριν από 1.060 χρόνια, σημάδεψε ανεπανάληπτα την ανθρωπογεωγραφία μιας εκτεταμένης περιοχής.

Η πρώτη αποστολή τους, το 963, στη Μεγάλη Μοραβία ήταν αφορμή για την πολιτισμική και πνευματική αλλαγή όχι μόνο των Σλάβων της κεντρικής Ευρώπης, αλλά όλων των σλαβικών λαών μέχρι τα βάθη της αχανής Ρωσίας.

Μαρίνος Αντύπας

 

https://xristianiki.gr/%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%cf%80%ce%b1%cf%82-%ce%bf-%ce%b5%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ac%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%ac/

Με αυτόν τον τίτλο κυκλοφορεί σε έκδοση της «Χριστιανικής» το βιβλίο του Ηρακλή Κανακάκη, με αποκλειστικά (και σκόπιμα παραγνωρισμένα) στοιχεία για τις πεποιθήσεις του πρωτεργάτη των αγροτικών εξεγέρσεων της αρχής του 20ού αιώνα. Παραγγελίες στο γραφείο της “Χριστιανικής”. Τιμή 12 ευρώ.

Αναδημοσιεύουμε ένα από τα πολλά σχετικά άρθρα του Ηρακλή Κανακάκη, που από χρόνια ερευνά τη ζωή και τη δράση του μεγάλου αγωνιστή, η οποία εμπνεόταν από το κοινωνικό μήνυμα του Ευαγγελίου.  

Η μελέτη των κειμένων που γράφτηκαν δια χειρός του και αυτών που γράφτηκαν από τρίτους για την πολύμορφη δράση και το πολυσχιδές έργο του, σε συνδυασμό με την απροκατάληπτη και προσεκτική διερεύνηση και άλλων πηγών, φωτίζουν άπλετα τις ιδέες του Μαρίνου Αντύπα. Τις πηγές έμπνευσής του στη διαμόρφωση των κοινωνικο-πολιτικών του αντιλήψεων.

Η βασίλισσα Χατσεψούτ

 

https://www.newsit.gr/paraxenes-eidhseis/i-agnosti-aigyptos-xatsepsout-i-proti-gynaika-farao-kai-i-koilada-ton-vasileon/3728770/

Αρχαία Αίγυπτος, ένας πολιτισμός άρρηκτα συνυφασμένος με τις πυραμίδες, τα ιερογλυφικά, τη βασίλισσα Κλεοπάτρα… Πόσο καλά, όμως, γνωρίζουμε την Αρχαία Αίγυπτο;

Η Χατσεψούτ υπήρξε η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της Αιγύπτου που πήρε τον τίτλο του Φαραώ. Καλουμένη και Άμμεσις από τον Μανέθωνα, ήταν η πέμπτη Φαραώ της 18ης δυναστείας της Αρχαίας Αιγύπτου. Η Χατσεψούτ απεικονίζεται κατ’ εντολή της να φοράει ενδυμασία Φαραώ και την ψεύτικη γενειάδα.

Η βασιλεία της ήταν ειρηνική με την κατασκευή μεγάλων έργων, όπως ο ναός της στο Ντέιρ ελ Μπάχρι, ασχολήθηκε με την οικονομική ανάπτυξη της Αιγύπτου, και είναι γνωστή για την αιγυπτιακή αποστολή που οργάνωσε στη Γη του Πουντ στην κεντροανατολική Αφρική.

Όταν η ιστορία πονάει

 

https://anastasiosk.blogspot.com/2023/03/blog-post_241.html#more

π. Βασίλειος Θερμός

Ψυχίατρος παιδιών καί εφήβων.

Δρ. Θεολογικής Σχολής του Παν/μιου Αθηνών.

Καθηγητής στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών

Καθώς πλησιάζει η επέτειος της εθνεγερσίας θα ακουστούν και θα γραφτούν πολλά ωραία και αληθινά. Και θα διαμαρτυρόμαστε εύλογα γιατί η νέα γενιά «δεν μαθαίνει σωστά την Ιστορία». Μήπως, άλλωστε, τήν μάθαμε εμείς οι παλιότεροι; Ελάχιστα στοιχεία για την Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα διδαχθήκαμε ως προς το 21. Τι ξέρουμε για τα αντίστοιχα κινήματα εθνικής ανεξαρτησίας στην Μακεδονία, στην Κρήτη, στην Κύπρο; Ποιος απόφοιτος Λυκείου είναι σε θέση να αρθρώσει στοιχειώδεις πληροφορίες πχ για την ιστορία των Επτανήσων ή του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης και της Αιγύπτου;

Αλλά πέρα από αυτά τα ελλείμματα, τα οποία δεν ξέρω αν υπάρχει πρόθεση να θεραπευτούν ποτέ, αποφάσισα σήμερα να αναρτήσω ένα κείμενο ενοχλητικό για όλους μας.

Με αφορμή τα διακόσια χρόνια από το 1821 και τα εκατό χρόνια από το 1922 διάβασα πολύ. Και τα λίγα οδυνηρά τα οποία αμυδρά γνώριζα έγιναν πολλά και βαριά. Τόσο που αδυνατώ να τά κρατήσω μέσα μου και αποφάσισα να τά μοιραστώ, με αναγνώστες τους οποίους μάς συνδέει η κοινή μέχρι τώρα άγνοια. Απότοκος της κακής παιδείας, φυσικά. Εντός και εκτός σχολείου.

Θα είμαι επιγραμματικός για να μην κουράσω.

Πατρίς Λουμούμπα

 

https://www.fosonline.gr/stiles/paraskinio/article/217129/loymoympa-o-iroas-tis-anexartisias-toy-kongko-poy-dolofonithike-apo-toys-velgoys-kai-ti-cia

Ο Πατρίς Λουμούμπα, πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, βασανίζεται και εκτελείται δια τουφεκισμού στην επαρχία Κατάνγκα, μαζί με δύο συντρόφους του. Ήταν μόνο 35 ετών και δεν βρισκόταν ούτε μισό χρόνο στην εξουσία.

Αυτουργοί ήταν αντίπαλες τοπικές φατρίες, οι οποίες συνεργάστηκαν με τη CIA και Βέλγους μισθοφόρους. Το 1999, ένα χρόνο πριν πεθάνει, ο Βέλγος χωροφύλακας, Gérard Soete ομολόγησε τον κτηνώδη τρόπο, με τον οποίο αυτός και ο αδερφός του εξαφάνισαν το πτώμα του Λουμούμπα.

 

Όπως είπε, πρώτα το διαμέλισαν με σιδεροπρίονο κι ύστερα διέλυσαν τα κομμάτια του σε οξύ. Μόνο δύο δόντια φέρεται να απέμειναν από τη σορό του Κονγκολέζου πρωθυπουργού και ένα από αυτά το πήρε ο Soete.

 

Πριν μισό εκατομμύριο χρόνια στο Αιγαίο

 

https://www.fosonline.gr/plus/epikairotita/article/222721/oi-anthropinoi-diesxizan-to-aigaio-pelagos-prin-miso-ekatommyrio-xronia

Το ερώτημα του πότε οι πρόγονοι του σύγχρονου ανθρώπου απέκτησαν τη γνωστική και τεχνική δυνατότητα να διασχίσουν τις θάλασσες πλέοντας, δεν έχει απαντηθεί με ακρίβεια. Γνωρίζαμε πως ο Homo sapiens ήταν το πρώτο μέλος της Homo οικογένειας που τα κατάφερε, αλλά ανακαλύψεις των τελευταίων ετών προσφέρουν στοιχεία πως οι αρχαιότεροι ανθρωπίνοι ήταν πιο εξελιγμένοι από αυτό που πιστεύαμε.

Αρχαιολόγοι του Πανεπιστημίου της Πάτρας βρήκαν αρχαία αντικείμενα στα νησιά του Αιγαίου, που προϋπύρχαν πολύ πριν από την εμφάνιση του Homo sapiens. Αυτό σημαίνει πως αρχαιότεροι άνθρωποι είχαν βρει τρόπο να διασχίσουν μεγάλες επιφάνειες νερού, δημιουργώντας την ερώτηση πότε ξεκίνησαν να πλέουν, κάτι που είναι δύσκολο να απαντηθεί αφού οι βάρκες και τα κανό στο παρελθόν ήταν ξύλινα και δεν αντέχουν στο χρόνο. Σίγουρα όχι εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, κάνοντας την εύρεσή τους σήμερα αδύνατη.

Ωστόσο, η ανάλυση του γεωλόγου Γιώργου Φερεντίνου και της ομάδας του, περιλαμβάνει οστά και πέτρινα εργαλεία που επιβίωσαν στο πλήρωμα του χρόνου. Στα νησιά του Αιγαίου έχουν ανακαλυφθεί εργαλεία που χρονολογούνται πριν 476.000 χρόνια. Στην Λέσβο, στην Μήλο και στη Νάξο, έχουν βρεθεί εργαλεία που σχετίζονται με τον τα εργαλεία του Homo erectus σε Αφρική και Ασία πριν 1.9 εκατομμύρια χρόνια. Πώς μπορούν λοιπόν αυτά τα εργαλεία να έφτασαν στα νησιά του Αιγαίου;

Why Couldn't The Police Catch Jack The Ripper?