Οι ιερείς του Βάαλ

 

Οι ιερείς του Βάαλ αποδείχθηκαν ψευδοπροφήτες. Και διατάχθηκε ο θάνατός τους από τον προφήτη Ηλία. Και οι αδαείς και οι ανόητοι, οι πονηροί και οι έτοιμοι πάντα κατήγοροι σκανδαλίζονται. 

Πάντα αυτοί είναι εκείνοι οι οποίοι σκανδαλίζονται. Οι ανόητοι και οι πονηροί. Από αυτούς θέλει να μας προστατέψει ο Χριστός αλλά και ο Απόστολος Παύλος όταν μας συμβουλεύουν να μην σκανδαλίζουμε τους πιο αδύναμους από τους αδερφούς μας. Αυτοί είτε σκανδαλιστούν είτε όχι, ίδιοι θα μείνουν. Ο σκανδαλισμός όμως μπορεί να γίνει όπλο στα χέρια τους είτε από πονηριά είτε από ανοησία. Το ίδιο επικίνδυνα αυτά τα δύο.

Οι ιερείς του Βάαλ λοιπόν αποδείχτηκαν ψευδοπροφήτες. Ψεύτικος ο θεός τους, ψεύτικες και οι διδασκαλίες τους. Και η μοίρα τους σφραγισμένη. Θάνατος. 

Ο θάνατος για έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί τα πνευματικά για να κερδίσει προσωπικό όφελος, για εκείνον που διδάσκει ψεύτικους θεούς και παρασύρει άλλους ανθρώπους στη δική του κόλαση, είναι αναπόφευκτος. Και δεν αφορά τον φυσικό θάνατο, εκείνο του σώματος. Η ίδια η ψυχή του έχει παραδοθεί στον θάνατο.

Ο θάνατος των ιερέων του Βάαλ δεν είναι μια εκτέλεση. Είναι μια προειδοποίηση. Μια απεικόνιση στον φυσικό κόσμο των πνευματικών συνεπειών. Είναι η πορεία εκείνων που αφήνονται στα χέρια ψεύτικων θεών. Αλλά και εκείνων που "πλάθουν" τον Θεό έτσι ώστε να δικαιολογούν τις δικές τους παρανομίες και ανοησίες. 

Αυτά για όσους μπορούν να καταλάβουν. Οι υπόλοιποι μπορούν να μείνουν σε αυτά που τους βολεύουν. 

Υγ. Οι ιερείς του Βάαλ θυσίαζαν παιδιά στον θεό αυτόν. Η οργή του λαού όταν αποκαλύφθηκε το ψέμα τους και το μάταιο αυτών των φρικτών θυσιών όρισε τη μοίρα τους. Για όσους επιμείνουν ξεροκέφαλα στα "φυσικά" πλαίσια του θέματος. Και δεν έδειξαν ίχνος μετάνοιας μετά την αποκάλυψη της απάτης τους.

Manowar - The Demon's Whip

 

Το πύρινο άρμα

 

Ο Προφήτης Ηλίας δεν ήταν ούτε πιστός ούτε γενναίος ούτε σκληρός ούτε δειλός ούτε μελαγχολικός. Ο Προφήτης Ηλίας ήταν και είναι φωτιά. Είναι από αυτούς τους εξαιρετικά σπάνιους ανθρώπους που γεννιούνται διαφορετικοί από τους υπόλοιπους. Είναι από εκείνους που στις φλέβες του δε τρέχει αίμα αλλά πυρ θεϊκό. Αλλά και αυτό το πυρ, παρότι γεννήθηκε με αυτό μέσα του, παραμένει επικίνδυνο. Μπορεί με αυτό να γίνει παρανάλωμα ή σαν λαίλαπα να καταστρέψεις τον κόσμο. 

Και ο Προφήτης Ηλίας θα μπορούσε να πέσει στην παγίδα αυτή. Μα ο ίδιος ο Θεός τον δίδαξε πως η φωτιά, η ορμητική, η ασταμάτητη δεν είναι παρά ένα μέσο. Και το μέσο πρέπει να τιθασευτεί. Να τεθεί στην υπηρεσία του ανθρώπου και όχι να γίνει ο αφέντης του. 

Και οταν αυτό γίνει σε τόσο απόλυτο βαθμό, η φωτιά γίνεται άρμα. Άρμα που οδηγεί στον ουρανό. Τι σημαίνει ουρανός σε αυτή τη περίπτωση όμως; Είναι ο Παράδεισος, είναι ένας άλλος τρόπος ύπαρξης, μια υπέρβαση της θνητότητας; Κανείς δε μπορεί να πει με σιγουριά εκτός από εκείνους που το έχουν πετύχει. Και εκείνοι δε μιλάνε για τα θέματα αυτά. Δεν κομπάζουνε, δεν επιδεικνύουν. Αυτό θα σήμαινε παράδοση στη φωτιά. 

Μένουμε λοιπόν μπροστά στο μυστήριο τούτο και αδυνατούμε να βρούμε μια απάντηση. Μάλλον βρίσκουμε παραπάνω από μία αλλά καμία οριστική, πλήρως ικανοποιητική. Και αυτό δεν είναι κακό. Δεν πάει κάτι στραβά. Αυτό είναι η ουσία του μυστηρίου. Βρίσκεις πολλές απαντήσει γι' αυτό αλλά καμία που να διαλύει το μυστήριο το ίδιο. Αυτό παραμένει. 

Και μας οδηγεί σε νέες αναζητήσεις. Μέχρι τελικά να μπορέσουμε, όχι να το ξεδιαλύνουμε, αλλά να μάθουμε πως να ελέγχουμε κι εμείς τη φωτιά που έχουμε στις φλέβες μας. Γιατί όλοι έχουμε φωτιά. Που ίσως να μη μπορεί να κάψει τον κόσμο όλο αλλά είναι αρκετά δυνατή ώστε να επηρεάσει το άμεσο περιβάλλον μας. Και την ύπαρξή μας στα πιο βαθιά σημεία της. 

Ας έχουμε το μυστήριο, οδηγό μας λοιπόν...

Η κατάρα των Ναϊτών

 

https://www.history.co.uk/shows/knightfall/articles/the-curse-of-jacques-de-molay

Στις 18 Μαρτίου 1314, όταν ο Ζακ ντε Μολαί, μαζί με τρεις ακόμη ηγέτες των Ναϊτών, οδηγήθηκε στον τελευταίο του ζοφερό προορισμό, ένα μικρό νησί στον Σηκουάνα, ο πρώην Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος ήταν 70 ετών.

Μέσα από τις φλόγες που τον τύλιγαν, λέγεται ότι ακούστηκε η φωνή του Μολαί να καταριέται τον βασιλιά Φίλιππο και την οικογένειά του, καθώς και τον πάπα Κλήμη Ε΄. Ενώ βίωνε το μαρτύριο του θανάτου στην πυρά, φέρεται να επικαλέστηκε μια «κατάρα», καλώντας τον Χριστό να αποδείξει την αθωότητα του Τάγματος και να οδηγήσει τους διώκτες του στην κρίση του Θεού. Έτσι καταστράφηκε ο θεσμός του Τάγματος των Ιπποτών του Ναού, πεθαίνοντας όπως ακριβώς είχε γεννηθεί και ζήσει: μέσα στο αίμα, την οργή και τη ρωμαιοκαθολική ευσέβεια.

Το κατά πόσο η επίκληση του Μολαί για εκδίκηση, τη στιγμή ενός τόσο βασανιστικού θανάτου, είχε πράγματι τη δύναμη μιας κατάρας εναντίον των διωκτών του, είναι αντικείμενο συζήτησης. Ωστόσο, σε μια εξαιρετικά παράξενη σύμπτωση —ή ίσως κακοτυχία— ο πάπας Κλήμης πέθανε μόλις τριάντα τρεις ημέρες μετά την εκτέλεση του Μολαί. Επτά μήνες αργότερα, ο ίδιος ο βασιλιάς Φίλιππος αρρώστησε βαριά και πέθανε απροσδόκητα στις 29 Νοεμβρίου.

Κατά την επόμενη δεκαετία, η δυναστεία των Καπετιδών, στην οποία ανήκε ο Φίλιππος, οδηγήθηκε σταδιακά στο τέλος της, καθώς οι άτεκνοι γιοι του ανέβαιναν διαδοχικά στον θρόνο, βασίλευαν για σύντομο χρονικό διάστημα και πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλον.

Είτε πιστεύει κανείς είτε όχι στην «κατάρα του Ζακ ντε Μολαί» ως θεία ανταπόδοση, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Γαλλία γνώρισε μεγάλες συμφορές μετά την πτώση των Ναϊτών. Οι εσωτερικές συγκρούσεις που συγκλόνισαν το βασίλειο οδήγησαν τελικά στον Εκατονταετή Πόλεμο με την Αγγλία. Οι απόγονοι του βασιλιά Φιλίππου έμειναν γνωστοί στην ιστορία ως οι «Καταραμένοι Βασιλιάδες» (Les Rois Maudits), γεγονός που ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τον θρύλο που περιβάλλει την υποτιθέμενη κατάρα του Ζακ ντε Μολαί.

Black Sabbath - Neon Knights

 

O προφήτης Ηλίας

 

O Προφήτης Ηλίας, δεν είναι απλά ο Πύρινος Προφήτης. Δεν είναι απλά ο ζηλωτής άνθρωπος του Θεού που φλέγεται από την αγάπη του για τον Κύριο. Ο Προφήτης Ηλίας είναι η φωτιά που καίει μέσα στον κάθε πιστό. Είναι η φωτιά που καίει μέσα μας. 

Η ζωή του δεν είναι μόνο ο βίος ενός αγίου. Είναι η δική μας πνευματική πορεία. Η απογοήτευση που αισθάνεται όταν νομίζει ότι είναι ο μόνος που έχει μείνει στον κόσμο να πιστεύει στον αληθινό Θεό μας θυμίζει τη δική μας απογοήτευση όταν αδυνατούμε να βρούμε νόημα στη ζωή μας. 

Η αγωνία του όταν βρίσκεται κυνηγημένος από την Ιεζάβελ, εξόριστος, μοιάζει με τη δική μας αγωνία, όταν βρισκόμαστε σε πνευματική ξηρασία. 

Η σύγκρουσή του με τους ψευδοπροφήτες του Αχαάβ, είναι τόσο αδυσώπητη όσο και η δική μας όταν συγκρουόμαστε με τις αδυναμίες μας, τα πάθη και τους προσωπικούς μας δαίμονες. 

Όταν ο Θεός στέλνει τα κοράκια να του φέρουν τροφή στο βουνό, δε μπορούμε παρά να φέρουμε στο μυαλό μας, τις φορές εκείνες που αισθανόμαστε το χέρι Του να μας καθοδηγεί και να μας βοηθά. 

Η αποκάλυψη ότι ο Θεός βρίσκεται στο απαλό αεράκι και όχι στη φωτιά και στον σεισμό, είναι η αποκάλυψη ότι ο φανατισμός είναι πίστη διαστρεβλωμένη. Ακόμα και ότι η ορμή μας στα πνευματικά θέματα, παρά την καλή μας πρόθεση μπορεί να μας οδηγήσει σε λάθος δρόμο. 

Ας σταματήσουμε εδώ ώστε να μη μακρηγορούμε. Ο βίος του προφήτη Ηλία, όπως και κάθε βίος αγίου, δεν είναι απλά μια διήγηση θαυμαστών γεγονότων που λέγονται σαν παραμύθια. Μια πιο προσεκτική ματιά μπορεί να μας δώσει απαντήσεις σε πολλά περισσότερα ζητήματα. Παραλληλισμοί θα μπορούσαν να γίνουν, όχι μόνο σε θέματα πνευματικά όπως κάναμε παραπάνω αλλά και σε θέματα της καθημερινής μας ζωής. 

Να διαβάζουμε τους βίους των Αγίων. Να τους διαβάζουμε προσεκτικά και όχι μόνο επιφανειακά. Θα ανακαλύψουμε μέσα στις λίγες συνήθως γραμμές πολλούς και υπέροχους θησαυρούς. Θησαυρούς που θα εμπλουτίσουν τον δικό μας πνευματικό αγώνα.

Dio - All the Fools Sailed Away

 

Κυριακή Ζ Ματθ. - Προς Τίτον Γ 8-15

 

Λέει το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα: "Αυτός δε ο λόγος, που σου γράφω, είναι κατά πάντα αληθινός και αξιόπιστος. Και περί αυτών των μεγάλων αληθειών θέλω να διαβεβαιώνης και να πείθης τους Χριστιανούς, δια να φροντίζουν, όσοι έχουν πιστεύσει στον Θεόν, να μη μένουν εις την απλήν πίστιν, αλλά να πρωτοστατούν με ζήλον εις τα καλά έργα. Αυτά δε που είπα παραπάνω είναι έργα τα καλά και τα ωφέλιμα στους ανθρώπους. Να αντιπαρέρχεσαι δε και να αποφεύγης τας ανοήτους συζητήσεις και τας γενεαλογίας περί ευγενούς καταγωγής και τας φιλονεικίας και τας μάχας γύρω από τα ζητήματα του Ιουδαϊκού νόμου· διότι όλα αυτά είναι ανωφελή και μάταια."

Αν το καλοσκεφτούμε, σπαταλάμε ώρες ατελείωτες της ζωής μας σε ανούσιους τσακωμούς. Κάποια στιγμή, θα έρθει κάποιος που δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει και θα προσπαθήσει να ξεκινήσει κάποιον καυγά μαζί μας. Και φυσικά εμείς θα απαντήσουμε, θα πούμε μια και δυο κουβέντες παραπάνω και θα έχει πετύχει το στόχο του. 

Γιατί ο στόχος του είναι αυτός και μόνο. Να γίνει ο καυγάς. Να ξεκινήσει η φιλονικία. Οι άνθρωποι αυτοί, ζουν γι' αυτό. Η ζωή τους, γεμάτη απογοητεύσεις και ματαιώσεις δεν τους έχει αφήσει καμία άλλη χαρά πέρα από αυτή. Δεν αξίζει να σπαταλάμε χρόνο σε τέτοιου είδους τσακωμούς. Άλλωστε δε περισσεύει ο χρόνος. 

Και δεν περισσεύει γιατί ο απόστολος Παύλος μας προτρέπει να μη μένουμε μόνο στην πίστη. Μας προτρέπει να αφιερωνόμαστε στα καλά έργα. Γιατί ποια καλύτερη έκφραση της πίστης υπάρχει από αυτά; Ποιος καλύτερος τρόπος για να δοξασθεί ο Θεός τον οποίο διατεινόμαστε ότι πιστεύουμε; 

Έτσι λοιπόν, έχουμε μια ακόμα επιλογή. Πώς θα αξιοποιήσουμε τον χρόνο μας στη ζωή. Θα τον αφήσουμε να χαθεί, έστω ένα μέρος αυτού, σε ανούσιους τσακωμούς και σε μια ανόητη προσπάθεια να απαντάμε σε κάθε προσβολή ή εξυπνάδα ή θα τον χρησιμοποιήσουμε σε έργα καλά. Σε έργα βοήθειας, αλληλεγγύης και δικαιοσύνης; 

Θεωρώ ότι κανένας έξυπνος άνθρωπος σε θα επέλεγε το πρώτο. Κανένας σκεπτόμενος χριστιανός δε θα προτιμούσε να αναλώνεται σε περιττές λογομαχίες. 

Ο χρόνος μας είναι αβέβαιος. Μπορεί να είναι πολύς, μπορεί και όχι. Ας τον εκμεταλλευτούμε ώστε να προσφέρουμε στους συνανθρώπους μας αλλά και στον Θεό, ό,τι καλύτερο μπορούμε. 

Timo Tolkki | Classical Variations and Themes (1994) | 07 - Death Of The Swan

 

Ταφόπλακα

 

Περιδιαβαίνοντας τα μνήματα του κοιμητηρίου, βλέπω μερικές ταφόπλακες στις οποίες αναγράφεται εκτός από το όνομα του αποθανόντα και το επάγγελμά του. Βλέπω για παράδειγμα "Τάδε Ταδόπουλος, ιατρός" ή "δικηγόρος". Ή "ακαδημαϊκός".  Σε ένα πιο παλιό έγραφε "ηλεκτρολόγος". Δεν ξέρω το σκεπτικό αυτής της συνήθειας. Δε καταλαβαίνω ποιον αφορά. Εννοώ ότι οι συγγενείς του αποθανόντα ξέρουν τι επάγγελμα έκανε ενώ όλοι οι άλλοι απλά αδιαφορούν. Δεν έχω ακούσει κάποιον αν περνά από έναν τάφο και να λέει: "πω πω! Γιατρός!" ή "Αρχιτέκτονας! Μα είναι δυνατόν; Πεθαίνουν κι αυτοί;". Καταλαβαίνω να υπάρχουν φωτογραφίες όπου φαίνεται η ιδιότητα ή το επάγγελμα του νεκρού αλλά η αναγραφή σε περίοπτη θέση; Περιττό μου φαίνεται. Τέλος πάντων. Επ' ευκαιρίας σκέφτηκα τι θα γράψουν στον δικό μου τάφο: "Κων/νος Λαγός, πεθαμένος". Η μόνη ιδιότητα που θα έχει σημασία. Ή ακόμα καλύτερα. "Κων/νος Λαγός. Πεθαμένος, μέχρι το βράδυ που θα σου χτυπήσω τη πόρτα". 

Cain's Offering - Constellation of Tears

 

Εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε

 

Εὐλογεῖτε ἐκείνους ποὺ σᾶς διώκουν, εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε.

Με τα παραπάνω λόγια κλείνει η σημερινή αποστολική περικοπή. Ο Απόστολος Παύλος μας συμβουλεύει να μη καταριόμαστε εκείνους που μας κάνουν κακό αλλά αντιθέτως να προσευχόμαστε γι' αυτούς. 

Και ξέρετε, αυτό κάποιοι θα το χαρακτηρίσουν παθητικότητα, ηττοπάθεια, δειλία ίσως. Δεν είναι όμως. Είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσει αυτός ο κόσμος χωρίς να πνίγεται στο αίμα κάθε τρεις και λίγο. Είναι ο μόνος τρόπος ώστε να μη γίνονται οι τυραννισμένοι, τύραννοι και τούμπαλιν. Είναι ο μόνος τρόπος να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος μίσους στον οποίο έχουμε παγιδευτεί. 

Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε έναν τέτοιο κύκλο ζούμε. Και σαν έθνη και σαν κράτη και σαν μεμονωμένα άτομα. Ο ένας καταριέται τον άλλον και ζητά εκδίκηση. Ζητά μια ίση ανταπόδοση. Και μετά ο άλλος θα ζητήσει με τη σειρά του τα ίδια. Και θα ανοίξει ένας κύκλος μίσους, στην καλύτερη περίπτωση, ή ένας κύκλος αίματος, η ιστορία των εθνών βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων.

Επιπλέον, όταν καταριόμαστε κάποιον που μας έχει αδικήσει, επιβαρύνουμε τον εαυτό μας. Και όχι μόνο με την αμαρτία της κατάρας. Αλλά με κάτι πιο δύσκολο να αντέξουμε. Για να καταραστείς κάποιον, για να φτάσεις σε αυτό το σημείο σημαίνει ότι τον σκέφτεσαι. Ότι τον σκέφτεσαι συνέχεια. Ότι σου έχει γίνει τελικά κομμάτι της καθημερινότητάς σου αν όχι και εμμονή. Τον έχεις βάλει στη ζωή σου. Όταν κοιμάσαι, όταν ξυπνάς, όταν τρως πρωινό, όταν κάνεις τις δουλειές σου ή όταν πηγαίνεις βόλτα. Και σιγά σιγά, δηλητηριάζεις την ίδια τη ζωή σου. 

Κάποιος σου έκανε κακό. Κάποιος σε αδίκησε. Και λοιπόν; Άσ' τον να πάει παρακάτω. Αν εξακολουθεί να σε ενοχλεί, κράτα τον χώρο σου και άφησε τον να χτυπιέται. Νομίζεις πως είναι δειλία; Μα αν του παραδώσεις όλη σου τη ζωή, τι κερδίζεις; Γιατί αυτό κάνεις αν φτάσεις στο σημείο να καταριέσαι κάποιον. 

Και ας μη ξεχνάμε τον πνευματικό νόμο. Οι κατάρες όταν ξεστομίζονται βάζουν σε εκκίνηση νόμους πνευματικούς, απέναντι στους οποίους είμαστε υπόλογοι όταν καταριόμαστε κάποιον και επομένως απομακρυνόμαστε από τον Θεό.  

Μα είναι δύσκολο να τον ευλογούμε κιόλας. Ε, ας μην τον ευλογήσουμε τότε. Αφού δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε αυτό που ο Απόστολος Παύλος συμβουλεύει ας κάνουμε κάτι λιγότερο. Ας μη δίνουμε σημασία. Ας αφήσουμε το ποτάμι να κυλήσει. 

Τελικά το θέμα δεν είναι αν θα φανούμε δειλοί ή γενναίοι με τα κοσμικά πρότυπα. Το θέμα είναι ποια θέση θέλουμε να έχουμε στον πνευματικό κόσμο. Και κυρίως αν θα έχουμε εμείς τον έλεγχο της ζωής μας ή αν θα τον παραχωρήσουμε στο μίσος, το οποίο θα μας τρώει εσωτερικά. Αξίζει να κάνουμε τέτοιο δώρο σε κάποιον που θέλει το κακό μας;

Royal Hunt - Half Past Loneliness

 

Τσιγγάνικος χορός

 

Όταν ήμουν μικρός, στη γειτονιά είχαμε δυο "συγκροτήματα" χαμόσπιτων που κατοικούσαν Ρομά(τότε γύφτοι, μετέπειτα τσιγγάνοι)Φωνακλάδες, φασαριόζοι, λίγο απατεωνίσκοι και κλέφτες αλλά κομμάτι της κοινωνίας μας. Είχαν σχέσεις με τους υπόλοιπους της γειτονιάς, μη φανταστείτε τίποτα αδελφικές φιλίες, απλά μια συνύπαρξη, κάποιες φορές παράλληλη. 

Και γενικά η θέση τους στην τότε κοινωνία ήταν αυτή. Κάποιες φορές ενοχλητικοί, παραβατικοί αλλά κομμάτι της κοινωνίας. Με τα γλέντια τους, τα προβλήματά τους, τα δράματά τους. 

Η γενική ιδέα ήταν πως οι Τσιγγάνοι ήταν πονηροί, καταφερτζήδες, απατεωνίσκοι, γλέντζέδες, φωνακλάδες, ψιλοάγριοι, με την έννοια του πρωτόγονου. 

Υπήρχε ρατσισμός. Δεν τρελαινόμασταν να είμαστε και πολύ κοντά. Αλλά σε ένα πλαίσιο κατανόησης. Θυμάμαι πως κοντά στο πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής περνούσαν από το χωριό μου και κατασκήνωναν έξω το βράδυ και μετά από μια δυο μέρες έφευγαν.

Δεν υπήρχε αυτό το μίσος που υπάρχει σήμερα. Ήταν αδιανόητο να ακουστεί η φράση "να τους σκοτώσουμε όλους", "να τους εξαφανίσουμε" ή άλλα παρόμοια που ακούγονται σήμερα. Και δεν περιορίζεται μόνο στη συγκεκριμένη ομάδα.

Ώρες ώρες προσπαθώ να καταλάβω πως φτάσαμε ως εδώ. Δεν μπορώ να εντοπίσω αλλαγές μεγάλες στους Έλληνες σαν ανθρώπους, ίδιοι βλάκες με τότε είμαστε, όμως υπάρχει μια ξεκάθαρη στροφή στον μισανθρωπισμό. Στον εκλεκτικό μισανθρωπισμό. Σε αυτόν που στρέφεται εναντίον των φτωχών. 

Ακόμα και πολλοί από αυτούς που αναπολούν "αθώα" την εποχή που μεγάλωσαν. καταλήγουν πάντα σε ένα κρεσέντο μίσους προς διάφορες ομάδες ανθρώπων. 

Όχι ότι οι Ρομά είναι αθώοι και άμοιροι των ευθυνών τους. Αλλά όταν η κοινωνία, ένα μεγάλο και όλο μεγαλύτερο μέρος της, μισεί, το πρόβλημα είναι της κοινωνίας. 

Queensrÿche: "Out Of Mind"

 

Το μέλλον που χτίζουμε

 

Δύο αστυνομικοί, πυροβόλησαν δεκατρείς(!) φορές εναντίον ενός εικοσάχρονου αυτιστικού ανθρώπου ο οποίος δε σταμάτησε σε κάποιον έλεγχο. Γιατί δε σταμάτησε; Γιατί είχε υποστεί αστυνομική βία στο παρελθόν και φοβήθηκε. Τον καταδίωξαν και του έριξαν δεκατρείς, το ξαναγράφω, φορές. Αυτό τα λέει όλα για την εκπαίδευση και την νοοτροπία τους.

Αλλά το θέμα δεν είναι αυτοί οι δύο αστυνομικοί. Αλλά όσοι πανηγύριζαν σχεδόν στο διαδίκτυο για την ωμή δολοφονία του εικοσάχρονου, ειδικά όσο κυκλοφορούσε η φήμη ότι ήταν Ρομά. Λες και τους Ρομά δε πειράζει αν τους σκοτώνουν χωρίς λόγο τα όργανα της Τάξης.

Αυτή είναι η κοινωνία που οικοδομούμε για αύριο και είναι εξόχως τρομακτική...

Lita Ford - War of Angels

 

Η υπόθεση των Ναϊτών

 

O Norman Cohn, στην πραγματεία του Europe's Inner Demons εξετάζει την υπόθεση των Ναϊτών, η οποία περιελάμβανε κατηγορίες για μαγεία, ειδωλολατρία, σοδομισμό και σύσταση αίρεσης, ως πρελούδιο για τις μεταγενέστερες καταδιώξεις εναντίον των μαγισσών. Οι Ναΐτες υπήρξαν Τάγμα με ιδιαίτερα προνόμια και άφθονη χρηματική περιουσία. Η φήμη και η περιουσία τους κέντρισε τον Φίλιππο Δ', βασιλιά της Γαλλίας και κύριο αντίπαλό τους, ο οποίος επιζητούσε αγωνιωδώς χρηματικά έσοδα για το βασίλειό του. Έτσι, μετά τον διωγμό εναντίον των Εβραίων το 1305 και την αρπαγή των περιουσιών τους, ο Φίλιππος έβλεπε τον πλούτο του Τάγματος των Ναϊτών ως ευκαιρία, για να ανακουφίσει τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε το βασίλειο της Γαλλίας.

 Ας σημειώσουμε πως οι Ναΐτες είχαν στενούς δεσμούς με τον Πάπα. Έτσι, ο Φίλιππος εκτόξευε κατηγορίες, τόσο προς τον Πάπα όσο και προς τους Ναΐτες, πως με τις εγκληματικές και βέβηλες πράξεις της αίρεσης, της μαγείας και της ειδωλολατρίας προσβάλλουν τον Θεό και την Εκκλησία. Ο Φίλιππος αντιτάχθηκε στις κατηγορίες που του προσήπτε ο Πάπας για τυραννία και θεώρησε τους Ναΐτες ενόχους, καθώς υπηρετούσαν τα διαβολικά σχέδια του Βονιφάτιου. Κατηγόρησε τους Ναΐτες πως απαρνιόνταν τον Κύριο, κατέφευγαν σε πρακτικές της μαγείας και κατέφευγαν σε οργιαστικές ομοφυλοφιλικές μυστικές συνάξεις και λάτρευαν τα είδωλα. Όλα αυτά τα στοιχεία αποτελούσαν κατηγορίες που προσήπταν ήδη από τον 12ο αιώνα στους αιρετικούς. Μάλιστα, οι ήττες σε στρατιωτικό επίπεδο, και ιδιαίτερα η πτώση της Άκρας το 1291, ερμηνεύτηκε ως αποτέλεσμα της οργής του Θεού για τις αμαρτίες των Χριστιανών. 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πολλές κατηγορίες εκτοξεύτηκαν και εναντίον των Ναϊτών. Διαπιστώνουμε πως οι επιθέσεις εναντίον προσώπων που κατείχαν υψηλά εκκλησιαστικά ή πολιτικά αξιώματα, ακόμα και η υπόθεση με το Τάγμα των Ναϊτών, φέρνουν δυο κύρια στοιχεία που συνοδεύουν τις κατηγορίες για την άσκηση μαγείας: Την ειδωλολατρία και την έχθρα προς τον Χριστιανισμό. Ιδιαίτερα, το τελευταίο στοιχείο είχε καθιερωθεί ως βασικό συστατικό των αιρέσεων ήδη από τον 12ο αιώνα, εποχή που παρατηρείται η εξάπλωσή και η μανιώδης καταδίωξή τους. Την ιδέα πως ο Χριστιανισμός απειλείται από τις αιρέσεις και από ανάξιους, διεφθαρμένους κληρικούς την είχε υιοθετήσει έντονα τόσο η Εκκλησία από τον 12ο αιώνα, όσο και η κοσμική εξουσία, η οποία από τα τέλη του 13ου αιώνα παραπονιόταν για την αδυναμία της να ελέγξει τους εκκλησιαστικούς άρχοντες και την περιουσία τους. Η κοσμική εξουσία άρχισε να φοβάται τη μαγεία ως όπλο στα χέρια των αντιπάλων της. Ο Peters σημειώνει πως στις αρχές του 14ου αιώνα η βασιλική αυλή αγωνιούσε για την εξάπλωση της μαγείας ως απειλή, όπως ανησυχούσε η Εκκλησία για τις αιρέσεις. Η παρουσία των μάγων δεν απειλούσε μόνο τον βασιλιά, αλλά συνολικά το βασίλειο, καθώς, όπως διαχεόταν, η εξάπλωση της μαγείας και της ειδωλολατρίας απειλούσε να εγείρει την οργή του Θεού.

Μαγεία και Δαιμονολογία στον Μεσαίωνα, Δρ. Νικόλαος Ζαρωτιάδης, εκδ. Β

άνιας

Traveler - Starbreaker

 

Και πού να πιάσουν οι ζέστες

 

Mε ρωτάει μια φίλη τις προάλλες: "Πώς ήταν στην εκκλησία; Ήταν ωραία; Είχατε κόσμο; Είχε δουλίτσα;". "Καταπληκτικά" της απαντάω, "στασίδια γεμάτα, όσοι είχαν κλείσει πρώτο στασίδι σολέα άναψαν από πέντε λαμπάδες ο καθένας ενώ ζήτησαν από τον νεωκόρο να τους ανοίξει μία παρτίδα κεριά από μέλι, καλά για να τα ανάψουν. Μεράκλωσαν και τρεις παρέες με τη χορωδία και έψαλλαν μαζί το κοινωνικό. Μεγάλο κέφι". Ρε, σε εκκλησία είμαι όχι σε σκυλάδικο να με ρωτάς άμα είχε κόσμο και αν ήταν ωραία. Μου θύμισε μια άλλη καταπληκτική ερώτηση: "Ήταν ωραία κηδεία;". Υπέροχη, ρίξαμε κάτι μοιρολόγια ξεγυρισμένα, σηκώθηκε κι ο πεθαμένος και είπε δυο τροπάρια νεκρώσιμα μαζί μας. Η δε ταφή, ποίημα! Μαλακό το χώμα, σαν πάπλωμα στρώθηκε από πάνω ενώ ο κόσμος την ώρα που έριχνε από μία χούφτα πολύ το γλέντησε. Βγάλανε και selfies. Στο τέλος στον καφέ είπαμε και κάτι υπέροχα τραγούδια, κρίμα που τον θάψαμε και δε μπόρεσε να ρίξει μια στροφή κι ο πεθαμένος. Τι άλλο θα με ρωτήσουν, απορώ....Δεν έχει ξεκινήσει καλά αυτός ο μήνας...

Nemedian Chronicles - The Savage Sword

 

Ιστορίες με παιδιά...

 

Βαριέμαι αφόρητα όταν κάποιος/α μου στέλνει μήνυμα ή με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει ιστορίες για παιδιά. Γιους, κόρες, ανίψια, γειτονόπουλα. Και τι γλυκούλια που είναι και τι είπε η δασκάλα στο σχολείο και τι ζωγραφίσανε προχθές και...και...και τι με νοιάζει εμένα. Εγώ βαριέμαι τις ιστορίες για τα δικά μου παιδιά, όχι να ακούσω ιστορίες για παιδιά άλλων, τα οποία τα έχω δει στην καλύτερη περίπτωση μια φορά όλη κι όλη. Επίσης, δε συμπαθώ τα παιδιά. Ούτε τα δικά μου. Δεν κάνω διακρίσεις, είμαι δημοκράτης ακραιφνής εγώ! Τι με νοιάζει εμένα τι έκανε το παιδί σου ή το παιδί του αδελφού σου ή της αδελφής ή της γειτόνισσας. Άμα δεν έχεις να πεις κάτι και επιστρατεύεις ιστορίες με παιδιά για να γίνει κουβέντα, τουλάχιστον προειδοποίησέ με, να ετοιμάσω κι εγώ μια δικαιολογία για να ξεφύγω. Και να ξέρετε, έχω μπλουζάκι με τυπωμένη τη φάτσα του Ηρώδη και από κάτω γράφει: ήταν παρεξηγημένος! Αυτά τα ολίγα και χιουμοριστικά σήμερα. Άντε να κάνουμε και καμιά δουλειά τώρα!

Arandu Arakuaa - Hêwaka Waktû

 

Οι δαιμονισμένοι της χώρας των Γεργεσηνών

 

Δύο κατηγορίες δαιμονισμένων συναντάμε στη σημερινή περικοπή. Στην πρώτη ανήκουν οι δύο δαιμονισμένοι, οι οποίοι ταλαιπωρούνται από τα δαιμόνια και ζουν στα μνήματα μακριά από τους ανθρώπους. Αυτούς τους θεραπεύει ο Ιησούς, ο οποίος και επιτρέπει στα δαιμόνια να μπουν σε μια αγέλη χοίρων που έβοσκε εκεί κοντά. Οι χοίροι όμως δεν άντεξαν την παρουσία τους μέσα τους - η φύση βλέπετε είναι λιγότερο ανεκτική στη δαιμονική παρουσία από τους ανθρώπους - και όρμηξαν στον γκρεμό και έπεσαν στη λίμνη. 

Στη δεύτερη κατηγορία, ανήκουν οι κάτοικοι της πόλης. Οι οποίοι μόλις έμαθαν τι έγινε ζήτησαν από τον Ιησού να φύγει από την περιοχή τους τρομαγμένοι.  Βλέπετε την αντίθεση; Οι χοίροι δεν άντεξαν την παρουσία των δαιμόνων, οι Γεργεσηνοί δεν άντεξαν την παρουσία του Ιησού. Γιατί ο δαιμονισμός δεν αφορά αυτά τα εντυπωσιακά που μας δείχνου σε κινηματογραφικές ταινίες ή και - δυστυχώς υπάρχει και αυτό το φαινόμενο στην Εκκλησία μας- τα βίντεο που ανεβάζουν διάφοροι στο διαδίκτυο και που υποτίθεται ότι δείχνουν εξορκισμούς ανθρώπων, οι οποίοι μάλλον άλλης αντιμετώπισης έχουν ανάγκη και όχι εξορκισμού εν είδει θεάματος. 

Ο δαιμονισμός έχει να κάνει με το πόσο ανεκτικοί και δεκτικοί είμαστε σε αυτό που οι δαίμονες μας ψιθυρίζουν. Πόσο εύκολα τους ακολουθούμε όταν μας προτρέπουν στην αμαρτία, στην αμετανοησία, στο κακό. Κοιτάξτε τους Γεργεσηνούς. Έβοσκαν χοίρους, που σημαίνει δύο πράγματα. Είτε ήταν ειδωλολάτρες, λάτρευαν ψεύτικους θεούς είτε ήταν Εβραίοι που προτιμούσαν το κέρδος από την τήρηση των εντολών. Στον εβραϊκό νόμο οι χοίροι θεωρούνταν ακάθαρτα ζώα. Και δεν έδιναν δεκάρα για τους δύο ανθρώπους που υπέφεραν λίγο πιο έξω από την πόλη τους. 

Μη νομίζουμε λοιπόν πως είναι περισσότερο  δαιμονισμένος αυτός που ουρλιάζει ή μιλάει σε γλώσσες αρχαίες ή σκαρφαλώνει σε τοίχους σαν έντομο, για να χρησιμοποιήσω μια κινηματογραφική εικόνα, από έναν άλλον ο οποίος ενώ βλέπει ανθρώπους να κοιμούνται στο δρόμο και αυτός σκέφτεται το κέρδος και την καριέρα του αδιαφορώντας για την δυστυχία των συνανθρώπων του. Και οι δύο τελικά τους δαίμονες ακούν. Αλλά στη πρώτη περίπτωση, είναι πιο πιθανό αυτός που βρίσκεται υπό δαιμονική επήρεια να ζητήσει τη βοήθεια του Χριστού. Ο δεύτερος ούτε καν καταλαβαίνει τη κατάστασή του. 

Τελικά, το ζήτημα είναι άλλο. Δεν είναι πόσο μας επηρεάζουν οι δαίμονες με τις προτροπές και τους πειρασμούς τους. Είναι πόσο έτοιμοι είμαστε να ζητήσουμε τη βοήθεια του Χριστού ή αν θα Τον διώξουμε μακριά ώστε το φως Του να μη φανερώνει το σκοτάδι μας. 

Rhapsody of Fire - Dargor, Shadowlord of the Black Mountain

 

Λαγοκέφαλοι

 

H υστερία με ένα ψάρι που παρουσιάστηκε σαν κάποιο είδος μετα-αποκαλυπτικού πιράνχας. Η φυσιολογική για πολλούς απόφαση επιδοτούμενης εξαφάνισής του ώστε να συνεχίσουν απρόσκοπτοι οι παραθεριστές τα ανέμελα μπάνια τους. Αυτά που όλο και πιο πολλοί Έλληνες δεν μπορούν να κάνουν λόγω των αποφάσεων ανθρώπων πάμπλουτων που δεν δούλεψαν ποτέ τους. Και αυτοί οι πολλοί σχεδόν χειροκροτούν. Χειροκροτούν την πολιτική που παράγουν οι λίγοι. Μια πολιτική που θεμελιώνεται σε βίαιους θανάτους πια και όχι σε όραμα για τη ζωή. Και πώς να ζήσεις σε πολυκατοικίες που γέρνουν μα δε στέκονται όπως ο Πύργος της Πίζα αλλά πέφτουν; Η εικόνα μιας χώρας που δεν ονειρεύτηκε ποτέ τίποτα πέρα από μια καλή θέση. Που δεν κατάφερε να συνειδητοποιήσει πως η φαντασία δεν είναι χαμένη ενέργεια για παιδιά. Για μια χώρα που απλά αφέθηκε να μαραίνεται από τους ίδιους τους ανθρώπους της. Αυτούς που καληνυχτίζουν τον Κεμάλ κατά το δοκούν. 

Moonspell - The Great Wolf in the Sky (feat. Alicia Nuhro)

 

Βεβαιότητα

 

Πόση βεβαιότητα χωρά ο κόσμος τούτος; Πόσους καθηγητές που τρέχουν να διδάξουν με σιγουριά για πράγματα άγνωστα και εν πολλοίς μυστήρια; Πώς γράφουν και μιλούν για τις μεταβολές του κόσμου με περίσσια σταθερότητα; Σίγουροι για εκείνα που διάβασαν και αποδέχτηκαν. Ακόμα πιο βέβαιοι για όσα απέρριψαν. Και απορώ. Δεν ακούνε τα άστρα που γελάνε όταν με σπουδή τα δείχνουν στον ουρανό ενώ αυτά έχουν από αμέτρητα έτη φωτός εξαφανιστεί; 

Skyclad - Cardboard City

 

Η φύση

 

Τελικά ο χρόνος περνάει. Οι συνθήκες αλλάζουν, άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, μα τελικά παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις όλα μένουν ίδια. Και αυτό είναι που δημιουργεί την κούραση, την εξάντληση, την παραίτηση. Η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων μοτίβων παρά τις φαινομενικές αλλαγές. Αυτό θα πει κάποιος είναι φυσικό. Οι εναλλαγές των εποχών, οι αγροτικές δουλειές που επαναλαμβάνονταν στις παλαιότερες εποχές, ο κύκλος της ζωής που βλέπουμε στα ζώα, τα πτηνά και τα φυτά. Μήπως τελικά έχουμε χάσει την επαφή μας με τη φύση και γι' αυτό σκοτεινιάζει το μυαλό μας και μερικές φορές και η καρδιά μας; Ίσως. Μα -από την άλλη- η υπέρβαση της φύσης δεν είναι αυτή που μας ξεχωρίζει από τα ζώα; Αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Μήπως τελικά αυτή σκοτεινιά είναι η αποτυχία μας να αποδεσμευτούμε από τη φύση μας; Δεν ξέρω. Μπορεί ο καθένας να δώσει τις απαντήσεις του. Κι αν κάποιος με ρωτήσει: "πού είναι ο Θεός σε αυτό το κείμενο, παπά;" δεν έχω παρά μία απάντηση να δώσω. Σε κάθε γράμμα, σε κάθε σημείο στίξης και σε κάθε κενό που υπάρχει. 

Pagan's Mind - Through Osiris' Eyes

 

Πέτρου και Παύλου

 

Σήμερα τιμούμε τους δύο Πρωτοκορυφαίους Αποστόλους, τον Πέτρο και τον Παύλο. Οι δύο τους αποτέλεσαν τα θεμέλια της Εκκλησίας μας. 

Συνήθως σχολιάζουμε πιο πολύ τον Απόστολο Παύλο επειδή και το συγγραφικό του έργο έχει μεγαλύτερη επιρροή και έκταση αλλά και επειδή ήρθε και κήρυξε στην Αθήνα. Αντίθετο ο Απόστολος Πέτρος συνδέεται περισσότερο με τη Ρώμη. 

Όμως ο Πέτρος, η ζωή του, θαρρώ πως έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για εμάς σήμερα. Ήταν από τους πρώτους μαθητές του Χριστού, ο πιο ορμητικός και αυθόρμητος αλλά και αυτός που δείλιαζε συχνά. Και ενώ ο Παύλος ξεκίνησε ως διώκτης των Χριστιανών και μεταστράφηκε παραμένοντας σταθερός στη πίστη του, ο Πέτρος είχε πιο πολλές διακυμάνσεις. 

Αυτός όρμηξε στα νερά ακολουθώντας τον Χριστό αλλά στη συνέχεια φοβήθηκε και βούλιαξε. Αυτός αρνήθηκε αρχικά στον Ιησού το πλύσιμο των ποδιών και στη συνέχεια Του ζήτησε να τον λούσει ολόκληρο. Αυτός έκοψε το αυτί του δούλου που ήρθε να συλλάβει τον Χριστό, είπε στον Κύριο πως δεν θα Τον αρνηθεί ποτέ και τελικά πριν λαλήσει ο πετεινός τον αρνήθηκε, όχι μία αλλά τρεις φορές. Και τελικά αυτός έγινε το θεμέλιο της Εκκλησίας. 

Και γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί κι εμείς κλυδωνιζόμαστε. Κι εμείς βουλιάζουμε στα νερά της ολιγοπιστίας, κι εμάς μας πνίγουν τα κύματα του φόβου και πολλές φορές είτε με τα λόγια είτε με τις πράξεις μας, απαρνούμαστε τον Χριστό. 

Το παράδειγμα όμως του Αποστόλου Πέτρου μας δίνει θάρρος. Μας κρατά μακριά από την απόγνωση. Μας βοηθά να ψάξουμε το χέρι του Χριστού που θα μας βγάλει από τη θάλασσα. Μας υπενθυμίζει ότι ακόμα κι αν κάποια στιγμή λυγίσουμε και αρνηθούμε τον Κύριο, δεν πρέπει να σπάσουμε. Δεν πρέπει να παραδοθούμε στην άρνηση αυτή. Αλλά να έχουμε το θάρρος να γυρίσουμε σε Εκείνον. Να Τον αναζητήσουμε και να Του πούμε, όπως ο Πέτρος μετά την Ανάσταση, ότι Τον αγαπάμε. Ότι Αυτός είναι ο Κύριος και ο Θεός μας. 

Ναι, σήμερα είναι μια καλή ημέρα να θυμηθούμε, όχι τα σπουδαία θαύματα και την μαρτυρία του Αποστόλου Πέτρου αλλά τις διακυμάνσεις του, τις πτώσεις του αλλά και τις επαναφορές του. Και όταν χρειαστεί, να τον μιμηθούμε στις τελευταίες. 

Morgana Lefay - The Mirror

 

Κυριακή Δ' Ματθαίου

 

Όταν ο εκατόνταρχος πήγε και ζήτησε από τον Ιησού να θεραπεύσει τον δούλο του, παραδέχτηκε ότι δεν ήταν άξιος να δεχτεί σπίτι του τον Χριστό. Και τότε ο Χριστός, θαυμάζοντας την πίστη του εκατόνταρχου είπε πως τέτοια πίστη δε βρήκε ανάμεσα στους Ισραηλίτες. Και πως πολλοί θα έρθουν από τις άκρες του κόσμου και θα μπουν στη Βασιλεία των Ουρανών ενώ πολλοί από αυτούς που θεωρούνται εκλεκτοί του Θεού θα καταλήξουν στο σκοτάδι το αιώνιο. 

Και τώρα ας κοιτάξουμε γύρω μας. Ας κοιτάξουμε και τον εαυτό μας. Θεωρούμαστε κι εμείς εκλεκτοί. Εκκλησιαζόμαστε, κάνουμε νηστείες, αρτοκλασίες, παρακολουθούμε τις ακολουθίες και είμαστε καθώς πρέπει στη κοινωνική μας ζωή. Και καλά κάνουμε. 

Πίστη όμως έχουμε; Έχουμε έστω ένα σπόρο πίστης από αυτούς που κινούν βουνά; Καιγόμαστε για να σωθεί ο κόσμος; Είμαστε έτοιμοι να πάμε εμείς στην κόλαση για να σωθούν οι αδελφοί μας; 

Ο εκατόνταρχος, ένας ειδωλολάτρης, πήγε και βρήκε έναν Εβραίο δάσκαλο (ο Ιησούς αυτό ήταν για τον εκατόνταρχο) για να τον παρακαλέσει να θεραπεύσει τον δούλο του. Υποβάθμισε συνειδητά τον εαυτό του μπροστά στον Ιησού, άφησε την κοινωνική του θέση, το στρατιωτικό του αξίωμα και την εξουσία του, όχι για κάποιο μέλος της οικογένειάς του ή για τον ίδιο αλλά για έναν δούλο. Αν αυτό δε δείχνει αγάπη, αν αυτό δεν είναι πίστη, τότε τι είναι; 

Λοιπόν, έχουμε τέτοια πίστη; Έχουμε τέτοια διάθεση απέναντι στους συνανθρώπους μας, όσο φτωχοί και ταπεινοί κι αν είναι; Ή έχουμε επαναπαυθεί στο Βάπτισμα και τις τελετουργίες; 

Αυτό θα το απαντήσει ο καθένας μας ξεχωριστά στον εαυτό του και στον Θεό. Μόνο εκεί είμαστε άλλωστε πραγματικά ειλικρινείς. Εκεί που τίποτα δεν είναι κρυφό. 

Η Βασιλεία του Θεού μας περιμένει. Αλλά εκεί θα μας περιμένουν και πολλές εκπλήξεις όταν δούμε ποιος θα είναι εντός και ποιος εκτός.

Manowar - Warriors of the World

 

Μια ανάσα δροσιάς

 

H κοινότητα των Προσφυγικών μας έδειξε ότι υπάρχει και μια άλλη κοινωνία. Μια κοινωνία δίπλα σε αυτήν που έχουμε συνηθίσει. Δίπλα στη κοινωνία που εμείς οι καθώς πρέπει έχουμε φτιάξει, μια κοινωνία ατομικισμού, μιζέριας, βολέματος, απάθειας και αδιαφορίας, υπάρχει μια διαφορετική. Απαρτίζεται από ανθρώπους δύσκολους για εμάς. Ίσως δυσάρεστους. Κάπως περιθωριακούς. Με άλλες ιδέες για την ηθική, την καθημερινότητα, τη σχέση με το κράτος. Ιδέες που κάποιοι τις αντιμετωπίζουμε με συμπάθεια και κάποιοι με βδελυγμία. Όμως αυτοί έχουν φτιάξει μια κοινωνία που νοιάζεται, που βοηθά, που παραστέκεται. Εκεί στα Προσφυγικά βρίσκουν καταφύγιο πολλοί άνθρωποι. Και όχι μόνο αναρχικοί ή μετανάστες. Αλλά και άστεγοι, φτωχοί, γυναίκες κακοποιημένες, συνοδοί καρκινοπαθών ασθενών. Εμείς οι ευπρεπείς, οι τίμιοι, οι "δουλίτσα να υπάρχει" πολλές φορές ανατριχιάζουμε στην ιδέα αυτών των μικροκοινωνιών. Ίσως επειδή, όσο κι αν δεν το θέλουμε, οι συγκρίσεις έρχονται μόνες τους στο μυαλό μας. 

Όπως και να 'χει, αυτή η κοινότητα έδειξε πως όταν νοιάζεσαι, όταν αγωνίζεσαι, όταν δεν κάθεσαι απαθής να βλέπεις τηλεόραση ή να γράφεις στο διαδίκτυο(όπως κάνω τώρα εγώ), πετυχαίνεις πράγματα. Δείχνεις μια άλλη πορεία. Μια διαφορετική πραγματικότητα. Με σύνθημα "Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε" ανέλαβαν το ρίσκο, τις δυσκολίες και τον μόχθο ενός αγώνα. Ελπίζω πως δεν θα υπάρξει βαρύ τίμημα. Όπως και να έχει όμως, φέρανε στα τέλη Ιουνίου μια ανάσα δροσιάς στην πόλη μας.

Count Raven - The Curse

 

Το Γενέθλιο του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου και Βαπτιστού

 

Σήμερα η Εκκλησία μας γιορτάζει τη γέννηση του Ιωάννου του Προδρόμου.  Τη γέννηση ενός μωρού το οποίο θα ενηλικιωνόταν και θα έπαιζε κρίσιμο ρόλο στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων. 

Γιορτάζουμε σήμερα λοιπόν, τη γέννηση ενός παιδιού. Γιατί η γέννηση ενός παιδιού, του κάθε παιδιού, είναι μια υπενθύμιση ότι ο Θεός δεν έχει ξεχάσει ακόμα τους ανθρώπους. Είναι ένα σημάδι ότι η ελπίδα δεν έχει πεθάνει. Δεν έχει χαθεί. 

Ανησυχούμε συχνά για τον αριθμό των γεννήσεων. Και αυτό από εθνική ή κοινωνική άποψη ίσως να είναι σωστό. Από πνευματική όμως όχι. Σημασία δεν έχει πόσα παιδιά γεννιούνται, σημασία έχει αν τα παιδιά αυτά θα φτάσουν από το κατ' εικόνα στο καθ' ομοίωσιν. Δεν έχει σημασία το πλήθος αλλά η αγιότητα.  

Γι' αυτό με κάθε γέννηση αναζωπυρώνεται η ελπίδα. Η ελπίδα ότι γεννήθηκε ένας άνθρωπος που θα βοηθήσει τους άλλους ανθρώπους. Ένας άνθρωπος της προσφοράς, ένας άνθρωπος της προόδου, της επιστήμης, των τεχνών, ένας άνθρωπος της αγιότητας. 

Και μπορεί πολλές φορές τα παιδιά να μη φτάνουν σε κανέναν από τους παραπάνω προορισμούς. Με τον τρόπο που τα μεγαλώνουμε ή με τις επιλογές που κάνουν καθώς ενηλικιώνονται απομακρύνονται από την αρετή. Κι αυτό κομμάτι της ανθρώπινης φύσης είναι και της τραγωδίας μας. Δεν πρέπει να μας οδηγεί στην απελπισία. Γιατί όπως είπαμε δεν έχει σημασία ο αριθμός. Έστω και ένα παιδί να φτάσει στην αγιοσύνη είναι υπερ-αρκετό. 

Γι' αυτό, επαναλαμβάνω άλλη μια φορά κλείνοντας αυτό το σύντομο κείμενο, κάθε παιδί που γεννιέται σημαίνει ότι μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε. Έστω και αν γεννιέται ένα παιδί το χρόνο. Άλλωστε και ο Ιωάννης ο Πρόδρομος τι ήταν εκείνη τη μέρα; Ένα παιδί. Ένα βρέφος. 

Blue Oyster Cult - Astronomy

 

Τα προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας

 

https://sykaprosquat.noblogs.org/post/category/solidarity/

«Ανακαλύψαμε ότι η αντίσταση δεν είναι μόνο να αντιστέκεσαι στον εχθρό σου, αρνούμενος τα ψίχουλα ή τα απομεινάρια του. Αντίσταση σημαίνει επίσης να αντιστέκεσαι στις απειλές και τις προκλήσεις του εχθρού… Επομένως, το κλειδί είναι να μη φοβάσαι, να αντιστέκεσαι, να είσαι δυνατός και σταθερός και να μην τρέχεις όταν ακούς τον θόρυβο…».

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μοϊσές

6 Μαΐου, 2015

5/2/2026. Ο Αριστοτέλης Χαντζής μπαίνει σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου για την υπεράσπιση της ζωής. Ήδη σήμερα βρίσκεται στην 68η μέρα απεργίας πείνας.

“Ονομάζομαι Αριστοτέλης Χαντζής. Ως μέλος και κάτοικος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας, προχωράω σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου αναγνωρίζοντας σε αυτήν την ενέργεια ένα μέσο αγώνα για την ανάδειξη ενός συλλογικού αγώνα, που στόχο έχει τη διατήρηση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας ως κοινωνικές κατοικίες και ως δομή αλληλεγγύης για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, ως μια οργανωμένη κοινότητα αγώνα.

{…} Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί κοινωνική πρόταση απέναντι στον κόσμο της μοναξιάς, της εξατομίκευσης, της ανασφάλειας, της αστεγίας, της ελλιπούς ως και μηδαμινής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. {…} Χτίζουμε σχέσεις εμπιστοσύνης, ασφάλειας,

φιλίας, αλληλεγγύης με τους συνανθρώπους μας. Αυτές οι σχέσεις και οι δομές δεν περιορίζονται σε κάποια μέλη αλλά είναι η κοινωνική μας πρόταση για όλη την κοινωνία. Λειτουργούμε αμεσοδημοκρατικά μέσω των εβδομαδιαίων γενικών συνελεύσεων και των ολομελειακών συνεδρίων.

{…} Μέσω της απεργίας πείνας σας προσκαλώ να δείτε από κοντά αυτήν την κοινότητα, τις δομές αλληλεγγύης και τους κατοίκους της, να γνωριστείτε μαζί μας, να διευρύνουμε τον κόσμο της κοινότητας, να ενώσουμε τις φωνές, την αγωνία μας για τη ζωή και τους αγώνες μας”!

{…} Ως Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών πήραμε την απόφαση να υπερασπιστούμε μέχρι τέλους την κοινωνική μας πρόταση, τους ανθρώπους, τις δομές και την ιστορική μνήμη των Προσφυγικών. Είναι ξεκάθαρη επιλογή μας και ευθύνη μας να δώσουμε ακόμα και τη ζωή μας για τη συνέχεια της ζωής. {…} Πάνω σε αυτή τη συλλογική απόφαση υπεράσπισης αποφάσισα εθελοντικά να προχωρήσω σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου με ύψιστο σεβασμό προς τη ζωή.”

Ο Αριστοτέλης Χαντζής δεν διακινδυνεύει τη ζωή του με σκοπό την προάσπιση κάποιου ατομικού και προσωπικού οφέλους. Αντίθετα, σε μια εποχή έντονης εξατομίκευσης και αποχώρησης από τα κοινά, προσφέρεται οικειοθελώς και αυτοθυσιαστικά για ένα συλλογικό καλό και για τους συνανθρώπους του. Αναδεικνύει ταυτόχρονα με την επιλογή του αυτή, μια άλλη κουλτούρα κοινωνικότητας και ανθρωπισμού, που αποτελεί στην συμπύκνωσή της, το παράδειγμα που χτίζεται όλα αυτά τα χρόνια μέσα από την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας.

Τα αιτήματά του εκφράζουν τα συλλογικά αιτήματα της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών:

ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας: Ένα παράδειγμα συλλογικής ζωής και κοινοτικής κουλτούρας εντός του μητροπολιτικού αστικού ιστού της Αθήνας

Εδώ και 16 χρόνια, η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών υπάρχει ως μία από τις μεγαλύτερες αυτοοργανωμένες και απελευθερωμένες γειτονιές στην Ευρώπη και διεθνώς. Στα 228 διαμερίσματα των 8 κτηριακών συγκροτημάτων των Προσφυγικών στην καρδιά της Αθήνας ζουν, αγωνίζονται και οργανώνονται μαζί εδώ και 16 χρόνια 400 και πλέον κάτοικοι, από 27 διαφορετικές χώρες, που μιλούν 20 διαφορετικές γλώσσες, με διαφορετικές θρησκείες, ιδεολογίες, ηλικίες και υπόβαθρα. Ανάμεσά τους βρίσκονται Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες/τριες, μεταξύ των οποίων 50 παιδιά, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, καρκινοπαθείς, υπερήλικες κ.α. Βασισμένη στην κοινοκτημοσύνη, την αλληλεγγύη, την αμοιβαία βοήθεια και την οριζοντιότητα, η κοινότητα έχει φιλοξενήσει, στεγάσει, θρέψει και υποστηρίξει χιλιάδες άτομα τα τελευταία 16 χρόνια – κάτι που επίσης δείχνει πώς η συλλογική αυτοοργάνωση και η κοινοτική ζωή είναι εφικτή, ακόμη και σε ολοένα και πιο επισφαλείς εποχές. Ακόμη, μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια έχουν απομακρυνθεί οι πιάτσες παρασκευής και διακίνησης – μεταξύ άλλων και σκληρών – ναρκωτικών που λυμαίνονταν τη γειτονιά με την ανοχή της Γ.Α.Δ.Α.

Η Κοινότητα των Προσφυγικών έχει καταφέρει να χτίσει μια πολιτικά ενωμένη γειτονιά με πολλά κατειλημμένα διαμερίσματα και πάνω από είκοσι διαφορετικές δομές κοινωνικής αυτάρκειας και κοινής ωφέλειας για τους ανθρώπους της Κοινότητας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής των Αμπελοκήπων και του Γκύζη. Όλες οι Δομές της Κοινότητας είναι ανοιχτές προς όλους και όλες και λειτουργούν στη βάση της αυτοοργάνωσης, της αυτονομίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Ενδεικτικά αναφέρουμε:

Τη Δομή Παιδικού Στεκιού και Αυτομόρφωσης και τον Αυτοοργανωμένο Βρεφονηπιακό Σταθμό με καθημερινή λειτουργία και πλήρες εκπαιδευτικό πρόγραμμα, για τα παιδιά των Προσφυγικών και της ευρύτερης γειτονιάς, σε άμεση συνεργασία με σχολεία, συλλόγους γονέων και συλλόγους εκπαιδευτικών στους Αμπελόκηπους, ευρύτερα την Αττική, αλλά και πανελλαδικά.

Τη Δομή Υγείας και Κοινωνικού Φαρμακείου, που προσφέρει φροντίδα στους κατοίκους της γειτονιάς που έχουν ανάγκη, σε συνεργασία με δεκάδες αυτοοργανωμένες δομές υγείας, κοινωνικά ιατρεία, σωματεία υγειονομικών, σε πανελλαδικό επίπεδο.

Τη Δομή Φιλοξενίας Θεραπευόμενων και Συνοδών του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”, σε συνεργασία με μέλη του συλλόγου εργαζομένων του νοσοκομείου.

Τη Δομή Συλλογικού Φούρνου “Berkin Elvan”, που παράγει καθημερινά ψωμί και αρτοσκευάσματα για τους κατοίκους της γειτονιάς και όλης της Αθήνας.

Τη Δομή Τεχνικών Εργασιών για τη διαρκή συντήρηση και ανακαίνιση των κτιρίων των Προσφυγικών.

Τη Δομή Συλλογικού Καφενείου και Σινεμά για παιδιά κι ενήλικες, που προσφέρουν ψυχαγωγία και συμβάλλουν στην καλλιέργεια των κατοίκων της γειτονιάς και της Αθήνας ευρύτερα.

Το Κοινωνικό Κέντρο, το οποίο στεγάζει την εβδομαδιαία γενική αποφασιστική συνέλευση της Κοινότητας και τη Δομή Βιβλιοθήκης και Αναγνωστηρίου της γειτονιάς. Επίσης όλα αυτά τα χρόνια φιλοξενεί πλήθος εκδηλώσεων, παρουσιάσεων, συνελεύσεων κοινωνικού, πολιτικού και πολιτιστικού χαρακτήρα, τόσο της Κοινότητας όσο και διαφόρων άλλων κοινωνικών ομάδων και συλλογικοτήτων.

Τη Γυναικεία Δομή για τη συλλογικοποίηση γυναικών και θηλυκοτήτων, με στόχο την ενδυνάμωσή τους, τη δημιουργία και τη διάχυση μιας άλλης κουλτούρας ενάντια στο πατριαρχικό σύστημα, που λειτουργεί επίσης ως χώρος φιλοξενίας γυναικών και θηλυκοτήτων σε έκτακτη ανάγκη.

Την Ομάδα Αλληλεγγύης Αστέγων, η οποία φιλοξενείται στις υποδομές της Κοινότητας και μαγειρεύει και διανέμει φαγητό σε πενθήμερη βάση σε δεκάδες ανθρώπους στο κέντρο της Αθήνας.

Το σχέδιο της Περιφέρειας Αττικής περί ανάπλασης και εκκένωσης των Προσφυγικών

Τον Ιούνιο του 2025, στα κρυφά και χωρίς καμιά εκ των προτέρων διαβούλευση με τους κατοίκους, η Περιφέρεια Αττικής υπέγραψε, μαζί με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α., προγραμματική σύμβαση για την ανάπλαση των Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας, η οποία συνεπάγεται την εκκένωση μιας κοινότητας 400 και πλέον ανθρώπων και τη διάλυση μιας πλήρως αυτοοργανωμένης κοινότητας. Μετά από 7 ολόκληρους μήνες, στα μέσα Γενάρη, τα πρώτα δημοσιεύματα ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, ανακοινώνοντας την υπογραφή της προγραμματικής αυτής σύμβασης, προβλέποντας την προκήρυξη του διαγωνισμού του έργου εντός του πρώτου τριμήνου του ‘26, αναφέροντας παράλληλα με ρητό και ξεκάθαρο τρόπο ότι την επιχείρηση καταστολής και εκκένωσης θα αναλάβει το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Η σύμβαση βρίθει παρατυπιών και παρανομιών, αντιβαίνοντας πληθώρα διατάξεων της ελληνικής νομοθεσίας και νομολογίας, αλλά και διεθνών και ευρωπαϊκών συμβάσεων και νομοθεσιών, οι οποίες έχουν υπογραφεί και δεσμεύουν το ελληνικό κράτος και προβλέπουν την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όσο και των μνημείων νεότερης ιστορίας.

Με προφάσεις ότι τα Προσφυγικά αποτελούν μια άδεια γειτονιά χωρίς κατοίκους, ότι υπάρχει πρόβλημα επικινδυνότητας και ότι τα “νέα” πια και εξευγενισμένα Προσφυγικά θα διατεθούν για κοινωνικές κατοικίες και ξενώνες για συγγενείς καρκινοπαθών του νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”, η περιφέρεια επιχειρεί να πυροδοτήσει κοινωνικά αντανακλαστικά.

Τι διατείνεται η Περιφέρεια Αττικής και ποια είναι η πραγματικότητα. Η αποδόμηση των ψευδών επιχειρημάτων της Περιφέρειας ένα προς ένα:

 1. “Δημιουργία Κοινωνικών Κατοικιών στα Προσφυγικά.”

Η Περιφέρεια Αττικής στοχευμένα αποσιωπεί ότι τα Προσφυγικά αποτελούν εδώ και και δεκαετίες de facto κοινωνικές κατοικίες, και μάλιστα οι μόνες ουσιαστικά που υπάρχουν στην Ελλάδα, στεγάζοντας ευάλωτους ανθρώπους και συγκροτώντας μια ζωντανή, πολυεθνική κοινότητα. Αυτό ουσιαστικά που θέλει να εκμεταλλευτεί η Περιφέρεια είναι να εκμεταλλευτεί ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά φιλέτα στο κέντρο της Αθήνας.

Πίσω από τη ρητορική της “ανάπλασης” κρύβονται οι πολιτικές εξευγενισμού που περιλαμβάνουν τον βίαιο εκτοπισμό των κατοίκων, την τουριστικοποίηση της ευρύτερης περιοχής και την αύξηση συνολικά του κόστους ζωής. Μόνο αν δούμε τις δεκάδες χιλιάδες των άδειων διαμερισμάτων και των κρατικών ακινήτων στην Αθήνα που μένουν ανεκμετάλλευτα και άδεια, καταλαβαίνουμε το πόσο προσχηματική είναι και η επίκληση στην κοινωνική κατοικία στα Προσφυγικά.

 2. “Δημιουργία στα Προσφυγικά ξενώνων φιλοξενίας των συνοδών των καρκινοπαθών.”

Στα Προσφυγικά λειτουργούν εδώ και έναν χρόνο Δομές Φιλοξενίας, οι οποίες φιλοξενούν και φροντίζουν εντελώς δωρεάν τους ασθενείς και συνοδούς του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας” και οι οποίες έχουν δημιουργηθεί με τον κόπο, την εργασία και τους πόρους των κατοίκων των Προσφυγικών, σε συνεργασία με μέλη του Συλλόγου Εργαζομένων του νοσοκομείου. Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, με τις δικές της δυνάμεις, προσφέρει στους ανθρώπους αυτούς φιλοξενία και γενικότερη στήριξη στις καθημερινές τους ανάγκες δωρεάν και καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής τους. Αποτελεί τουλάχιστον ειρωνεία, ειδικά στους καιρούς που ζούμε με την ακραία υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και όλων των κοινωνικών παροχών, να διατείνεται η Περιφέρεια ότι θα δημιουργήσει στα Προσφυγικά κάτι που ήδη υπάρχει και μάλιστα τη στιγμή που αμέτρητα ακίνητα στην ιδιοκτησία του κράτους και της εκκλησίας βρίσκονται ολόγυρα πέριξ του νοσοκομείου του Αγίου Σάββα.

3. “Τα Προσφυγικά είναι ετοιμόρροπα και εγκαταλελειμμένα.”

Τα Προσφυγικά είναι στατικά ανθεκτικά, βάση των ίδιων των μελετών κρατικών φορέων και συντηρούνται εσωτερικά διαρκώς από τους κατοίκους εδώ και δεκαετίες. Πριν από έναν χρόνο ανακοινώθηκε το πλάνο της Κοινότητας για την αποκατάσταση και συντήρηση των εξωτερικών όψεων των κτηρίων και του περιβάλλοντος χώρου, με αυτοχρηματοδότηση, με ιδία εργασία και με τη συμμετοχή και στήριξη της ομάδας αλληλέγγυων αρχιτεκτόνων, πολιτικών μηχανικών και άλλων ανθρώπων τεχνικής ειδίκευσης, μέσω της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας με την επωνυμία “Κάτοικοι και φίλοι των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.”, η οποία έχει συσταθεί γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό από την ίδια την Κοινότητα των κατοίκων.

Τα Προσφυγικά όχι μόνο δεν είναι εγκαταλελειμμένα και άδεια, αλλά αντίθετα είναι από τις πιο ζωντανές και ενεργές γειτονιές της Αθήνας -και όχι μόνο-, όπου κατοικούν πάνω από 400 άνθρωποι. Με το πλάνο που έχει εκδώσει η Περιφέρεια Αττικής, όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα υποστούν βίαιη εκκένωση και θα βρεθούν στον δρόμο.

4. “Στα Προσφυγικά μένουν μόνο αναρχικοί και κυριαρχεί ανομία και επιθετικότητα.”

Στα Προσφυγικά μένουν άνθρωποι πολλών και διαφορετικών πολιτικών ιδεολογιών, μεταξύ των οποίων και αναρχικοί/ες. Στα Προσφυγικά κυριαρχεί η άμεση δημοκρατία, η αυτοοργάνωση, η αλληλεγγύη, η αλληλοβοήθεια και η αρμονική συμβίωση εκατοντάδων διαφορετικών ανθρώπων.

Τα Προσφυγικά είναι η μόνη γειτονιά που ενώ δίπλα της υπάρχει μονάδα του ΟΚΑΝΑ, η οποία στεγάζεται στο νοσοκομείο “ΕΛΠΙΣ”, δεν υπάρχει παράλληλα πιάτσα διακίνησης ναρκωτικών. Το καταστατικό πλαίσιο της Κοινότητας απαγορεύει την πώληση ναρκωτικών ουσιών και η Δομή Υγείας της Κοινότητας βρίσκεται σε συνεργασία με δομές του 18άνω, ψυχιάτρους και ψυχολόγους, υποστηρίζοντας ανθρώπους με εξαρτήσεις στη μάχη για την απεξάρτηση.

Τα Προσφυγικά είναι μια ανοιχτή ζωντανή γειτονιά που παράγει πολιτιστικό, πολιτικό και κοινωνικό έργο, όχι μόνο για τους κατοίκους της, αλλά για το σύνολο της κοινωνίας. Μπορεί κανείς να επισκεφθεί και να γνωρίσει τα Προσφυγικά οποιαδήποτε στιγμή, είτε μέσα από ανοιχτές δράσεις και εκδηλώσεις, είτε από ξεναγήσεις που γίνονται σε εβδομαδιαία βάση ή και μέσα από την ίδια την ανοιχτή συνέλευση των κατοίκων.

5. “Προστασια της πολιτιστικής κι εθνικής κληρονομιάς.”

Όπως στις αρχές του 2000 το κράτος αποφάσισε κι επιχείρησε να κατεδαφίσει τα Προσφυγικά, έτσι και τώρα η “ανάπλαση” των Προσφυγικών αποτελεί ένα “έργο βιτρίνας” και ένα ακόμη άλλοθι για τα σχέδια καταστροφής της κοινότητας, διαγραφής της ιστορικής μνήμης και εκδίωξης των κατοίκων. Στην πραγματικότητα, η ιστορική μνήμη και η ζωή του χώρου των Προσφυγικών διατηρούνται ήδη από τους ίδιους τους κατοίκους και την Κοινότητα, ως μνημείο ζωντανής ιστορίας και μνήμης. Άλλωστε, ο πολιτισμός εκφράζεται ουσιαστικά από τον τρόπο που οργανώνεται η κοινωνία, από την κάλυψη των αναγκών της, την επίλυση των προβλημάτων της και από την ύπαρξη δημοκρατικότητας και δικαιοσύνης εντός της.

Οι Προτάσεις της Κοινότητας για τα Προσφυγικά και την πόλη

Οι προτάσεις της Κοινότητας για τα Προσφυγικά είναι προτάσεις για μια γειτονιά και ευρύτερα για μία πόλη ανοιχτή, αυτάρκη, βιώσιμη, οικολογική και πάνω απ’ όλα ανθρώπινη, με την κοινοτική ζωή στον πυρήνα της. Μια γειτονιά που η ζωή θα παίρνει χώρο από την ασχήμια του τσιμέντου, της αδιαφορίας και της απομόνωσης, που θα έχει φασαρία από τις φωνές των παιδιών.

Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών δεν διεκδικεί την ιδιοκτησία των Προσφυγικών

Διεκδικεί καθεστώς αυτονομίας και αναγνώριση της αυτοοργανωμένης και αυτοθεσμισμένης κοινότητας, η οποία θα συνεχίσει να παράγει κοινωνικό έργο κοινής ωφέλειας για τους κατοίκους των Προσφυγικών και του κέντρου της Αθήνας. Θα συνεχίσει να διατηρεί ζωντανή την ιστορική μνήμη της γειτονιάς, παραμένοντας ένα ζωντανό μουσείο συλλογικής μνήμης της Αθήνας, της προσφυγιάς και των κοινωνικών αντιστάσεων. Θα παραμείνει μια γειτονιά στο κέντρο της μητρόπολης που θα συνεχίσει να πειραματίζεται, πάνω στο παράδειγμα και το πρόταγμα ότι οι κοινωνίες μας μπορούν.

Δεν διεκδικεί την ατομική αναγνώριση των κατοίκων ως νόμιμων δικαιούχων

Διεκδικεί να εξακολουθήσει να αποτελεί ένα καταφύγιο των αδυνάτων και στέγη για αυτούς που την έχουν ανάγκη, για όσο την έχουν ανάγκη. Ένα πέρασμα για μια καλύτερη ζωή προσφύγων και μεταναστών/τριών. Ένα κέντρο παιδείας και κοινωνικοποίησης για τα παιδιά της εργατικής ντόπιας και πολυεθνικής τάξης.

Δεν διεκδικεί καμία κρατική χρηματοδότηση

Διεκδικεί να συνεχίσει να συντηρεί τα κτήρια των Προσφυγικών και την ιστορική μνήμη που έχει αποτυπωθεί στους τοίχους τους, όπως ήδη κάνουν τόσα χρόνια οι κάτοικοι των Προσφυγικών, που με προσωπική δουλειά και πόρους ανακαινίζουν εσωτερικά τα διαμερίσματα όπου διαμένουν.

Διεκδικεί να υλοποιήσει το έργο αποκατάστασης και συντήρησης των εξωτερικών όψεων και του περιβάλλοντος χώρου, όπως αυτό έχει ανακοινωθεί τον τελευταίο χρόνο: με αυτοχρηματοδότηση, με ιδία εργασία και με τη συμμετοχή και στήριξη μιας ομάδας αρχιτεκτόνων, πολιτικών μηχανικών και άλλων ανθρώπων τεχνικής ειδίκευσης, μέσω της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας με την επωνυμία “Κάτοικοι και φίλοι των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.”, η οποία έχει συσταθεί γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό.

Διεκδικεί την άμεση ανάκληση και συνολικά την ακύρωση της προγραμματικής σύμβασης πριν να είναι αργά

Διότι πλέον η Περιφέρεια Αττικής, το Υπουργείο Πολιτισμού, η Δ.ΥΠ.Α., αλλά και ο Δήμος Αθηναίων και η κυβέρνηση γνωρίζουν για την πληθώρα παρατυπιών και παρανομιών που ενέχει η σύμβαση αυτή, τόσο σε επίπεδο καταπάτησης σειράς ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όσο και σε επίπεδο παραβίασης της ελληνικής, ευρωπαϊκής και διεθνούς νομοθεσίας και νομολογίας περί των μνημείων νεότερης ιστορίας. Είναι αυτοί που φέρουν στο ακέραιο την ευθύνη, ο καθένας χωριστά και εις ολόκληρον, για τη ζωή του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή, αλλά και των επόμενων απεργών πείνας που θα ακολουθήσουν άμεσα, όπως και για τη ζωή των 400 κατοίκων των Προσφυγικών, οι οποίοι θα πεταχτούν στον δρόμο, με τη ζωή πολλών εξ αυτών να κινδυνεύει άμεσα, ιδίως όσων ανήκουν σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και υποστηρίζονται εξ ολοκλήρου από την Κοινότητα και τις δομές της.

Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ

Ώστε τα Προσφυγικά να συνεχίσουν να αποτελούν – με ευθύνη της κοινότητας και των κατοίκων – μια γειτονιά ισότητας, αλληλεγγύης, κοινωνικής δικαιοσύνης, οικολογίας, διεθνισμού και κοινωνικών αντιστάσεων. Μια πράσινη γειτονιά στο κέντρο της πόλης, με ανοιχτούς χώρους συνεύρεσης, κοινωνικοποίησης και ζύμωσης διαφορετικών ανθρώπων. Μια γειτονιά φιλική στη συμπερίληψη διαφορετικών εθνικοτήτων, γλωσσών, θρησκειών και κουλτουρών, στοχοπροσηλωμένη στην ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.

Η υπεράσπιση των Προσφυγικών είναι αγώνας για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής!

Τα Προσφυγικά είναι υπόθεση όλων μας. Είναι ένα μοναδικό εγχείρημα σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, που έχει γίνει αντικείμενο έρευνας και μελέτης από πανεπιστήμια σε όλον τον κόσμο ως ένα αξιόλογο μοντέλο κοινωνικής αυτοοργάνωσης, το οποίο μπορεί να αποτελέσει έμπνευση και σε άλλες γειτονιές για να αυτοοργανωθούν.

⁩

Δηλώνουμε ότι θα είμαστε εκεί, με κάθε τρόπο, γιατί αν χαθούν τα Προσφυγικά, θα χαθεί ένα κομμάτι της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας – και ξέρουμε καλά ότι από την ελευθερία και την αξιοπρέπεια δεν μπορεί να λείψει ούτε ένα κομμάτι.⁩

13/04/2026

Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας

Deep Purple - Perfect Strangers

 

O Μαμωνάς(Κυρ Γ Ματθ.)

 

Στη σημερινή περικοπή, ο Κύριος μας λέει πως ο Θεός φροντίζει με κάθε λεπτομέρεια τα πτηνά του ουρανού και τα τρέφει ενώ ντύνει τα αγριολούλουδα με ενδύματα πιο εντυπωσιακά και από εκείνα που φόρεσε ο Σολομών. 

Όμως είναι πράγματι έτσι; Πολλά πουλιά κοιμούνται νηστικά ή πεθαίνουν στην αναζήτηση τροφής και τελικά τα αγριολούλουδα όσο όμορφα κι αν είναι, δεν συγκρίνονται με τα βασιλικά άμφια του Σολομώντα. Άρα τι μας λέει ο Χριστός; Μας κοροϊδεύει; Υπερβάλλει; Ίσως είχε μια ποιητική έξαρση; 

Τίποτα απ' όλα αυτά. Ο Χριστός μας καλεί να δούμε τη φύση με τρόπο μυστικό. Να καταλάβουμε πως κάθε τι στη φύση, ζώο, έντομο, πτηνό, ψάρι, φυτό, έχει μια ιδιαίτερη αξία και μια ιδιαίτερη θέση στη δημιουργία. Μας καλεί ακόμα να δούμε όλη τη φύση, τα πιο ταπεινά της στοιχεία εν Θεώ. Όπως ακριβώς την έβλεπε ο Αδάμ στον Παράδεισο. 

Και εδώ ερχόμαστε στο "οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ." Διότι ή θα δούμε τη φύση εν Θεώ και θα θαυμάσουμε τη δημιουργία, θα διδαχθούμε από αυτή αλλά και θα βρούμε την παρουσία του Θεού σε αυτή ή θα τη δούμε μέσα από τον μαμωνά. Δηλαδή ως κάτι που μπορούμε να σκοτώνουμε για τη ψυχαγωγία μας, να καταστρέφουμε για το κέρδος μας, να ρυπαίνουμε καταναλώνοντας. 

Και το ίδιο γίνεται και με τους ανθρώπους. Είναι για εμάς εικόνες του Θεού ή είναι θυσίες προς τον μαμωνά. Αγαπούμε ή μισούμε κάποιον επειδή είναι πλούσιος και τον ζηλεύουμε ή προσδοκούμε κάποιο κέρδος από αυτόν; Απορρίπτουμε κάποιον φτωχό επειδή δεν έχουμε να κερδίσουμε κάτι; Ή τους βλέπουμε σαν δημιουργίες του Θεού, σαν εικόνες Του, με όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα που έχουν; 

Βλέπουμε πως ο μαμωνάς δεν μας παγιδεύει μόνο με το τυφλό κυνήγι του χρήματος και με τον πλούτο. Και οι παγίδες του είναι πολλές και πονηρές. Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποφύγουμε αυτές τις παγίδες παρά μόνο στρεφόμενοι σε Αυτόν που τις νίκησε. Στον Κύριό μας, τον Χριστό.

Warlord - Child of the Damned

 

Παρέμβαση Μητροπολίτη Ν. Σμύρνης Συμεών για τις αποδοχές Αρχιερέων

 

Πολύ ενδιαφέρουσα -το λιγότερο- η παρέμβαση του Ν.Σμύρνης Συμεών για το θέμα των αποδοχών των Μητροπολιτών. Βρήκα το κείμενο στη Romfea.

---------

Προ­βλη­μα­τί­στη­κα πο­λύ ἄν ἔ­πρε­πε νά γρά­ψω κά­τι ἤ νά σι­ω­πή­σω γι­ά τό ζή­τη­μα τῆς κυ­βερ­νη­τι­κῆς πρω­το­βου­λί­ας γι­ά τήν αὔ­ξη­ση τῶν ἀ­πο­δο­χῶν τοῦ Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που καί τῶν Μη­τρο­πο­λι­τῶν, τό ὁ­ποῖ­ο αὐ­τές τίς μέ­ρες τό­σο θό­ρυ­βο προ­κα­λεῖ.

Ἡ ἐ­πί­μο­νη ὅ­μως σύ­στα­ση προ­σώ­που πού μέ πε­ρι­βάλ­λει μέ βα­θύ σε­βα­σμό καί πο­λλή ἀ­γά­πη μέ ἀ­νάγ­κα­σε τε­λι­κά νά πα­ρα­με­ρί­σω τούς δι­σταγ­μούς μου καί νά χα­ρά­ξω τίς γραμ­μές πού ἀ­κο­λου­θοῦν.

1. Δι­α­νύ­ω τό 24ο ἔ­τος τῆς ἀρ­χι­ε­ρα­τεί­ας μου. Οὐ­δέ­πο­τε σέ σύ­νο­δο ἐ­τέ­θη ἤ δι­α­τυ­πώ­θη­κε γρα­πτῶς ἀ­πό κά­ποι­ον Ἱ­ε­ράρ­χη δη­μο­σί­ως αἴ­τη­μα αὐξήσεως τῶν ἀ­πο­δο­χῶν μας. Ἑ­πο­μέ­νως τό λε­χθέν ἀ­πό ἐ­πί­ση­μα χεί­λη ὅ­τι αὐ­τό ἀ­πο­τε­λοῦ­σε «πά­γι­ο αἴ­τη­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας», δέν εἶ­ναι ἀ­λη­θές.

2. Ὅ­τι δέν ἀν­τι­στοι­χοῦν οἱ ἀ­πο­δο­χές μας στή θέ­ση καί σ­τήν τι­μή πού ἀ­νέ­κα­θεν ἀ­πο­δί­δει ἡ Πο­λι­τεί­α, στό ὑ­φι­στά­με­νο πλαί­σι­ο σχέ­σε­ων, πρός τό λει­τούρ­γη­μά μας εἶ­ναι τοῖς πᾶ­σι γνω­στό.

Κα­νείς ὅ­μως ἀ­πό μᾶς τούς ἀρ­χι­ε­ρεῖς δέν δι­α­νο­ή­θη­κε αὐ­τό νά τό ἀ­παι­τή­σει. Τώ­ρα ἄν στίς ἐ­πι­κοι­νω­νί­ες τοῦ Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που μέ τόν πρω­θυ­πουρ­γό, ὁ πρῶ­τος χαριτολογώντας «ἀ­πεί­λη­σε» νά με­τα­πη­δή­σει στό Ἰσ­λάμ καί νά ...γί­νει «μουφ­τῆς» (ἐ­πει­δή οἱ ἕλ­λη­νες μουφ­τῆ­δες ἀ­μεί­βον­ται κα­τά πο­λύ ὑ­ψη­λό­τε­ρα ἀ­πό τούς Μη­τρο­πο­λί­τες) καί ὁ πρω­θυ­πουρ­γός «φο­βή­θη­κε» μή­πως κον­τά στά ἄλ­λα προ­βλή­μα­τα πού ἀν­τι­με­τω­πί­ζει θά τοῦ τύ­χαι­νε καί αὐ­τό, δέν μπο­ρῶ νά γνω­ρί­ζω...

3. Δυ­στυ­χῶς τό πο­λι­τι­κό κα­τε­στη­μέ­νο τοῦ τό­που μας ὅ­λων τῶν χρω­μά­των χαί­ρε­ται ὅ­ταν μέ ὁ­ποι­ο­δή­πο­τε τρό­πο καί ἀ­φορ­μή πλήτ­τε­ται τό κύ­ρος τῶν ἐ­πι­σκό­πων. Ἔτ­σι καί τώ­ρα ἡ πρό­τα­ση γι­ά αὔ­ξη­ση τῶν ἀ­πο­δο­χῶν τῶν Ἱ­ε­ραρ­χῶν σήκω­σε ὁ­λό­κλη­ρο κουρ­νι­αχ­τό. Βου­ΐ­ζει τό δι­α­δί­κτυ­ο. Οἱ πάν­τες μέ πολ­λή χο­λή σπεύ­δουν νά ἐκ­φέ­ρουν γνώ­μη. Ἀ­πρό­σμε­νη ἐ­πι­τυ­χί­α τῶν κομ­μα­τι­κῶν ἐ­πι­κοι­νω­νι­ο­λό­γων! Ἔ­στρε­ψαν τήν προ­σο­χή τῆς κοι­νῆς γνώ­μης ἀ­πό τά φλέ­γον­τα ζη­τή­μα­τα τῆς κοι­νω­νί­ας στήν αὔ­ξη­ση τῶν ἀρ­χι­ε­ρα­τι­κῶν ἀ­πο­δο­χῶν! Τῶν ἐ­πι­κοι­νω­νι­ο­λό­γων λοι­πόν οἱ ἀ­μοι­βές θά πρέ­πει νά πολ­λα­πλα­σι­α­στοῦν!

4. Ἀπό τό μυ­α­λό κά­ποι­ων ἴ­σως πέ­ρα­σε καί ἡ πο­νη­ρή σκέ­ψη ὅ­τι μέ τή συγ­κε­κρι­μέ­νη πρό­τα­ση «θά φέ­ρου­με σέ ἀν­τι­πα­ρά­θε­ση τό σῶ­μα τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων-ἐ­φη­με­ρί­ων πρός τούς Μη­τρο­πο­λί­τες τους. Ἑ­πο­μέ­νως κι ἀπ᾽ αὐ­τό κερ­δί­ζου­με»!

5. Ὁ κυ­ρι­ό­τε­ρος λό­γος ὅ­μως φαί­νε­ται πώς εἶ­ναι —ἐν ὄ­ψει ἐ­κλο­γῶν— νά λη­σμο­νη­θεῖ ἡ θέ­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας (καί φυ­σι­κά τῶν Ἱ­ε­ραρ­χῶν) στό νό­μο γι­ά τόν γά­μο τῶν ὁ­μο­φυ­λο­φί­λων. Ἀν­τι­λαμ­βά­νον­ται οἱ κυ­βερ­νῶν­τες ὅ­τι αὐ­τό τό ζή­τη­μα γι­ά τήν Ἐκ­κλη­σί­α δέν ἔ­χει κλεί­σει. Προ­σβάλ­λει τό ἦ­θος της. Τήν εὐ­αγ­γε­λι­κή δι­δα­σκα­λί­α. Τό μυ­στή­ρι­ο τοῦ Γά­μου. Τόν θε­σμό τῆς χρι­στι­α­νι­κῆς οἰ­κο­γέ­νει­ας. Γι᾽ αὐ­τό καί εἶ­ναι δύ­σκο­λο νά λη­σμο­νη­θεῖ.

Τί θά μπο­ροῦ­σε, λοι­πόν, νά βο­η­θή­σει νά ξε­χα­στοῦν ἡ στά­ση, ἡ ψῆ­φος καί τά κα­μώ­μα­τα πολ­λῶν; Νά κλεί­σουν τά στό­μα­τα τῶν ἀρ­χι­ε­ρέ­ων μέ τήν αὔ­ξη­ση τῶν ἀ­πο­δο­χῶν τους γι­ά νά στα­μα­τή­σουν νά τό θυ­μί­ζουν καί νά ἐ­πη­ρε­ά­ζουν τούς χρι­στια­νούς, τά μέ­λη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

6. Κον­τά σέ ὅ­λα αὐ­τά καί κά­ποι­οι ἐξ ἡ­μῶν βγῆ­καν στούς ἐ­ξῶ­στες νά «ἀ­πο­λο­γη­θοῦν» γι­ά τό τί κά­νουν ἤ τί θά κά­νουν μέ τίς αὐ­ξη­μέ­νες 90% (!) ἀ­πο­δο­χές τους, λη­σμο­νών­τας τήν ἐν­το­λή τοῦ Χρι­στοῦ «μή γνώ­τω...» (Ματθ. 6,3). Ἀχρείαστες ἐξηγήσεις!

«Τῶν φρο­νί­μων ὀ­λί­γα!» Πά­ραυ­τα ἡ συγ­κε­κρι­μέ­νη δι­ά­τα­ξη νά ἀ­πο­συρ­θεῖ! Νά μή φτά­σει στή Βου­λή! Ὄ­χι κι ἄλ­λος δι­α­συρ­μός!

Nightstalker - Shallow Grave

 

Κρησφύγετο

 

Τα πιο σημαντικά αλλά και τα πιο δύσκολα πράγματα στη ζωή είναι ο έρωτας και η χαρά. Όλοι τα αναζητούν, ελάχιστοι τα κατορθώνουν. Κι εκείνοι που δεν τα βρίσκουν, αποκαμωμένοι από τη προσπάθεια, σταματούν την αναζήτηση. Στρέφονται στην εύκολη λύση. Δαιμονοποιούν τη χαρά και τον έρωτα. Δεν γελούν μιας που το γέλιο είναι η κατεξοχήν έκφραση και των δύο. Καταπιέζουν την ίδια τους τη φύση. Η φύση όμως όταν καταπιέζεται, εκδικείται. Δημιουργεί νευρώσεις και υστερίες. Βρίσκει εχθρούς και αντιπάλους. Γεννά μανία καταδιώξεως και ψευδαισθήσεις μεγαλείου. Τούτοι οι άνθρωποι βρίσκονται συνεχώς σε πόλεμο. Έναν πόλεμο που διεξάγεται στο μυαλό τους και μόνο. Γίνονται έρμαια και εύκολοι στόχοι μωροφιλόδοξων ηγετίσκων που αποζητούν ακολούθους ώστε να ισοφαρίσουν τις δικές τους αποτυχίες και ματαιώσεις. Και δεν υπάρχει καλύτερος μανδύας και κρησφύγετο που να θεωρούνται οι καταστάσεις αυτές φυσιολογικές από την θρησκεία και την ιδεολογία. 

Somali Yacht Club - Vero

 

Ἡ παραποίηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς

 

Οἱ λαϊκοὶ ποὺ πηγαίνουν συχνὰ στὴν Ἐκκλησία πολλὲς φορὲς ἐμποδίζουν τὴ μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας στὸν κόσμο καὶ συνήθως εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἀμφισβητοῦν καὶ ποὺ ἁγιοποιοῦν τὸ status quo. Ἐμφανίζονται κάποτε καὶ κάποιοι λαϊκοὶ ποὺ ζητοῦν ἀπὸ τὸν κληρικὸ μιὰ ριζοσπαστικὴ χριστιανικὴ μαρτυρία, ἀλλὰ αὐτοὶ εἶναι σπάνιοι. Ἡ παρουσία τους συχνὰ ὀφείλεται σὲ κάποιον ἀγώνα ἐπικρατήσεως ἀνάμεσα στὰ μέλη τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητος ἢ μπορεῖ νὰ εἶναι μιὰ ἀποδοκιμασία ἐναντίον τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας.

Ἡ πλειοψηφία τῶν ἐκκλησιαζομένων δὲν νοιάζονται γιὰ τὶς οὐσιαστικότερες ἀπόψεις τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γὰρ τοὺς κληρικούς ποὺ ἐκεῖνοι ὑποστηρίζουν, ἔτσι ὥστε νὰ εἶναι δύσκολο γιὰ ἕναν συνειδητοποιημένο κληρικὸ νὰ ὑπηρετῆ ἕναν ὀργανισμὸ ποὺ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μιὰ προέκταση τοῦ κόσμου. Ἢ μιὰ θλιβερὴ ἀπομίμησή του.

Πολὺ συχνὰ οἱ Ἐκκλησίες εἶναι καθρέφτες τοῦ κόσμου παρὰ ἐλεγκτές του. Οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας ἐνδιαφέρονται περισσότερο γιὰ τὰ κοσμικά τους συμφέροντα παρὰ γιὰ τὴν ἀφοσίωσή τους στὸ Χριστό. Ὅταν αὐτὸ συμβαίνη, ἡ Ἐκκλησία χάνει τὴ μαρτυρία της καὶ ἀποτυγχάνει στὸ ἔργο της.

Συνήθως ἐκεῖνοι ποὺ ἐκκλησιάζονται τακτικὰ θέλουν τὸν κληρικὸ νὰ εἶναι ὁ ὑπάκουος ἐκκλησιαστικός λογιστής τους, πληκτικός, ὑπερευσεβιστής, καὶ πάνω ἀπ' ὅλα νὰ μὴν ἀπομακρύνεται καθόλου ἀπὸ τὸ στερεότυπο. Ἀποδοκιμάζουν ὁποιαδήποτε οὐσιαστικὴ ἀνάμειξή του στὴν κοινωνικὴ ζωή, γιατὶ τὸν θεωροῦν σὰν ἕναν μισθωμένο χριστιανό, ποὺ τὸν πληρώνουν γιὰ νὰ ἀποφεύγη ἐκεῖνες τὶς παρεκτροπὲς ποὺ δὲν θέλουν νὰ ἀποφύγουν αὐτοὶ οἱ ἴδιοι.

π.Φιλόθεος Φάρος- Παπαδοσύνης Μορφή και Παραμόρφωση- εκδ. Αρμός

The Sword - Freya

 

Προφήτης Αμώς

 

Λέει ο Κύριος: “Μισώ, αηδιάζω τις γιορτές σας! Δε με αγγίζουν πια

τα πανηγύρια σας…

Πάψτε πια να με ξεκουφαίνετε με τους ύμνους σας. Τον ήχο από τις

άρπες σας δεν θέλω

πια να τον ακούω. Αντί γι’ αυτά, ας ρεύσει σαν νερό το δίκαιο

άφθονο και η δικαιοσύνη

σαν χείμαρρος αστείρευτος.”

Αμώς 5:21, 23-24

"Δεν μου είστε όπως οι Αιθίοπες

σεις,τέκνα του Ισραήλ;

Δεν έβγαλα τον Ισραήλ από την Αίγυπτο

και τους Φιλισταίους από την Κιαφθώρ

και τους Αραμαίους από την Κηρ;"

(Αμώς 9,7).

Ο προφήτης Αμώς τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 15 Ιουνίου

Witchcraft - Dystopia

 

O προφήτης Ελισαίος

 

Ένα περιστατικό από τον βίο του προφήτη Ελισαίου που γιορτάζει σήμερα. Ας δούμε ένα περιστατικό από τη ζωή του προφήτη, ο οποίος ήταν ο συνεχιστής του έργου του προφήτη Ηλία: Κάποτε ήλθε στον Ελισσαίο μια χήρα γυναίκα, που πριν λίγο είχε χάσει τον άνδρα της, και του λέει: «Ο άνδρας μου πέθανε και συ γνωρίζεις ότι σεβόταν το Θεό. Και όμως, ένας άσπλαχνος δανειστής του ήλθε τώρα και, επειδή δεν έχουμε να τον πληρώσουμε, ζητάει να πάρει τους γιους μου δούλους του». Ο Ελισσαίος συγκινημένος της είπε: «Τι μπορώ να σου κάνω; Πες μου, τι έχεις στο σπίτι σου»; Η χήρα του απάντησε: «Τίποτα. Μόνο ένα αγγείο λάδι». Τότε ο Ελισσαίος της λέει να πάει να δανειστεί από τους γείτονες όσα μπορεί περισσότερα άδεια αγγεία. Έπειτα, να κλείσει την πόρτα του σπιτιού της, και μαζί με τους γιους της να γεμίσουν τα αγγεία αυτά από το δικό τους αγγείο με λάδι. Έτσι και έγινε. Αφού δανείστηκε πολλά άδεια αγγεία, τα γέμισε με λάδι από το δικό της, που στο τέλος βρέθηκε και αυτό γεμάτο! Έτσι, πούλησε την άφθονη εκείνη ποσότητα λαδιού, πλήρωσε το χρέος και έμειναν αρκετά χρήματα γι' αυτήν και τα παιδιά της.

Οι προφήτες δεν έβλεπαν τα μελλούμενα. Έβλεπαν στα γεγονότα το θέλημα του Θεού και το ερμήνευαν στους ανθρώπους. Δεν ήταν κάποιοι μελλοντολόγοι, ήταν αυτοί που μετέφεραν τον λόγο του Θεού στους ανθρώπους. Και όχι μόνο με τα λόγια τους αλλά και με πράξεις. Όπως αυτό το θαύμα που έκανε ο προφήτης Ελισαίος.

Το οποίο δεν είναι απλά κάτι που αψηφά τους νόμους της φύσης. Είναι κάτι που μας δείχνει το θέλημα του Θεού. Και ποιο είναι αυτό; Να στεκόμαστε δίπλα σε εκείνους που έχουν ανάγκη. Να βοηθάμε όσο μπορούμε. Πολλές φορές οι δυνάμεις δεν είναι αρκετές. Δεν έχει σημασία. Και η πιο μικρή βοήθεια που δίνεται με την καρδιά μας αυγατιζει με την ευλογία του Θεού. 

Και κάτι ακόμα. Ποιος στέκεται απέναντι στο θέλημα του Θεού; Ένας άκαρδος δανειστής. Κάποιος που η απληστία του δε γνώριζε όρια. Ένας πλουτοκράτης. 

«(...) Η πλουτοκρατία γεννά την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργίαν, αύτη φθείρει σώματα και ψυχάς. Αύτη παράγει την κοινωνική σεπηδόνα» μας λέει και ο Παπαδιαμάντης, ο μεγάλος συγγραφέας, ο οποίος -να είναι άραγε σύμπτωση; - έψελνε στις αγρυπνίες στο εκκλησάκι του Αγίου Ελισαίου στο Μοναστηράκι.  «(...) Για ν' αποκτήσει κανείς γρόσια (...) πρέπει να φάη σπίτια, να καταπιή χωράφια, να βουλιάξη καράβια» γράφει αλλού ο Παπαδιαμάντης ενώ στηλιτεύει «(...) τους τοκογλύφους, αιματοφάγους, πολιτικάντηδες, ρουσφετολόγους, λαοπλάνους, τυχοδιώκτες» και εκτιμά ότι με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους «την πλιατσικολογίας διεδέχθη η φορολογία και έκτοτε ο περιούσιος λαός εξακολουθεί να δουλεύει διά την μεγάλην κεντρικήν γαστέραν την ώτα ουκ έχουσαν (...)».

Αυτές τις στρεβλώσει; της ανθρώπινης φύσης μας υποδεικνύει το θαύμα που επιτέλεσε ο προφήτης Ελισαίος ως ασθένειες που εμείς οι χριστιανοί καλούμαστε να θεραπεύσουμε. Με όσες δυνάμεις έχει ο καθένας μας. Με πράξεις μικρές, ελάχιστες. Αλλά με πολλή πίστη και διάθεση.