Κυριακή του Παραλύτου

 

Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω...

Φοβερή αυτή η φράση του παραλύτου της σημερινής περικοπής. Δεν είχε έναν άνθρωπο να τον βοηθήσει να μπει στην κολυμβήθρα ώστε να θεραπευτεί. 

Τελικά, μήπως αυτή ήταν όλη του η ασθένεια; Ότι δεν είχε έναν άνθρωπο δικό του; Και μήπως τελικά αυτό δεν ήταν το θαύμα που επιτέλεσε ο Ιησούς; Ότι του είπε: "δεν είσαι μόνος σου, να παιδί μου, είμαι εγώ εδώ. Δίπλα σου. Μαζί σου". 

Μήπως ο κόσμος όλος σήμερα δεν είναι παράλυτος; Η χώρα μας, που τη γνωρίζουμε καλύτερα, δεν είναι σε παράλυση; Γιατί; Γιατί ο καθένας κοιτά τον εαυτό του και μόνο. Και όλοι τελικά, είμαστε μόνοι μας. Ακόμα και στις οικογένειές μας. 

Θέλουμε να γίνουμε θαυματουργοί; Θέλουμε να θεραπεύσουμε τους ανθρώπους; Ας σταματήσουμε να κοιτάμε μονάχα τον εαυτό μας. Ας κοιτάξουμε γύρω μας. Όχι απαραίτητα και πολύ μακριά. Την σύζυγο ή τον σύζυγο. Τα παιδιά, τους γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες. Και να πούμε: "δεν είστε μόνοι σας. Είμαστε δίπλα σας". 

Και έπειτα, να κοιτάξουμε και λίγο μακρύτερα. Και μετά ακόμα πιο μακριά. Και να θεραπεύουμε λίγο λίγο την κοινωνία, τη χώρα, τον κόσμο ολόκληρο. 

Γιατί αν δεν το κάνουμε αυτό, τι σόι χριστιανοί είμαστε τελικά;

«Δεν τους αντικατέστησαν οι μετανάστες — τους εγκατέλειψαν οι κυβερνήσεις τους»

 

https://www.anixneuseis.gr/%ce%b7-%ce%bc%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7/?fbclid=IwY2xjawRieDFleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEe7wBhL1G03-LFyVvtMY8BB-6wpCUsL-QZMbSfl-Hc9oGFwWaoZyMGIXmgn4I_aem_3mXqsbLU5rUEPsk2jWTu3A

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ 

Ο αγγλικός τίτλος του δημοσιεύματος “The ungreat replacement” είναι τίτλος-λογοπαίγνιο και ταυτόχρονα κριτική αντιστροφή της ακροδεξιάς θεωρίας συνωμοσίας που λέγεται “The Great Replacement” — «Η Μεγάλη Αντικατάσταση».

Η θεωρία της Μεγάλης Αντικατάστασης υποστηρίζει ότι οι λευκοί πληθυσμοί της Δύσης «αντικαθίστανται» σκόπιμα από μετανάστες. Είναι ιδεολογικό αφήγημα της άκρας δεξιάς, του εθνολαϊκισμού και της λευκής υπεροχής.

Το “The ungreat replacement” του John Rapley κάνει το αντίθετο. Λέει περίπου:

Δεν υπήρξε «μεγάλη αντικατάσταση» των δυτικών εργατών από μετανάστες.

Υπήρξε υποβάθμιση, συμπίεση και πολιτική εγκατάλειψη της δυτικής εργατικής τάξης από τις ίδιες τις κυβερνήσεις της, μέσω παγκοσμιοποίησης, νεοφιλελεύθερων πολιτικών, αποβιομηχάνισης, εξασθένησης των συνδικάτων και φορολογικών επιλογών υπέρ των ανώτερων τάξεων.

Άρα ο τίτλος “The ungreat replacement” θα μπορούσε να αποδοθεί ως:

«Η μη-μεγάλη αντικατάσταση»

ή πιο ελεύθερα:

«Η ψευδής αντικατάσταση»

ή ακόμη πιο πολιτικά:

«Δεν τους αντικατέστησαν οι μετανάστες — τους εγκατέλειψαν οι κυβερνήσεις τους»

Ιδεολογικά, το άρθρο κινείται περισσότερο σε μια αντι-ρατσιστική, αντι-ακροδεξιά και οικονομικο-κριτική γραμμή, με έμφαση στην ταξική διάσταση. Δεν αρνείται ότι οι δυτικές εργατικές τάξεις υπέστησαν πραγματική απώλεια θέσης και ισχύος. Αλλά λέει ότι ο ένοχος δεν είναι ο μετανάστης· είναι οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ που διαχειρίστηκαν την παγκοσμιοποίηση εις βάρος των εργαζομένων.

aeon.co

Οι εργαζόμενοι στη Δύση πράγματι έχουν καταπιεστεί — αλλά όχι από τους μετανάστες. Υπεύθυνες είναι οι πολιτικές των ίδιων των κυβερνήσεών τους.

Τονέρ, κεντρική Γαλλία, όπου σχεδόν το 40% των επιχειρήσεων είναι κλειστές. Η μικρή πόλη έχει δει τον πληθυσμό της να μειώνεται δραματικά, ενώ τα ποσοστά ανεργίας και φτώχειας αυξάνονται. 

Ο John Rapley είναι πολιτικός οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, καθώς και ανώτερος καθηγητής στο Johannesburg Institute for Advanced Study. Το πιο πρόσφατο βιβλίο του είναι το Twilight of the Money Gods: Economics as a Religion and How it all Went Wrong (2017), ενώ το επόμενο βιβλίο του, μαζί με τον Peter Heather, είναι το Why Empires Fall: Rome, America and the Future of the West, που επρόκειτο να κυκλοφορήσει το 2023. Ζει στο Λονδίνο και στο Γιοχάνεσμπουργκ.

Επιμέλεια: Sam Haselby

Ενα καλοκαιρινό βράδυ του 2015, ένας διαταραγμένος νεαρός άνδρας μπήκε σε μια εκκλησία μαύρων στο Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας. Αφού πέρασε σχεδόν μία ώρα μαζί με την ομάδα των πιστών που προσευχόταν εκεί, άρχισε να φωνάζει ότι ήταν «βιαστές» που «καταλαμβάνουν τη χώρα μας» και στη συνέχεια τους γάζωσε με σφαίρες. Όταν έφυγε από την εκκλησία, εννέα αθώοι άνθρωποι, μερικοί από τους οποίους είχαν τραγικά προσευχηθεί γι’ αυτόν, κείτονταν νεκροί.

Μέσα σε λίγες ημέρες, εμφανίστηκαν στο διαδίκτυο φωτογραφίες που έδειχναν τον δολοφόνο τυλιγμένο με τις σημαίες της Ροδεσίας και της Νότιας Αφρικής του απαρτχάιντ. Πριν περάσει πολύς καιρός, στην άλλη άκρη του κόσμου, το 2019, ένας άλλος τρομοκράτης διέπραξε παρόμοια πράξη. Μπαίνοντας σε δύο τζαμιά στο Κράισττσερτς της Νέας Ζηλανδίας, δολοφόνησε και αυτός ανθρώπους που προσεύχονταν. Λίγο αργότερα, δεν εμφανίστηκαν φωτογραφίες, αλλά ένα μανιφέστο στο διαδίκτυο. Με τον ζοφερό τίτλο «Η Μεγάλη Αντικατάσταση», επικαλούνταν τον δράστη του Τσάρλεστον ως πηγή έμπνευσης και κατήγγελλε τα «εκατομμύρια εισβολέων που αποβιβάζονται στις ακτές μας, κατακτούν τις πόλεις μας και χωρίς να πέσει ούτε ένας πυροβολισμός ως απάντηση». Αυτός ο δολοφόνος, με τη σειρά του, θα αναγνωριζόταν ως πηγή έμπνευσης από έναν ακόμη δολοφόνο, ο οποίος σκότωσε δέκα μαύρους ανθρώπους στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης την άνοιξη, ενώ ταυτόχρονα κατήγγελλε τη δήθεν «γενοκτονία των λευκών».

Η νοσηρή γοητεία του δολοφόνου του Τσάρλεστον για τα καθεστώτα λευκής υπεροχής που είχαν καταρρεύσει πιθανότατα πήγαζε από το γεγονός ότι σε αυτά έβλεπε το δικό του μέλλον. Σχεδόν όλες οι πρώην ευρωπαϊκές αποικίες της Ασίας, της Αφρικής και της Καραϊβικής μετατράπηκαν, μέσα σε λίγες δεκαετίες, από χώρες εισαγωγής Ευρωπαίων εποίκων σε χώρες εξαγωγής εργατικού δυναμικού. Αν φανταζόμασταν την αποικιοκρατία ως ένα κύμα που σκάει στην ακτή, καθώς οι Ευρωπαίοι απλώνονταν σε όλο τον κόσμο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι τώρα έχουμε μπει στο αντίστροφο κύμα, καθώς η παλίρροια υποχωρεί και ο λευκός πληθυσμός του κόσμου μειώνεται. Αυτό που ένωνε αυτούς τους τρομοκράτες ήταν μια παραληρηματική προσπάθεια να αναχαιτίσουν με κάποιον τρόπο την παλίρροια και να διατηρήσουν έναν ασαφή «λευκό» πολιτισμό.

Η τραγωδία είναι ότι, για να τους δείξει κανείς πόσο λανθασμένη είναι η πεποίθησή τους ότι οι λευκοί απειλούνται με οποιονδήποτε τρόπο από όλα αυτά, θα αρκούσε να τους πάει στη Ζιμπάμπουε —την πρώην Ροδεσία— ή στη Νότια Αφρική και να τους δείξει πώς ζουν σήμερα οι λευκοί εκεί. Οι πιο ακριβές και κομψές συνοικίες της Χαράρε εξακολουθούν να είναι γεμάτες λευκούς, ενώ ο κατάλογος των δισεκατομμυριούχων της Νότιας Αφρικής, που παραμένει συντριπτικά λευκός, έχει μόνο διογκωθεί υπό την εξουσία της μαύρης πλειοψηφίας. Το ποσοστό των λευκών στον πληθυσμό μπορεί να έχει μειωθεί, κυρίως λόγω των υψηλότερων ποσοστών γεννήσεων των μαύρων. Όμως η συνολική τους ευημερία έχει αυξηθεί. Και όπως μας λέει η μία οικονομική μελέτη μετά την άλλη, το καθαρό αποτέλεσμα των μεταναστών στην οικονομία που τους υποδέχεται είναι ότι δημιουργούν περισσότερες θέσεις εργασίας από όσες καταλαμβάνουν. Οι μετανάστες στις δυτικές κοινωνίες είναι οι ήρωες που στηρίζουν την οικονομική μας ευημερία, όχι οι κακοί της ιστορίας.

Είναι λοιπόν πολύ εύκολο να καταδικάσει κανείς τους οπαδούς της θεωρίας της «μεγάλης αντικατάστασης» ως τους πραγματικά αξιοθρήνητους της κοινωνίας. Σχεδόν όλοι το κάνουν: χειραγωγούνται σαν πιόνια από μια Δεξιά που τους ταΐζει ιδιοτελή ψέματα· περιφρονούνται ως ηλίθιοι από μια Αριστερά επειδή τα πιστεύουν· και έπειτα αποκηρύσσονται από όλους ως παρανοϊκοί όταν ενεργούν με βάση αυτά τα ψέματα. Όμως υπάρχει και κάτι ακόμη. Ενώ οι πιστοί της «μεγάλης αντικατάστασης» είναι πράγματι ευκολόπιστοι, ανόητοι και συχνά εντελώς άρρωστοι, είναι επίσης —και αυτό είναι άβολο— όχι απολύτως λάθος. Έχουν όντως αντικατασταθεί.

Αλλά όχι από τους ανθρώπους που κατηγορούν. Οι πραγματικοί αρχιτέκτονες της μοίρας τους, που γνωρίζουν καλά τι έχουν κάνει, προτιμούν να το κρατούν σιωπηλό, αφήνοντας τα θύματά τους να βυθίζονται σε παρανοϊκές θεωρίες συνωμοσίας, επειδή έτσι στρέφουν το βλέμμα τους μακριά από τους πραγματικούς ενόχους.

Ο τρομοκράτης του Κράισττσερτς άντλησε μεγάλο μέρος της γλώσσας του μανιφέστου του από ένα μυθιστόρημα του Ζαν Ρασπάιγ. Με τίτλο Το Στρατόπεδο των Αγίων (The Camp of the Saints, 1973), το βιβλίο ανοίγει μια ηλιόλουστη μέρα σε μια γαλλική μεσογειακή πόλη. Καθώς ο αφηγητής παρατηρεί το υπέροχο τοπίο —την πολυτελή παραλία με τους πράσινους φοίνικες και τα όμορφα λευκά σπίτια, τη θάλασσα που λαμπυρίζει στο φως του ήλιου, το «πλούσιο επίχρισμα» από γιοτ γεμάτα με «σκιέρ με φουσκωμένους μυς και χρυσαφένια κορίτσια»— διακρίνει μια σκοτεινή κουκκίδα στον ορίζοντα.

Σύντομα, ένας στολίσκος από σκουριασμένα, τρίζοντα πλοία, του οποίου η άφιξη προαναγγέλλεται από τη δυσωδία αποχωρητηρίων, γεμίζει τον ορίζοντα. Αδυσώπητα, ο άτακτος αυτός στόλος πλησιάζει την ακτή και ύστερα ξεφορτώνει το ανθρώπινο φορτίο του, το οποίο γρήγορα εξαφανίζεται στην ενδοχώρα. Η μεγάλη αντικατάσταση του λευκού πληθυσμού της Ευρώπης έχει αρχίσει.

Αυτή η εικόνα —ενός λαού που παρακολουθεί μια ξένη ορδή να καταλαμβάνει τη γη του— αποδείχθηκε διαχρονικά δημοφιλής ανάμεσα σε ιθαγενιστές πολιτικούς και δημοσιογράφους. Είτε πρόκειται για τον Ντόναλντ Τραμπ που ωρύεται για Μεξικανούς βιαστές, είτε για τον Νάιτζελ Φάρατζ που σαρώνει με το βλέμμα τη Μάγχη αναζητώντας βάρκες προσφύγων, είτε για τον Μπόρις Τζόνσον που προειδοποιεί ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέρρευσε εξαιτίας της «ανεξέλεγκτης μετανάστευσης», είτε για την υπουργό Εσωτερικών του που καταδικάζει τους «αριστερούς δικηγόρους» οι οποίοι βοηθούν όσους αιτούντες άσυλο καταφέρνουν να περάσουν τη Μάγχη, η εικόνα στρατιών από σκούρους, άπλυτους μετανάστες που κατακλύζουν μια παθητική Δύση εμφανίζεται συχνά.

Η ρητορική περί «μεγάλης αντικατάστασης» έχει διανθίσει τις ομιλίες του Βίκτορ Όρμπαν και του Ματέο Σαλβίνι, ενώ έπαιξε σημαντικό ρόλο στη γαλλική προεδρική εκστρατεία του Ερίκ Ζεμούρ.

Μοιάζει ταιριαστό το ότι η ρητορική της μεγάλης αντικατάστασης εμφανίστηκε τόσο έντονα στη Γαλλία, διότι εκεί γεννήθηκε η έννοια. Ο όρος «μεγάλη αντικατάσταση» προέρχεται από τον τίτλο ενός βιβλίου του 2011 του Ρενώ Καμύ, ο οποίος με τη σειρά του απέδωσε στον Ρασπάιγ την έμπνευσή του. Αναγνώρισε όμως ως επιρροή και έναν από τους ήρωες του Φάρατζ, τον Βρετανό πολιτικό Ίνοχ Πάουελ, του οποίου η διαβόητη ομιλία του 1968 προφήτευε ότι «ποτάμια αίματος» θα πλημμύριζαν την Αγγλία όταν οι μαύροι μετανάστες αποκτούσαν το «πάνω χέρι» έναντι των γηγενών λευκών.

Ωστόσο, η ιδέα μιας εισβολής που καταστρέφει έναν πολιτισμό είναι πολύ παλαιότερη από αυτό — τόσο παλιά, ώστε θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι είναι υφασμένη μέσα στον ιδρυτικό μύθο του δυτικού κόσμου. Το 1764, ο Έντουαρντ Γκίμπον καθόταν ανάμεσα στα ερείπια της Ρώμης και στοχαζόταν την κατάρρευση εκείνου που οι περισσότεροι μορφωμένοι Βρετανοί της εποχής θεωρούσαν ως το αποκορύφωμα της ανθρώπινης ιστορίας: τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Συγκινημένος από τους στοχασμούς του, ο Γκίμπον συνέχισε γράφοντας το μνημειώδες έργο του Η Ιστορία της Παρακμής και της Πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (The History of the Decline and Fall of the Roman Empire, 1776-88). Σε αυτό, απέδιδε την απώλεια της βούλησης για αντίσταση στους βάρβαρους εισβολείς σε μια πνευματική παρακμή στην καρδιά της αυτοκρατορίας. Ή, όπως θα το διατύπωνε αργότερα ο Άρνολντ Τόινμπι, οι πολιτισμοί δεν πεθαίνουν από δολοφονία, αλλά από αυτοκτονία — Η Γαλλική Αυτοκτονία δεν είναι τυχαία ο τίτλος βιβλίου του Ζεμούρ το 2014.

Και παρότι ο Γκίμπον έχει σε μεγάλο βαθμό ξεπεραστεί από τους σύγχρονους ιστορικούς, ακόμη και σεβαστοί μελετητές μπορούν ακόμη να παρασυρθούν από τη μανιχαϊκή του δυαδικότητα. Όταν ισλαμιστές τρομοκράτες εξαπέλυσαν σειρά επιθέσεων στο Παρίσι το 2015, ο ιστορικός Νάιαλ Φέργκιουσον έγραψε άρθρο γνώμης στην Boston Globe με τίτλο «Το Παρίσι και η Πτώση της Ρώμης».

Υποστηρίζοντας ότι τα γραπτά του Γκίμπον για τη λεηλασία της Ρώμης από τους Γότθους προανήγγειλαν με ακρίβεια την παρακμή της σύγχρονης Δύσης, ο Φέργκιουσον θρηνούσε ότι η κοινωνία μας είχε «εκφυλιστεί μέσα στα εμπορικά της κέντρα και τα αθλητικά της στάδια», ενώ άνοιγε τις πύλες της σε ξένους που «επιθυμούσαν τον πλούτο της χωρίς να εγκαταλείπουν την προγονική τους πίστη». Μια αρκετά λόγια εκδοχή της θεωρίας της μεγάλης αντικατάστασης.

Η φαινομενική πανταχού παρουσία των λευκών ανθρώπων στον 20ό αιώνα ήταν, κατά κάποιον τρόπο, μια ιστορική παρέκκλιση.

Σε αντίθεση με τις περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας, αυτή έχει πράγματι κάποια βάση στα γεγονότα. Τόσο παγκοσμίως όσο και στις ίδιες τις κοιτίδες του, το ποσοστό των λευκών στον πληθυσμό —δηλαδή των ανθρώπων ευρωπαϊκής καταγωγής— μειώνεται. Οι μετανάστες από τον αναπτυσσόμενο κόσμο συμβάλλουν στην αναπλήρωση των αριθμών. Και, καθώς αυτό συμβαίνει, η κατάσταση της παραδοσιακής εργατικής τάξης επιδεινώνεται. Για πολλούς ανθρώπους, η σύνδεση μοιάζει υπερβολικά προφανής.

Όμως τα γεγονότα, όπως είπε κάποτε άθελά του ο Ρόναλντ Ρέιγκαν, μπορεί να είναι «ανόητα πράγματα». Έξω από ένα αφήγημα, δεν σημαίνουν τίποτα. Ας αρχίσουμε λοιπόν τοποθετώντας αυτά τα γεγονότα στο ιστορικό τους πλαίσιο.

Τον 19ο αιώνα, ο δυτικός κόσμος πέρασε μέσα από τη βιομηχανική επανάσταση. Η χρονική αφετηρία αυτής της μεταμόρφωσης διέφερε από χώρα σε χώρα, με τη Βρετανία να την έχει σε μεγάλο βαθμό ολοκληρώσει όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν τη δική τους με σοβαρό τρόπο, μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Όμως μέχρι το 1900, όλες οι δυτικές χώρες είχαν προχωρήσει πολύ στον δρόμο της μετατροπής τους σε κατά βάση αστικοποιημένες κοινωνίες, των οποίων η παραγωγή προερχόταν κυρίως έξω από την παραδοσιακή οικονομική βάση της πρωτογενούς παραγωγής.

Οι βελτιώσεις στη γεωργική τεχνολογία, οι οποίες επέτρεψαν —και ταυτόχρονα ανάγκασαν— τόσους πολλούς ανθρώπους να μεταναστεύσουν στις πόλεις, αύξησαν επίσης την αποδοτικότητα της γεωργίας. Αν και η αστικοποίηση και η εργασία στα εργοστάσια συνεπάγονταν μεγάλες δυσκολίες, η αύξηση της παραγωγής τροφίμων βελτίωσε τη διατροφή του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, με τη μέση θερμιδική πρόσληψη να αυξάνεται έως και κατά ένα τρίτο στη διάρκεια του αιώνα.

Σε αυτό προστέθηκαν και οι βελτιώσεις στην ιατρική τεχνολογία, τις οποίες κατέστησαν αναγκαίες οι νέες, συνωστισμένες και γεμάτες ασθένειες πόλεις. Ιδιαίτερα η εξάπλωση των εμβολιασμών και οι βελτιώσεις στη δημόσια υγιεινή αύξησαν το προσδόκιμο ζωής στη Δύση, ενώ η βρεφική θνησιμότητα κατέρρευσε μετά περίπου το 1870.

Ωστόσο, ενώ περισσότερα παιδιά επιβίωναν, το μέσο μέγεθος της οικογένειας χρειάστηκε αρκετές γενιές για να προσαρμοστεί προς τα κάτω. Ως αποτέλεσμα, από το 1850 έως το 1950, το μερίδιο της Ευρώπης στον παγκόσμιο πληθυσμό εκτινάχθηκε από τον ιστορικό μέσο όρο του περίπου 15% στο 25% στις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Επιπλέον, καθώς οι αλλαγές στη γεωργία που βοήθησαν να γίνει αυτό δυνατό είχαν μειώσει απότομα την ανάγκη για αγροτική εργασία, υπήρχε μικρότερη ανάγκη για εργατικά χέρια. Εκεί όπου τα παραδοσιακά αγροτικά πρότυπα επιβίωναν παράλληλα με τις νέες, μεγαλύτερες αγροτικές εκμεταλλεύσεις, όπως στη νότια Ευρώπη, το μέσο μέγεθος των αγροκτημάτων γινόταν σταθερά μικρότερο, καθώς η γη υποδιαιρούνταν ακόμη περισσότερο με κάθε νέα γενιά. Έτσι, πολλοί από όσους έμεναν στη γη δεν μπορούσαν πλέον να ζήσουν από αυτήν.

Για περίπου έναν αιώνα μετά το 1850, λοιπόν, η Ευρώπη παρήγε ένα τεράστιο πλεόνασμα εργατικού δυναμικού. Φυσικά, αυτό συνέβη να συμπίπτει με την κορύφωση της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, ο μισός πλανήτης κυβερνιόταν είτε από ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες είτε από πρώην αποικίες τους, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Καναδάς. Οι αποικίες και οι πρώην αποικίες, πρόθυμες να εκμεταλλευθούν τη γη και τους πόρους που πλέον έλεγχαν, έγιναν έτσι μαγνήτες για τους Ευρωπαίους μετανάστες.

Το αφήγημα της λευκής γενοκτονίας είναι πλήρως και αποδεδειγμένα λανθασμένο.

Με απλά λόγια, η φαινομενική πανταχού παρουσία των λευκών ανθρώπων στον 20ό αιώνα ήταν, κατά κάποιον τρόπο, μια ιστορική παρέκκλιση. Ήταν απλώς θέμα χρόνου να αποκατασταθεί η ιστορική ισορροπία. Και, πράγματι, στα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, τα ποσοστά γεννήσεων άρχισαν να μειώνονται στις δυτικές κοινωνίες — μια τάση που διακόπηκε αλλά δεν αντιστράφηκε από το μεταπολεμικό baby boom.

Αυτό συνέβη ακριβώς την ίδια εποχή που διαλύονταν οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες, με τον αριθμό των ανεξάρτητων κρατών στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών να σχεδόν διπλασιάζεται —από 51— μέσα στα 15 χρόνια μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και να προστίθενται περισσότερα από 50 ακόμη τα επόμενα 20 χρόνια.

Στην κορυφή της λίστας των προτεραιοτήτων αυτών των νέων κυβερνήσεων βρισκόταν η διανομή των οφελών της ανάπτυξης στους λαούς τους. Έτσι, η περίοδος μετά την ανεξαρτησία είδε τη ραγδαία επέκταση της δημόσιας εκπαίδευσης και της υγειονομικής περίθαλψης σε μεγάλο μέρος του αναπτυσσόμενου κόσμου.

Επειδή εφάρμοζαν ήδη υπάρχουσα τεχνολογία, αντί να τη δημιουργούν σταδιακά όπως είχαν κάνει νωρίτερα οι δυτικές χώρες, ο αντίκτυπος ήταν ταχύτερος. Αντί για τον ενάμιση αιώνα που χρειάστηκε το Ηνωμένο Βασίλειο για να μειώσει τη βρεφική θνησιμότητα από ένα στα τρία παιδιά σε ένα στα είκοσι, η Μαλαισία, εκατό χρόνια αργότερα, χρειάστηκε λίγο περισσότερο από μία γενιά.

Συνολικά, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, ο αναπτυσσόμενος κόσμος γνώρισε μια πληθυσμιακή έκρηξη που αντικατόπτριζε εκείνη της Δύσης έναν αιώνα νωρίτερα, αλλά σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα. Ενώ ο πληθυσμός της Ευρώπης διπλασιάστηκε στον αιώνα μετά το 1850, ο πληθυσμός της Αφρικής τριπλασιάστηκε στο μισό χρονικό διάστημα, μετά το 1950.

Επομένως, η «μεγάλη αντικατάσταση» δεν είναι παρά μια επιστροφή στον μέσο όρο. Το ποσοστό των λευκών στον παγκόσμιο πληθυσμό επέστρεψε εκεί όπου βρισκόταν πάντοτε. Αν και υπάρχουν σήμερα περισσότεροι μη λευκοί άνθρωποι στις δυτικές χώρες, υπάρχουν επίσης πολλοί περισσότεροι λευκοί άνθρωποι σε περιοχές που ιστορικά δεν ήταν λευκές, όπως η Αμερική και αλλού. Πρόκειται περισσότερο για ανακατανομή παρά για αντικατάσταση.

Όσο για την παρομοίωση της σύγχρονης μετανάστευσης προς τις δυτικές κοινωνίες με τις βαρβαρικές εισβολές, όπως συνηθίζουν πλέον να κάνουν οι δεξιοί λαϊκιστές, ας σοβαρευτούμε. Η μετανάστευση στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ελεγχόταν από αναδυόμενα κράτη εκτός της αυτοκρατορίας —η οποία, ούτως ή άλλως, συχνά διαπραγματευόταν αυτές τις εισόδους. Η μετανάστευση στη σύγχρονη Δύση ελέγχεται σχεδόν εξ ολοκλήρου από τα κράτη υποδοχής, με αποτέλεσμα η παράνομη μετανάστευση να αποτελεί μόνο ένα μικρό ποσοστό του συνόλου.

Οι βάρβαροι εξάντλησαν το κεφαλαιακό απόθεμα της αυτοκρατορίας. Οι σημερινοί μετανάστες οικοδομούν το κεφαλαιακό απόθεμα, εντασσόμενοι στο εργατικό δυναμικό με υψηλότερο ποσοστό από τον γηγενή πληθυσμό.

Οι βάρβαροι διέλυσαν την τάξη στην αυτοκρατορία. Οι σημερινοί μετανάστες αποτελούν μικρότερη απειλή για την τάξη από ό,τι ο γηγενής πληθυσμός· για παράδειγμα, η ισλαμιστική τρομοκρατία είναι πολύ μικρότερη απειλή από την εγχώρια —συχνά ακροδεξιά— τρομοκρατία.

Αλλά και λοιπόν; Ένας νέος ιστότοπος ελέγχου γεγονότων δεν πρόκειται να βάλει τέλος στη μάστιγα της τρομοκρατίας της λευκής υπεροχής. Διότι, όπως είπε ο δεύτερος πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζον Άνταμς —φράση που αργότερα θα αποδιδόταν λανθασμένα στον Ρέιγκαν—, τα γεγονότα είναι επίσης πεισματάρικα πράγματα.

Το αφήγημα της «λευκής γενοκτονίας» είναι πλήρως και αποδεδειγμένα λανθασμένο. Όμως τα γεγονότα παραμένουν σαφή. Η παγκόσμια μετανάστευση έχει αλλάξει βαθιά τις δυτικές κοινωνίες με τρόπους που έχουν επιδεινώσει την κατάσταση μεγάλου μέρους της παραδοσιακής λευκής εργατικής τάξης, βυθίζοντάς την σε υπαρξιακή κρίση και οδηγώντας ορισμένους να πέσουν θύματα βίαιης συνωμοσιολογικής σκέψης.

Ωστόσο, έχουν στρέψει όλη τους την προσοχή στη λάθος μετανάστευση.

Οταν οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες διαλύθηκαν μετά τον πόλεμο, οι κυβερνήσεις που ανέλαβαν τον έλεγχο των νέων κρατών συχνά έμοιαζαν με νησίδες αστικής νεωτερικότητας μέσα σε μια θάλασσα αγροτικής φτώχειας. Πρόθυμες να καλύψουν γρήγορα την απόσταση από τη Δύση, εφάρμοσαν γενικά πολιτικές ανάπτυξης με επίκεντρο τις πόλεις, επιχειρώντας να χρησιμοποιήσουν την κρατική ισχύ για να επιταχύνουν τις δικές τους βιομηχανικές επαναστάσεις.

Για να δημιουργήσουν τους πόρους που απαιτούνταν για τέτοια φιλόδοξα επενδυτικά προγράμματα, συνήθως φορολογούσαν τον πρωτογενή τομέα, στον οποίο τότε δραστηριοποιούνταν οι περισσότεροι άνθρωποι. Αυτή η «αστική μεροληψία» σήμαινε ότι οι καλύτερες δουλειές, τα καλύτερα σχολεία και οι καλύτερες υποδομές βρίσκονταν στις πόλεις. Ως αποτέλεσμα, η ίδια μετανάστευση που είχε συνοδεύσει τις βιομηχανικές επαναστάσεις στη Δύση επαναλήφθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, αν και σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα.

Από το 1960, περίοδο κατά την οποία ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει υπερδιπλασιαστεί —με τα εννέα δέκατα της αύξησης να σημειώνονται στις αναπτυσσόμενες χώρες—, έχει επίσης διπλασιαστεί το ποσοστό του αστικού πληθυσμού στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Με λίγα λόγια, μέσα σε λίγες δεκαετίες, περίπου 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι μετακινήθηκαν από την ύπαιθρο προς τις παράκτιες και ποτάμιες πόλεις της πρώην περιφέρειας του δυτικού κόσμου. Πρόκειται για μια διαδικασία όχι ανόμοια με εκείνη των βιομηχανικών επαναστάσεων της σύγχρονης Δύσης, αλλά σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα.

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος: οι διεθνείς μετανάστες προς τη σύγχρονη Δύση ανέρχονται σε λίγο πάνω από 100 εκατομμύρια. Αυτό σημαίνει ότι η εσωτερική μετανάστευση είναι 20 φορές μεγαλύτερη από τη μετακίνηση ανθρώπων από την πρώην περιφέρεια προς τον πυρήνα της παγκόσμιας οικονομίας.

Με πολύ απλά λόγια, αυτή είναι η μεγαλύτερη μετακίνηση ανθρώπινου πληθυσμού που έχει δει ποτέ ο πλανήτης· μια Völkerwanderung, μια μετακίνηση λαών, που κάνει τις μετακινήσεις πληθυσμών μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να μοιάζουν με κυριακάτικο περίπατο.

Μόλις τώρα αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τον τεράστιο αντίκτυπό της στο περιβάλλον, την κοινωνία, την πολιτική, την οικονομία και την οικολογία. Κατ’ αρχάς, η πανδημία COVID-19 πιθανότατα δεν θα είχε συμβεί στον πλανήτη των προγόνων μας, καθώς πυροδοτήθηκε από την επέκταση μέσα σε δασικές εκτάσεις των βιομηχανικών αγροκτημάτων που απαιτούνται για να τραφούν οι νέες πόλεις του αναπτυσσόμενου κόσμου, και στη συνέχεια εξαπλώθηκε μέσω των διαύλων του παγκόσμιου εμπορίου και της μετανάστευσης που κατέστησε δυνατούς αυτή η αστικοποίηση.

Αλλά αυτή η μετακίνηση δημιούργησε επίσης μια απολύτως τεράστια δεξαμενή φθηνής εργασίας, συγκεντρωμένη σε πόλεις που βρίσκονται πάνω στους μεταφορικούς διαύλους οι οποίοι συνδέουν την πρώην περιφέρεια με την παγκόσμια οικονομία.

Στις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα, η αύξηση της παραγωγικότητας στις δυτικές κοινωνίες άρχισε να επιβραδύνεται, συμπαρασύροντας προς τα κάτω και τους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης. Σε αντίθεση με τις εφευρέσεις της βιομηχανικής εποχής, όπως η ατμομηχανή και ο ηλεκτρισμός, οι νέες τεχνολογίες δεν επαναστατικοποιούσαν την παραγωγή.

Μέσα στον στασιμοπληθωρισμό της δεκαετίας του 1970, μια γενιά Δυτικών που είχε συνηθίσει στην αδιάκοπη πρόοδο χάρη στους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης της μεταπολεμικής περιόδου άρχισε να γίνεται πολιτικά ανήσυχη.

Αλλά αν οι νέες τεχνολογίες δεν αύξαναν πλέον την παραγωγικότητα των δυτικών εργαζομένων όπως παλαιότερα, οι ίδιες τεχνολογίες, εφαρμοζόμενες σε περιοχές που βρίσκονταν πιο πίσω από το τεχνολογικό σύνορο, μπορούσαν ακόμη να είναι επαναστατικές. Οι τεράστιες εφεδρείες εργατικού δυναμικού του αναπτυσσόμενου κόσμου καλούσαν.

Μεταφέροντας διαδικασίες έντασης εργασίας σε ζώνες χαμηλών μισθών, οι δυτικές επιχειρήσεις μπόρεσαν να αυξήσουν τα κέρδη τους —και μαζί με αυτά, τις τιμές των μετοχών τους. Το επακόλουθο «αποτέλεσμα πλούτου» αύξησε ξανά τις δαπάνες στις δυτικές κοινωνίες, ενώ η πλημμυρίδα φθηνών εισαγωγών, που μείωσε τον πληθωρισμό και μαζί του τα επιτόκια, τροφοδότησε μια μακρά άνοδο των χρηματιστηρίων. Οι καλές μέρες είχαν επιστρέψει.

Οι δυτικοί εργαζόμενοι δεν αντικαταστάθηκαν από τους μετανάστες. Καταπιέστηκαν από τις ίδιες τους τις κυβερνήσεις.

Η πραγματική «μεγάλη αντικατάσταση» της εποχής μας υπήρξε, επομένως, η ιστορικών διαστάσεων υποκατάσταση των ανθρώπων από την τεχνολογία στις αγροτικές περιοχές εκείνων που κάποτε ήταν η περιφέρεια των δυτικών αυτοκρατοριών. Αυτή μετέτρεψε ένα αγροτικό εργατικό δυναμικό σε αστικό βιομηχανικό εργατικό δυναμικό και έτσι αύξησε τεράστια την παγκόσμια προσφορά εργασίας.

Τελικά, αυτό συμπίεσε τους μισθούς των υψηλότερα αμειβόμενων βιομηχανικών εργατών του κόσμου, δηλαδή εκείνων στις δυτικές χώρες —αν και ταυτόχρονα αύξησε τους μισθούς των εργαζομένων στις χώρες που δέχθηκαν την εισροή παραγωγικών δραστηριοτήτων.

Και ενώ ορισμένοι δυτικοί πολιτικοί θα ήθελαν να περιορίσουν αυτή τη διαδικασία μειώνοντας το εμπόριο με τις ανερχόμενες δυνάμεις του αναπτυσσόμενου κόσμου και «προστατεύοντας τις θέσεις εργασίας» —έναν στόχο που ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, για παράδειγμα, μοιράζεται με τον προκάτοχό του—, ένα τέτοιο μέτρο θα ενίσχυε απλώς την επιβράδυνση της ανάπτυξης της Δύσης και θα έκανε ελάχιστα για να μειώσει την ανισότητα. Όποιος αμφιβάλλει γι’ αυτό, αρκεί να κοιτάξει το ζωντανό πείραμα της Βρετανίας μετά το Brexit στη μείωση του ανοίγματος μιας οικονομίας, το οποίο παράγει σε πραγματικό χρόνο μια μάλλον οδυνηρή κατάρρευση.

Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι είναι η μοίρα όλων των αυτοκρατορικών οικονομιών να συγκλίνουν τελικά με την πρώην περιφέρειά τους. Με οικονομικούς όρους, οι συντελεστές της παραγωγής βρίσκουν ο ένας τον άλλον, καθώς το κεφάλαιο αναζητά την εργασία. Ιδωμένο έτσι, η βασική διαφορά ανάμεσα στην πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τη σχετική οικονομική παρακμή της σύγχρονης Δύσης είναι ότι, επειδή το κεφάλαιο στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν ήταν κινητό ενώ η εργασία ήταν —δεν μπορούσες να αρπάξεις γη ή υδραγωγεία και να τα μεταφέρεις πίσω στην πατρίδα σου— οι εργάτες έπρεπε να μετακινηθούν προς τα μέσα. Σήμερα, αντίθετα, το κεφάλαιο είναι κινητό και μπορεί να πάει εκεί όπου βρίσκονται οι εργάτες.

Ωστόσο, τίποτα δεν εμπόδιζε τις δυτικές κυβερνήσεις να φορολογήσουν τις αυξημένες αποδόσεις από την εξωτερική ανάθεση παραγωγής και να τις αναδιανείμουν με τρόπο που θα ωφελούσε ολόκληρη την κοινωνία. Θα μπορούσαν να είχαν στηρίξει γενναιόδωρα τους εργαζόμενους καθώς επανεκπαιδεύονταν για νέες δουλειές, να είχαν θεσπίσει αξιοπρεπείς κατώτατους μισθούς και εργασιακά πρότυπα ώστε να διατηρήσουν το βιοτικό τους επίπεδο καθώς μετακινούνταν από την παλιά βιομηχανική οικονομία στον τομέα των υπηρεσιών, να είχαν βελτιώσει τη δημόσια υγεία, να είχαν στηρίξει τα συνδικάτα και να είχαν δημιουργήσει πιο γενναιόδωρα συστήματα πρόνοιας για όσους έπεφταν ανά πάσα στιγμή μέσα στις ρωγμές του συστήματος — και πολλά ακόμη.

Αντί γι’ αυτό, έκαναν ακριβώς το αντίθετο. Υπό την κάλυψη της παγκοσμιοποίησης —την οποία ο Μπιλ Κλίντον παρομοίασε με «δύναμη της φύσης» στην οποία δεν είχε κανείς άλλη επιλογή παρά να υποταχθεί— οι δυτικές κυβερνήσεις επέκτειναν τον νεοφιλελευθερισμό από το ένα πεδίο όπου πράγματι έκανε καλό, το εμπόριο, σε κάθε είδους εσωτερική πολιτική. Εκεί προκάλεσε σημαντική ζημιά. Οι κυβερνήσεις μείωσαν τους φόρους των πλουσίων, πετσόκοψαν τις κοινωνικές δαπάνες και τα επιδόματα ανεργίας, αποδυνάμωσαν τα συνδικάτα, χαλάρωσαν την προστασία της εργασίας και περιόρισαν την εφαρμογή των κανόνων. Με πολλούς ακόμη τρόπους, εξαπέλυσαν έναν ολοκληρωτικό πόλεμο κατά της εργατικής τάξης. Οι δυτικοί εργαζόμενοι δεν αντικαταστάθηκαν από μετανάστες. Καταπιέστηκαν από τις ίδιες τους τις κυβερνήσεις.

Έτσι, αν υπάρχουν σήμερα βάρβαροι που υπονομεύουν τον δυτικό πολιτισμό, δεν είναι η λευκή εργατική τάξη που οδηγεί τα ενεργοβόρα αγροτικά της φορτηγάκια σε συγκεντρώσεις του Τραμπ. Είναι οι λευκές μεσαίες και ανώτερες τάξεις, που ανεβάζουν την αξία των χαρτοφυλακίων περιουσιακών τους στοιχείων.

Δεν μπορεί κανείς να μη σκεφτεί ότι η συνωμοσία της «μεγάλης αντικατάστασης» έγινε έτσι ένα βολικό προπέτασμα τόσο για τη Δεξιά όσο και για την Αριστερά. Οι δεξιές ελίτ μπορούσαν να λένε στους εργαζόμενους ότι οι μετανάστες τους πήραν τις δουλειές. Οι αριστερές ελίτ μπορούσαν να λένε στους εργαζόμενους ότι είναι ανόητοι που πιστεύουν τέτοιες δεξιές ανοησίες και να επικαλούνται αυτήν ακριβώς την ανοησία ως εξήγηση για την άθλια μοίρα τους.

«Το τι κερδίζεις εξαρτάται από το τι μπορείς να μάθεις», είπε ο Μπιλ Κλίντον το 1992, αναφερόμενος στις ευκαιρίες που περίμεναν τους άνεργους εργαζόμενους, αρκεί να σήκωναν το σώμα τους από τον καναπέ και να μάθαιναν τις νέες δεξιότητες —όπως ο προγραμματισμός— που υποτίθεται ότι αφθονούσαν στη νέα οικονομία. Είναι ένα αφήγημα που ακούει κανείς πολύ συχνά στις λευκές φιλελεύθερες ελίτ: ότι οι εγκαταλελειμμένοι εργαζόμενοι είναι οι αρχιτέκτονες της ίδιας τους της μοίρας, πολύ αδέξιοι για να προσαρμοστούν στη νέα οικονομία, πολύ τεμπέληδες για να κάνουν οτιδήποτε άλλο πέρα από το να κατηγορούν αθώους για τη μοίρα τους, χρήσιμοι πια μόνο ως κομπάρσοι σε ψευδο-ντοκιμαντέρ του Σάσα Μπάρον Κοέν.

Έχουν αντικατασταθεί από τους συμπατριώτες τους, οι οποίοι δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη γι’ αυτό. Αντίθετα, ένα από τα λίγα πράγματα στα οποία μπορούν να συμφωνήσουν οι ελίτ της Αριστεράς και της Δεξιάς είναι ότι για την παρακμή της δυτικής εργατικής τάξης φταίνε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι — είτε οι μετανάστες εργάτες που «κλέβουν» δουλειές είτε οι ντόπιοι εργάτες που δήθεν δεν μπαίνουν στον κόπο να αρπάξουν τις νέες ευκαιρίες.

Και, σε μια τραγική επανάληψη της ιστορίας, τα θύματα κατηγορούν εκείνους που βρίσκονται πιο κοντά τους, άλλες καταπιεσμένες ομάδες, ενώ εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για την κατάστασή τους χαρίζουν στον εαυτό τους άλλη μία φορολογική μείωση.

aeon.co

The Cult - Edie (Ciao Baby)

 

Ιερά Πανήγυρις...

 

Λοιπόν...τα πανηγύρια των ναών...Ναι, αυτό το θέμα μου ήρθε και με αυτό θα καταπιαστώ. 

Μου κάνει εντύπωση που κανείς δεν ασχολείται με αυτά. Να πει μια κουβέντα. Δεν ενοχλεί κανέναν δηλαδή αυτή η κακογουστιά που υπάρχει; Δηλαδή, αυτός ο εντελώς ακαλαίσθητος στολισμός με τα μικρά τριγωνικά σημαιάκια, συνάδει με τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό και τα ιδεώδη του; Έχουν κάτι από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία; 

Θα μου πεις υπάρχουν και χειρότερα. Κάτι τεράστιες σημαίες, κάτι λάβαρα και άλλα παρεμφερή. Μερικά και μέσα στους ναούς. Κι αυτές οι κορδέλες που τις κρεμάμε παντού. Λες και είμαστε σε αγώνα στο ΟΑΚΑ ή στο ΣΕΦ!

Υπέροχα και ελληνικά όλα αυτά!

Τα πιο τεχνικά θέματα είναι ακόμα καλύτερα. Μικρόφωνα στη διαπασών, ψάλτες να ξελαρυγγιάζονται και μια παρέλαση ιερατικών αμφίων λες και κάνουμε διαγωνισμό λουδοβίκειας ταπετσαρίας για καναπέδες...

Να μη πιάσουμε και τους καλεσμένους. Μαζεύονται καμιά εικοσαριά παπάδες στο ιερό και αρχίζουν το κουτσομπολιό και τις σαχλαμάρες. Και δώσ' του οι φιλοφρονήσεις στον δεσπότη που θα έρθει. Είναι φοβερό πως έχουμε τόσους δεσποτάδες που -σύμφωνα με τις προσφωνήσεις των προϊσταμένων των ναών- φτάνουν τουλάχιστον στο ύψος των Τριών Ιεραρχών, αν δεν τους ξεπερνούν κιόλας. 

Αν δε έρθει και κανένας πολιτικός, να είναι και λίγο πιο φίρμα, μην είναι κανένας βουλευτάκος, εκεί να δείτε. Στον Μεγάλο Κωνσταντίνο τέτοια πράγματα δε θα λέγαμε. Τι "μας προσφέρει ασφάλεια η παρουσία σας", τι "μας τιμάτε με την εμφάνισή σας" και άλλα πολλά γλυκερά μέχρι κρίσεως διαβήτη. 

Όλα τα παραπάνω όμως είναι καλά και άγια για κάποιους. Σύμφωνα με το πνεύμα των Προφητών, των Αποστόλων, των Μαρτύρων και των Πατέρων. Ε, ποιος είμαι εγώ που θα διαφωνήσω; 

Με τις υγείες σας!

Πυρηνικός Χειμώνας

 

https://anarchypress.wordpress.com/2026/04/27/%cf%80%cf%85%cf%81%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%87%ce%b5%ce%b9%ce%bc%cf%8e%ce%bd%ce%b1%cf%82/

Με αφορμή της συμπλήρωσης των 40 χρόνων από την έκλυση ραδιενέργειας στο πυρηνικό εργοστάσιο του Τσερνόμπιλ αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την μπροσούρα που εκδόθηκε για ιστορικούς λόγους τον Φλεβάρη του 2026 από την Πρωτοβουλία αναρχικών συλλογικοτήτων ενάντια στη λεηλασία της φύσης με τίτλο: Πυρηνική ενέργεια και πυρηνικά όπλα: μια διαρκής απειλή

Οι συνέπειες μιας πιθανής χρήσης πυρηνικών όπλων σήμερα είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιοριστούν σε τοπικό επίπεδο. Η μαζική δολοφονία αμάχων από τις ΗΠΑ στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, με τη χρήση πυρηνικών βομβών, συνέβη σε μια εποχή κατά την οποία οι πυρηνικές δυνατότητες των κρατών, με εξαίρεση τις ΗΠΑ, ήταν πρακτικά ανύπαρκτες. Στις μέρες μας ωστόσο, τουλάχιστον 9 κράτη αποδεδειγμένα διαθέτουν πυρηνικά όπλα, με τον συνολικό αριθμό των πυρηνικών κεφαλών να ανέρχεται σε αρκετές χιλιάδες.

Η ευρεία χρήση πυρηνικών όπλων είναι πιθανό να πυροδοτήσει πολύπλοκα κλιματικά φαινόμενα με διαπλανητικές συνέπειες. Η έκλυση εκατομμυρίων τόνων τοξικών και ραδιενεργών ενώσεων, καθώς και αιθάλης, ως αποτέλεσμα τόσο των πυρηνικών βομβαρδισμών όσο και των εκτεταμένων πυρκαγιών που θα προκαλούνταν, ακόμη και με τη χρήση λιγότερου από το 0,03% των πυρηνικών όπλων που διαθέτουν σήμερα οι λεγόμενες «πυρηνικές δυνάμεις», θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα μεταπυρηνικό κλιματικό σενάριο γνωστό ως «πυρηνικός χειμώνας».

Το αποτέλεσμα θα ήταν μια δραστική μεταβολή του παγκόσμιου κλίματος, με πτώση της μέσης θερμοκρασίας της Γης κατά 5–10°C (ανάλογα με την έκταση του φαινομένου), καταστρέφοντας την παγκόσμια παραγωγή τροφίμων και οδηγώντας σε εκτεταμένο λιμό ακόμη και πληθυσμούς που θα βρίσκονται γεωγραφικά μακριά από τα πεδία των συγκρούσεων.

Όσο για τα περιστατικά διαρροής ραδιενέργειας που έχουν γίνει γνωστά, τα τελευταία μόνο μέχρι το 2011 ξεπερνούν τα 800. Δεν χρειάζονται ούτε σεισμοί ούτε τσουνάμι για να εκδηλωθεί ένα «ατύχημα». Μόνο στην ανεπτυγμένη τεχνολογικά Ιαπωνία, τις τελευταίες δεκαετίες έχουν επίσημα καταγραφεί τα παρακάτω «ατυχήματα»: Τοκάι Μούρα (Σεπτέμβριος 1999), Σίκα (1999), Καζιβαζάκι Καρίβα (2007). Αξιοσημείωτα, επίσης, είναι και αυτά που συνέβησαν το ίδιο διάστημα στο Ντέβιντ Μπες, (ΗΠΑ, 2002), το Φόρσμαρκ (Σουηδία, 2006) και το Κοζλοντούι (Βουλγαρία, 2006).

Τσερνόμπιλ, Ουκρανία, 26η Απριλίου 1986. Σημειώνεται έκρηξη στο πυρηνικό αντιδραστήρα 4 που λειτουργεί από το 1977, με αποτέλεσμα η ραδιενέργεια να μολύνει έως και τα τρία τέταρτα της Ευρώπης. Μετά την καταστροφή, το κράτος της Ουκρανίας και οι αρμόδιες αρχές εκκένωσαν καθυστερημένα την περιοχή, απομακρύνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους από μια έκταση 2.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Οι επιπτώσεις της θα λογοκριθούν αρχικά και στον ελλαδικό χώρο από τα κρατικά μέσα. Παραμονές Πάσχα, οι κυβερνώντες ενδιαφέρονταν πρωτίστως για το πώς θα διοχετευθούν τα αρνιά στην αγορά και όχι να αποκαλυφθεί ότι ραδιενεργό νέφος έχει κατέλθει στην περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας. Δεν είναι υπερβολή εάν ισχυριστούμε ότι η μόνη αντικειμενική πληροφόρηση που υπήρχε για το Τσερνόμπιλ, κατά τις πρώτες δυο εβδομάδες, προερχόταν από τον αναρχικό και αντιεξουσιαστικό χώρο αλλά και τα οικολογικά κινήματα. Τα μεγάλα κόμματα ενδιαφέρονταν για την αγορά, ενώ το ΚΚΕ αναμεταδίδοντας την σοβιετική προπαγάνδα έγραφε στο πρωτοσέλιδο του για

«αντισοβιετικό νέφος» και «αντισοβιετική υστερία».

Δεκαετίες αργότερα, μελέτες αναφέρουν αύξηση της παιδικής λευχαιμίας σε Γερμανία, Ελλάδα και Λευκορωσία, ενώ οι ανθρώπινες απώλειες που προκάλεσε το «ατύχημα» υπολογίζεται πως ξεπερνούν τις 200 χιλιάδες, με τον αριθμό όσων προσβλήθηκαν άμεσα από τη ραδιενέργεια να ανέρχεται σε 1 εκατομμύριο.

Την Πρωτομαγιά του 1986, όλη η Γαλλία βρίσκεται υπό το ραδιενεργό νέφος, όλες οι πυρηνικές εγκαταστάσεις εντοπίζουν σημαντική ραδιενέργεια και ενημερώνουν σχετικά την υπηρεσία του καθηγητή Πελερέν. Στις 2 Μαΐου, ο τελευταίος, σε ανακοίνωσή του τονίζει ότι «προληπτικοί έλεγχοι του ιωδίου δεν δικαιολογούνται ούτε είναι σκόπιμοι». Στις 6 Μαΐου, το γαλλικό υπουργείο Γεωργίας εκδίδει ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία η γαλλική επικράτεια, λόγω της απόστασής της, δεν επηρεάζεται από τις συνέπειες του Τσερνόμπιλ. Στις 10 Μαΐου, ο Πελερέν παραδέχεται ότι τα επίπεδα ραδιενέργειας ήταν προβληματικά από τις 30 Απριλίου…

Τοκάι Μούρα, Ιαπωνία, Σεπτέμβριος 1999: Μετά από παραβίαση των πρωτοκόλλων ασφαλείας, προκλήθηκε ανεξέλεγκτη πυρηνική αντίδραση και διαρροή σημαντικών ποσοτήτων ραδιενέργειας προς τις γύρω περιοχές. Το επίπεδο της ακτινοβολίας περιμετρικά του σταθμού ήταν περίπου 15 χιλιάδες φορές

πάνω από τα φυσιολογικά όρια. Τα χαρακτηριστικά του ατυχήματος ήταν παρόμοια με αυτά του Τσερνόμπιλ: παραβίαση πρωτοκόλλων ασφαλείας και μία σειρά «ανθρώπινων λαθών». Οι έρευνες, παράλληλα, έδειξαν ότι η εταιρεία παραβίαζε τα πρωτόκολλα ασφαλείας με σκοπό να αυξήσει την παραγωγή, ενώ δεν υπήρχε πρωτόκολλο έκτακτης ανάγκης για τέτοιου είδους ατυχήματα, καθώς κανείς δεν τα θεωρούσε πιθανά.

Σίκα, Ιαπωνία, 1999: Κατά τη διάρκεια τακτικού ελέγχου των συστημάτων ασφαλείας, τρεις ράβδοι ελέγχου «έπεσαν» από τον αντιδραστήρα με αποτέλεσμα την έναρξη μίας ανεξέλεγκτης πυρηνικής αντίδρασης. Τα εφεδρικά συστήματα ασφαλείας δεν λειτούργησαν και οι τεχνικοί έπρεπε να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα χειροκίνητα. Το ατύχημα κρατήθηκε μυστικό και αναφέρθηκε στην πυρηνική αρχή της χώρας μετά από 8 χρόνια!

Καζιβαζάκι – Καρίβα, Ιαπωνία, 2007: Ένας σεισμός μεγέθους 6,7 της κλίμακας ρίχτερ χτύπησε τον μεγαλύτερο πυρηνικό σταθμό του κόσμου, που αποτελείται από 7 μεγάλους αντιδραστήρες, στη δυτική Ιαπωνία. Κανένας από τους αντιδραστήρες δεν είχε σχεδιαστεί για έναν σεισμό τέτοιου μεγέθους, καθώς η περιοχή θεωρούνταν χαμηλής σεισμικής δραστηριότητας. Λόγω των κατεστραμμένων δρόμων, χρειάστηκαν πολλές ώρες για τους πυροσβέστες να φτάσουν στον σταθμό και να θέσουν την κατάσταση υπό έλεγχο, ενώ μία μεγάλη εκκένωση θα ήταν αδύνατη για τον ίδιο λόγο. Η ζημιά στον σταθμό ήταν μεγάλη, με αποτέλεσμα να τεθεί για μεγάλο διάστημα εκτός λειτουργίας, ενώ μέχρι και σήμερα κάποιοι από τους αντιδραστήρες δεν λειτουργούν.

Έτσι, στη μετά Τσερνόμπιλ εποχή, που υποτίθεται ότι όλα θα αναθεωρούνταν από άποψη ασφάλειας και που οι επιστήμονες διαλαλούν την ωφελιμότητα της πυρηνικής ενέργειας, έχουν καταγραφεί διεθνώς τα παρακάτω σοβαρά γεγονότα:

Φόρσμαρκ, Σουηδία, 2006: Μετά από βραχυκύκλωμα, σταμάτησε η λειτουργία ψύξης του αντιδραστήρα, ενώ δεν λειτούργησαν και οι εφεδρικές ντιζελογεννήτριες. Πέρασαν περίπου 22 λεπτά πριν κατορθώσει το προσωπικό να επαναφέρει το σύστημα ψύξης. Μετά από ειδικό έλεγχο, εντοπίστηκε παρόμοιο ελάττωμα και σε άλλους αντιδραστήρες.

Κοζλοντούι, Βουλγαρία, 2006: Σε αντιδραστήρα πεπιεσμένου ύδατος, οι ράβδοι ελέγχου κόλλησαν με αποτέλεσμα για ένα διάστημα ο αντιδραστήρας να λειτουργεί χωρίς σύστημα παύσης σε περίπτωση ανάγκης. Το περιστατικό γνωστοποιήθηκε επισήμως αρκετούς μήνες αργότερα. Σύμφωνα με τον πρώην επικεφαλής της βουλγαρικής υπηρεσίας πυρηνικής ασφαλείας, ήταν «σαν να οδηγούσες ένα τρένο με την ανώτατη ταχύτητα χωρίς να έχεις φρένα».

Ντέβιντ Μπες, ΗΠΑ, 2002: Ανακαλύφθηκε ότι είχε διαβρωθεί το μεταλλικό περίβλημα του δοχείου πιέσεως του αντιδραστήρα, αν και υποτίθεται ότι ο πυρήνας ελεγχόταν τακτικά. Η διάβρωση είχε περάσει απαρατήρητη περίπου για μία δεκαετία! Οι υπεύθυνοι τεχνικοί καταδικάστηκαν για πλαστογράφηση αναφορών επιθεωρήσεων.

Φουκοσίμα Νταΐτσι, 11 Μαρτίου 2011: Μεγάλος σεισμός και τσουνάμι προκάλεσαν σοβαρές καταστροφές σε τρεις πυρηνικούς αντιδραστήρες, στον πυρηνικό σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Μεγάλες ποσότητες ραδιενέργειας απελευθερώθηκαν στο περιβάλλον. Μεγάλα τμήματα των εκτάσεων γύρω από τον Φουκοσίμα Νταΐτσι μολύνθηκαν, περισσότεροι από 18 χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους λόγω του σεισμού και του τσουνάμι, ενώ 160 χιλιάδες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στην περιοχή λόγω της ραδιενεργής μόλυνσης. Τον Οκτώβριο του 2016, το ιαπωνικό Υπουργείο Υγείας επιβεβαίωσε επίσημα περιπτώσεις λευχαιμίας εργαζομένων στο κατεστραμμένο πυρηνικό εργοστάσιο, που σχετίζονται άμεσα με το ατύχημα.

Η ραδιενεργή έκλυση από τους 3 κατεστραμμένους αντιδραστήρες συνεχίστηκε για πολλά χρόνια, τόσο στην ατμόσφαιρα όσο και με τη μορφή ραδιενεργού ύδατος 300 τόνων, το οποίο καθημερινά κατέληγε στον Ειρηνικό ωκεανό, μολύνοντας τη θαλάσσια τροφική αλυσίδα. Τα δοχεία με τα απόβλητα επί του παρόντος αποθηκεύονται «προσωρινά» σε περισσότερες από 113 χιλιάδες θέσεις γύρω από το εργοστάσιο, ενώ τα επόμενα χρόνια θα προστεθούν περισσότερα εκατομμύρια τόνοι πυρηνικών αποβλήτων. Είναι ενδεικτικό ότι, σε σύγκριση με το «ατύχημα» στο Τσερνόμπιλ, το οποίο αφορούσε έναν αντιδραστήρα και 57,6 τόνους ραδιενεργού υλικού που εκτινάχθηκαν στην ατμόσφαιρα, στην πυρηνική καταστροφή στη Φουκοσίμα ενεπλάκησαν 6 πυρηνικοί αντιδραστήρες και η ΙΑΕΑ (Ιnternational Atomic Energy Agency) κάνει αναφορά για 2.800 τόνους υψηλού ραδιενεργού υλικού από παλιούς πυρηνικούς αντιδραστήρες!

Στην παρούσα συγκυρία, η νέα παγκόσμια τάξη κατασκευάζεται εκ νέου μέσω των ολοκληρωτικών πολέμων και των απειλών των παγκόσμιων πυρηνικών δυνάμεων, οι οποίες διαρκώς επικαλούνται και επιδεικνύουν τα καταστροφικότερα όπλα που διαθέτουν -πυρηνικά ή μη- και απειλούν με αφανισμό στο όνομα της «επιβίωσής» τους, ξεκαθαρίζοντας ότι η έκβαση στους πολέμους που συμμετέχουν (είτε στην Ουκρανία είτε στη Μέση Ανατολή) αποτελεί «υπαρξιακό ζήτημα».

Τα πυρηνικά όπλα για άλλη μια φορά βγαίνουν από τις σκιές της «μετα πολεμικής» παγκόσμιας «τάξης» με εκκωφαντικό τρόπο. Στις περιοχές του πλανήτη που είναι πιο πιθανό να οδηγήσουν τις ΗΠΑ σε σύγκρουση –στην Κορεατική Χερσόνησο, το Στενό της Ταϊβάν, την ανατολική Ευρώπη και τον Περσικό Κόλπο– οι αντίπαλοι των ΗΠΑ φαίνεται να αποκτούν, να ενισχύουν ή να απειλούν να χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα. Η Βόρεια Κορέα αναπτύσσει διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους που μπορούν να φτάσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Κίνα διπλασιάζει το μέγεθος του οπλοστασίου της. Το ρωσικό κράτος απειλεί να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα στον πόλεμό του στην Ουκρανία, ενώ ήδη ΗΠΑ και Ισραήλ επιτέθηκαν στο πυρηνικό πρόγραμμα του ιρανικού κράτους.

Η συζήτηση για χρήση των πυρηνικών όπλων αποτελεί πλέον μέρος της «νέας κανονικότητας», βρισκόμενη διαρκώς στην ημερήσια διάταξη, όπως και οι προβλέψεις για την κλιμάκωση του πολέμου. Οι γερμανικές αρχές προειδοποιούν για μεγάλο επιθετικό πόλεμο στην Ευρώπη και κατασκευάζουν πυρηνικά καταφύγια, η Νορβηγία συγκεντρώνει δισκία ιωδίου κατά της ραδιενεργού ακτινοβολίας, στη Φινλανδία ιστότοποι συμβουλεύουν τον γενικό πληθυσμό πώς θα μπορέσει να επιβιώσει για 72 ώρες αν ξεσπάσει πυρηνικός πόλεμος, ενώ το σουηδικό κράτος διανέμει μέσω του μηχανισμού της πολιτικής προστασίας φυλλάδια με οδηγίες για την αντιμετώπιση πυρηνικής επίθεσης.

Στην ίδια κατεύθυνση, έκθεση της Ε.Ε. προτρέπει τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς να αποθηκεύουν αγαθά «βασικής αυτάρκειας» που θα διαρκέσουν τουλάχιστον 72 ώρες, υπό τον φόβο πιθανών ελλείψεων σε περίπτωση «ένοπλης επίθεσης με συμβατικά μέσα» ή άλλες «εχθρικές δραστηριότητες, όπως «κυβερνοεπιθέσεις ή χρήση χημικών, βιολογικά, ραδιολογικά ή πυρηνικά όπλα». Σύμφωνα με τις πρόσφατες δηλώσεις του γερμανού υπουργού άμυνας, Μπόρις Πιστόριους, οι «αυτοκρατορικές φαντασιώσεις» του Βλαντίμιρ Πούτιν απειλούν την Ευρώπη, ενώ, όπως ισχυρίστηκε, «ορισμένοι στρατιωτικοί ιστορικοί πιστεύουν ακόμη ότι έχουμε ήδη ζήσει το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι». Την ίδια στιγμή, ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς δεσμεύεται, 80 χρόνια μετά τον τερματισμό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, να κάνει τη Bundeswehr τον ισχυρότερο στρατό της Ευρώπης.

Ήδη από τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις αρχές Μαρτίου στις Βρυξέλλες, αποφασίστηκε και ανακοινώθηκε ότι η ΕΕ «ξεκλειδώνει» νέα κεφάλαια, «για να διευκολύνει σημαντικές αμυντικές δαπάνες σε εθνικό επίπεδο σε όλα τα κράτη μέλη». Επίσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κλήθηκε «να προτείνει πρόσθετες πηγές χρηματοδότησης για την άμυνα σε επίπεδο ΕΕ, μεταξύ άλλων μέσω πρόσθετων δυνατοτήτων και κινήτρων που προσφέρονται σε όλα τα κράτη μέλη». Παραμονή της συγκεκριμένης συνόδου της ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε επισήμως την «Λευκή Βίβλο για την ευρωπαϊκή άμυνα», ενώ ανακοίνωσε επενδύσεις ύψους 800 δις ευρώ στην ευρωπαϊκή άμυνα. Μ’ άλλα λόγια, ο πόλεμος που για δεκαετίες αφορούσε μόνο τη λεγόμενη περιφέρεια αποκτά και πάλι «υπαρξιακή διάσταση» για τη λεγόμενη συλλογική Δύση. Οι πολεμικές λύσεις όχι μόνο δεν αποτελούν παρελθόν αλλά αφορούν το τώρα και η κλιμάκωσή τους το άμεσο μέλλον.

Η διατήρηση και ενίσχυση της πολεμικής «κρίσης», ιδιαίτερα υπό την απειλή ενός πυρηνικού εφιάλτη, απαιτεί την συναίνεση υπάκουων κοινωνιών, έτοιμων να δεχθούν κάθε λογής «θυσίες»· απαιτεί την αναπαλαίωση των εθνικών ταυτοτήτων, την επανασυσπείρωση γύρω από το έθνος-κράτος και, φυσικά, την επίταση της κοινωνικής επιτήρησης και της κρατικής καταστολής.

Λευκή Συμφωνία - Θα είμαι εκεί

 

Ιερεμίας, Κεφάλαιο 20 (Στίχοι 7-15)

 

7. Κύριε, με πλάνεψες κι εγώ αφέθηκα να πλανηθώ· αποδείχτηκες πιο δυνατός από μένα και με νίκησες. Έγινα περίγελος όλη μέρα, όλοι με κοροϊδεύουν.

8. Γιατί κάθε φορά που μιλώ, ξεσπάω σε κραυγές· για βία και καταστροφή φωνάζω. Ο λόγος του Κυρίου έγινε για μένα αιτία εξευτελισμού και χλευασμού ασταμάτητα.

9. Είπα μέσα μου: «Δεν θα ξαναθυμηθώ το όνομά Του, ούτε θα μιλήσω ξανά στο όνομά Του». Όμως ο λόγος Του έκαιγε σαν φωτιά μες στην καρδιά μου, ήταν κλεισμένος μέσα στα κόκαλά μου· προσπάθησα να τον κρατήσω, αλλά εξαντλήθηκα και δεν μπορώ πια.

10. Άκουσα τις συκοφαντίες των πολλών: «Τρόμος παντού! Καταγγείλτε τον! Ελάτε να τον κατηγορήσουμε!». Ακόμα και οι στενοί μου φίλοι παραμονεύουν για να δουν αν θα παραπατήσω: «Ίσως γελαστεί», λένε, «κι έτσι θα τον νικήσουμε και θα πάρουμε την εκδίκησή μας».

11. Όμως ο Κύριος είναι μαζί μου σαν τρομερός πολεμιστής· γι’ αυτό και οι διώκτες μου θα πέσουν και δεν θα υπερισχύσουν. Θα ντροπιαστούν βαθιά γιατί απέτυχαν· η ντροπή τους θα μείνει αξέχαστη παντοτινά.

12. Κύριε των δυνάμεων, Εσύ που δοκιμάζεις τον δίκαιο και γνωρίζεις τα βάθη της ψυχής και της καρδιάς, ας δω την εκδίκησή Σου πάνω τους, γιατί σε Σένα εμπιστεύτηκα την υπόθεσή μου.

13. Ψάλλετε στον Κύριο, δοξολογήστε Τον! Γιατί έσωσε τη ζωή του φτωχού από τα χέρια των κακών.

14. Καταραμένη η μέρα που γεννήθηκα! Η μέρα που με γέννησε η μάνα μου ας μη γνωρίσει ποτέ ευλογία.

15. Καταραμένος ο άνθρωπος που έφερε το μήνυμα στον πατέρα μου λέγοντας: «Σου γεννήθηκε αγόρι», δίνοντάς του μεγάλη χαρά.

Ψυχραιμία

 

Δύο προβλήματα είναι αυτά που εντοπίζει κανείς παρατηρώντας τους ανθρώπους είτε στον πραγματικό κόσμο είτε στο διαδίκτυο. 

Το πρώτο είναι ότι παίρνουμε όλοι πολύ στα σοβαρά τον εαυτό μας. Έτσι, η πίστη ή η αθεϊα μας, η ιδεολογία μας, η ομάδα που υποστηρίζουμε ακόμα παίρνουν απόλυτη μορφή και προσπαθούμε να πείσουμε -τον εαυτό μας πρώτα- ότι εκφράζουν κάτι το ασύγκριτο, το ανώτερο, το καθαρό σε αντίθεση με τις επιλογές των άλλων. Και επειδή μέσα σε αυτή την αβάσταχτη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας απολυτοποιούνται αυτές οι επιλογές γίνονται και λόγος ανελέητης σύγκρουσης. 

Στην πραγματικότητα η κάθε γνώμη μας, η κάθε άποψη, η κάθε επιλογή που κάνουμε είναι σαν τις κλανιές. Όλοι αμολάμε από μία. Όση βαρύτητα έχει η πορδή σου αδερφέ, έχει και η γνώμη σου, η άποψη και η επιλογή σου. Το πολύ πολύ να γίνει ενοχλητική αν την αμολήσεις σε λάθος μέρος -σε κλειστό χώρο ας πούμε- ή σε λάθος ώρα όπως είναι η ώρα του φαγητού. Τότε η κλανιά γίνεται ενοχλητική γιατί μυρίζει άσχημα. Όπως και η άποψη όταν θες να την επιβάλλεις. 

Το δεύτερο είναι ότι οι άνθρωποι καθόλου δεν ενοχλούμαστε όταν κάνουμε κάτι κακό ή κάτι ηλίθιο. Αντίθετα πολύ μα πάρα πολύ μας ενοχλεί όταν μας λένε ότι αυτό που κάναμε ήταν κακό ή βλακώδες. Παρ' όλο που ήδη το ξέρουμε. Αντί λοιπόν να τσαντιστούμε με τον εαυτό μας που έκανε τη βλακεία ή την κακία, ενοχλούμαστε με τους άλλους που τυχόν θα μας το υποδείξουν...

Λοιπόν, αντί να ξημεροβραδιαζόμαστε έτοιμοι να κατασπαράξουμε αλλήλους για να δείξουμε την ανωτερότητα που δεν έχουμε και για την οποία κανείς δε νοιάζεται ας βρούμε κάτι πιο δημιουργικό να κάνουμε. Να καθόμαστε να κοιτάμε το ταβάνι για παράδειγμα. Πιο σημαντικό είναι από το να περιφέρουμε τα μούτρα μας σαν κάτι το εξαιρετικό. Ούτε είναι αλλά κι αν ήταν, δε νοιάζεται κανείς...

Σωκράτης Μάλαμας - Τα Ξωτικά

 

Το κοινωνικό ζήτημα στη πίστη

 

H αδυναμία μας ως χριστιανοί, να κατανοήσουμε το κοινωνικό, ως πνευματικό, είναι ένα τραγικό παιχνίδι της ιστορίας της Εκκλησίας. 

Μεγάλος αριθμός των χριστιανών περιορίζονται είτε στους ηθικισμούς είτε στο κυνήγι του Αντιχρίστου στηριζόμενοι σε μεταφρασμένα - και "ορθοδοξοποιημένα" κείμενα και απόψεις αμερικανικών προτεσταντικών κύκλων. 

Κι όμως, η παραβολή που μας άφησε ο Χριστός για την Τελική Κρίση(Κυριακή της Απόκρεω) είναι ξεκάθαρη και το κριτήριο αδιαπραγμάτευτο: «Φύγετε από μένα και πηγαίνετε στην αιώνια φωτιά που ετοιμάστηκε για το διάβολο και τους αγγέλους του. Διότι ενώ με είδατε πεινασμένο, διψασμένο, ξένο, γυμνό, άρρωστο και στη φυλακή τίποτα δεν μου προσφέρατε». Και όταν τον ρωτήσουν, πότε τον είδαν σε κάποια ανάγκη και δεν του στάθηκαν, θα τους απαντήσει: «Εφ’ όσον δεν κάνατε το καλό σε ένα από τους άσημους αδελφούς μου, ούτε σε μένα το κάνατε». Και αυτοί μεν θα απέλθουν στην αιώνια κόλαση, οι δε δίκαιοι θα ζήσουν την αιώνια ζωή.

Στους άσημους λέει ο Χριστός. Δηλαδή στους αδύναμους, στους αδικημένους. Δεν μιλάει για μια αυθαίρετη αγάπη, σαν αυτή που παρουσιάζονται να υποστηρίζουν οι hippies σε ταινίες που τους διακωμωδούν. Μιλά για αγάπη, για υποστήριξη, για απόδοση δικαιοσύνης τελικά στους αδύναμους. 

Τι προσφέρεις στον αδύναμο, στον πεινασμένο, στον ξένο , στον φυλακισμένο, στον γυμνό και στον άρρωστο που πραγματικά να τους βοηθήσει; Μια μικρή φιλανθρωπία ή ένα συσσίτιο; Αυτά δεν βοηθούν. όχι ουσιαστικά τουλάχιστον. Ο Χριστός μιλά για πραγματική προσφορά, για το καλό προς αυτούς. 

Το καλό για όλους αυτούς το κάνουμε, όχι μόνο με μια φιλανθρωπία, μικρή ή μεγάλη, αλλά με τη δέσμευσή μας να καταπολεμήσουμε τις συνθήκες που οδηγούν τους ανθρώπους σε αυτές τις καταστάσεις. 

Η άρνηση να αντιληφθούμε το κοινωνικό ως πνευματικό - ή η απροθυμία μας- προς όφελος της δικής μας βολής, ο εξοστρακισμός του καθημερινού και η προσήλωση σε ένα ακίνδυνο πνευματικό κομμάτι(το οποίο κι αυτό το αντιλαμβανόμαστε λανθασμένα ως αποκοπή από τον κόσμο), καθιστά την πίστη μας κολοβωμένη και τελικά ανούσια.

Η άμυνα του Αζάχ

 

https://www.assyriapost.com/the-1915-assyrian-defiance-at-azakh/

Η άμυνα του Αζάχ (γνωστού επίσης ως Μπεθ Ζαμπντάι) δεν ήταν μια αυθόρμητη εξέγερση, αλλά μια υπολογισμένη, επαγγελματική αντίσταση του Ασσυριακού πληθυσμού απέναντι σε μια συνδυασμένη δύναμη Οθωμανικών τακτικών στρατευμάτων και Κούρδων ατάκτων.

Η Μπεθ Ζαμπντάι εκχριστιανίστηκε σε πρώιμο στάδιο· σύμφωνα με την παράδοση, αυτό έγινε από τον Μορ Αγάι, πρώτο επίσκοπο της Ουρχόι, και τον Μορ Άχο, επίσης από την Ουρχόι. Επίσκοπος της Μπεθ Ζαμπντάι είναι γνωστό ότι υπήρχε ήδη από το έτος 120, ενώ τον 3ο αιώνα η πόλη ήταν μία από τις 17 επισκοπές της Ανατολής.

Καθώς η συστηματική Γενοκτονία γνωστή ως Σεϋφό (Το Ξίφος) αποδεκάτιζε τους γύρω Ασσυριακούς οικισμούς, οι κάτοικοι του Αζάχ, μιας πόλης περίπου 1.000 κατοίκων εκείνη την εποχή, αρνήθηκαν να αποδεχθούν τον εκτοπισμό και τις σφαγές. Υπό τη στρατηγική διοίκηση του Ίσο Χάννα Γκάμπρε, η αμυντική επιτροπή της πόλης μετέτρεψε τον οικισμό σε στρατιωτικό πλέγμα.

Οι Συρορθόδοξοι Ασσύριοι εκμεταλλεύτηκαν τη μοναδική αρχιτεκτονική της πόλης: σπίτια χτισμένα από ηφαιστειακή βασαλτική πέτρα ήταν συνδεδεμένα μεταξύ τους μέσω εσωτερικών διαδρόμων, ενώ τα εξωτερικά τείχη οχυρώθηκαν ώστε να δημιουργήσουν έναν συνεχή αμυντικό δακτύλιο. Μέχρι τον Αύγουστο, το Αζάχ είχε γίνει καταφύγιο, φιλοξενώντας περισσότερους από 3.000 Ασσύριους πρόσφυγες από περισσότερα από 40 κατεστραμμένα γειτονικά χωριά.

Η πολιορκία δεν ήταν μια απλή φυλετική σύγκρουση. Ήταν μια συντονισμένη επιχείρηση στην οποία συμμετείχαν οι Οθωμανικές δυνάμεις υπό τη διεύθυνση του Κυβερνήτη του Ντιγιαρμπακίρ, δρος Μεχμέτ Ρεσίδ, με το Οθωμανικό κράτος να αναλαμβάνει το κύριο βάρος της επιχείρησης. Οθωμανοί σύμβουλοι και αξιωματικοί ηγούνταν δύο τακτικών ταγμάτων της 3ης Στρατιάς, φέρνοντας μαζί τους επαγγελματικό ορεινό πυροβολικό και τυποποιημένη επιμελητεία. Δεύτερον, υπήρχαν οι μουσουλμανικές κουρδικές φυλές. Χιλιάδες άτακτοι μαχητές από τοπικές κουρδικές φυλές (συμπεριλαμβανομένων των φυλών Χαβερκάν και Ραμάν) κινητοποιήθηκαν για να παρέχουν ανθρώπινο δυναμικό και τοπικές πληροφορίες. Τους είχαν υποσχεθεί τα λάφυρα της πόλης ως αντάλλαγμα για την υπηρεσία τους.

Οι μάχες κλιμακώθηκαν στα τέλη Οκτωβρίου και στις αρχές Νοεμβρίου 1915. Οι Οθωμανοί σύμβουλοι τοποθέτησαν το πυροβολικό τους στα γύρω υψώματα, με στόχο να διαρρήξουν τις βόρειες πύλες. Ωστόσο, οι Ασσύριοι υπερασπιστές χρησιμοποίησαν στρατηγική «άμυνας σε βάθος». Οι ελεύθεροι σκοπευτές ήταν μικρές μονάδες Ασσυρίων σκοπευτών, ανάμεσά τους και γυναίκες όπως η θρυλική Ζάιτε, που κατείχαν υψηλά σημεία θέας, εξουδετερώνοντας Οθωμανούς αξιωματικούς και καθυστερώντας τις επιθέσεις του πεζικού. Υπήρχαν επίσης οι αντεξορύξεις. Όταν οι Οθωμανικές δυνάμεις επιχείρησαν να χρησιμοποιήσουν εκρηκτικά για να διαρρήξουν τα εξωτερικά τείχη, οι Ασσύριοι αμυνόμενοι, πολλοί από τους οποίους ήταν έμπειροι μεταλλωρύχοι, άνοιξαν αντισήραγγες ώστε να εξουδετερώσουν τις γομώσεις.

Η τελική αποτυχημένη έφοδος σημειώθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1915. Μια μαζική συντονισμένη επίθεση, με επικεφαλής Κούρδους ατάκτους και Οθωμανικό πεζικό, αποκρούστηκε. Παρά το γεγονός ότι διέθεταν μόλις περίπου 700 οπλισμένους άνδρες, οι Ασσύριοι χρησιμοποίησαν τα δαιδαλώδη σοκάκια της πόλης για να στήσουν ενέδρες στους επιτιθέμενους από απόσταση αναπνοής.

Μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου, οι συμμαχικές δυνάμεις αντιμετώπιζαν κρίση. Οι Οθωμανοί σύμβουλοι χρειάζονταν ολοένα και περισσότερο στα μέτωπα του Καυκάσου και του Σινά στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Κούρδοι άτακτοι, έχοντας υποστεί εκατοντάδες απώλειες για μια πόλη που δεν μπορούσαν να καταλάβουν, άρχισαν να λιποτακτούν.

Συνειδητοποιώντας ότι το «φρούριο» του Αζάχ μπορούσε να καταληφθεί μόνο με απαράδεκτο κόστος, η Οθωμανική στρατιωτική διοίκηση τελικά έδωσε σήμα υποχώρησης. Αν και ποτέ δεν υπογράφηκε επίσημη ειρήνη, η πολιορκία λύθηκε, αφήνοντας το Αζάχ ως ένα νησί επιβίωσης μέσα σε μια θάλασσα καταστροφής.

Evanthia Remboutsika - Joined Hearts (Birlesen Gonuller)

 

Ικανοποίηση!

 

Ικανοποιημένο από την αντίδραση και την ετοιμότητα των αστυνομικών δυνάμεων για τη σύλληψη του 89χρονου, δηλώνει το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Έδωσε στη δημοσιότητα φωτογραφία από την καταδίωξη

Αναρχία με φτερά!

 

Το πιο αναρχικό είδος στο ζωικό βασίλειο είναι αναμφισβήτητα τα πουλιά. Ίσως και γι' αυτό να τα θαυμάζω τόσο. 

Αν το καλοσκεφτείτε, ένα πουλί, όχι κάποιο εντυπωσιακό, ένα τοσοδούλι, χωρίς ιδιαίτερα φανταχτερό φτέρωμα ή κανένα πολύ μελωδικό κελάηδημα, είναι εντυπωσιακά αδέσμευτο από τις διάφορες δεσμεύσεις. 

Πετά προς όποια κατεύθυνση θέλει, κελαηδά ή κρώζει όπως θέλει, τρώει ό,τι βρει, τριγυρνά όσο αντέχει και μετά γυρίζει στη φωλιά του. 

Αλλά -κυρίως- το πιο ανατρεπτικό, το πιο αναρχικό από όλα τα στοιχεία της συμπεριφοράς του είναι η κουτσουλιά του! 

Να το εξηγήσω:

Βρείτε τον πιο πλούσιο άνθρωπο του κόσμου. Και πείτε του να παρκάρει το αυτοκίνητό του, το πανάκριβο αμάξι του, κάτω από ένα μέρος που μαζεύονται περιστέρια και δεκαοχτούρες. Θα του το κάνουν αγνώριστο! Και μάλιστα, θα το κουτσουλήσουν με την ίδια άνεση και ευκολία που κουτσουλάνε οποιονδήποτε μπατίρη θα περνούσε κάτω από το ίδιο σημείο ή οποιοδήποτε σαραβαλάκι θα πάρκαρε κάποιος εκεί. Δεν είναι αυτό αναρχικό; 

Νομίζω πως είναι η απόλυτη αναρχία. 

Γι' αυτό ετούτη την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο -και είναι αργά τη νύχτα- σηκώνω ένα ποτήρι τεκίλα και το πίνω στην υγειά των πιο αναρχικών πλασμάτων του ζωικού βασιλείου: Στην υγεία των πτηνών λοιπών!

Et moi - Nym - ( Nana Mouskouri - Que Je Sois Un Ange)

Ένα δάκρυ για τους φανατικούς

 

Ο φανατισμός, με όποια μορφή και σε όποιο πεδίο κι αν εμφανίζεται, έχει μία και μόνη ρίζα. Την αδυναμία του ανθρώπου να ερωτευτεί. 

Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπου από τον άνθρωπο που αδυνατεί να ερωτευτεί. Από εκείνον τον άντρα που δεν μπορεί να πλησιάσει με στοιχειωδώς φυσιολογικό τρόπο μια γυναίκα ή τη γυναίκα που δεν μπορεί να νιώσει έρωτα για κάποιον άντρα. 

Όλη η ζωή αυτών των ανθρώπων ξηραίνεται, μαραζώνει και κάθε της τομέας, πίστη, ιδεολογία, αθλητισμός -ο,τιδήποτε- διαστρεβλώνεται πλήρως. Γιατί δεν ψάχνουν σε αυτούς την ουσία, το καλό που μπορεί να υπάρχει αλλά ένα τρόπο να καλύψουν την οργή και την απογοήτευσή τους από τη ζωή που κάνουν. 

Χωρίς τον έρωτα τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει. Για παράδειγμα στην Εκκλησία χωρίς έρωτα δεν μπορεί να υπάρξει ούτε ιερωσύνη, ούτε μοναχισμός, ούτε προσευχή. Απλά μασκαρεύονται σαν τα παραπάνω ο ευσεβισμός, ο ηθικισμός, η τυπολατρία. 

Όταν συναντάμε έναν φανατικό, δεν είναι το μίσος και η απέχθεια που πρέπει να νιώσουμε. Είναι η λύπηση για ένα πλάσμα που προσπαθεί να ζήσει χωρίς το σημαντικότερο στοιχείο που χρειάζεται για την ανάπτυξή του. Τον έρωτα. 

Rag'n'Bone Man - Human

 

Οι Μυροφόρες

 

Και όταν όλοι ήταν φοβισμένοι και κρυμμένοι, λίγες γυναίκες πήγαν στον τάφο του Ιησού για να προσφέρουν τα ταφικά έθιμα. 

Μια χούφτα γυναίκες δε φοβήθηκαν ούτε τους Φαρισαίους ούτε τους Ρωμαίους ούτε τον κόσμο ολόκληρο. Δεν εγκατέλειψαν τον Χριστό ούτε σε αυτές τις κατάμαυρες ώρες. Δεν έχασαν την αγάπη τους γι' Αυτόν. 

Και ανταμείφθηκαν. Ήταν οι πρώτες που έμαθαν για την Ανάσταση του Κυρίου. Οι πρώτες που έφεραν το χαρμόσυνο μήνυμα στους τρομαγμένους και κρυμμένους μαθητές Του. 

Και εκείνοι φυσικά δεν τις πίστεψαν. Θεώρησαν πως ήταν ανοησίες γυναικείας φαντασίας. Μέχρι που πήγαν ο Πέτρος και ο Ιωάννης στον τάφο του Ιησού και διαπίστωσαν με τα ίδια τους τα μάτια την αλήθεια. 

Έχουμε γιορτάσει την Ανάσταση 2026 φορές από τότε. Και ακόμα οι γυναίκες αντιμετωπίζονται από μια αρκετά μεγάλη μερίδα πιστών με τον ίδιο τρόπο. 

Κι όμως όλα αυτά τα χρόνια, όλους αυτούς τους αιώνες, γιορτάζουμε ότι οι μόνες που δε φοβήθηκαν, οι μόνες που δεν εγκατέλειψαν τον Χριστό, οι πρώτες που έμαθαν το χαρμόσυνο νέο της Αναστάσεως ήταν λίγες γυναίκες. 

Στην ερώτηση λοιπόν για τη θέση της γυναίκας στην Εκκλησία ας αναρωτηθούμε κάτι άλλο. Ποια θα ήταν η θέση της Εκκλησίας χωρίς της γυναίκες; Πιθανόν κρυμμένη σε κάποιο υπερώο; Ποιος ξέρει; Κανείς. 

Αυτό όμως που ξέρουμε σίγουρα είναι ότι από τη πρώτη κιόλας στιγμή, λίγες γυναίκες επέδειξαν αγάπη,  γενναιότητα, πίστη και αφοσίωση, μυριάδων αντρών. Και η ίση θέση τους στην Εκκλησία με αυτή των αντρών δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Λευκή Συμφωνία - Το Φεγγάρι Αιμορραγεί

 

Ντροπή...

 

Ένας 46χρονος Ρουμάνος, άστεγος, στη Θεσσαλονίκη, κοιμήθηκε σε έναν κάδο απορριμμάτων και βρέθηκε στη πρέσα τους απορριμματοφόρου. Σώθηκε χάρη στη γρήγορη αντίδραση των υπαλλήλων καθαριότητας. 

Όμως δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι οι άστεγοι. Και πως το φαινόμενο αυτό θεωρείται αποδεκτό από τη μεγάλη πλειοψηφία. 

Και εδώ θα μιλήσω για τους χριστιανούς, γιατί αυτό με ενδιαφέρει. Ξεσηκώνουν τον κόσμο αν θα μπει ένα κορίτσι στο ιερό -επ' ευκαιρίας ούτε οι άντρες επιτρέπεται να μπαίνουν στο ιερό- βλέπουν σημάδια των καιρών αν ψάλλουν οι γυναίκες, βλέπουν τον Αντίχριστο...λοιπόν, σχεδόν παντού, αλλά για το θέαμα των αστέγων δε λένε κουβέντα. Μιλιά! Λες και δεν υπάρχουν ή λες και παθαίνουν προσωρινή τύφλωση όταν περνάνε δίπλα τους στους δρόμους της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης. 

Αυτό κατάντησε λοιπόν η Εκκλησία του Χριστού στην Ελλάδα; Αυτό είμαστε πια; Ασχολούμαστε οι κληρικοί με τα άμφια και τις τελετουργίες, προσπαθώντας να τα παραφουσκώσουμε και τα δυο ενώ οι πιστοί ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο με θέματα άνευ ουσίας στα οποία προσπαθούν να προσδώσουν τεράστια σημασία μόνο και μόνο για να ικανοποιούμε όλοι τα συμπλέγματά μας; 

Τελικά η λειτουργία της Κυριακής αποκαλύπτει κάποιον διαφορετικό τρόπο ζωής ή έχει ξεπέσει απλά σε ένα οπτικοακουστικό θέαμα με έντονες παρελθοντικές αναφορές και κάποια μεταφυσική πινελιά, έτσι για να καθησυχάζουμε τον εαυτό μας;

Τελικά όλοι εμείς που θεολογούμε, φιλοσοφούμε και γενικά γράφουμε και ομιλούμε ακατάσχετα, όταν βρισκόμαστε μπροστά στην εικόνα του Χριστού, με τι  μούτρα Τον κοιτάμε; Και στην ευρύτερη κοινωνία, το βλέπουμε, δεν έχει απομείνει ίχνος ντροπής και ευαισθησίας. Στην Εκκλησία;

Και όχι, τα συσσίτια και οι όποιες φιλανθρωπίες δεν είναι λύση. Δεν σταματούν το φαινόμενο. Αν δεν συνοδεύονται με ευθεία ρήξη με όλους τους παράγοντες που το δημιουργούν, τότε δεν είναι ούτε καν μισή δουλειά.

Τρίφωνο - Να μ' Αγαπάς

 

Οι γυναίκες στο αναλόγιο, η υποκρισία στα ύψη

Πολύ μεγάλο μέρος των πιστών, ειδικά οι πιο συντηρητικοί, ξεσηκώθηκαν με την εικόνα γυναικών στο αναλόγιο. Και όλοι με μια φωνή στεντόρεια φώναξαν: Επιτρέπεται να ψέλνουν οι γυναίκες; 

Κι εγώ ρωτάω κάτι άλλο: Επιτρέπεται να ψέλνουν οι άντρες; Όχι δε ξύπνησε ο φεμινιστής μέσα μου ξαφνικά και όχι, ο Σόρος δεν μου έστειλε καμία επιταγή. 

Το ερώτημά μου είναι απλό: Οι άντρες που βρίσκονται στο αναλόγιο, οι χειροθετημένοι, ως μέρος του κατώτερου κλήρου, πληρούν τις προϋποθέσεις; Διαφυλάττουν, αυτή τους την ιερωσύνη; Κανέναν δεν ακούω να αναρωτιέται. 

Γιατί οι πέντε, δέκα, εκατό γυναίκες που βρίσκονται στα αναλόγια είναι ένα ελάχιστο ποσοστό. Οι χιλιάδες άντρες που είναι -το ξαναγράφω- χειροθετημένοι κατώτεροι κληρικοί, τηρούν αυτά που πρέπει. Γιατί αυτοί είναι και περισσότεροι. Πολύ περισσότεροι. Κανείς, από αυτούς τους θεματοφύλακες της ηθικής δεν έχουν θέσει αυτό το ερώτημα. Τουλάχιστον όχι με την ένταση που έθεσαν το θέμα των ελάχιστων γυναικών στο αναλόγιο. 

Διυλίζουμε τον κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλο. Είμαστε πιστοί αναμφισβήτητα. Πιστοί στο πνεύμα των Φαρισαίων. Πιστοί στην υποκρισία των Νομικών. Πιστοί ακόλουθοι των σταυρωτών του Χριστού...

Και φυσικά όλοι αυτοί ούτε για την φτώχεια εξεγείρονται, ούτε για τις εξώσεις που έγιναν πιο εύκολες, ούτε για τις ανισότητες. Αυτά δεν είναι θέματα με τα οποία ασχολείται ένας χριστιανός γι' αυτούς, δεν είναι θεολογικά όπως το παραπάνω. Αυτή είναι η κατάντια μας...Αυτή και τα λαμπρά μας άμφια...

ΜΠΛΕ - Φοβάμαι

 

Του Αγίου Γεωργίου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι ένας από τους πιο αγαπητούς αγίους της Ορθοδοξίας. Πολλά θαύματα και θρύλοι συνδέθηκαν με το όνομά του. Όμως δεν θα σταθούμε εκεί. Θα μπούμε στην πιο βαθιά ουσία του θέματος. 

Ο Άγιος Γεώργιος, αξιωματούχος του Αυτοκρατορικού στρατού, ομολόγησε πως είναι χριστιανός και συνελήφθη. Και καταδικάστηκε τελικά σε θάνατο επειδή δεν δέχτηκε να θυσιάσει στα είδωλα. Αυτή είναι η ιστορία που μαθαίνουμε τουλάχιστον. Σε ποια είδωλά όμως; Τι ήταν τα είδωλα αυτά; 

Οι Ρωμαίοι εκείνη την εποχή, θεωρούσαν θεό τον Αυτοκράτορα. Η λατρεία του αυτοκράτορα είχε λάβει ισχυρό πολιτικό χαρακτήρα και λειτουργούσε ως σημείο υποταγής στην αυτοκρατορική τάξη, με τη λατρεία των υπόλοιπων ειδωλολατρικών θεών να την πλαισιώνουν.

Η άρνηση θυσίας στα είδωλα δεν ήταν απλώς θρησκευτική ανυπακοή. Ήταν άρνηση υποταγής στην αυτοκρατορική εξουσία και στο σύστημα που ζούσε από αυτήν. Γι' αυτό και οι Χριστιανοί κατηγορήθηκαν ως άθεοι και επαναστάτες.

Όλα αυτά έρχονται σε πλήρη συμφωνία με την εκδίωξη των εμπόρων από τον Ναό, όταν ο Χριστός αναποδογύρισε τα τραπέζια και τα ταμεία τους. Το ίδιο πνεύμα βλέπουμε στις απαντήσεις Του προς τους αρχιερείς και στη στάση Του απέναντι στον Πιλάτο, όταν είπε πως καμία εξουσία δεν θα είχε πάνω Του αν δεν του είχε δοθεί άνωθεν.

Οι θαυμαστές διασώσεις των μαρτύρων φανερώνουν ότι η εξουσία των ισχυρών έχει όρια· φτάνει μόνο ως εκεί που επιτρέπει ο Θεός. Ώστε και αυτοί οι ισχυροί ακόμα, να μπορέσουν να μετανοήσουν. 

Αυτοί, οι περισσότεροι τουλάχιστον, δεν άρπαξαν την ευκαιρία. Εμείς όμως, έχουμε την ευκαιρία, μαθαίνοντας όλα αυτά, να έχουμε τη σωστή στάση απέναντι στις εξουσίες αυτού του κόσμου, είτε αυτές έχουν τη μορφή κυβερνητών είτε έχουν τη μορφή οικονομικής ισχύος, είτε παίρνουν οποιαδήποτε μορφή επιβολής. Να θυμόμαστε ότι πατρίδα μας είναι μόνο η Βασιλεία του Θεού και μόνη εξουσία που εμπιστευόμαστε είναι αυτή του Χριστού.

Ο Άγιος Γεώργιος δεν μαρτύρησε λόγω παραφροσύνης ή λόγω άγνοιας κινδύνου. Μαρτύρησε γιατί δεν προσκύνησε καμία γήινη δύναμη πάνω από τον Χριστό. Γι’ αυτό και μένει οδοδείκτης σε κάθε εποχή.

Dalit, οι "Ανέγγιχτοι" της Ινδίας

 

https://minorityrights.org/communities/dalits/

Προφίλ

Ο όρος Dalit σημαίνει «καταπιεσμένος», «σπασμένος» ή «συντετριμμένος» σε βαθμό απώλειας της αρχικής ταυτότητας. Ωστόσο, αυτό το όνομα έχει υιοθετηθεί από τους ανθρώπους που αλλιώς αποκαλούνται Harijans ή «Ανέγγιχτοι», και έχει καταλήξει να συμβολίζει για αυτούς ένα κίνημα αλλαγής και εξάλειψης της προαιώνιας καταπίεσης υπό το σύστημα των καστών. Σε νομικούς και συνταγματικούς όρους, οι Dalits είναι γνωστοί στην Ινδία ως «προγραμματισμένες κάστες» (scheduled castes). Σήμερα υπάρχουν περίπου 166,6 εκατομμύρια Dalits στην Ινδία. Το Σύνταγμα απαιτεί από την κυβέρνηση να ορίσει έναν κατάλογο (schedule) των κατώτερων καστών που έχουν ανάγκη από προγράμματα αποκατάστασης. Αυτές οι κάστες περιλαμβάνουν προσηλυτισμένους στον Σιχισμό, αλλά εξαιρούν όσους ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ· οι ομάδες που εξαιρούνται και συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται ως «ανέγγιχτοι» αποτελούν πιθανώς ένα επιπλέον 2% του πληθυσμού.

Ιστορικό πλαίσιο

Οι ρίζες της καταπίεσης των Dalits ανάγονται στην προέλευση του συστήματος των καστών στην ινδουιστική θρησκεία. Η φιλοσοφία των καστών περιέχεται στο Manusmriti, ένα ιερό ινδουιστικό κείμενο που χρονολογείται από τον 2ο αιώνα π.Χ. Στις κοινότητες των «ανέγγιχτων» απαγορευόταν η συμμετοχή στη θρησκευτική και κοινωνική ζωή της κοινότητας και περιορίζονταν σε ταπεινές εργασίες που θεωρούνταν «μολυσματικές», όπως η σφαγή ζώων και η κατεργασία δέρματος.

Η εισαγωγή του Ισλάμ στην Ινδία από τον 13ο αιώνα μ.Χ. οδήγησε σε ευρείς προσηλυτισμούς πολλών ομάδων χαμηλής κάστας και «ανέγγιχτων», και μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού ήταν Μουσουλμάνοι.

Κατά τη διάρκεια του αγώνα για την ινδική ανεξαρτησία, εμφανίστηκαν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις για τη βελτίωση της κατάστασης των ανθρώπων που σήμερα είναι γνωστοί ως Dalits:

Η πρώτη είχε επικεφαλής τον Μαχάτμα Γκάντι, ο οποίος πίστευε στην αναβάθμιση του καθεστώτος των Dalits (τους οποίους προτιμούσε να αποκαλεί Harijans), διατηρώντας στοιχεία του παραδοσιακού συστήματος καστών αλλά αφαιρώντας το εξευτελιστικό στίγμα και τις εκδηλώσεις της «ανεγγιχτικότητας».

Η άλλη προσέγγιση καθοδηγήθηκε από τον Δρ. Ambedkar, δικηγόρο και ο ίδιος «ανέγγιχτο», ο οποίος πίστευε ότι μόνο με την καταστροφή του συστήματος των καστών θα μπορούσε να εξαλειφθεί η «ανεγγιχτικότητα». Ο Ambedkar έγινε ο κύριος εκπρόσωπος εκείνων που απαιτούσαν χωριστή νομική και συνταγματική αναγνώριση. Μετά την απόρριψη των ινδουιστικών αξιών, το 1956 ασπάστηκε τον Βουδισμό, ακολουθούμενος αργότερα από μεγάλο αριθμό πιστών.

Μετά την ανεξαρτησία, το ινδικό Σύνταγμα κατήργησε την «ανεγγιχτικότητα» διά νόμου. Σήμερα, η πολιτική των Dalits επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στη δίκαιη κατανομή των οφελών της θετικής διάκρισης (στην απασχόληση, την εκπαίδευση και την εκλογική εκπροσώπηση). Ωστόσο, η εφαρμογή των σχετικών νόμων παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματική λόγω έλλειψης πολιτικής βούλησης, απουσίας δέσμευσης από ανώτερες κάστες γραφειοκρατών και της σύνδεσης της κάστας με τη φτώχεια.

Η καταστροφή του Τσουνάμι (2004)

Ένα αποκαλυπτικό παράδειγμα του κοινωνικού αποκλεισμού σημειώθηκε μετά το Τσουνάμι του 2004. Στο κρατίδιο Ταμίλ Ναντού, οι Dalits αποκλείστηκαν από καταυλισμούς ανακούφισης, ενώ τους απαγορεύτηκε ακόμα και η χρήση δεξαμενών πόσιμου νερού που είχαν δωρίσει διεθνείς οργανισμοί, λόγω του φόβου των ανώτερων καστών για «μόλυνση» του νερού από την επαφή με τους Dalits.

Τρέχοντα ζητήματα

Παρά τις πολιτικές θετικών διακρίσεων, οι Dalits παραμένουν η πιο μειονεκτούσα τάξη της ινδικής κοινωνίας. Περίπου το 80% ζει σε αγροτικές περιοχές, όπου η οικονομική εκμετάλλευση είναι οξεία.

Χρεωστική δουλεία: Πολλοί αναγκάζονται να εργάζονται ως δέσμιοι εργάτες για να ξεπληρώσουν χρέη προς γαιοκτήμονες, μια πρακτική που, αν και παράνομη από το 1976, παγιδεύει γενιές ολόκληρες σε έναν αέναο κύκλο χρέους.

Γυναίκες Dalit: Αντιμετωπίζουν τριπλή διάκριση (λόγω φύλου, κάστας και οικονομικής κατάστασης). Το Διεθνές Δίκτυο Αλληλεγγύης Dalit (IDSN) αναφέρει ότι λιγότερο από το 2% των περιπτώσεων βιασμού κατά γυναικών Dalit καταλήγει σε καταδίκη, έναντι 25% για τον γενικό πληθυσμό των γυναικών στην Ινδία.

Παρά τις δυσκολίες, η μετανάστευση στις πόλεις και η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχουν δημιουργήσει μια αναδυόμενη μεσαία τάξη Dalits. Καθώς οι ευκαιρίες αυξάνονται, οι Dalits θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια ισχυρή δύναμη αλλαγής για την Ινδία τις επόμενες δεκαετίες.

Τάκης Μηλιάδης - Έλα στο πάρτυ

 

Τριπέλαγο!

Αυτή η ιστορία έρχεται από τα τεσσεράμισι χρόνια που έζησα στα Κύθηρα( για την ακρίβεια τέσσερα χρόνια, πέντε μήνες και είκοσι τρεις μέρες, όχι ότι τις μετρούσα). Οι Κυθήριοι θεωρούν πως το νησί τους βρίσκεται στο Τριπέλαγο, στο σημείο δηλαδή που συναντώνται το Ιόνιο, το Αιγαίο και το Κρητικό Πέλαγος. Και το υποστηρίζουν με πάθος. 

Η αλήθεια βέβαια είναι -και το διαπιστώνει κανείς με μια ματιά στο χάρτη- πως τα Κύθηρα ανήκουν: διοικητικά στην Αττική, ιστορικά στα Επτάνησα, γεωγραφικά στο Αιγαίο και με το κρητικό πέλαγος δεν έχουν καμία σχέση. Ούτε καν τα Αντικύθηρα. Αν και εκεί μπορούμε να κάνουμε μια παραχώρηση. 

Όταν ήμουν κάτω το άκουσα μία, το άκουσα δύο, ε, τη τρίτη φορά δεν άντεξα. Το είπα. Ούτε Ιόνιο σας βρέχει ούτε κρητικό πέλαγος. Το Αιγαίο κι αυτό παίζεται. Το Μυρτώο είναι πιο πιθανό να βρέχει τα ποδάρια σας. 

Καμία σημασία δεν είχε για εμένα ποιο ρημάδι πέλαγος έβρεχε τις ακτές των Κυθήρων και τους Κυθήριους. Με ενδιέφερε ότι βρήκα κάτι να εκνευρίσω τους παρευρισκόμενους εκεί!

Ακολούθησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση και τελικά φύγαμε όλοι αγκαλιασμένοι για τα σπίτια μας. 

Η παραπάνω ιστορία είναι αληθινή εκτός από το ειδυλλιακό τέλος της. Καθόλου έτσι δεν έγιναν τα πράγματα. Αλλά η αλήθεια δεν πρέπει να σου χαλάει μια ωραία ιστορία. Πρέπει; Είναι επίσης ενδεικτική του τρόπου που σκέφτομαι πριν γράψω κάποιο κείμενο ή πώς απαντάω σε σχόλια...Ελπίζω να μπαίνετε στο νόημα.

ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ-ΧΟΡΕΥΤΗΣ ΕΚ ΠΑΡΙΣΙΩΝ

 

Αυτοαναφορικόν!

 

Από τότε που ξεκίνησα να γράφω στο blog και στο fb αλλά ίσως και πιο πριν, από τότε που άρχισα να μιλάω πιο δημόσια τέλος πάντων με έχουν αποκαλέσει: εθνικιστή, συντηρητικό, αριστερό, δεξιό, προοδευτικό, αιρετικό( πολλές φορές), φιλελεύθερο, δαιμονισμένο, τρελό(εδώ ίσως να έχουν και κάποιο δίκιο), δωδεκαθεϊστή, μηδενιστή, σοσιαλιστή, ακροδεξιό, κάποια κοσμητικά που τα κόβει η λογοκρισία κυρίως από οπαδούς της ΝΔ όταν τα βάζω με τους λαμπρούς πολιτικούς τους, λαϊκό και λαϊκιστή, άσχετο, επιφανειακό, σκοτεινό, κρύο, χιουμορίστα και άλλα πολλά. 

Τον πιο ωραίο χαρακτηρισμό όμως μου τον έγραψε μια θειά στο fb, όταν έγραφα κάτι ειρωνικό για την κυβέρνηση της ΝΔ (οι Νεοδημοκράτες για κάποιο λόγο αντιδρούν πολύ άσχημα όταν ένας παπάς γράφει κάτι εναντίον του κόμματος, σε αντίθεση με τους αριστερούς που απλώς αντιδράνε άσχημα όταν ένας παπάς γράφει - αστείο ήταν μη πέσετε να με φάτε) : "αυτός είναι δαιμονικός! Έχει εκατό πρόσωπα" απάντησε σε μια άλλη θείτσα που με έβριζε για τον ίδιο λόγο, κάνοντας αναφορά στις συχνές αλλαγές στο προφίλ που κάνω προφανώς. 

Η αλήθεια είναι ότι γενικά διασκεδάζω με τους χαρακτηρισμούς που μου αποδίδουν αλλά αυτός είναι ο καλύτερος μέχρι τώρα. Και βέβαια δεν ξέρω αν ήταν πράγματι θείτσες αυτές οι δύο, έτσι εμφανίζονταν στο fb. Θα μπορούσαν να είναι δυο κοιλαράδες αξύριστοι ή ο Γεωργιάδης με τον Λαζαρίδη! 

Στην πραγματικότητα δεν είμαι τίποτα από τα παραπάνω. Ένας απλός παπάς με σατιρική διάθεση συχνά πυκνά είμαι, που κάνω τα πάντα λάθος περιμένοντας να βγει κάτι σωστό. Και που νοσταλγώ και το χωριό μου ώρες ώρες, χωρίς να ξέρω το γιατί. 

Τέλος πάντων. Δεν είχα τι να γράψω και έγραψα αυτό. Αν το διαβάσατε και θεωρείτε ότι χάσατε το χρόνο σας, δε με νοιάζει. Σιγά τι σημαντικό θα κάνατε έτσι κι αλλιώς μέσα σε δύο λεπτά. Τα επόμενα κείμενα θα είναι χειρότερα...