Λαγοκέφαλοι

 

H υστερία με ένα ψάρι που παρουσιάστηκε σαν κάποιο είδος μετα-αποκαλυπτικού πιράνχας. Η φυσιολογική για πολλούς απόφαση επιδοτούμενης εξαφάνισής του ώστε να συνεχίσουν απρόσκοπτοι οι παραθεριστές τα ανέμελα μπάνια τους. Αυτά που όλο και πιο πολλοί Έλληνες δεν μπορούν να κάνουν λόγω των αποφάσεων ανθρώπων πάμπλουτων που δεν δούλεψαν ποτέ τους. Και αυτοί οι πολλοί σχεδόν χειροκροτούν. Χειροκροτούν την πολιτική που παράγουν οι λίγοι. Μια πολιτική που θεμελιώνεται σε βίαιους θανάτους πια και όχι σε όραμα για τη ζωή. Και πώς να ζήσεις σε πολυκατοικίες που γέρνουν μα δε στέκονται όπως ο Πύργος της Πίζα αλλά πέφτουν; Η εικόνα μιας χώρας που δεν ονειρεύτηκε ποτέ τίποτα πέρα από μια καλή θέση. Που δεν κατάφερε να συνειδητοποιήσει πως η φαντασία δεν είναι χαμένη ενέργεια για παιδιά. Για μια χώρα που απλά αφέθηκε να μαραίνεται από τους ίδιους τους ανθρώπους της. Αυτούς που καληνυχτίζουν τον Κεμάλ κατά το δοκούν. 

Moonspell - The Great Wolf in the Sky (feat. Alicia Nuhro)

 

Βεβαιότητα

 

Πόση βεβαιότητα χωρά ο κόσμος τούτος; Πόσους καθηγητές που τρέχουν να διδάξουν με σιγουριά για πράγματα άγνωστα και εν πολλοίς μυστήρια; Πώς γράφουν και μιλούν για τις μεταβολές του κόσμου με περίσσια σταθερότητα; Σίγουροι για εκείνα που διάβασαν και αποδέχτηκαν. Ακόμα πιο βέβαιοι για όσα απέρριψαν. Και απορώ. Δεν ακούνε τα άστρα που γελάνε όταν με σπουδή τα δείχνουν στον ουρανό ενώ αυτά έχουν από αμέτρητα έτη φωτός εξαφανιστεί; 

Skyclad - Cardboard City

 

Η φύση

 

Τελικά ο χρόνος περνάει. Οι συνθήκες αλλάζουν, άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, μα τελικά παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις όλα μένουν ίδια. Και αυτό είναι που δημιουργεί την κούραση, την εξάντληση, την παραίτηση. Η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων μοτίβων παρά τις φαινομενικές αλλαγές. Αυτό θα πει κάποιος είναι φυσικό. Οι εναλλαγές των εποχών, οι αγροτικές δουλειές που επαναλαμβάνονταν στις παλαιότερες εποχές, ο κύκλος της ζωής που βλέπουμε στα ζώα, τα πτηνά και τα φυτά. Μήπως τελικά έχουμε χάσει την επαφή μας με τη φύση και γι' αυτό σκοτεινιάζει το μυαλό μας και μερικές φορές και η καρδιά μας; Ίσως. Μα -από την άλλη- η υπέρβαση της φύσης δεν είναι αυτή που μας ξεχωρίζει από τα ζώα; Αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Μήπως τελικά αυτή σκοτεινιά είναι η αποτυχία μας να αποδεσμευτούμε από τη φύση μας; Δεν ξέρω. Μπορεί ο καθένας να δώσει τις απαντήσεις του. Κι αν κάποιος με ρωτήσει: "πού είναι ο Θεός σε αυτό το κείμενο, παπά;" δεν έχω παρά μία απάντηση να δώσω. Σε κάθε γράμμα, σε κάθε σημείο στίξης και σε κάθε κενό που υπάρχει. 

Pagan's Mind - Through Osiris' Eyes

 

Πέτρου και Παύλου

 

Σήμερα τιμούμε τους δύο Πρωτοκορυφαίους Αποστόλους, τον Πέτρο και τον Παύλο. Οι δύο τους αποτέλεσαν τα θεμέλια της Εκκλησίας μας. 

Συνήθως σχολιάζουμε πιο πολύ τον Απόστολο Παύλο επειδή και το συγγραφικό του έργο έχει μεγαλύτερη επιρροή και έκταση αλλά και επειδή ήρθε και κήρυξε στην Αθήνα. Αντίθετο ο Απόστολος Πέτρος συνδέεται περισσότερο με τη Ρώμη. 

Όμως ο Πέτρος, η ζωή του, θαρρώ πως έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για εμάς σήμερα. Ήταν από τους πρώτους μαθητές του Χριστού, ο πιο ορμητικός και αυθόρμητος αλλά και αυτός που δείλιαζε συχνά. Και ενώ ο Παύλος ξεκίνησε ως διώκτης των Χριστιανών και μεταστράφηκε παραμένοντας σταθερός στη πίστη του, ο Πέτρος είχε πιο πολλές διακυμάνσεις. 

Αυτός όρμηξε στα νερά ακολουθώντας τον Χριστό αλλά στη συνέχεια φοβήθηκε και βούλιαξε. Αυτός αρνήθηκε αρχικά στον Ιησού το πλύσιμο των ποδιών και στη συνέχεια Του ζήτησε να τον λούσει ολόκληρο. Αυτός έκοψε το αυτί του δούλου που ήρθε να συλλάβει τον Χριστό, είπε στον Κύριο πως δεν θα Τον αρνηθεί ποτέ και τελικά πριν λαλήσει ο πετεινός τον αρνήθηκε, όχι μία αλλά τρεις φορές. Και τελικά αυτός έγινε το θεμέλιο της Εκκλησίας. 

Και γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί κι εμείς κλυδωνιζόμαστε. Κι εμείς βουλιάζουμε στα νερά της ολιγοπιστίας, κι εμάς μας πνίγουν τα κύματα του φόβου και πολλές φορές είτε με τα λόγια είτε με τις πράξεις μας, απαρνούμαστε τον Χριστό. 

Το παράδειγμα όμως του Αποστόλου Πέτρου μας δίνει θάρρος. Μας κρατά μακριά από την απόγνωση. Μας βοηθά να ψάξουμε το χέρι του Χριστού που θα μας βγάλει από τη θάλασσα. Μας υπενθυμίζει ότι ακόμα κι αν κάποια στιγμή λυγίσουμε και αρνηθούμε τον Κύριο, δεν πρέπει να σπάσουμε. Δεν πρέπει να παραδοθούμε στην άρνηση αυτή. Αλλά να έχουμε το θάρρος να γυρίσουμε σε Εκείνον. Να Τον αναζητήσουμε και να Του πούμε, όπως ο Πέτρος μετά την Ανάσταση, ότι Τον αγαπάμε. Ότι Αυτός είναι ο Κύριος και ο Θεός μας. 

Ναι, σήμερα είναι μια καλή ημέρα να θυμηθούμε, όχι τα σπουδαία θαύματα και την μαρτυρία του Αποστόλου Πέτρου αλλά τις διακυμάνσεις του, τις πτώσεις του αλλά και τις επαναφορές του. Και όταν χρειαστεί, να τον μιμηθούμε στις τελευταίες. 

Morgana Lefay - The Mirror

 

Κυριακή Δ' Ματθαίου

 

Όταν ο εκατόνταρχος πήγε και ζήτησε από τον Ιησού να θεραπεύσει τον δούλο του, παραδέχτηκε ότι δεν ήταν άξιος να δεχτεί σπίτι του τον Χριστό. Και τότε ο Χριστός, θαυμάζοντας την πίστη του εκατόνταρχου είπε πως τέτοια πίστη δε βρήκε ανάμεσα στους Ισραηλίτες. Και πως πολλοί θα έρθουν από τις άκρες του κόσμου και θα μπουν στη Βασιλεία των Ουρανών ενώ πολλοί από αυτούς που θεωρούνται εκλεκτοί του Θεού θα καταλήξουν στο σκοτάδι το αιώνιο. 

Και τώρα ας κοιτάξουμε γύρω μας. Ας κοιτάξουμε και τον εαυτό μας. Θεωρούμαστε κι εμείς εκλεκτοί. Εκκλησιαζόμαστε, κάνουμε νηστείες, αρτοκλασίες, παρακολουθούμε τις ακολουθίες και είμαστε καθώς πρέπει στη κοινωνική μας ζωή. Και καλά κάνουμε. 

Πίστη όμως έχουμε; Έχουμε έστω ένα σπόρο πίστης από αυτούς που κινούν βουνά; Καιγόμαστε για να σωθεί ο κόσμος; Είμαστε έτοιμοι να πάμε εμείς στην κόλαση για να σωθούν οι αδελφοί μας; 

Ο εκατόνταρχος, ένας ειδωλολάτρης, πήγε και βρήκε έναν Εβραίο δάσκαλο (ο Ιησούς αυτό ήταν για τον εκατόνταρχο) για να τον παρακαλέσει να θεραπεύσει τον δούλο του. Υποβάθμισε συνειδητά τον εαυτό του μπροστά στον Ιησού, άφησε την κοινωνική του θέση, το στρατιωτικό του αξίωμα και την εξουσία του, όχι για κάποιο μέλος της οικογένειάς του ή για τον ίδιο αλλά για έναν δούλο. Αν αυτό δε δείχνει αγάπη, αν αυτό δεν είναι πίστη, τότε τι είναι; 

Λοιπόν, έχουμε τέτοια πίστη; Έχουμε τέτοια διάθεση απέναντι στους συνανθρώπους μας, όσο φτωχοί και ταπεινοί κι αν είναι; Ή έχουμε επαναπαυθεί στο Βάπτισμα και τις τελετουργίες; 

Αυτό θα το απαντήσει ο καθένας μας ξεχωριστά στον εαυτό του και στον Θεό. Μόνο εκεί είμαστε άλλωστε πραγματικά ειλικρινείς. Εκεί που τίποτα δεν είναι κρυφό. 

Η Βασιλεία του Θεού μας περιμένει. Αλλά εκεί θα μας περιμένουν και πολλές εκπλήξεις όταν δούμε ποιος θα είναι εντός και ποιος εκτός.

Manowar - Warriors of the World

 

Μια ανάσα δροσιάς

 

H κοινότητα των Προσφυγικών μας έδειξε ότι υπάρχει και μια άλλη κοινωνία. Μια κοινωνία δίπλα σε αυτήν που έχουμε συνηθίσει. Δίπλα στη κοινωνία που εμείς οι καθώς πρέπει έχουμε φτιάξει, μια κοινωνία ατομικισμού, μιζέριας, βολέματος, απάθειας και αδιαφορίας, υπάρχει μια διαφορετική. Απαρτίζεται από ανθρώπους δύσκολους για εμάς. Ίσως δυσάρεστους. Κάπως περιθωριακούς. Με άλλες ιδέες για την ηθική, την καθημερινότητα, τη σχέση με το κράτος. Ιδέες που κάποιοι τις αντιμετωπίζουμε με συμπάθεια και κάποιοι με βδελυγμία. Όμως αυτοί έχουν φτιάξει μια κοινωνία που νοιάζεται, που βοηθά, που παραστέκεται. Εκεί στα Προσφυγικά βρίσκουν καταφύγιο πολλοί άνθρωποι. Και όχι μόνο αναρχικοί ή μετανάστες. Αλλά και άστεγοι, φτωχοί, γυναίκες κακοποιημένες, συνοδοί καρκινοπαθών ασθενών. Εμείς οι ευπρεπείς, οι τίμιοι, οι "δουλίτσα να υπάρχει" πολλές φορές ανατριχιάζουμε στην ιδέα αυτών των μικροκοινωνιών. Ίσως επειδή, όσο κι αν δεν το θέλουμε, οι συγκρίσεις έρχονται μόνες τους στο μυαλό μας. 

Όπως και να 'χει, αυτή η κοινότητα έδειξε πως όταν νοιάζεσαι, όταν αγωνίζεσαι, όταν δεν κάθεσαι απαθής να βλέπεις τηλεόραση ή να γράφεις στο διαδίκτυο(όπως κάνω τώρα εγώ), πετυχαίνεις πράγματα. Δείχνεις μια άλλη πορεία. Μια διαφορετική πραγματικότητα. Με σύνθημα "Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε" ανέλαβαν το ρίσκο, τις δυσκολίες και τον μόχθο ενός αγώνα. Ελπίζω πως δεν θα υπάρξει βαρύ τίμημα. Όπως και να έχει όμως, φέρανε στα τέλη Ιουνίου μια ανάσα δροσιάς στην πόλη μας.

Count Raven - The Curse

 

Το Γενέθλιο του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου και Βαπτιστού

 

Σήμερα η Εκκλησία μας γιορτάζει τη γέννηση του Ιωάννου του Προδρόμου.  Τη γέννηση ενός μωρού το οποίο θα ενηλικιωνόταν και θα έπαιζε κρίσιμο ρόλο στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων. 

Γιορτάζουμε σήμερα λοιπόν, τη γέννηση ενός παιδιού. Γιατί η γέννηση ενός παιδιού, του κάθε παιδιού, είναι μια υπενθύμιση ότι ο Θεός δεν έχει ξεχάσει ακόμα τους ανθρώπους. Είναι ένα σημάδι ότι η ελπίδα δεν έχει πεθάνει. Δεν έχει χαθεί. 

Ανησυχούμε συχνά για τον αριθμό των γεννήσεων. Και αυτό από εθνική ή κοινωνική άποψη ίσως να είναι σωστό. Από πνευματική όμως όχι. Σημασία δεν έχει πόσα παιδιά γεννιούνται, σημασία έχει αν τα παιδιά αυτά θα φτάσουν από το κατ' εικόνα στο καθ' ομοίωσιν. Δεν έχει σημασία το πλήθος αλλά η αγιότητα.  

Γι' αυτό με κάθε γέννηση αναζωπυρώνεται η ελπίδα. Η ελπίδα ότι γεννήθηκε ένας άνθρωπος που θα βοηθήσει τους άλλους ανθρώπους. Ένας άνθρωπος της προσφοράς, ένας άνθρωπος της προόδου, της επιστήμης, των τεχνών, ένας άνθρωπος της αγιότητας. 

Και μπορεί πολλές φορές τα παιδιά να μη φτάνουν σε κανέναν από τους παραπάνω προορισμούς. Με τον τρόπο που τα μεγαλώνουμε ή με τις επιλογές που κάνουν καθώς ενηλικιώνονται απομακρύνονται από την αρετή. Κι αυτό κομμάτι της ανθρώπινης φύσης είναι και της τραγωδίας μας. Δεν πρέπει να μας οδηγεί στην απελπισία. Γιατί όπως είπαμε δεν έχει σημασία ο αριθμός. Έστω και ένα παιδί να φτάσει στην αγιοσύνη είναι υπερ-αρκετό. 

Γι' αυτό, επαναλαμβάνω άλλη μια φορά κλείνοντας αυτό το σύντομο κείμενο, κάθε παιδί που γεννιέται σημαίνει ότι μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε. Έστω και αν γεννιέται ένα παιδί το χρόνο. Άλλωστε και ο Ιωάννης ο Πρόδρομος τι ήταν εκείνη τη μέρα; Ένα παιδί. Ένα βρέφος. 

Blue Oyster Cult - Astronomy

 

Τα προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας

 

https://sykaprosquat.noblogs.org/post/category/solidarity/

«Ανακαλύψαμε ότι η αντίσταση δεν είναι μόνο να αντιστέκεσαι στον εχθρό σου, αρνούμενος τα ψίχουλα ή τα απομεινάρια του. Αντίσταση σημαίνει επίσης να αντιστέκεσαι στις απειλές και τις προκλήσεις του εχθρού… Επομένως, το κλειδί είναι να μη φοβάσαι, να αντιστέκεσαι, να είσαι δυνατός και σταθερός και να μην τρέχεις όταν ακούς τον θόρυβο…».

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μοϊσές

6 Μαΐου, 2015

5/2/2026. Ο Αριστοτέλης Χαντζής μπαίνει σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου για την υπεράσπιση της ζωής. Ήδη σήμερα βρίσκεται στην 68η μέρα απεργίας πείνας.

“Ονομάζομαι Αριστοτέλης Χαντζής. Ως μέλος και κάτοικος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας, προχωράω σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου αναγνωρίζοντας σε αυτήν την ενέργεια ένα μέσο αγώνα για την ανάδειξη ενός συλλογικού αγώνα, που στόχο έχει τη διατήρηση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας ως κοινωνικές κατοικίες και ως δομή αλληλεγγύης για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, ως μια οργανωμένη κοινότητα αγώνα.

{…} Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί κοινωνική πρόταση απέναντι στον κόσμο της μοναξιάς, της εξατομίκευσης, της ανασφάλειας, της αστεγίας, της ελλιπούς ως και μηδαμινής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. {…} Χτίζουμε σχέσεις εμπιστοσύνης, ασφάλειας,

φιλίας, αλληλεγγύης με τους συνανθρώπους μας. Αυτές οι σχέσεις και οι δομές δεν περιορίζονται σε κάποια μέλη αλλά είναι η κοινωνική μας πρόταση για όλη την κοινωνία. Λειτουργούμε αμεσοδημοκρατικά μέσω των εβδομαδιαίων γενικών συνελεύσεων και των ολομελειακών συνεδρίων.

{…} Μέσω της απεργίας πείνας σας προσκαλώ να δείτε από κοντά αυτήν την κοινότητα, τις δομές αλληλεγγύης και τους κατοίκους της, να γνωριστείτε μαζί μας, να διευρύνουμε τον κόσμο της κοινότητας, να ενώσουμε τις φωνές, την αγωνία μας για τη ζωή και τους αγώνες μας”!

{…} Ως Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών πήραμε την απόφαση να υπερασπιστούμε μέχρι τέλους την κοινωνική μας πρόταση, τους ανθρώπους, τις δομές και την ιστορική μνήμη των Προσφυγικών. Είναι ξεκάθαρη επιλογή μας και ευθύνη μας να δώσουμε ακόμα και τη ζωή μας για τη συνέχεια της ζωής. {…} Πάνω σε αυτή τη συλλογική απόφαση υπεράσπισης αποφάσισα εθελοντικά να προχωρήσω σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου με ύψιστο σεβασμό προς τη ζωή.”

Ο Αριστοτέλης Χαντζής δεν διακινδυνεύει τη ζωή του με σκοπό την προάσπιση κάποιου ατομικού και προσωπικού οφέλους. Αντίθετα, σε μια εποχή έντονης εξατομίκευσης και αποχώρησης από τα κοινά, προσφέρεται οικειοθελώς και αυτοθυσιαστικά για ένα συλλογικό καλό και για τους συνανθρώπους του. Αναδεικνύει ταυτόχρονα με την επιλογή του αυτή, μια άλλη κουλτούρα κοινωνικότητας και ανθρωπισμού, που αποτελεί στην συμπύκνωσή της, το παράδειγμα που χτίζεται όλα αυτά τα χρόνια μέσα από την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας.

Τα αιτήματά του εκφράζουν τα συλλογικά αιτήματα της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών:

ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας: Ένα παράδειγμα συλλογικής ζωής και κοινοτικής κουλτούρας εντός του μητροπολιτικού αστικού ιστού της Αθήνας

Εδώ και 16 χρόνια, η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών υπάρχει ως μία από τις μεγαλύτερες αυτοοργανωμένες και απελευθερωμένες γειτονιές στην Ευρώπη και διεθνώς. Στα 228 διαμερίσματα των 8 κτηριακών συγκροτημάτων των Προσφυγικών στην καρδιά της Αθήνας ζουν, αγωνίζονται και οργανώνονται μαζί εδώ και 16 χρόνια 400 και πλέον κάτοικοι, από 27 διαφορετικές χώρες, που μιλούν 20 διαφορετικές γλώσσες, με διαφορετικές θρησκείες, ιδεολογίες, ηλικίες και υπόβαθρα. Ανάμεσά τους βρίσκονται Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες/τριες, μεταξύ των οποίων 50 παιδιά, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, καρκινοπαθείς, υπερήλικες κ.α. Βασισμένη στην κοινοκτημοσύνη, την αλληλεγγύη, την αμοιβαία βοήθεια και την οριζοντιότητα, η κοινότητα έχει φιλοξενήσει, στεγάσει, θρέψει και υποστηρίξει χιλιάδες άτομα τα τελευταία 16 χρόνια – κάτι που επίσης δείχνει πώς η συλλογική αυτοοργάνωση και η κοινοτική ζωή είναι εφικτή, ακόμη και σε ολοένα και πιο επισφαλείς εποχές. Ακόμη, μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια έχουν απομακρυνθεί οι πιάτσες παρασκευής και διακίνησης – μεταξύ άλλων και σκληρών – ναρκωτικών που λυμαίνονταν τη γειτονιά με την ανοχή της Γ.Α.Δ.Α.

Η Κοινότητα των Προσφυγικών έχει καταφέρει να χτίσει μια πολιτικά ενωμένη γειτονιά με πολλά κατειλημμένα διαμερίσματα και πάνω από είκοσι διαφορετικές δομές κοινωνικής αυτάρκειας και κοινής ωφέλειας για τους ανθρώπους της Κοινότητας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής των Αμπελοκήπων και του Γκύζη. Όλες οι Δομές της Κοινότητας είναι ανοιχτές προς όλους και όλες και λειτουργούν στη βάση της αυτοοργάνωσης, της αυτονομίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Ενδεικτικά αναφέρουμε:

Τη Δομή Παιδικού Στεκιού και Αυτομόρφωσης και τον Αυτοοργανωμένο Βρεφονηπιακό Σταθμό με καθημερινή λειτουργία και πλήρες εκπαιδευτικό πρόγραμμα, για τα παιδιά των Προσφυγικών και της ευρύτερης γειτονιάς, σε άμεση συνεργασία με σχολεία, συλλόγους γονέων και συλλόγους εκπαιδευτικών στους Αμπελόκηπους, ευρύτερα την Αττική, αλλά και πανελλαδικά.

Τη Δομή Υγείας και Κοινωνικού Φαρμακείου, που προσφέρει φροντίδα στους κατοίκους της γειτονιάς που έχουν ανάγκη, σε συνεργασία με δεκάδες αυτοοργανωμένες δομές υγείας, κοινωνικά ιατρεία, σωματεία υγειονομικών, σε πανελλαδικό επίπεδο.

Τη Δομή Φιλοξενίας Θεραπευόμενων και Συνοδών του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”, σε συνεργασία με μέλη του συλλόγου εργαζομένων του νοσοκομείου.

Τη Δομή Συλλογικού Φούρνου “Berkin Elvan”, που παράγει καθημερινά ψωμί και αρτοσκευάσματα για τους κατοίκους της γειτονιάς και όλης της Αθήνας.

Τη Δομή Τεχνικών Εργασιών για τη διαρκή συντήρηση και ανακαίνιση των κτιρίων των Προσφυγικών.

Τη Δομή Συλλογικού Καφενείου και Σινεμά για παιδιά κι ενήλικες, που προσφέρουν ψυχαγωγία και συμβάλλουν στην καλλιέργεια των κατοίκων της γειτονιάς και της Αθήνας ευρύτερα.

Το Κοινωνικό Κέντρο, το οποίο στεγάζει την εβδομαδιαία γενική αποφασιστική συνέλευση της Κοινότητας και τη Δομή Βιβλιοθήκης και Αναγνωστηρίου της γειτονιάς. Επίσης όλα αυτά τα χρόνια φιλοξενεί πλήθος εκδηλώσεων, παρουσιάσεων, συνελεύσεων κοινωνικού, πολιτικού και πολιτιστικού χαρακτήρα, τόσο της Κοινότητας όσο και διαφόρων άλλων κοινωνικών ομάδων και συλλογικοτήτων.

Τη Γυναικεία Δομή για τη συλλογικοποίηση γυναικών και θηλυκοτήτων, με στόχο την ενδυνάμωσή τους, τη δημιουργία και τη διάχυση μιας άλλης κουλτούρας ενάντια στο πατριαρχικό σύστημα, που λειτουργεί επίσης ως χώρος φιλοξενίας γυναικών και θηλυκοτήτων σε έκτακτη ανάγκη.

Την Ομάδα Αλληλεγγύης Αστέγων, η οποία φιλοξενείται στις υποδομές της Κοινότητας και μαγειρεύει και διανέμει φαγητό σε πενθήμερη βάση σε δεκάδες ανθρώπους στο κέντρο της Αθήνας.

Το σχέδιο της Περιφέρειας Αττικής περί ανάπλασης και εκκένωσης των Προσφυγικών

Τον Ιούνιο του 2025, στα κρυφά και χωρίς καμιά εκ των προτέρων διαβούλευση με τους κατοίκους, η Περιφέρεια Αττικής υπέγραψε, μαζί με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α., προγραμματική σύμβαση για την ανάπλαση των Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας, η οποία συνεπάγεται την εκκένωση μιας κοινότητας 400 και πλέον ανθρώπων και τη διάλυση μιας πλήρως αυτοοργανωμένης κοινότητας. Μετά από 7 ολόκληρους μήνες, στα μέσα Γενάρη, τα πρώτα δημοσιεύματα ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, ανακοινώνοντας την υπογραφή της προγραμματικής αυτής σύμβασης, προβλέποντας την προκήρυξη του διαγωνισμού του έργου εντός του πρώτου τριμήνου του ‘26, αναφέροντας παράλληλα με ρητό και ξεκάθαρο τρόπο ότι την επιχείρηση καταστολής και εκκένωσης θα αναλάβει το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Η σύμβαση βρίθει παρατυπιών και παρανομιών, αντιβαίνοντας πληθώρα διατάξεων της ελληνικής νομοθεσίας και νομολογίας, αλλά και διεθνών και ευρωπαϊκών συμβάσεων και νομοθεσιών, οι οποίες έχουν υπογραφεί και δεσμεύουν το ελληνικό κράτος και προβλέπουν την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όσο και των μνημείων νεότερης ιστορίας.

Με προφάσεις ότι τα Προσφυγικά αποτελούν μια άδεια γειτονιά χωρίς κατοίκους, ότι υπάρχει πρόβλημα επικινδυνότητας και ότι τα “νέα” πια και εξευγενισμένα Προσφυγικά θα διατεθούν για κοινωνικές κατοικίες και ξενώνες για συγγενείς καρκινοπαθών του νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”, η περιφέρεια επιχειρεί να πυροδοτήσει κοινωνικά αντανακλαστικά.

Τι διατείνεται η Περιφέρεια Αττικής και ποια είναι η πραγματικότητα. Η αποδόμηση των ψευδών επιχειρημάτων της Περιφέρειας ένα προς ένα:

 1. “Δημιουργία Κοινωνικών Κατοικιών στα Προσφυγικά.”

Η Περιφέρεια Αττικής στοχευμένα αποσιωπεί ότι τα Προσφυγικά αποτελούν εδώ και και δεκαετίες de facto κοινωνικές κατοικίες, και μάλιστα οι μόνες ουσιαστικά που υπάρχουν στην Ελλάδα, στεγάζοντας ευάλωτους ανθρώπους και συγκροτώντας μια ζωντανή, πολυεθνική κοινότητα. Αυτό ουσιαστικά που θέλει να εκμεταλλευτεί η Περιφέρεια είναι να εκμεταλλευτεί ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά φιλέτα στο κέντρο της Αθήνας.

Πίσω από τη ρητορική της “ανάπλασης” κρύβονται οι πολιτικές εξευγενισμού που περιλαμβάνουν τον βίαιο εκτοπισμό των κατοίκων, την τουριστικοποίηση της ευρύτερης περιοχής και την αύξηση συνολικά του κόστους ζωής. Μόνο αν δούμε τις δεκάδες χιλιάδες των άδειων διαμερισμάτων και των κρατικών ακινήτων στην Αθήνα που μένουν ανεκμετάλλευτα και άδεια, καταλαβαίνουμε το πόσο προσχηματική είναι και η επίκληση στην κοινωνική κατοικία στα Προσφυγικά.

 2. “Δημιουργία στα Προσφυγικά ξενώνων φιλοξενίας των συνοδών των καρκινοπαθών.”

Στα Προσφυγικά λειτουργούν εδώ και έναν χρόνο Δομές Φιλοξενίας, οι οποίες φιλοξενούν και φροντίζουν εντελώς δωρεάν τους ασθενείς και συνοδούς του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας” και οι οποίες έχουν δημιουργηθεί με τον κόπο, την εργασία και τους πόρους των κατοίκων των Προσφυγικών, σε συνεργασία με μέλη του Συλλόγου Εργαζομένων του νοσοκομείου. Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, με τις δικές της δυνάμεις, προσφέρει στους ανθρώπους αυτούς φιλοξενία και γενικότερη στήριξη στις καθημερινές τους ανάγκες δωρεάν και καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής τους. Αποτελεί τουλάχιστον ειρωνεία, ειδικά στους καιρούς που ζούμε με την ακραία υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και όλων των κοινωνικών παροχών, να διατείνεται η Περιφέρεια ότι θα δημιουργήσει στα Προσφυγικά κάτι που ήδη υπάρχει και μάλιστα τη στιγμή που αμέτρητα ακίνητα στην ιδιοκτησία του κράτους και της εκκλησίας βρίσκονται ολόγυρα πέριξ του νοσοκομείου του Αγίου Σάββα.

3. “Τα Προσφυγικά είναι ετοιμόρροπα και εγκαταλελειμμένα.”

Τα Προσφυγικά είναι στατικά ανθεκτικά, βάση των ίδιων των μελετών κρατικών φορέων και συντηρούνται εσωτερικά διαρκώς από τους κατοίκους εδώ και δεκαετίες. Πριν από έναν χρόνο ανακοινώθηκε το πλάνο της Κοινότητας για την αποκατάσταση και συντήρηση των εξωτερικών όψεων των κτηρίων και του περιβάλλοντος χώρου, με αυτοχρηματοδότηση, με ιδία εργασία και με τη συμμετοχή και στήριξη της ομάδας αλληλέγγυων αρχιτεκτόνων, πολιτικών μηχανικών και άλλων ανθρώπων τεχνικής ειδίκευσης, μέσω της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας με την επωνυμία “Κάτοικοι και φίλοι των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.”, η οποία έχει συσταθεί γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό από την ίδια την Κοινότητα των κατοίκων.

Τα Προσφυγικά όχι μόνο δεν είναι εγκαταλελειμμένα και άδεια, αλλά αντίθετα είναι από τις πιο ζωντανές και ενεργές γειτονιές της Αθήνας -και όχι μόνο-, όπου κατοικούν πάνω από 400 άνθρωποι. Με το πλάνο που έχει εκδώσει η Περιφέρεια Αττικής, όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα υποστούν βίαιη εκκένωση και θα βρεθούν στον δρόμο.

4. “Στα Προσφυγικά μένουν μόνο αναρχικοί και κυριαρχεί ανομία και επιθετικότητα.”

Στα Προσφυγικά μένουν άνθρωποι πολλών και διαφορετικών πολιτικών ιδεολογιών, μεταξύ των οποίων και αναρχικοί/ες. Στα Προσφυγικά κυριαρχεί η άμεση δημοκρατία, η αυτοοργάνωση, η αλληλεγγύη, η αλληλοβοήθεια και η αρμονική συμβίωση εκατοντάδων διαφορετικών ανθρώπων.

Τα Προσφυγικά είναι η μόνη γειτονιά που ενώ δίπλα της υπάρχει μονάδα του ΟΚΑΝΑ, η οποία στεγάζεται στο νοσοκομείο “ΕΛΠΙΣ”, δεν υπάρχει παράλληλα πιάτσα διακίνησης ναρκωτικών. Το καταστατικό πλαίσιο της Κοινότητας απαγορεύει την πώληση ναρκωτικών ουσιών και η Δομή Υγείας της Κοινότητας βρίσκεται σε συνεργασία με δομές του 18άνω, ψυχιάτρους και ψυχολόγους, υποστηρίζοντας ανθρώπους με εξαρτήσεις στη μάχη για την απεξάρτηση.

Τα Προσφυγικά είναι μια ανοιχτή ζωντανή γειτονιά που παράγει πολιτιστικό, πολιτικό και κοινωνικό έργο, όχι μόνο για τους κατοίκους της, αλλά για το σύνολο της κοινωνίας. Μπορεί κανείς να επισκεφθεί και να γνωρίσει τα Προσφυγικά οποιαδήποτε στιγμή, είτε μέσα από ανοιχτές δράσεις και εκδηλώσεις, είτε από ξεναγήσεις που γίνονται σε εβδομαδιαία βάση ή και μέσα από την ίδια την ανοιχτή συνέλευση των κατοίκων.

5. “Προστασια της πολιτιστικής κι εθνικής κληρονομιάς.”

Όπως στις αρχές του 2000 το κράτος αποφάσισε κι επιχείρησε να κατεδαφίσει τα Προσφυγικά, έτσι και τώρα η “ανάπλαση” των Προσφυγικών αποτελεί ένα “έργο βιτρίνας” και ένα ακόμη άλλοθι για τα σχέδια καταστροφής της κοινότητας, διαγραφής της ιστορικής μνήμης και εκδίωξης των κατοίκων. Στην πραγματικότητα, η ιστορική μνήμη και η ζωή του χώρου των Προσφυγικών διατηρούνται ήδη από τους ίδιους τους κατοίκους και την Κοινότητα, ως μνημείο ζωντανής ιστορίας και μνήμης. Άλλωστε, ο πολιτισμός εκφράζεται ουσιαστικά από τον τρόπο που οργανώνεται η κοινωνία, από την κάλυψη των αναγκών της, την επίλυση των προβλημάτων της και από την ύπαρξη δημοκρατικότητας και δικαιοσύνης εντός της.

Οι Προτάσεις της Κοινότητας για τα Προσφυγικά και την πόλη

Οι προτάσεις της Κοινότητας για τα Προσφυγικά είναι προτάσεις για μια γειτονιά και ευρύτερα για μία πόλη ανοιχτή, αυτάρκη, βιώσιμη, οικολογική και πάνω απ’ όλα ανθρώπινη, με την κοινοτική ζωή στον πυρήνα της. Μια γειτονιά που η ζωή θα παίρνει χώρο από την ασχήμια του τσιμέντου, της αδιαφορίας και της απομόνωσης, που θα έχει φασαρία από τις φωνές των παιδιών.

Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών δεν διεκδικεί την ιδιοκτησία των Προσφυγικών

Διεκδικεί καθεστώς αυτονομίας και αναγνώριση της αυτοοργανωμένης και αυτοθεσμισμένης κοινότητας, η οποία θα συνεχίσει να παράγει κοινωνικό έργο κοινής ωφέλειας για τους κατοίκους των Προσφυγικών και του κέντρου της Αθήνας. Θα συνεχίσει να διατηρεί ζωντανή την ιστορική μνήμη της γειτονιάς, παραμένοντας ένα ζωντανό μουσείο συλλογικής μνήμης της Αθήνας, της προσφυγιάς και των κοινωνικών αντιστάσεων. Θα παραμείνει μια γειτονιά στο κέντρο της μητρόπολης που θα συνεχίσει να πειραματίζεται, πάνω στο παράδειγμα και το πρόταγμα ότι οι κοινωνίες μας μπορούν.

Δεν διεκδικεί την ατομική αναγνώριση των κατοίκων ως νόμιμων δικαιούχων

Διεκδικεί να εξακολουθήσει να αποτελεί ένα καταφύγιο των αδυνάτων και στέγη για αυτούς που την έχουν ανάγκη, για όσο την έχουν ανάγκη. Ένα πέρασμα για μια καλύτερη ζωή προσφύγων και μεταναστών/τριών. Ένα κέντρο παιδείας και κοινωνικοποίησης για τα παιδιά της εργατικής ντόπιας και πολυεθνικής τάξης.

Δεν διεκδικεί καμία κρατική χρηματοδότηση

Διεκδικεί να συνεχίσει να συντηρεί τα κτήρια των Προσφυγικών και την ιστορική μνήμη που έχει αποτυπωθεί στους τοίχους τους, όπως ήδη κάνουν τόσα χρόνια οι κάτοικοι των Προσφυγικών, που με προσωπική δουλειά και πόρους ανακαινίζουν εσωτερικά τα διαμερίσματα όπου διαμένουν.

Διεκδικεί να υλοποιήσει το έργο αποκατάστασης και συντήρησης των εξωτερικών όψεων και του περιβάλλοντος χώρου, όπως αυτό έχει ανακοινωθεί τον τελευταίο χρόνο: με αυτοχρηματοδότηση, με ιδία εργασία και με τη συμμετοχή και στήριξη μιας ομάδας αρχιτεκτόνων, πολιτικών μηχανικών και άλλων ανθρώπων τεχνικής ειδίκευσης, μέσω της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας με την επωνυμία “Κάτοικοι και φίλοι των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.”, η οποία έχει συσταθεί γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό.

Διεκδικεί την άμεση ανάκληση και συνολικά την ακύρωση της προγραμματικής σύμβασης πριν να είναι αργά

Διότι πλέον η Περιφέρεια Αττικής, το Υπουργείο Πολιτισμού, η Δ.ΥΠ.Α., αλλά και ο Δήμος Αθηναίων και η κυβέρνηση γνωρίζουν για την πληθώρα παρατυπιών και παρανομιών που ενέχει η σύμβαση αυτή, τόσο σε επίπεδο καταπάτησης σειράς ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όσο και σε επίπεδο παραβίασης της ελληνικής, ευρωπαϊκής και διεθνούς νομοθεσίας και νομολογίας περί των μνημείων νεότερης ιστορίας. Είναι αυτοί που φέρουν στο ακέραιο την ευθύνη, ο καθένας χωριστά και εις ολόκληρον, για τη ζωή του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή, αλλά και των επόμενων απεργών πείνας που θα ακολουθήσουν άμεσα, όπως και για τη ζωή των 400 κατοίκων των Προσφυγικών, οι οποίοι θα πεταχτούν στον δρόμο, με τη ζωή πολλών εξ αυτών να κινδυνεύει άμεσα, ιδίως όσων ανήκουν σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και υποστηρίζονται εξ ολοκλήρου από την Κοινότητα και τις δομές της.

Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ

Ώστε τα Προσφυγικά να συνεχίσουν να αποτελούν – με ευθύνη της κοινότητας και των κατοίκων – μια γειτονιά ισότητας, αλληλεγγύης, κοινωνικής δικαιοσύνης, οικολογίας, διεθνισμού και κοινωνικών αντιστάσεων. Μια πράσινη γειτονιά στο κέντρο της πόλης, με ανοιχτούς χώρους συνεύρεσης, κοινωνικοποίησης και ζύμωσης διαφορετικών ανθρώπων. Μια γειτονιά φιλική στη συμπερίληψη διαφορετικών εθνικοτήτων, γλωσσών, θρησκειών και κουλτουρών, στοχοπροσηλωμένη στην ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.

Η υπεράσπιση των Προσφυγικών είναι αγώνας για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής!

Τα Προσφυγικά είναι υπόθεση όλων μας. Είναι ένα μοναδικό εγχείρημα σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, που έχει γίνει αντικείμενο έρευνας και μελέτης από πανεπιστήμια σε όλον τον κόσμο ως ένα αξιόλογο μοντέλο κοινωνικής αυτοοργάνωσης, το οποίο μπορεί να αποτελέσει έμπνευση και σε άλλες γειτονιές για να αυτοοργανωθούν.

⁩

Δηλώνουμε ότι θα είμαστε εκεί, με κάθε τρόπο, γιατί αν χαθούν τα Προσφυγικά, θα χαθεί ένα κομμάτι της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας – και ξέρουμε καλά ότι από την ελευθερία και την αξιοπρέπεια δεν μπορεί να λείψει ούτε ένα κομμάτι.⁩

13/04/2026

Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας

Deep Purple - Perfect Strangers

 

O Μαμωνάς(Κυρ Γ Ματθ.)

 

Στη σημερινή περικοπή, ο Κύριος μας λέει πως ο Θεός φροντίζει με κάθε λεπτομέρεια τα πτηνά του ουρανού και τα τρέφει ενώ ντύνει τα αγριολούλουδα με ενδύματα πιο εντυπωσιακά και από εκείνα που φόρεσε ο Σολομών. 

Όμως είναι πράγματι έτσι; Πολλά πουλιά κοιμούνται νηστικά ή πεθαίνουν στην αναζήτηση τροφής και τελικά τα αγριολούλουδα όσο όμορφα κι αν είναι, δεν συγκρίνονται με τα βασιλικά άμφια του Σολομώντα. Άρα τι μας λέει ο Χριστός; Μας κοροϊδεύει; Υπερβάλλει; Ίσως είχε μια ποιητική έξαρση; 

Τίποτα απ' όλα αυτά. Ο Χριστός μας καλεί να δούμε τη φύση με τρόπο μυστικό. Να καταλάβουμε πως κάθε τι στη φύση, ζώο, έντομο, πτηνό, ψάρι, φυτό, έχει μια ιδιαίτερη αξία και μια ιδιαίτερη θέση στη δημιουργία. Μας καλεί ακόμα να δούμε όλη τη φύση, τα πιο ταπεινά της στοιχεία εν Θεώ. Όπως ακριβώς την έβλεπε ο Αδάμ στον Παράδεισο. 

Και εδώ ερχόμαστε στο "οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ." Διότι ή θα δούμε τη φύση εν Θεώ και θα θαυμάσουμε τη δημιουργία, θα διδαχθούμε από αυτή αλλά και θα βρούμε την παρουσία του Θεού σε αυτή ή θα τη δούμε μέσα από τον μαμωνά. Δηλαδή ως κάτι που μπορούμε να σκοτώνουμε για τη ψυχαγωγία μας, να καταστρέφουμε για το κέρδος μας, να ρυπαίνουμε καταναλώνοντας. 

Και το ίδιο γίνεται και με τους ανθρώπους. Είναι για εμάς εικόνες του Θεού ή είναι θυσίες προς τον μαμωνά. Αγαπούμε ή μισούμε κάποιον επειδή είναι πλούσιος και τον ζηλεύουμε ή προσδοκούμε κάποιο κέρδος από αυτόν; Απορρίπτουμε κάποιον φτωχό επειδή δεν έχουμε να κερδίσουμε κάτι; Ή τους βλέπουμε σαν δημιουργίες του Θεού, σαν εικόνες Του, με όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα που έχουν; 

Βλέπουμε πως ο μαμωνάς δεν μας παγιδεύει μόνο με το τυφλό κυνήγι του χρήματος και με τον πλούτο. Και οι παγίδες του είναι πολλές και πονηρές. Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποφύγουμε αυτές τις παγίδες παρά μόνο στρεφόμενοι σε Αυτόν που τις νίκησε. Στον Κύριό μας, τον Χριστό.

Warlord - Child of the Damned

 

Παρέμβαση Μητροπολίτη Ν. Σμύρνης Συμεών για τις αποδοχές Αρχιερέων

 

Πολύ ενδιαφέρουσα -το λιγότερο- η παρέμβαση του Ν.Σμύρνης Συμεών για το θέμα των αποδοχών των Μητροπολιτών. Βρήκα το κείμενο στη Romfea.

---------

Προ­βλη­μα­τί­στη­κα πο­λύ ἄν ἔ­πρε­πε νά γρά­ψω κά­τι ἤ νά σι­ω­πή­σω γι­ά τό ζή­τη­μα τῆς κυ­βερ­νη­τι­κῆς πρω­το­βου­λί­ας γι­ά τήν αὔ­ξη­ση τῶν ἀ­πο­δο­χῶν τοῦ Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που καί τῶν Μη­τρο­πο­λι­τῶν, τό ὁ­ποῖ­ο αὐ­τές τίς μέ­ρες τό­σο θό­ρυ­βο προ­κα­λεῖ.

Ἡ ἐ­πί­μο­νη ὅ­μως σύ­στα­ση προ­σώ­που πού μέ πε­ρι­βάλ­λει μέ βα­θύ σε­βα­σμό καί πο­λλή ἀ­γά­πη μέ ἀ­νάγ­κα­σε τε­λι­κά νά πα­ρα­με­ρί­σω τούς δι­σταγ­μούς μου καί νά χα­ρά­ξω τίς γραμ­μές πού ἀ­κο­λου­θοῦν.

1. Δι­α­νύ­ω τό 24ο ἔ­τος τῆς ἀρ­χι­ε­ρα­τεί­ας μου. Οὐ­δέ­πο­τε σέ σύ­νο­δο ἐ­τέ­θη ἤ δι­α­τυ­πώ­θη­κε γρα­πτῶς ἀ­πό κά­ποι­ον Ἱ­ε­ράρ­χη δη­μο­σί­ως αἴ­τη­μα αὐξήσεως τῶν ἀ­πο­δο­χῶν μας. Ἑ­πο­μέ­νως τό λε­χθέν ἀ­πό ἐ­πί­ση­μα χεί­λη ὅ­τι αὐ­τό ἀ­πο­τε­λοῦ­σε «πά­γι­ο αἴ­τη­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας», δέν εἶ­ναι ἀ­λη­θές.

2. Ὅ­τι δέν ἀν­τι­στοι­χοῦν οἱ ἀ­πο­δο­χές μας στή θέ­ση καί σ­τήν τι­μή πού ἀ­νέ­κα­θεν ἀ­πο­δί­δει ἡ Πο­λι­τεί­α, στό ὑ­φι­στά­με­νο πλαί­σι­ο σχέ­σε­ων, πρός τό λει­τούρ­γη­μά μας εἶ­ναι τοῖς πᾶ­σι γνω­στό.

Κα­νείς ὅ­μως ἀ­πό μᾶς τούς ἀρ­χι­ε­ρεῖς δέν δι­α­νο­ή­θη­κε αὐ­τό νά τό ἀ­παι­τή­σει. Τώ­ρα ἄν στίς ἐ­πι­κοι­νω­νί­ες τοῦ Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που μέ τόν πρω­θυ­πουρ­γό, ὁ πρῶ­τος χαριτολογώντας «ἀ­πεί­λη­σε» νά με­τα­πη­δή­σει στό Ἰσ­λάμ καί νά ...γί­νει «μουφ­τῆς» (ἐ­πει­δή οἱ ἕλ­λη­νες μουφ­τῆ­δες ἀ­μεί­βον­ται κα­τά πο­λύ ὑ­ψη­λό­τε­ρα ἀ­πό τούς Μη­τρο­πο­λί­τες) καί ὁ πρω­θυ­πουρ­γός «φο­βή­θη­κε» μή­πως κον­τά στά ἄλ­λα προ­βλή­μα­τα πού ἀν­τι­με­τω­πί­ζει θά τοῦ τύ­χαι­νε καί αὐ­τό, δέν μπο­ρῶ νά γνω­ρί­ζω...

3. Δυ­στυ­χῶς τό πο­λι­τι­κό κα­τε­στη­μέ­νο τοῦ τό­που μας ὅ­λων τῶν χρω­μά­των χαί­ρε­ται ὅ­ταν μέ ὁ­ποι­ο­δή­πο­τε τρό­πο καί ἀ­φορ­μή πλήτ­τε­ται τό κύ­ρος τῶν ἐ­πι­σκό­πων. Ἔτ­σι καί τώ­ρα ἡ πρό­τα­ση γι­ά αὔ­ξη­ση τῶν ἀ­πο­δο­χῶν τῶν Ἱ­ε­ραρ­χῶν σήκω­σε ὁ­λό­κλη­ρο κουρ­νι­αχ­τό. Βου­ΐ­ζει τό δι­α­δί­κτυ­ο. Οἱ πάν­τες μέ πολ­λή χο­λή σπεύ­δουν νά ἐκ­φέ­ρουν γνώ­μη. Ἀ­πρό­σμε­νη ἐ­πι­τυ­χί­α τῶν κομ­μα­τι­κῶν ἐ­πι­κοι­νω­νι­ο­λό­γων! Ἔ­στρε­ψαν τήν προ­σο­χή τῆς κοι­νῆς γνώ­μης ἀ­πό τά φλέ­γον­τα ζη­τή­μα­τα τῆς κοι­νω­νί­ας στήν αὔ­ξη­ση τῶν ἀρ­χι­ε­ρα­τι­κῶν ἀ­πο­δο­χῶν! Τῶν ἐ­πι­κοι­νω­νι­ο­λό­γων λοι­πόν οἱ ἀ­μοι­βές θά πρέ­πει νά πολ­λα­πλα­σι­α­στοῦν!

4. Ἀπό τό μυ­α­λό κά­ποι­ων ἴ­σως πέ­ρα­σε καί ἡ πο­νη­ρή σκέ­ψη ὅ­τι μέ τή συγ­κε­κρι­μέ­νη πρό­τα­ση «θά φέ­ρου­με σέ ἀν­τι­πα­ρά­θε­ση τό σῶ­μα τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων-ἐ­φη­με­ρί­ων πρός τούς Μη­τρο­πο­λί­τες τους. Ἑ­πο­μέ­νως κι ἀπ᾽ αὐ­τό κερ­δί­ζου­με»!

5. Ὁ κυ­ρι­ό­τε­ρος λό­γος ὅ­μως φαί­νε­ται πώς εἶ­ναι —ἐν ὄ­ψει ἐ­κλο­γῶν— νά λη­σμο­νη­θεῖ ἡ θέ­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας (καί φυ­σι­κά τῶν Ἱ­ε­ραρ­χῶν) στό νό­μο γι­ά τόν γά­μο τῶν ὁ­μο­φυ­λο­φί­λων. Ἀν­τι­λαμ­βά­νον­ται οἱ κυ­βερ­νῶν­τες ὅ­τι αὐ­τό τό ζή­τη­μα γι­ά τήν Ἐκ­κλη­σί­α δέν ἔ­χει κλεί­σει. Προ­σβάλ­λει τό ἦ­θος της. Τήν εὐ­αγ­γε­λι­κή δι­δα­σκα­λί­α. Τό μυ­στή­ρι­ο τοῦ Γά­μου. Τόν θε­σμό τῆς χρι­στι­α­νι­κῆς οἰ­κο­γέ­νει­ας. Γι᾽ αὐ­τό καί εἶ­ναι δύ­σκο­λο νά λη­σμο­νη­θεῖ.

Τί θά μπο­ροῦ­σε, λοι­πόν, νά βο­η­θή­σει νά ξε­χα­στοῦν ἡ στά­ση, ἡ ψῆ­φος καί τά κα­μώ­μα­τα πολ­λῶν; Νά κλεί­σουν τά στό­μα­τα τῶν ἀρ­χι­ε­ρέ­ων μέ τήν αὔ­ξη­ση τῶν ἀ­πο­δο­χῶν τους γι­ά νά στα­μα­τή­σουν νά τό θυ­μί­ζουν καί νά ἐ­πη­ρε­ά­ζουν τούς χρι­στια­νούς, τά μέ­λη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

6. Κον­τά σέ ὅ­λα αὐ­τά καί κά­ποι­οι ἐξ ἡ­μῶν βγῆ­καν στούς ἐ­ξῶ­στες νά «ἀ­πο­λο­γη­θοῦν» γι­ά τό τί κά­νουν ἤ τί θά κά­νουν μέ τίς αὐ­ξη­μέ­νες 90% (!) ἀ­πο­δο­χές τους, λη­σμο­νών­τας τήν ἐν­το­λή τοῦ Χρι­στοῦ «μή γνώ­τω...» (Ματθ. 6,3). Ἀχρείαστες ἐξηγήσεις!

«Τῶν φρο­νί­μων ὀ­λί­γα!» Πά­ραυ­τα ἡ συγ­κε­κρι­μέ­νη δι­ά­τα­ξη νά ἀ­πο­συρ­θεῖ! Νά μή φτά­σει στή Βου­λή! Ὄ­χι κι ἄλ­λος δι­α­συρ­μός!

Nightstalker - Shallow Grave

 

Κρησφύγετο

 

Τα πιο σημαντικά αλλά και τα πιο δύσκολα πράγματα στη ζωή είναι ο έρωτας και η χαρά. Όλοι τα αναζητούν, ελάχιστοι τα κατορθώνουν. Κι εκείνοι που δεν τα βρίσκουν, αποκαμωμένοι από τη προσπάθεια, σταματούν την αναζήτηση. Στρέφονται στην εύκολη λύση. Δαιμονοποιούν τη χαρά και τον έρωτα. Δεν γελούν μιας που το γέλιο είναι η κατεξοχήν έκφραση και των δύο. Καταπιέζουν την ίδια τους τη φύση. Η φύση όμως όταν καταπιέζεται, εκδικείται. Δημιουργεί νευρώσεις και υστερίες. Βρίσκει εχθρούς και αντιπάλους. Γεννά μανία καταδιώξεως και ψευδαισθήσεις μεγαλείου. Τούτοι οι άνθρωποι βρίσκονται συνεχώς σε πόλεμο. Έναν πόλεμο που διεξάγεται στο μυαλό τους και μόνο. Γίνονται έρμαια και εύκολοι στόχοι μωροφιλόδοξων ηγετίσκων που αποζητούν ακολούθους ώστε να ισοφαρίσουν τις δικές τους αποτυχίες και ματαιώσεις. Και δεν υπάρχει καλύτερος μανδύας και κρησφύγετο που να θεωρούνται οι καταστάσεις αυτές φυσιολογικές από την θρησκεία και την ιδεολογία. 

Somali Yacht Club - Vero

 

Ἡ παραποίηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς

 

Οἱ λαϊκοὶ ποὺ πηγαίνουν συχνὰ στὴν Ἐκκλησία πολλὲς φορὲς ἐμποδίζουν τὴ μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας στὸν κόσμο καὶ συνήθως εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἀμφισβητοῦν καὶ ποὺ ἁγιοποιοῦν τὸ status quo. Ἐμφανίζονται κάποτε καὶ κάποιοι λαϊκοὶ ποὺ ζητοῦν ἀπὸ τὸν κληρικὸ μιὰ ριζοσπαστικὴ χριστιανικὴ μαρτυρία, ἀλλὰ αὐτοὶ εἶναι σπάνιοι. Ἡ παρουσία τους συχνὰ ὀφείλεται σὲ κάποιον ἀγώνα ἐπικρατήσεως ἀνάμεσα στὰ μέλη τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητος ἢ μπορεῖ νὰ εἶναι μιὰ ἀποδοκιμασία ἐναντίον τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας.

Ἡ πλειοψηφία τῶν ἐκκλησιαζομένων δὲν νοιάζονται γιὰ τὶς οὐσιαστικότερες ἀπόψεις τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γὰρ τοὺς κληρικούς ποὺ ἐκεῖνοι ὑποστηρίζουν, ἔτσι ὥστε νὰ εἶναι δύσκολο γιὰ ἕναν συνειδητοποιημένο κληρικὸ νὰ ὑπηρετῆ ἕναν ὀργανισμὸ ποὺ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μιὰ προέκταση τοῦ κόσμου. Ἢ μιὰ θλιβερὴ ἀπομίμησή του.

Πολὺ συχνὰ οἱ Ἐκκλησίες εἶναι καθρέφτες τοῦ κόσμου παρὰ ἐλεγκτές του. Οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας ἐνδιαφέρονται περισσότερο γιὰ τὰ κοσμικά τους συμφέροντα παρὰ γιὰ τὴν ἀφοσίωσή τους στὸ Χριστό. Ὅταν αὐτὸ συμβαίνη, ἡ Ἐκκλησία χάνει τὴ μαρτυρία της καὶ ἀποτυγχάνει στὸ ἔργο της.

Συνήθως ἐκεῖνοι ποὺ ἐκκλησιάζονται τακτικὰ θέλουν τὸν κληρικὸ νὰ εἶναι ὁ ὑπάκουος ἐκκλησιαστικός λογιστής τους, πληκτικός, ὑπερευσεβιστής, καὶ πάνω ἀπ' ὅλα νὰ μὴν ἀπομακρύνεται καθόλου ἀπὸ τὸ στερεότυπο. Ἀποδοκιμάζουν ὁποιαδήποτε οὐσιαστικὴ ἀνάμειξή του στὴν κοινωνικὴ ζωή, γιατὶ τὸν θεωροῦν σὰν ἕναν μισθωμένο χριστιανό, ποὺ τὸν πληρώνουν γιὰ νὰ ἀποφεύγη ἐκεῖνες τὶς παρεκτροπὲς ποὺ δὲν θέλουν νὰ ἀποφύγουν αὐτοὶ οἱ ἴδιοι.

π.Φιλόθεος Φάρος- Παπαδοσύνης Μορφή και Παραμόρφωση- εκδ. Αρμός

The Sword - Freya

 

Προφήτης Αμώς

 

Λέει ο Κύριος: “Μισώ, αηδιάζω τις γιορτές σας! Δε με αγγίζουν πια

τα πανηγύρια σας…

Πάψτε πια να με ξεκουφαίνετε με τους ύμνους σας. Τον ήχο από τις

άρπες σας δεν θέλω

πια να τον ακούω. Αντί γι’ αυτά, ας ρεύσει σαν νερό το δίκαιο

άφθονο και η δικαιοσύνη

σαν χείμαρρος αστείρευτος.”

Αμώς 5:21, 23-24

"Δεν μου είστε όπως οι Αιθίοπες

σεις,τέκνα του Ισραήλ;

Δεν έβγαλα τον Ισραήλ από την Αίγυπτο

και τους Φιλισταίους από την Κιαφθώρ

και τους Αραμαίους από την Κηρ;"

(Αμώς 9,7).

Ο προφήτης Αμώς τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 15 Ιουνίου

Witchcraft - Dystopia

 

O προφήτης Ελισαίος

 

Ένα περιστατικό από τον βίο του προφήτη Ελισαίου που γιορτάζει σήμερα. Ας δούμε ένα περιστατικό από τη ζωή του προφήτη, ο οποίος ήταν ο συνεχιστής του έργου του προφήτη Ηλία: Κάποτε ήλθε στον Ελισσαίο μια χήρα γυναίκα, που πριν λίγο είχε χάσει τον άνδρα της, και του λέει: «Ο άνδρας μου πέθανε και συ γνωρίζεις ότι σεβόταν το Θεό. Και όμως, ένας άσπλαχνος δανειστής του ήλθε τώρα και, επειδή δεν έχουμε να τον πληρώσουμε, ζητάει να πάρει τους γιους μου δούλους του». Ο Ελισσαίος συγκινημένος της είπε: «Τι μπορώ να σου κάνω; Πες μου, τι έχεις στο σπίτι σου»; Η χήρα του απάντησε: «Τίποτα. Μόνο ένα αγγείο λάδι». Τότε ο Ελισσαίος της λέει να πάει να δανειστεί από τους γείτονες όσα μπορεί περισσότερα άδεια αγγεία. Έπειτα, να κλείσει την πόρτα του σπιτιού της, και μαζί με τους γιους της να γεμίσουν τα αγγεία αυτά από το δικό τους αγγείο με λάδι. Έτσι και έγινε. Αφού δανείστηκε πολλά άδεια αγγεία, τα γέμισε με λάδι από το δικό της, που στο τέλος βρέθηκε και αυτό γεμάτο! Έτσι, πούλησε την άφθονη εκείνη ποσότητα λαδιού, πλήρωσε το χρέος και έμειναν αρκετά χρήματα γι' αυτήν και τα παιδιά της.

Οι προφήτες δεν έβλεπαν τα μελλούμενα. Έβλεπαν στα γεγονότα το θέλημα του Θεού και το ερμήνευαν στους ανθρώπους. Δεν ήταν κάποιοι μελλοντολόγοι, ήταν αυτοί που μετέφεραν τον λόγο του Θεού στους ανθρώπους. Και όχι μόνο με τα λόγια τους αλλά και με πράξεις. Όπως αυτό το θαύμα που έκανε ο προφήτης Ελισαίος.

Το οποίο δεν είναι απλά κάτι που αψηφά τους νόμους της φύσης. Είναι κάτι που μας δείχνει το θέλημα του Θεού. Και ποιο είναι αυτό; Να στεκόμαστε δίπλα σε εκείνους που έχουν ανάγκη. Να βοηθάμε όσο μπορούμε. Πολλές φορές οι δυνάμεις δεν είναι αρκετές. Δεν έχει σημασία. Και η πιο μικρή βοήθεια που δίνεται με την καρδιά μας αυγατιζει με την ευλογία του Θεού. 

Και κάτι ακόμα. Ποιος στέκεται απέναντι στο θέλημα του Θεού; Ένας άκαρδος δανειστής. Κάποιος που η απληστία του δε γνώριζε όρια. Ένας πλουτοκράτης. 

«(...) Η πλουτοκρατία γεννά την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργίαν, αύτη φθείρει σώματα και ψυχάς. Αύτη παράγει την κοινωνική σεπηδόνα» μας λέει και ο Παπαδιαμάντης, ο μεγάλος συγγραφέας, ο οποίος -να είναι άραγε σύμπτωση; - έψελνε στις αγρυπνίες στο εκκλησάκι του Αγίου Ελισαίου στο Μοναστηράκι.  «(...) Για ν' αποκτήσει κανείς γρόσια (...) πρέπει να φάη σπίτια, να καταπιή χωράφια, να βουλιάξη καράβια» γράφει αλλού ο Παπαδιαμάντης ενώ στηλιτεύει «(...) τους τοκογλύφους, αιματοφάγους, πολιτικάντηδες, ρουσφετολόγους, λαοπλάνους, τυχοδιώκτες» και εκτιμά ότι με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους «την πλιατσικολογίας διεδέχθη η φορολογία και έκτοτε ο περιούσιος λαός εξακολουθεί να δουλεύει διά την μεγάλην κεντρικήν γαστέραν την ώτα ουκ έχουσαν (...)».

Αυτές τις στρεβλώσει; της ανθρώπινης φύσης μας υποδεικνύει το θαύμα που επιτέλεσε ο προφήτης Ελισαίος ως ασθένειες που εμείς οι χριστιανοί καλούμαστε να θεραπεύσουμε. Με όσες δυνάμεις έχει ο καθένας μας. Με πράξεις μικρές, ελάχιστες. Αλλά με πολλή πίστη και διάθεση. 

The Spacelords - Nectar of the Gods

 

Ο Κυθήρων Σεραφείμ για την αύξηση μισθοδοσίας των Αρχιερέων

 

Εισαγωγή δική μου: Χαιρομαι που ο Μητροπολίτης Κυθήρων, του οποίου είχα τη χαρά να κάνω τη ζωή δύσκολη για τέσσερα και πλέον χρόνια, είναι ο πρώτος Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος που όχι μόνο μίλησε για τις αυξήσεις αλλά και δεσμεύεται -και το εννοεί, πιστέψτε με- να κάνει αυτό που έχω γράψει δύο κ αι περισσότερες φορές: Τα χρήματα της αύξησης κατευθείαν σε φιλανθρωπικό σωματείο. 

Ακολουθεί η επιστολή του Κυθήρων Σεραφείμ όπως το δημοσιεύει το Romfea.gr:

--------------------------

Ἐξ ἀφορμῆς τοῦ θορύβου καί τοῦ προκληθέντος σάλου ἀνά τό Πανελλήνιον, καί ὄχι μόνο, λόγῳ τῆς αὐξήσεως τῆς μισθοδοσίας τῶν Ἀρχιερέων τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας, λυπούμενος βαθύτατα διά τόν προξενηθέντα σκανδαλισμόν, δηλώνω ὡς κατ' ἐνώπιον Κυρίου Παντοκράτορος, Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡμῶν τά ἀκόλουθα:

1) Ὡς κεραυνός ἐν αἰθρίᾳ ἦλθεν εἰς τά ὦτα τοῦ Χριστωνύμου Ἑλληνικοῦ Λαοῦ ἡ ὡς ἄνω εἴδησις. Ἐν καιρῷ πενίας καί στερήσεων, ἀνυψώσεως τοῦ τιμαρίθμου τῶν πάντων, χαμηλῶν μισθῶν καί συντάξεων κ.τ.τ., ἀνεφάνη ἡ εὐνοϊκή μεταχείρισις τοῦ Ἀρχιερατικοῦ Σώματος ὑπό τῆς Πολιτείας. Τό γεγονός αὐτό προκάλεσε καί προκαλεῖ δυσμενῆ σχόλια, παράπονα, κρίσεις καί ἐπικρίσεις.

2) Ἀνέκαθεν, ὅμως, ὑπῆρχε ἡ τάσις τῆς κρίσεως καί ἐπικρίσεως τῶν Κληρικῶν, καί δή τῶν Ἐπισκόπων διά χρηματισμόν. Ἐπί παραδείγματι ὁ νεοφανής καί προσφάτως διακηρυχθείς Ἅγιος Καλλίνικος, Ἐπίσκοπος Ἐδέσσης, λέγεται ὅτι τήν δεκαετίαν τοῦ 80 ἀντιμετώπισε νεοδιόριστον Καθηγητήν, ὁ ὁποῖος ἐπιμόνως ἰσχυρίζετο ὅτι οἱ Κληρικοί χρηματίζονται καί πλουτίζουν. Προσεπάθησε νά τόν πείσῃ ὅτι αὐτό δέν ἦταν γενικός κανόνας καί στήν ἐπιμονή του τοῦ εἶπε: «φέρε μου μιά κόλλα χαρτί γιά νά ὑπογράψω καί νά σέ ἐξουσιοδοτήσω νά σηκώσης ἀπό τίς Τράπεζες ὅποιες καταθέσεις βρῆς στό ὄνομά μου». Καί τότε μόνο ἐσιώπησε...

3) Καλόν εἶναι νά μήν εἶναι ἀπόλυτες οἱ κρίσεις μας καί νά ὑπάρχη καί περιθώριο γιά καλό λογισμό. Ἡ αὔξησις τῆς μισθοδοσίας ἠμπορεῖ, ὄχι λίγες φορές, νά σημαίνη καί αὔξησι φιλανθρωπικῆς διακονίας.

4) Ὅσον ἀφορᾶ στήν ταπεινότητά μου, ἐπί τοῦ προκειμένου, μέ ἐκφράζουν ἀπόλυτα τά ὅσα γράφει στούς Χριστιανούς τῶν Φιλίππων (σημ. Καβάλας) ὁ Ἀπ. Παύλος: «...ἐγώ ἔμαθον ἐν οἷς εἰμι αὐτάρκης εἶναι. Οἶδα καί ταπεινοῦσθαι οἶδα καί περισσεύειν· ἐν παντί καί ἐν πᾶσι μεμύημαι καί χορτάζεσθαι καί πεινᾶν, καί περισσεύειν καί ὑστερεῖσθαι· πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ» (Φιλιπ. 4, 11-13). Καί ἡ ἑρμηνεία τῶν λόγων αὐτῶν τοῦ θείου Παύλου: «Ἐγώ ἔμαθα νά ἀρκοῦμαι σέ ὅσα ἔχω, ὑπό ὁποιεσδήποτε περιστάσεις καί ἄν εὑρίσκωμαι. Γνωρίζω νά ὑπομένω μέ ταπείνωσι τήν ἔλλειψι ἐνδύματος καί τροφῆς, τήν πεῖνα καί τήν φτώχεια. Γνωρίζω πῶς νά φέρωμαι καί ὅταν ἔχω μέ τό παραπάνω τά ὑλικά ἀγαθά. Σέ κάθε τι πού μοῦ συμβαίνει καί σέ ὅλες τίς περιστάσεις τῆς ζωῆς μου ἔχω μάθει τό μυστικό καί νά χορταίνω καί νά πεινῶ, καί νά κάνω καλή χρῆσι τῶν ἀγαθῶν, ὅταν τά ἔχω μέ ἀφθονία, καί νά ὑπομένω μέ εἰρήνη τήν στέρησι. Τά πάντα ἠμπορῶ καί κατορθώνω μέ τήν δύναμι, πού μού δίνει ὁ Χριστός».

5) Ἔπειτα ἀπό τίς θεοφιλεῖς αὐτές θέσεις τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ἀρκούμενος στίς μέχρι σήμερα ἀποδοχές μου, δηλώνω ὅτι, ἐφόσον ψηφισθῇ ἡ μελετωμένη αὔξησις τῶν ἀποδοχῶν μας, τό χρηματικό αὐτό ποσόν, πλήν ἐλαχίστου μέρους, πού θά κρατῆται γιά ἔκτακτες ἀνάγκες βοηθείας, θά κατατίθεται μέ πάγια ἐντολή στήν Ἐθνική Τράπεζα στόν λογαριασμό τοῦ Κοινωφελοῦς Φιλανθρωπικοῦ Σωματείου μας, ὑπό τήν ἐπωνυμία: «ΦΙΛΟΣΤΟΡΓΙΑ - ΤΣΙΡΙΓΩΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ», τό ὁποῖο ἱδρύθηκε μέ τήν ὑπ’ ἀριθ. Μητρώου 5550/09-10-2025 ἀπόφασιν τοῦ Πρωτοδικείου Πειραιῶς, δημοσιεύθηκε τό Καταστατικό τοῦ Σωματείου, καί ἡ Γενική Συνέλευσις τῆς 14ης Μαρτίου 2026 ἐξέλεξε ὁμόφωνα ἑπτά (7) Τακτικά μέλη τοῦ Δ.Σ. τοῦ Σωματείου διά τά ἑπόμενα τέσσαρα (4) ἔτη, ὑπό τήν Προεδρίαν τοῦ Μητροπολίτου Κυθήρων.

6) Ὑγεία καί Παιδεία εἶναι οἱ δύο βασικοί καί πρωταρχικοί στόχοι τῆς «Φιλοστοργίας». Καλή παιδεία, ἄριστη ὑγειονομική περίθαλψι καί δυνατότητα ἐπαρκοῦς ὑποστήριξης τῶν εὐάλωτων ὁμάδων τοῦ πληθυσμοῦ.

Στούς τομεῖς, ὅμως, τῆς Παιδείας καί τῆς Ὑγείας, παρά τήν ὕπαρξι Σχολείων καί, ἰδίως, παρά τήν ἀπόκτησι ἑνός Γενικοῦ Νοσοκομείου – προτύπου γιά τήν Ἑλλάδα, ἔχει προκύψει ἡ ἀδήριτη ἀνάγκη στεγάσεως, τόσο τῶν ἐκπαιδευτικῶν, ὅσο καί τῶν ἰατρῶν.

Οἱ χαμηλές ἀποδοχές τῶν λειτουργῶν τῆς Παιδείας, ἀλλά καί τῶν ἰατρῶν, ἀποτρέπουν ὅλους σχεδόν τούς ὑποψηφίους νά ἐπιλέξουν τά Κύθηρα ὡς τόπο ἐργασίας τους.

Γι’ αὐτό ἔχουμε ἔλλειψι ἐκπαιδευτικῶν ἐπί μῆνες, μετά τήν ἔναρξι τοῦ σχολικοῦ ἔτους, καί ἰατρῶν.

Δεκατέσσερες (14) θέσεις ἰατρῶν εἶναι θεσμοθετημένες γιά τό Νοσοκομεῖο μας καί ἀπό αὐτές εἶναι καλυμμένες μόνο τέσσερες (4) ἐπί τοῦ παρόντος.

Πρέπει νά ἐξασφαλισθοῦν κατοικίες καί κάποια ἐπιδόματα. Εἶναι ἀνάγκη ἄμεσης κατασκευῆς καταλυμάτων.

Αὐτά θά ἀποτελέσουν ἰσχυρό κίνητρο ἐπιλογῆς τῶν Κυθήρων ἀπό ἰατρούς καί ἐκπαιδευτικούς, καί 

1) Ἡ ὡς ἄνω προσφορά μου, πού θά προκύψη ἀπό τήν αὔξησι τῆς μισθοδοσίας, γιά τό σπουδαῖο ἔργο τῆς «Φιλοστοργίας», ἀσφαλῶς εἶναι ἐλάχιστη.

Εἴθε, ὅμως, νά ἀποτελέση τό «προζύμι»γιά κάτι περισσότερο καί γιά τήν πραγμάτωσι τῶν ὡς ἄνω στόχων μας. 

Ἔχουμε ἀποταθῆ σέ ὅλους τούς Συλλόγους καί τά Σωματεῖα τῶν Κυθήρων, ἐντός κάι ἐκτός Ἑλλάδος.

Ἐλπίζουμε καί προσδοκοῦμε νά γίνη τό θαῦμα!

Οἱ ἐνταῦθα καί ἁπανταχοῦ τῆς γῆς εὐποροῦντες συμπατριῶτες μας Κυθήριοι καί οἱ Φιλοκυθήριοι εἴθε νά πράξουν πᾶν τό δυνατόν ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς ἰδιαιτέρας πατρίδας των. 

Saviour Machine - Child in Silence

 

Όσο περίμενα τον καφέ μου...

 

Μου συνέβη χθες. Πηγαίνοντας στην εκκλησία σταμάτησα σε έναν φούρνο vegan(Holy Llama) για να πάρω έναν καφέ και κάτι να φάω. Ο φούρνος αυτός έχει και τραπεζάκια. Όσο μου έφτιαχνε η κοπέλα τον καφέ, παρεμπιπτόντως καταπληκτικό καφέ φτιάχνει η συγκεκριμένη, σηκώνεται ένα θηριώδης Αμερικάνος(μπροστά του φαινόμουν μικροσκοπικός και είμαι 1.80 και 98 κιλά) που καθόταν με την οικογένειά του και έρχεται στο ταμείο. Βγάζει χρήματα και λέει στην κοπέλα: "θα πληρώσω εγώ". Η κοπέλα ρώτησε τι είχαν πάρει και της εξήγησε ότι δεν εννοούσε τα δικά τους αφού δεν θα έφευγαν ακόμη αλλά τα δικά μου. Ακολούθησαν αστεία που περιλάμβαναν και την αύξηση των μισθών των μητροπολιτών κλπ. Τον ευχαρίστησα και τον ρώτησα γιατί το έκανε αυτό. Μου απάντησε ως εξής: "Δεν τυχαίνει συχνά να συναντήσω κάποιον άνθρωπο προσφοράς, κάποιον που προσφέρει στην κοινωνία, οπότε κι εγώ είπα να ανταποδώσω με κάτι συμβολικό". Δεν μου έχει τύχει ξανά κάτι τέτοιο. Και αν μη τι άλλο ήταν μια πράξη και μια κουβέντα που με ταρακούνησε. Ίσως και μου έδωσε να καταλάβω καλύτερα το  είδος ευθύνης που φέρουμε οι κληρικοί. Κοίτα τι μπορεί να συμβεί περιμένοντας έναν καφέ!

Trouble - Psalm 9

 

Μισθοί και Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων

 

Άλλο ένα για τις αυξήσεις των μισθών των αρχιερέων. Έγιναν υποθέτω για να εξισωθούν και μισθολογικά, γιατί στα χαρτιά είναι ήδη, με διοικητές οργανισμών και ανώτερους δικαστικούς. Αυτό είναι ένα αίτημα από τη δεκαετία του '90. Γιατί το θυμήθηκε τώρα η κυβέρνηση; Ο καθένας θα πει τα δικά του. 

Κερδίζει η κυβέρνηση; Ναι. Ο κόσμος ασχολείται με τις αυξήσεις μισθών 85 περίπου ανθρώπων, δηλαδή με ένα μικρό τελικά ποσό και αφήνει τα σκάνδαλα δισεκατομμυρίων. Από την άλλη, η πιο σφοδρή κριτική θα γίνει από τους αριστερούς ή αριστερόστροφους  με τη γνωστή ελληνική  αμετροέπεια στα κοινωνικά δίκτυα. Θα τα διαβάσουν και οι πιο συντηρητικοί και θα το σκεφτούν δεύτερη φορά πριν ψηφίσουν άλλο κόμμα από την ΝΔ, καθώς αυτή, φαίνεται να είναι φιλική προς την Εκκλησία. Όπως και να έχει , στρίμωξε αρκετό κόσμο. Γι' αυτό και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, δεν σήκωσαν ψηλά το θέμα. Αν είπαν και τίποτα. 

Παρένθεση: Η σύγκριση μισθού μητροπολίτη με γιατρό ή καθηγητή είναι εκ του πονηρού. Η σύγκριση η σωστή είναι παπά με γιατρό ή δάσκαλο ή καθηγητή κλπ κλπ και ο μητροπολίτης συγκρίνεται με τον διοικητή νοσοκομείου. Και άμισθους κληρικούς έχουμε, άλλους άμισθους λειτουργούς δεν έχουμε. 

Αφού τέλειωσα με αυτά τα όμορφα να μπω και στο ζουμί της υπόθεσης. Τα χρήματα τελικά πρέπει να τα πάρουν ή όχι; Νομικά ναι. Και αν γινόταν το '96 δεν θα ασχολιόταν κανείς. Σήμερα όμως; Σε αυτή τη κατάσταση; Θα θυμίσω τον Άγιο Ιωάννη τον Ελεήμονα. Αυτός έλεγε πως «Εάν κάποιος μπορούσε, χωρίς κακή πρόθεση, να γδύσει τους πλουσίους μέχρι το πουκάμισό τους για χάρη των φτωχών, δεν θα αμαρτούσε, ιδίως αν εκείνοι ήταν σκληρόκαρδοι φιλάργυροι.» Αν λοιπόν οι αρχιερείς μας τα παραπάνω χρήματα(ούτε καν όλο το πόσο, μέρος αυτού) τα πάρουν από το κράτος για να τα διαθέσουν σε φτωχούς -το έχω ξαναγράψει- καλώς να τα πάρουν. Δεν υπάρχει καλύτερη απάντηση σε όλη αυτή τη φασαρία που ξεσηκώθηκε. Αν όχι -δικαίωμά τους κι αυτό- ας πράξουν ό,τι νομίζουν. 

Αυτά τα ολίγα για το θέμα που έτσι κι αλλιώς σε λίγες μέρες θα ξεχαστεί όπως και όλα στην Ελλάδα. Απλά είναι πιασάρικο και κάποιοι βγάζουν το άχτι τους ανέξοδα ως συνήθως. 

Υγ. Η αλήθεια είναι ότι τα ακούμε εμείς οι απλοί παπάδες γι' αυτή την αύξηση χωρίς να έχουμε καμία σχέση με το ζήτημα. Δεν είναι η πρώτη φορά, δε θα είναι η τελευταία. Δεν έγινε και τίποτα στην τελική. Υγεία να 'χουμε!

Υγ1. Διαχωρισμός δε γίνεται αν δεν το θέλουν ειλικρινά και οι δύο πλευρές. Θέλει μακρά και πολυέξοδα δικαστήρια και θα δυσκολευτούν και οι δυο πλευρές. Άσε που θα χάσουν και οι δύο. Ειδικά όταν αρχίσουμε τα "τι σου έδωσα, τι μου χρωστάς". Τα χρυσόβουλα τα βυζαντινά και τα οθωμανικά αναγνωρίζονται γιατί υπάρχει συνέχεια των κρατών ανεξάρτητα από το ποιος είναι επικεφαλής. Ισχύει και στην Ευρώπη το ίδιο. 

Υγ2. Δε νομίζω πως οι Μητροπολίτες επηρεάζουν ψηφοφόρους. Ελάχιστους. Ούτε τους παπάδες δεν επηρεάζουν.

Υγ3. Εκτιμήσεις είναι τα παραπάνω, με αρκετή πιθανότητα λάθους. Δεν διεκδικώ κανένα αλάθητο. 

Memento Mori - Little Anne Is Not An Angel

 

Στημένο

 

Το σκηνικό είναι μόνιμα στημένο. Ό,τι και να γίνει κακό ή παλαβό το σχόλιο που συνοδεύει είναι έτοιμο. "Σίγουρα αυτός-ή (που έχει κάνει το κακό) κάθε Κυριακή πηγαίνει στην εκκλησία". Είτε πρόκειται για τη τύπισσα με τα κεφαλάρια(τρόμαξα να καταλάβω τι στην ευχή είναι τα ρημάδια τα κεφαλάρια), είτε κάποιος φόλιασε γάτες ή σκύλους, είτε κάποιος σκότωσε τη γυναίκα/κοπέλα του, είτε κοιμόταν στο μπαλκόνι και ροχάλιζε δυνατά. Από πού προκύπτει ότι όλοι οι παραπάνω εκκλησιάζονται; Από πουθενά. Από το έτσι του κατέβηκε κάποιου, το έγραψε και έσπευσαν και άλλοι να συμφωνήσουν. Θεωρώντας πως έτσι προωθούν την ιδεολογία-άποψη-κοσμοθεωρία τους. Δημιουργούν έτσι ένα είδος "ανωτερότητας" για τον εαυτό τους απέναντι σε εκείνους που θέλουν να χρωματίσουν ως εχθρούς τους. Χωρίς να χρειαστεί να κοιτάξουν μέσα τους και να δουν αν η ιδεολογία-οπτική τους είναι αποτέλεσμα της θέλησής τους για έναν πιο δίκαιο κόσμο ή μάλλον η δικαιολόγηση του φθόνου και της ζήλειας τους για τους άλλους...

Οι άγιοι πολεμιστές Αλέξανδρος Περεσβιέτ και Ανδρέας Οσλιάμπια

 

Η ρωσική ιστορία είναι πλούσια σε παραδείγματα αυτοθυσίας. Ανάμεσα στις πιο εμβληματικές μορφές βρίσκονται οι άγιοι μοναχοί-πολεμιστές Αλέξανδρος Περεσβιέτ και Ανδρέας Οσλιάμπια, των οποίων τα ονόματα συνδέθηκαν για πάντα με τη Μάχη του Κουλίκοβο το 1380, μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ρωσικής μεσαιωνικής ιστορίας.

Ο Αλέξανδρος Περεσβιέτ καταγόταν από το Μπριάνσκ και ανήκε στην τάξη των βογιάρων. Ήταν ήδη γνωστός για τη σωματική του δύναμη και την πολεμική του ανδρεία πριν εγκαταλείψει τον κόσμο και ακολουθήσει τη μοναχική ζωή. Αργότερα εκάρη μοναχός και έλαβε το Μέγα Σχήμα στη Μονή της Αγίας Τριάδος του αγίου Σεργίου του Ραντονέζ. Ο συνασκητής του Ανδρέας Οσλιάμπια είχε επίσης πολεμική πείρα πριν ακολουθήσει τον μοναχικό βίο.

Όταν ο μεγάλος πρίγκιπας Δημήτριος Ντονσκόι ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει τα στρατεύματα του Μαμάι, ζήτησε την ευλογία του αγίου Σεργίου του Ραντονέζ. Σύμφωνα με το «Διήγημα της Μάχης του Μαμάι», ο άγιος όχι μόνο ευλόγησε την εκστρατεία αλλά έστειλε μαζί με τον πρίγκιπα και δύο από τους μοναχούς του, τον Περεσβιέτ και τον Οσλιάμπια.

Ο πρίγκιπας είπε:

«Πάτερ, δώσε μου δύο από τους αδελφούς σου, τον Αλέξανδρο Περεσβιέτ και τον Ανδρέα Οσλιάμπια, και έτσι θα ενισχύσεις τον στρατό μας.»

Τότε ο άγιος Σέργιος κάλεσε τους δύο μοναχούς και τους πρόσταξε να ακολουθήσουν τον πρίγκιπα. Ήταν ήδη γνωστοί ως γενναίοι πολεμιστές και είχαν δοκιμαστεί σε πολλές μάχες πριν από τη μοναχική τους κουρά.

Αντί να τους δώσει όπλα, τους όπλισε με τον Σταυρό του Χριστού. Έραψε τον ζωοποιό Σταυρό επάνω στα μοναχικά τους ενδύματα και τους είπε:

«Η ειρήνη να είναι μαζί σας, αδελφοί μου. Αγωνιστείτε με ανδρεία για την πίστη του Χριστού και για όλη την Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη.»

Κατόπιν ευλόγησε τον πρίγκιπα και ολόκληρο το στράτευμα.

Η συμμετοχή των δύο μοναχών στη μάχη προκάλεσε αργότερα απορίες και συζητήσεις. Πράγματι, ο μοναχικός βίος δεν συμβιβάζεται με την αφαίρεση ανθρώπινης ζωής. Ορισμένοι ιστορικοί αμφισβήτησαν ακόμη και την ιστορικότητα της παρουσίας τους στο πεδίο της μάχης. Άλλοι όμως θεωρούν ότι ο άγιος Σέργιος και ο Δημήτριος Ντονσκόι αντιλαμβάνονταν την εκστρατεία εναντίον του Μαμάι ως αγώνα υπεράσπισης του λαού και της πίστης, γεγονός που εξηγεί αυτή τη μοναδική εξαίρεση.

Το πρωί της 8ης Σεπτεμβρίου 1380, ημέρα του Γενεσίου της Θεοτόκου σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο, οι δύο στρατοί παρατάχθηκαν στο πεδίο του Κουλίκοβο. Σύμφωνα με το έθιμο της εποχής, πριν από τη γενική σύγκρουση επρόκειτο να διεξαχθεί μονομαχία ανάμεσα στους ισχυρότερους πολεμιστές των δύο πλευρών.

Από το στρατόπεδο των Τατάρων προχώρησε ο γιγαντόσωμος Τσελουμπέι, γνωστός και ως Τεμίρ-Μούρζα. Οι χρονικογράφοι τον περιγράφουν ως άνδρα τεράστιας σωματικής δύναμης, που προκαλούσε τους αντιπάλους του να αναμετρηθούν μαζί του.

Τότε ο Αλέξανδρος Περεσβιέτ βγήκε από τις ρωσικές γραμμές.

«Αυτός ζητά έναν αντίπαλο αντάξιό του», είπε. «Θα τον αντιμετωπίσω εγώ.»

Πριν ξεκινήσει, στράφηκε προς τους συμπολεμιστές του και είπε:

«Πατέρες και αδελφοί, συγχωρήστε με για όσα σας λύπησα. Αδελφέ Ανδρέα, προσευχήσου για μένα στον Θεό.»

Και καθώς όρμησε προς τον αντίπαλό του αναφώνησε:

«Πάτερ Σέργιε, ενίσχυσέ με με τις προσευχές σου.»

Οι δύο άνδρες επιτέθηκαν ο ένας στον άλλον έφιπποι. Τα δόρατά τους χτύπησαν με τέτοια δύναμη ώστε και οι δύο διαπεράστηκαν θανάσιμα. Έπεσαν από τα άλογά τους και πέθαναν σχεδόν ταυτόχρονα.

Οι Ρώσοι χρονικογράφοι θεώρησαν ότι, παρότι η μονομαχία δεν είχε νικητή με τη στενή στρατιωτική έννοια, το θάρρος του Περεσβιέτ ενέπνευσε βαθιά τον στρατό. Ο ίδιος ο Δημήτριος φέρεται να είπε:

«Βλέπετε, αδελφοί, ποιος άρχισε τη μάχη. Ο Αλέξανδρος Περεσβιέτ κατέβαλε τον φοβερό αυτόν πολεμιστή και έσωσε πολλούς από βέβαιο θάνατο.»

Αμέσως μετά άρχισε η μεγάλη σύγκρουση. Το ιππικό της Χρυσής Ορδής εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση και για αρκετή ώρα η έκβαση της μάχης παρέμενε αβέβαιη. Τελικά, το κρυμμένο σύνταγμα του πρίγκιπα Βλαδίμηρου του Σερπούχοφ επιτέθηκε από τα νώτα και έγειρε οριστικά την πλάστιγγα υπέρ των Ρώσων. Ο στρατός του Μαμάι διαλύθηκε και τράπηκε σε φυγή.

Κατά την παράδοση, και ο Ανδρέας Οσλιάμπια έπεσε στη μάχη. Τα σώματα των δύο μοναχών μεταφέρθηκαν αργότερα στη Μόσχα και ενταφιάστηκαν στη Μονή Σιμόνοφ, στον ναό της Γεννήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Ο τόπος ταφής τους έγινε σύντομα τόπος προσκυνήματος και ιδιαίτερης τιμής. Με το πέρασμα των αιώνων οι δύο μοναχοί αναγνωρίστηκαν ως άγιοι και παρέμειναν σύμβολα χριστιανικής αυταπάρνησης και ανδρείας.

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση η μονή έκλεισε και ο ναός πέρασε σε κοσμική χρήση. Οι τάφοι των δύο ηρώων βρέθηκαν μέσα στον χώρο εργοστασιακών εγκαταστάσεων και για πολλά χρόνια η μνήμη τους παραμερίστηκε. Ωστόσο δεν λησμονήθηκαν ολοκληρωτικά. Το 1980, κατά τον εορτασμό των εξακοσίων ετών από τη Μάχη του Κουλίκοβο, οι τάφοι τους αναγνωρίστηκαν ως ιστορικά μνημεία υπό κρατική προστασία. Λίγα χρόνια αργότερα, κατά τους εορτασμούς της χιλιετηρίδας του εκχριστιανισμού των Ρως, ο ναός αποδόθηκε ξανά στη λατρεία.

Μέχρι σήμερα οι άγιοι Αλέξανδρος Περεσβιέτ και Ανδρέας Οσλιάμπια τιμώνται στη ρωσική εκκλησιαστική παράδοση ως μοναχοί που προσέφεραν τη ζωή τους για τους αδελφούς τους, συνδυάζοντας στο πρόσωπό τους την ασκητική αφιέρωση με την έσχατη αυτοθυσία.

Με πληροφορίες από το https://en.topwar.ru/14356-za-drugi-svoya-legendy-russkogo-voinstva-pravoslavnye-bogatyri-aleksandr-peresvet-i-andrey-oslyabya.html και το http://stonecarving.ru/peresvet.html (και τη βοήθεια του ChatGPT στη μετάφραση)

Count Raven - Until Death Do Us Part

 

Καθαίρεση

Δεν ξέρω το πώς και το γιατί στην περίπτωση του πρ. Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού. Από αυτά που βγήκαν στη δημοσιότητα, πρόκειται για έναν μάλλον πιο συντηρητικό μητροπολίτη που κάνει...ό,τι κάνουν αυτού του τύπου οι μητροπολίτες και κληρικοί. Πιθανόν να ήταν και δύσκολη η συνεργασία μαζί του. Δε βλέπω όμως κάτι που να δικαιολογεί την καθαίρεση. Καταλαβαίνω ότι μάλλον τους έπρηξε τα συκώτια κάτω στη Κύπρο αλλά μάλλον υπερβολική η απόφαση. Μπορεί να κάνω και λάθος αλλά ρε παιδί μου, αυτό που έχουμε στην Εκκλησία, κατήγορος και δικαστής να είναι το ίδιο πρόσωπο, δεν είναι και ό,τι καλύτερο...

Memento Mori - To Travel Within

 

Των Αγίων Πάντων

Πολλοί που στον κόσμο τούτο είναι πρώτοι, μετά τη Δευτέρα Παρουσία θα είναι τελευταίοι και πολλοί που είναι εδώ τελευταίοι θα είναι πρώτοι. 

Ξεκάθαρα είναι τα λόγια του Ιησού στη σημερινή περικοπή. Εμείς όμως δυσκολευόμαστε ή δε θέλουμε να τα καταλάβουμε. 

Πρώτα απ' όλα ο Χριστός δεν δικαιολογεί τις ανισότητες ούτε και δίνει μια εύκολη παρηγοριά. Γιατί εδώ δε μιλάει για τους φτωχούς και τους "τελευταίους" μιας κοινωνίας γενικά. Μιλάει για όλους εκείνους που άφησαν αξιώματα και θέσεις, ακόμα και κοινωνική και οικογενειακή ζωή όταν χρειάστηκε για χάρη Του. Μιλάει για εκείνους που σηκώνουν τον σταυρό Τους για χάρη Του. Όποιον εκούσια βρίσκεται εκτός του παιχνιδιού και των μηχανισμών πλουτισμού και εξουσίας. 

Αντίθετα, εκείνοι που θα αρνηθούν τον Χριστό για χάρη του πλούτου, της δόξας και της εξουσίας, θα βρεθούν τελευταίοι μετά την Ανάσταση των νεκρών;

Τι σημαίνει όμως αρνούμαι τον Χριστό; Σημαίνει ότι φωνάζω πως είμαι άθεος; Ίσως αλλά όχι μόνο. Μπορεί να λέω πως πιστεύω στον Χριστό, μπορεί να εκκλησιάζομαι τακτικά αλλά παρ' όλα αυτά να Τον αρνούμαι. Πώς; 

Όταν αρνούμαι το "Αγαπάτε Αλλήλους". Όταν δε δίνω δηλαδή δεκάρα τσακιστή για τους άλλους. Όταν δεν επισκέπτομαι ασθενείς, φυλακισμένους, πεινασμένους και διψασμένους, όταν δηλαδή δεν παίρνω το μέρος των αδυνάτων, των κατατρεγμένων, των καταδιωγμένων, των προσφύγων. 

Ακόμα και όταν αρνούμαι τη Μεταμόρφωση του Κυρίου, αποφεύγοντας να αναγνωρίσω πως και η ύλη μεταμορφώθηκε μαζί Του στο όρος Θαβώρ και συνεχίζω να εκμεταλλεύομαι και να καταστρέφω το περιβάλλον είτε για να κερδίσω πλούτη είτε για διασκέδαση. 

Υπάρχουν και άλλοι πολλοί τρόποι. Όταν δικαιολογώ τον φόνο κάποιας που που απάτησε τον σύζυγό της από τον τελευταίο. Δεν ακυρώνω εκείνη τη στιγμή την επέμβαση του Χριστού στον λιθοβολισμό της μοιχαλίδας; 

Γι' αυτό να είμαστε προσεκτικοί. Να ελέγχουμε τι λέμε και τι κάνουμε. Αλλά και τι σκεφτόμαστε. Ο Κύριος μίλησε και δίδαξε απλά. Ίσως πιο απλά από όλους τους σοφούς ιδρυτές θρησκειών στον κόσμο. Γιατί; Γιατί η Αλήθεια είναι απλή. Και πρέπει να είναι απλή ώστε να μπορεί να αποτελεί οδηγό μας και κριτήριο σε κάθε στιγμή της ζωής μας. 

Cathedral - Midnight Mountain

 

Μισθολογικά

 

Ξαφνικά προέκυψε θέμα με τις αυξήσεις, μεγάλες και γενναίες, στον μισθό των Αρχιερέων στην Εκκλησία της Ελλάδας. Δε νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει με κάποια προσπάθεια ώστε να μιλήσουν υπέρ της κυβέρνησης οι αρχιερείς ή ακόμα περισσότερο να "πείσουν" τους κληρικούς τους να ψηφίσουν. Είναι χαζό σαν σκέψη. Δε νομίζω πως θα έχει αποτέλεσμα. Ούτε πιστεύω πως θα πειστεί έτσι κόσμος που εκκλησιάζεται. 

Μοιάζει λίγο με τη περίπτωση των αυξήσεων των δικαστικών, βέβαια εκείνοι τις αποφασίζουν και τις εγκρίνουν μόνοι τους. Ίσως για να γίνει εξίσωση με διοικητές δημοσίων οργανισμών; Δεν ξέρω.

 Όπως και να 'χει, αυτή είναι μια καλή ευκαιρία για τους Αρχιερείς να αρνηθούν την αύξηση και να ζητήσουν τα χρήματα να πάνε σε κάποιον άλλον σκοπό. Και θα είναι και ετήσιο αυτό το ποσό. Ή ας μαζεύουν το ποσό και ας το δίνουν κάθε μήνα και σε διαφορετικό σκοπό. Μετά ποιος θα πει κουβέντα; Κανείς. Βέβαια, δε θα πω εγώ στον καθένα πως να χειριστεί τα μισθολογικά του. Απλές σκέψεις κάνω.  

Stratovarius - Visions (Southern Cross)

 

Η ψυχή του ιερέα - Ιρλανδικός θρύλος

 

https://sacred-texts.com/neu/celt/ali/ali011.htm

Παλιά υπήρχαν σπουδαίες σχολές στην Ιρλανδία που πρόσφεραν κάθε είδους μόρφωση στον λαό. Ακόμη και οι πιο φτωχοί είχαν τότε περισσότερες γνώσεις απ' όσες έχει σήμερα ένας ευγενής. Όσο για τους ιερείς, η μόρφωσή τους ξεπερνούσε κάθε φαντασία. Η φήμη της Ιρλανδίας είχε απλωθεί σε όλο τον κόσμο, και πολλοί ξένοι βασιλιάδες έστελναν τους γιους τους εκεί για να σπουδάσουν.

Εκείνο τον καιρό, σε μια από αυτές τις σχολές φοιτούσε ένα μικρό αγόρι που είχε καταπλήξει τους πάντες με την εξυπνάδα του. Οι γονείς του ήταν απλοί εργάτες, πάρα πολύ φτωχοί. Όμως, όσο μικρός και άπορος κι αν ήταν, κανένας γιος βασιλιά ή άρχοντα δεν μπορούσε να τον παραβγεί στα γράμματα. Ακόμη και οι δάσκαλοι ένιωθαν ντροπή μπροστά του, γιατί εκεί που προσπαθούσαν να του μάθουν κάτι, εκείνος τους αποκάλυπτε πράγματα που δεν είχαν ξανακούσει ποτέ, βγάζοντάς τους ανίδεους. Το μεγάλο του ταλέντο ήταν η ρητορική και η συζήτηση. Μπορούσε να μιλάει με τις ώρες, μέχρι να σου αποδείξει ότι το μαύρο είναι άσπρο. Κι όταν πια παραδινόσουν—γιατί κανείς δεν μπορούσε να τον νικήσει στα λόγια—γύριζε την κουβέντα και σου αποδείκνυε ότι το άσπρο είναι μαύρο, ή ότι δεν υπάρχουν καν χρώματα στον κόσμο.

Όταν μεγάλωσε, οι φτωχοί γονείς του, γεμάτοι περηφάνεια, αποφάσισαν να τον σπουδάσουν ιερέα. Τα κατάφεραν στο τέλος, αν και χρειάστηκε σχεδόν να λιμοκτονήσουν για να μαζέψουν τα χρήματα. Άλλος τέτοιος σοφός δεν υπήρχε στην Ιρλανδία. Στις συζητήσεις παρέμενε ανίκητος· κανείς δεν μπορούσε να σταθεί απέναντί του. Ακόμη και οι Επίσκοποι προσπάθησαν να αναμετρηθούν μαζί του, αλλά εκείνος τους απέδειξε αμέσως ότι δεν ήξεραν απολύτως τίποτα.

Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν άλλοι δάσκαλοι, οπότε οι ιερείς μόρφωναν τον λαό. Και επειδή αυτός ο άνθρωπος ήταν ο πιο ευφυής σε ολόκληρη τη χώρα, όλοι οι ξένοι ηγεμόνες τού έστελναν τους γιους τους, μέχρι που δεν είχε πια άλλο χώρο στο σπίτι του για να τους στεγάσει. Έτσι, έγινε απίστευτα υπερήφανος και άρχισε να ξεχνάει την ταπεινή του καταγωγή. Το χειρότερο όμως ήταν ότι ξέχασε και τον ίδιο τον Θεό, που του είχε χαρίσει αυτό το χάρισμα.

Η μανία της επιχειρηματολογίας τον τύφλωσε. Ξεκινώντας από το ένα πράγμα, έφτασε στο άλλο: απέδειξε ότι δεν υπάρχει Καθαρτήριο, μετά ότι δεν υπάρχει κόλαση, μετά ούτε παράδεισος, ούτε Θεός. Στο τέλος, ισχυρίστηκε ότι οι άνθρωποι δεν έχουν ψυχή, ότι δεν διαφέρουν σε τίποτα από έναν σκύλο ή μια αγελάδα και ότι με τον θάνατο σβήνουν τα πάντα.

«Είδε ποτέ κανείς την ψυχή;» έλεγε. «Αν μου δείξετε μία, θα πιστέψω».

Κανείς δεν ήξερε τι να του απαντήσει. Στο τέλος, όλοι πείστηκαν πως, αφού δεν υπάρχει άλλη ζωή, ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει σε τούτο τον κόσμο. Ο ίδιος ο ιερέας έδωσε το παράδειγμα, παίρνοντας για γυναίκα του μια πανέμορφη κοπέλα. Επειδή όμως κανένας ιερέας ή επίσκοπος στη χώρα δεν δεχόταν να τους παντρέψει, αναγκάστηκε να διαβάσει την ακολουθία του γάμου μόνος του, στον εαυτό του. Το σκάνδαλο ήταν τεράστιο, αλλά κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει. Όλοι οι γιοι των βασιλιάδων ήταν με το μέρος του και θα κατέσφαζαν όποιον προσπαθούσε να μπει εμπόδιο στις ανόσιες πράξεις του. Καημένα παιδιά, τον πίστευαν τυφλά και θεωρούσαν κάθε του λέξη αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Με αυτόν τον τρόπο οι ιδέες του απλώθηκαν παντού και ο κόσμος είχε πάρει την κατηφόρα. Μια νύχτα, όμως, κατέβηκε ένας άγγελος από τον ουρανό και του ανακοίνωσε ότι του απέμεναν μόνο είκοσι τέσσερις ώρες ζωής. Ο ιερέας άρχισε να τρέμει και ζήτησε λίγο παραπάνω χρόνο.

Όμως ο άγγελος ήταν ανένδοτος.

«Τον χρόνο τι τον θέλεις, αμαρτωλέ;» τον ρώτησε.

«Ω, κύριέ μου, λυπήσου τη φτωχή μου ψυχή!» ικέτευσε ο ιερέας.

«Α, μάλιστα! Έχεις ψυχή, λοιπόν;» είπε ο άγγελος. «Και πώς το ανακάλυψες αυτό;»

«Φτερουγίζει μέσα μου από την ώρα που εμφανίστηκες», απάντησε ο ιερέας. «Τι ανόητος που ήμουν, πώς δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα;»

«Όντως, ανόητος», συμφώνησε ο άγγελος. «Σε τι σε ωφέλησε όλη σου η σοφία, όταν δεν μπόρεσε να σου δείξει ότι έχεις ψυχή;»

«Αχ, κύριέ μου», είπε ο ιερέας, «αφού είναι να πεθάνω, πες μου, πόσο γρήγορα θα πάω στον Παράδεισο;»

«Ποτέ», απάντησε ο άγγελος. «Αρνήθηκες την ύπαρξή του».

«Τότε, κύριέ μου, μπορώ να πάω στο Καθαρτήριο;»

«Αρνήθηκες και το Καθαρτήριο. Πρέπει να πας κατευθείαν στην Κόλαση», είπε ο άγγελος.

«Μα, κύριέ μου, αρνήθηκα και την Κόλαση», απάντησε ο ιερέας, «οπότε δεν μπορείς να με στείλεις ούτε εκεί».

Ο άγγελος βρέθηκε σε αμηχανία.

«Λοιπόν», του είπε, «να τι μπορώ να κάνω για σένα. Ή θα ζήσεις άλλα εκατό χρόνια στη γη απολαμβάνοντας κάθε ηδονή και μετά θα ριχτείς για πάντα στην κόλαση, ή θα πεθάνεις σε είκοσι τέσσερις ώρες μέσα σε φρικτούς πόνους και θα περάσεις από το Καθαρτήριο, όπου θα μείνεις μέχρι την Ημέρα της Κρίσης. Αυτό, όμως, με μία προϋπόθεση: να βρεις έστω έναν άνθρωπο που να πιστεύει. Μέσα από τη δική του πίστη θα σου δοθεί χάρη και θα σωθεί η ψυχή σου».

Ο ιερέας δεν χρειάστηκε ούτε πέντε λεπτά για να αποφασίσει. «Προτιμώ τον θάνατο σε είκοσι τέσσερις ώρες», είπε, «ώστε να σωθεί η ψυχή μου στο τέλος».

Ο άγγελος του έδωσε οδηγίες για το τι έπρεπε να κάνει και εξαφανίστηκε.

Αμέσως, ο ιερέας μπήκε στη μεγάλη αίθουσα όπου κάθονταν οι μαθητές του και οι γιοι των βασιλιάδων και τους φώναξε:

«Πείτε μου την αλήθεια και μη φοβηθείτε να με αντικρούσετε. Ποια είναι η πίστη σας; Έχουν οι άνθρωποι ψυχή;»

«Δάσκαλε», απάντησαν εκείνοι, «κάποτε πιστεύαμε ότι οι άνθρωποι έχουν ψυχή. Όμως, χάρη στη διδασκαλία σου, δεν το πιστεύουμε πια. Δεν υπάρχει κόλαση, δεν υπάρχει παράδεισος, δεν υπάρχει Θεός. Αυτή είναι η πίστη μας, γιατί εσύ μας την έμαθες».

Ο ιερέας χλώμιασε από τον τρόμο και φώναξε:

«Ακούστε με! Σας είπα ψέματα. Υπάρχει Θεός και ο άνθρωπος έχει αθάνατη ψυχή. Τώρα πιστεύω όλα όσα αρνιόμουν πριν!»

Όμως η φωνή του πνίγηκε μέσα στα γέλια τους, γιατί νόμιζαν ότι απλώς τους προκαλούσε σε μια ακόμα συζήτηση.

«Απόδειξέ το, δάσκαλε!» φώναζαν γελώντας. «Απόδειξέ το! Ποιος είδε ποτέ τον Θεό; Ποιος είδε ποτέ την ψυχή;»

Όλη η αίθουσα σείστηκε από τα γέλια.

Ο ιερέας σηκώθηκε να τους απαντήσει, αλλά δεν έβγαινε λέξη από το στόμα του. Όλη η ευγλωττία και η δύναμη των επιχειρημάτων του είχαν χαθεί. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να σφίγγει απελπισμένα τα χέρια του και να φωνάζει:

«Υπάρχει Θεός! Υπάρχει Θεός! Κύριε, ελέησε την ψυχή μου!»

Εκείνοι άρχισαν να τον κοροϊδεύουν, επαναλαμβάνοντας τα δικά του λόγια:

«Δείξ' τον μας, λοιπόν! Δείξε μας τον Θεό σου!»

Κι εκείνος έφυγε τρέχοντας, στενάζοντας από την απόγνωση, γιατί κατάλαβε ότι κανείς δεν πίστευε πια. Πώς θα σωζόταν τώρα η ψυχή του;

Ύστερα σκέφτηκε τη γυναίκα του.

«Εκείνη θα πιστεύει», είπε μέσα του. «Οι γυναίκες δεν εγκαταλείπουν ποτέ τον Θεό».

Πήγε να τη βρει, όμως εκείνη του είπε ότι πίστευε μόνο ό,τι της είχε μάθει ο ίδιος και ότι μια καλή σύζυγος οφείλει να πιστεύει πρώτα στον άντρα της, πάνω από οτιδήποτε άλλο στον ουρανό και στη γη.

Τότε τον κυρίευσε η απόλυτη απελπισία. Βγήκε τρέχοντας από το σπίτι και ρωτούσε όποιον έβρισκε μπροστά του αν πιστεύει. Όμως όλοι τού έδιναν την ίδια απάντηση:

«Πιστεύουμε μόνο ό,τι μας δίδαξες εσύ». Οι θεωρίες του είχαν απλωθεί σε ολόκληρη την περιοχή.

Καθώς οι ώρες περνούσαν, κόντευε να τρελαθεί από τον φόβο. Έπεσε χάμω σε μια ερημιά, κλαίγοντας και σπαράζοντας από τον τρόμο, γιατί η ώρα του θανάτου του πλησίαζε γρήγορα.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, πέρασε από δίπλα του ένα μικρό παιδί.

«Ο Θεός μαζί σου», του είπε το παιδί ευγενικά.

Ο ιερέας πετάχτηκε επάνω.

«Παιδί μου, εσύ πιστεύεις στον Θεό;» ρώτησε.

«Έρχομαι από μια μακρινή χώρα για να μάθω γι' Αυτόν», απάντησε το παιδί. «Μπορείτε, παρακαλώ, να μου δείξετε πού είναι η καλύτερη σχολή της περιοχής;»

«Η καλύτερη σχολή και ο καλύτερος δάσκαλος είναι εδώ κοντά», είπε ο ιερέας και είπε το όνομά του.

«Ω, όχι σε αυτόν τον άνθρωπο!» απάντησε το παιδί. «Μου είπαν ότι αρνείται τον Θεό, τον παράδεισο, την κόλαση, ακόμα και την ψυχή του ανθρώπου επειδή δεν μπορούμε να τη δούμε. Αλλά εγώ θα τον αποστόμωνα εύκολα».

Ο ιερέας το κοίταξε με αγωνία. «Πώς;» ρώτησε.

«Να», είπε το παιδί, «θα τον ρωτούσα: αφού πιστεύει ότι έχει ζωή, μπορεί να μου τη δείξει;»

«Μα αυτό είναι αδύνατον, παιδί μου», είπε ο ιερέας. «Η ζωή δεν φαίνεται. Την έχουμε μέσα μας, αλλά είναι αόρατη».

«Ε, τότε, αφού έχουμε ζωή παρόλο που δεν τη βλέπουμε, μπορεί να έχουμε και ψυχή, παρόλο που είναι κι αυτή αόρατη», απάντησε το παιδί.

Μόλις ο ιερέας άκουσε αυτά τα λόγια, έπεσε στα γόνατα κλαίγοντας από χαρά. Τώρα ήξερε ότι η ψυχή του είχε σωθεί: είχε βρει επιτέλους έναν άνθρωπο που πίστευε. Εξομολογήθηκε στο παιδί όλη την ιστορία του: την κακία, την περηφάνεια και τη βλασφημία του ενάντια στον Θεό, καθώς και το τι του είχε πει ο άγγελος για τον μοναδικό τρόπο σωτηρίας του μέσω της πίστης και της προσευχής ενός πιστού.

«Τώρα, λοιπόν», είπε στο παιδί, «πάρε αυτόν τον σουγιά και κάρφωσέ τον στο στήθος μου. Συνέχισε να με χτυπάς μέχρι να δεις το πρόσωπό μου να χλωμιάζει από τον θάνατο. Και τότε, πρόσεξε καλά: ένα ζωντανό πλάσμα θα πετάξει έξω από το σώμα μου καθώς θα ξεψυχώ, και τότε θα καταλάβεις ότι η ψυχή μου ανέβηκε στον Θεό. Μόλις το δεις αυτό, τρέξε αμέσως στη σχολή μου και φώναξε όλους τους μαθητές μου να έρθουν να δουν ότι η ψυχή του δασκάλου τους άφησε το σώμα του. Να καταλάβουν ότι όλα όσα τους δίδαξα ήταν ένα ψέμα, γιατί υπάρχει Θεός που τιμωρεί την αμαρτία, υπάρχει Παράδεισος και Κόλαση, και ο άνθρωπος έχει αθάνατη ψυχή, προορισμένη για την αιώνια ευτυχία ή την αιώνια καταδίκη».

«Θα προσευχηθώ για να βρω το κουράγιο να το κάνω», είπε το παιδί.

Γονάτισε και προσευχήθηκε. Όταν σηκώθηκε, πήρε τον σουγιά και τον κάρφωσε στην καρδιά του ιερέα. Τον χτυπούσε ξανά και ξανά, κατακρεουργώντας τις σάρκες του. Όμως ο ιερέας παρέμενε ζωντανός μέσα σε φρικτούς πόνους, γιατί δεν μπορούσε να πεθάνει πριν συμπληρωθούν οι είκοσι τέσσερις ώρες.

Στο τέλος, το μαρτύριο φάνηκε να τελειώνει και το πρόσωπό του πάγωσε στην ακινησία του θανάτου. Τότε το παιδί, που περίμενε, είδε ένα πανέμορφο ζωντανό πλάσμα με τέσσερα κάτασπρα φτερά να βγαίνει από το σώμα του νεκρού, να υψώνεται στον αέρα και να φτερουγίζει γύρω από το κεφάλι του.

Έτρεξε αμέσως και έφερε τους μαθητές. Μόλις το αντίκρισαν, κατάλαβαν όλοι ότι ήταν η ψυχή του δασκάλου τους. Παρακολουθούσαν με δέος και θαυμασμό, μέχρι που το πλάσμα χάθηκε ψηλά στα σύννεφα.

Αυτή ήταν η πρώτη πεταλούδα που εμφανίστηκε ποτέ στην Ιρλανδία. Και από τότε, όλοι ξέρουν ότι οι πεταλούδες είναι οι ψυχές των πεθαμένων που περιμένουν τη στιγμή που θα μπουν στο Καθαρτήριο, για να περάσουν μέσα από τη δοκιμασία στην κάθαρση και την ειρήνη.

Οι σχολές της Ιρλανδίας ερημώθηκαν εντελώς μετά από αυτό. Ο κόσμος έλεγε: «Τι νόημα έχει να πηγαίνεις τόσο μακριά για να σπουδάσεις, όταν ο πιο σοφός άνθρωπος σε ολόκληρη την Ιρλανδία δεν ήξερε αν είχε ψυχή μέχρι τη στιγμή που κόντεψε να τη χάσει, και σώθηκε στο τέλος χάρη στην απλή πίστη ενός μικρού παιδιού;»