Αντώνιος του Ζαντόνσκ, ο διά Χριστόν Σαλός

 

 

Ο Αντώνιος γεννήθηκε το 1726 και καταγόταν από οικογένεια χωρικών της ρωσικής πόλης Ζαντόνσκ και έφερε το επίθετο Αλεξέγιεβιτς. Σε ηλικία εφτά χρονών εξαφανίστηκε από το σπίτι του κατά τη διάρκεια μίας καταιγίδας. Όταν τον βρήκαν δύο εβδομάδες αργότερα σε ένα ποταμάκι στους αγρούς της περιοχής, συμπεριφερόταν πολύ παράξενα. Σ' όλες τις ερωτήσεις, τους απαντούσε ασυνάρτητα ή δεν μιλούσε καθόλου. Το μόνο γνωστό για το διάστημα των δύο αυτών εβδομάδων είναι ότι έτρωγε άγρια φασόλια. Από εκεί και πέρα συνέχισε να ζει ως ένας γιουροντίβι, μέχρι τα 125 του χρόνια που κοιμήθηκε ειρηνικά.

Ντυνόταν πολύ ιδιόρρυθμα, φορώντας πάντοτε άσπρα ρούχα ενώ μία κόκκινη μαντίλα τον έσφιγγε στην μέση και κρατούσε πάντοτε ένα μπαστούνι, καίτοι δεν είχε κανένα πρόβλημα στο περπάτημα

 Οι προσκυνητές που έρχονταν στο λείψανο του Αγίου Τύχωνα στο Ζαντόνσκ, τον αντιμετώπιζαν με πολλή αγάπη και συχνά ζητούσαν τις συμβουλές του και τις ευλογίες του

 Κάποτε δύο γυναίκες που πήγαν κοντά του, του είπαν ότι η μία ήλθε να προσκυνήσει τον Άγιο Τύχωνα και να προσευχηθεί για μία μεγάλη της αμαρτία και η άλλη ότι δεν είχε κάτι ιδιαίτερο που βάρυνε τη συνείδησή της, εκτός από μικροπράγματα, αλλά παρ' όλα αυτά ήρθε να προσκυνήσει.

Τότε ο Αντωνούσκα, όπως τον φώναζαν χαΐδευτικά είπε στην πρώτη: «Πάρε μία μεγάλη πέτρα και ρίξε την όσο πιο μακριά μπορείς» Ύστερα γύρισε στην δεύτερη και της είπε να μαζέψει πολλές μικρές-μικρές πέτρες και να τις πετάξει και εκείνη. Μετά από όλα αυτά τους ξαναλέγει: «Φέρτε πίσω η καθεμιά τις πέτρες σας και βάλτε τις στο σημείο από όπου τις πήρατε» Η πρώτη δεν δυσκολεύτηκε καθόλου, ενώ για την δεύτερη ήταν αδύνατον.

«Πήγαινε», λέει στην πρώτη, «εξομολογήσου τη μεγάλη σου αμαρτία και θα σου συγχωρεθεί». «Ενώ εσύ» είπε στην δεύτερη «που νόμιζες ότι ήσουν εντάξει με τη συνείδησή σου γιατί δεν είχες κάνει παρά μόνο πολλές μικρές καθημερινές αμαρτίες των οποίων η σπουδαιότητα σου φαινόνταν ελάχιστη, να ξέρεις ότι το βάρος όλων αυτών μαζί ξεπερνάει ίσως το βάρος της βαριάς αμαρτίας της συντρόφου σου. Μόνο που θα έχεις μεγαλύτερη δυσκολία να τίς ανακαλύψεις και να τίς ξεφορτωθείς».

 Έτσι ζώντας ο άγιος κοιμήθηκε ειρηνικά στις 29 Σεπτεμβρίου 1851 ημέρα που μέχρι σήμερα η Αγία Ρωσική Εκκλησία τιμά και εορτάζει τη μνήμη του.

Από το βιβλίο του Ίκαρου Πετρίδη «Εμπαίζοντες. Ημείς μωροί διά Χριστόν» εκδ. Μορφή

Ὅσιος Θεόδωρος τοῦ Νόβγκοροντ, ὁ Εγκρατής, ὁ διὰ Χριστὸν Σαλός. 25 Φεβρουαρίου

 

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ἔζησε τὸ 14ο μ.Χ. αἰῶνα καὶ καταγόταν ἀπὸ τὸ Νόβγκοροντ τῆς Ρωσίας, ἐνῶ ἡ ἀκριβὴς χρονολογία τῆς γέννησής του μᾶς εἶναι ἄγνωστη. Οἱ γονεῖς του ὑπῆρξαν φτωχοὶ καὶ μεγάλωσαν τὸν ὅσιο μέσα στὴ στέρηση καὶ τὴ φτώχεια. Ἀπὸ μικρὸς ἐντυπωσιάστηκε ἀπὸ τὰ διάφορα μαρτύρια τῶν ἁγίων ποὺ διάβαζε καὶ ἀφοῦ ὁ ἴδιος δὲν εἶχε τὴν εὐκαιρία νὰ μαρτυρήσει, ὅταν μεγάλωσε ἀποφάσισε νὰ ἀσκηθεῖ στὴ διὰ Χριστὸν σαλότητα, γιὰ νὰ ὑποφέρει ἀπὸ τὴ συμπεριφορὰ ποὺ θὰ ἐκδήλωναν ἀπέναντί του οἱ ἄνθρωποι.

Ἀναφέρεται ὅτι κατοικοῦσε στὶς ὄχθες τοῦ Βόλγα Ποταμοῦ μὲ κάποιον ἄλλο σαλό, ὀνόματι Νικόλαο. Τακτικὰ αὐτοὶ οἱ δυὸ πήγαιναν στὸ γεφύρι τοῦ ποταμοῦ, ὅπου φωνάζοντας καὶ σκουντώντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, προσποιοῦνταν ὅτι τσακώνονταν καὶ ἔπεφταν στὸ τέλος στὸ ποτάμι, χλευάζοντας ἔτσι τοὺς κατοίκους τῆς πόλης, ἐπειδὴ ἦταν χωρισμένοι σὲ δυὸ πολιτικὰ στρατόπεδα. Περισσότερα περιστατικὰ ἀπὸ τὶς συναντήσεις τῶν δυὸ σαλῶν βρίσκουμε στὴ βιογραφία τοῦ Νικόλαου (†27 Ἰουλίου).

Κυκλοφοροῦσε χωρὶς παπούτσια, μισόγυμνος μέσα στοὺς βαρετοὺς χειμῶνες τῆς Ρωσίας. Πολλοὶ τὸν λυπόντουσαν καὶ τοῦ ἔδιναν ροῦχα, τὰ ὁποῖα ὁ Θεόδωρος τὰ ἔδινε ἐλεημοσύνη σὲ ἄλλους φτωχούς. Πῆρε ἀπὸ τὸν Κύριό μας τὸ προφητικὸ χάρισμα, τὸ ὁποῖο καὶ χρησιμοποίησε γιὰ νὰ συνετίζει τοὺς συνανθρώπους του καὶ νὰ προσπαθεῖ νὰ τοὺς προστατέψει ἀπὸ μελλοντικὰ κακά. Μιὰ φορά, γιὰ παράδειγμα, περνώντας ἀπὸ κάποιο μέρος ἄρχισε νὰ φωνάζει ὅτι ὁ τόπος ἐκεῖνος θὰ καθαριστεῖ ἀπὸ τὶς ἀκαθαρσίες ποὺ εἶχε καὶ θὰ φύτρωναν χόρτα. Σὲ λίγες μέρες μιὰ πυρκαγιὰ γύμνωσε τὴν περιοχή. Ἄλλοτε πάλι φώναζε: «Μόνο ἂν ἔρθει ψωμὶ ἀπὸ τὸν Οὐρανό», γιὰ νὰ εἰδοποιήσει γιὰ ἕναν ἐπερχόμενο λιμὸ ἀπὸ ἔλλειψη σταριοῦ.

Ὁ ἅγιος ὑπέμεινε μὲ ὑπέρμετρη ὑπομονὴ τὶς προσβολές, τοὺς ἐμπαιγμούς, τοὺς ἐξευτελισμούς, ἀκόμα καὶ τὶς ὕβρεις πολλὲς φορές, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, στὸν ὁποῖο παρέδωσε εἰρηνικὰ τὴν ἁγία του ψυχή. Ὁ ἴδιος εἶχε ζητήσει νὰ ἐνταφιαστεῖ κοντὰ στὴν ἀγορὰ καὶ ὁ τάφος του ἔγινε ἀργότερα λαϊκὸ προσκύνημα καὶ κτίστηκε ἕνα παρεκκλήσι στὸ σημεῖο ἐκεῖνο, ἀλλὰ καταστράφηκε σχεδὸν ὁλοσχερῶς ἀπὸ τοὺς βομβαρδισμούς τοῦ 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Τὰ λείψανά του μεταφέρθηκαν στὸ ναὸ τοῦ ἁγίου Γεωργίου στὸ Νόβγκοροντ.

Ίκαρος Πετρίδης, Εμπαίζοντες "Ημείς μωροί διά Χριστόν", εκδ. Μορφή

Ότι φαίνεται ευχάριστο στους ανθρώπους...

 

Ότι φαίνεται ευχάριστο στους ανθρώπους δεν είναι και πάντα ευχάριστο στον Θεό. Στον ένα η ψίχα στον άλλο η κόρα. Ο Αδάμ ζούσε στον Παράδεισο και έπεσε, ενώ ο Λωτ σώθηκε στα Σόδομα. Δε σώζονται όλοι οι μοναχοί, δεν πάνε στην κόλαση όλοι οι λαϊκοί. 

 Όσιος Ιβάν Γκρηγκόριεβιτς, ο ανυπόδητος, ο διά Χριστόν Σαλός

Ίκαρος Πετρίδης, Εμπαίζοντες...εκδ. Μορφή

Δίχως σαλότητα δεν μπαίνουμε στη Βασιλεία του Θεού

 

«Αλίμονο, Θεέ μου, Θεέ μου! Τί συμφορά. Δεν υπάρχουν τώρα πια Χριστιανοί. Σχεδόν όλοι έχουν γίνει εχθροί του Χριστού. Λένε πως είμαι τρελός, αλλά καλέ μου, δίχως σαλότητα δεν μπαίνουμε μέσα στη Βασιλεία του Θεού. Για να ζήσουμε σύμφωνα με το Ευαγγέλιο πρέπει 'μαστε τρελοί. Όσο οι άνθρωποι θα είναι λογικοί και ξηρά μυαλά, η Βασιλεία δεν θα ρθει στη γη».

Άγιος Μάξιμος της Μόσχας, ο διά Χριστόν Σαλός, Εμπαίζοντες, εκδ. Μορφή

Ο Άγιος Νικόλαος του Πσκώβ, ο διά Χρίστον Σαλός

 

Ο Άγιος Νικόλαος του Πσκώβ, ο διά Χρίστον Σαλός, κατοικούσε στην πόλη Πσκώβ του Νόβγκοροντ, όπου περιφερόταν στους δρόμους φορώντας κουρέλια, γινόμενος αντικείμενο εμπαιγμών από τους περαστικούς και τα παιδιά. Οi άνθρωποι τον αποκαλούσαν περιπαικτικά «Μικούλα Σβιάτ», δηλαδή Νικόλας ο Άγιος και πίστευαν ότι ήταν ένας τσαρλατάνος θαυματοποιός ή μάγος, ενώ άλλοι τον ευλαβούνταν.

Στις 20 Φεβρουάριου του 1570 μ.Χ. ο Τσάρος Ιβάν ο Τρομερός στα πλαίσια μίας περιοδείας του πέρασε από το Πσκώβ. Όλοι κυριεύτηκαν από πανικό, καθότι ο ηγεμόνας τους ήταν γνωστός για τις λεηλασίες που έκανε, ειδικά στους ναούς. Ήταν η Γ’ Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Σαρακοστής και ο Τσάρος έμπαινε επιβλητικός στην πόλη με τη συνοδεία του. Τότε ο Νικόλαος καβαλώντας το μπαστούνι του, όπως ένα παιδί που μιμείται κάποιον καβαλάρη, εμφανίστηκε και άρχισε να φωνάζει, «Ιβανούσκα, Ιβανούσκα. Είναι καλύτερα να φας το ψωμί και το αλάτι παρά να πίνεις ανθρώπινο αίμα». Ο Τσάρος έδωσε αμέσως εντολή να τον συλλάβουν, αλλά αυτός τρέχοντας ξέφυγε. Στη συνέχεια ο Ιβάν παρέστη στη Θεία Λειτουργία και ακολούθως παρακάθισε σε γεύμα που του πρόσφεραν. Τρώγοντας εξέφρασε την επιθυμία να γνωρίσει το Νικόλαο το σαλό, τον οποίο είχε ακουστά. Προς μεγάλη του έκπληξη είδε τον ίδιο άνθρωπο που συνάντησε προηγουμένως, να του φέρνει ένα κομμάτι ωμό κρέας προτρέποντάς τον να το φάει. «Είμαι χριστιανός και δεν τρώω κρέας τη Σαρακοστή», του απάντησε, για να συνεχίσει ο Νικόλαος, «Aλλά πίνεις όμως το αίμα των χριστιανών. Εξαφανίσου από ’δώ ξένε. Αν καθυστερήσεις δεν θα ξέρεις πως να φύγεις». Πριν καλά- καλά τελειώσει τη φράση του, μπήκε μέσα ο ιπποκόμος του Τσάρου για να του ανακοινώσει ότι ψόφησε το άλογό του. Ο Ιβάν φοβισμένος εγκατέλειψε αμέσως την πόλη.

Ίκαρος Πετρίδης, Εμπαίζοντες "Ημείς μωροί διά Χριστόν", εκδ. Μορφή

«Ιακωβάκης» Αγιαννανίτης

http://www.isagiastriados.com/index.php/articles/agiologia-2/6848-gero-iakovos-iakovakis-salos-i-dia-xriston-salos

 Επιμέλεια Στέλιος Κούκος

Οι πατέρες [οι αγιορείτες πατέρες] τον αντιμετώπιζαν με πολλή συμπάθεια σαν κάποιο πονεμένο [τον μοναχό γερο-Ιάκωβο ή «Ιακωβάκη»]. Ειδικά ο π. Γεράσιμος ο υμνογράφος τον συμπονούσε και τον βοηθούσε όταν πήγαινε στο Κελλί τους.

Τις σαλότητες που έκανε δεν τις θεωρούσαν διά Χριστόν, αλλά σαν αποτέλεσμα της ταλαιπωρίας με το χτύπημα στο κεφάλι και το άτυχο ξεκίνημα της μοναχικής του ζωής. [Αρχικά, είχε διαφωνήσει με τον πρώτο του Γέροντα στο όνομα που θα του έδινε κατά την κουρά του και στη συνέχεια σε κάποια άλλη συνοδεία που πήγε τον κτύπησε ένας παραδελφός στο κεφάλι και μετά όπως έλεγαν «έπαθε»].

Ένας (διά Χριστόν;) σαλός

https://www.pemptousia.gr/2022/05/gero-iakovos-iakovakis-salos-i-dia-christon-salos/

 (Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

[…] Οι πατέρες [οι αγιορείτες πατέρες] τον αντιμετώπιζαν με πολλή συμπάθεια σαν κάποιο πονεμένο [τον μοναχό γερο-Ιάκωβο ή «Ιακωβάκη»]. Ειδικά ο π. Γεράσιμος ο υμνογράφος τον συμπονούσε και τον βοηθούσε όταν πήγαινε στο Κελλί τους.

Τις σαλότητες που έκανε δεν τις θεωρούσαν διά Χριστόν, αλλά σαν αποτέλεσμα της ταλαιπωρίας με το χτύπημα στο κεφάλι και το άτυχο ξεκίνημα της μοναχικής του ζωής. [Αρχικά, είχε διαφωνήσει με τον πρώτο του Γέροντα στο όνομα που θα του έδινε κατά την κουρά του και στη συνέχεια σε κάποια άλλη συνοδεία που πήγε τον κτύπησε ένας παραδελφός στο κεφάλι και μετά όπως έλεγαν «έπαθε»].

Δεν είσαι άρρωστος; Ήλθα να λειτουργήσω.

 

https://www.pemptousia.gr/2022/01/papa-fotis-o-dia-christon-salos-paradoxi-emfanisi/

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Μαρτυρία π. Σταύρου Σακλαμάκη:

Κάποια Κυριακή ξύπνησα με υψηλό πυρετό και µε εµετούς.

Μου ήταν αδύνατο να λειτουργήσω και να κοινωνήσω. Σκεφτόµουν τέτοια ώρα ποιον να ειδοποιήσω, ώστε να µε αντικαταστήσει και να λειτουργήσει στην ενορία µου.

Τελικά τηλεφώνησα στον π. Ραφαήλ, που στην ενορία του έχει συνεφημέριο και τον

παρακάλεσα να έλθει να µε εξυπηρετήσει.

Γέροντας Ηρωδίων

https://www.pemptousia.gr/2021/12/gerontas-irodion-o-dia-christon-salos-diorasis-ke-prorrisis/

 (Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Σε πολλούς απεκάλυπτε τους λογισμούς και έλεγε για μελλοντικά γεγονότα.

Τον επισκέφθηκαν τρεις πατέρες από την Κέρκυρα και τους είπε ότι είναι από το Κορφού (Κέρκυρα). Σε άλλον είπε ότι αγόρασε σκούφο και να τον φορέση μετά από λίγες μέρες που θα βγεί έξω. Έτσι και έγινε.

Ένας μοναχός πήγε να τον ρωτήση επειδή είχε δύο λογισμούς και δεν ήξερε ποιον να ακολουθήση. Πρόλαβε ο γερω-Ηρωδίων και του είπε: «Να μη σε διαιρή η γνώμη, εσύ να την διαιρής».

Άλλη φορά ο ίδιος μοναχός, κάποια Σαρακοστή, είχε κατάπτωση και τον ρώτησε, αν μπορή να καταλύση λίγο λαδάκι. Πριν τον ρωτήση, απάντησε: «Άμα δεν μπορής, να τρως λίγο λάδι».

Από τη ζωή του Αγίου Γαβριήλ του διά Χριστόν σαλού

https://www.pemptousia.gr/2021/11/agios-gavriil-akouge-tis-ikones-na-ton-fonazoun-gia-na-tis-sosi/

 (Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

[…] Μέχρι τότε ο π. Γαβριήλ [ο εκ Γεωργίας άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής] είχε ήδη γίνει πνευματικός πολλών ευσεβών ανθρώπων.

Και εκείνη την περίοδο [περίοδος κομουνιστικού καθεστώτος], που δεν υπήρχαν πολλοί ιερείς, συχνά τον καλούσαν να τελέσει μνημόσυνα, βαπτίσεις και να αγιάσει τα σπίτια.

Σε έναν οίκο ανοχής

http://www.isagiastriados.com/index.php/articles/didaktikes-istories-2/3701-papa-fotis-o-dia-xriston-salos-me-ta-amfia-se-oiko-anoxis

Κάποια φορά, αργά τη νύχτα επισκέφθηκε [ο Ιερομόναχος παπα-Φώτης] ένα από τα σπίτια της πόλης μας στο οποίο βρήκε κατάλυμα.

Πριν κοιμηθεί, έδωσε την εξής εντολή στον οικοδεσπότη:

Αύριο χαράματα, εσύ κι εγώ έχουμε μια δουλειά.

Ξύπνησαν, έφυγαν από τη Μυτιλήνη, πήγαν στο Ησυχαστήριό του. Πήρε γρήγορα- γρήγορα ιερά σκεύη και την ιερατική του στολή και κατευθύνθηκαν στο γραφικό ξωκλήσι της Παναγίας της Γαλατούσας στο κάστρο της πόλης μας.

Το κάλεσμα στην ελευθερία

Ποιες είναι οι ευθύνες που απορρέουν από το δώρο της ελευθερίας που μας δόθηκε;Βρισκόμαστε πέρα από την εμβέλεια των διωγμών,μπορούμε να γράφουμε,να μιλάμε,να εργαζόμαστε,να ανοίγουμε σχολεία χωρίς να μας ενοχλεί κανείς.Ταυτόχρονα έχουμε απελευθερωθεί από τις παλιές παραδόσεις.Δεν έχουμε τεράστιους καθεδρικούς ναούς,πολύτιμα ευαγγέλια ή τείχη μοναστηριών.Έχουμε χάσει τον περιβάλλοντα χώρο μας.Είναι τυχαίο αυτό;

Από τον βίο του διά Χριστόν σαλού Συμεών

Κάποιου πλούσιου ένας δούλος, του έκλεψε 500 χρυσά νομίσματα και μη μπορώντας να τα βρει ρώτησε τον όσιο.Εκείνος του είπε ότι θα του τα φανερώσει αν πρώτα του υποσχόταν ότι δεν θα ξαναχτυπούσε τους υπηρέτες του.Εκείνος συγκατάνευσε και ο Συμεών του αποκάλυψε τ' όνομα του συγκεκριμένου δούλου ως και το σημείο που ήταν κρυμμένα.Μετά από καιρό ξέχασε ο πλούσιος την υπόσχεσή του και όταν σήκωσε το χέρι του σε κάποιον υπηρέτη του, εκείνο έμεινε μετέωρο και άρχισε να τρέμει.Τότε αντιλήφθηκε ότι αυτό ήταν ενέργεια του σαλού.Ακολούθως έτρεξε στον όσιο και αφού ζήτησε συγνώμη, συνετίστηκε.

Εμπαίζοντες,"Ημείς μωροί διά Χριστόν..." , εκδ. Μορφή

Η «διά Χριστόν σαλότητα»

isagiastriados

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Στην πληθώρα των αγίων - των ανθρώπων δηλαδή που αγάπησαν το Χριστό «εξ όλης της καρδίας» και εκφράσαν την αγάπη τους με απάρνηση του εαυτού τους και την άρση του σταυρού τους – υπάρχουν και οι λεγόμενοι «δια Χριστόν σαλοί».  Συνήθως μοναχοί, παρουσιάζονταν στον κόσμο ως τρελοί, αντίθετοι με την κοινή λογική, λέγοντας και κάμνοντας όσα τους παρουσίαζαν αλλόφρονες και ανήθικους.  Πίσω όμως από τέτοια συμπεριφορά κρυβόταν η απάθεια, η πίστη, τα χαρίσματα, η αγιότητα τους.

Ο τρόπος αυτός της ασκήσεως ήταν κλήση από το Θεό κι όχι προσωπική επιλογή.  Ήταν ειδικό χάρισμα που δινόταν σε ορισμένους για συγκεκριμένο λόγο, σε συγκεκριμένη κοινωνία.  Συνήθως η κοινωνία ήταν εκκοσμικευμένη χριστιανικά, είχε χάσει το αληθινό νόημα της εκκλησιαστικής ζωής και ζούσε το τυπικό, το επιφανειακό, το κίβδηλο.

Ένα λάχανο...

Ο άγιος Νικόλαος(27 Ιουλίου)έζησε τον 14ο μ.Χ. αιώνα και καταγόταν από πλούσια οικογένεια της ρωσικής πόλης Νόβγκοροντ.Κατοικούσαν στην αριστοκρατική όχθη του ποταμού Βολκώφ,που διέσχιζε την πόλη.Από κάποια ηλικία και μετά άρχισε να υποδύεται τη διά Χριστόν σαλότητα,κάνοντας παρέα με τον άγιο Θεόδωρο τον διά Χριστόν σαλό(25 Φεβρουαρίου).Και οι δυο μαζί κάνοντας τις σαλότητές τους διακωμωδούσαν τις ασχήμιες και τα κακά του κόσμου.Συνήθιζαν να κάνουν ψεύτικες μάχες στις γέφυρες του ποταμού,προσποιούμενοι ότι έριχναν ο ένας τον άλλο στα νερά, για να διδάσκουν τους κατοίκους των δύο όχθων που είχαν διαφορές μεταξύ τους (στη μια όχθη κατοικούσαν οι αριστοκράτες και στην άλλη οι φτωχοί και οι έμποροι).Αν κάποτε έπεφταν στο νερό επέστρεφαν στην όχθη περπατώντας στα νερά.

Από τον βίο της Οσίας Ξένης της διά Χριστόν Σαλής

Κάποτε εξαφανίστηκε και για οκτώ ολόκληρα χρόνια δεν την είδε κανείς.Όταν επέστρεψε, άρχισε να ζει στην αριστερή όχθη του Νέβα,όπου όλη τη μέρα τριγύριζε με τους φτωχούς και τους ζητιάνους,ενώ τα βράδια εξαφανιζόταν.Η αστυνομία,κατόπιν σχετικής εντολής από συγγενείς της, την παρακολούθησε για ν'αποκαλυφθεί ότι τις νύχτες τις περνούσε άγρυπνη στους αγρούς προσευχόμενη.Σε λίγο καιρό άρχισε να προλέγει διάφορα πράγματα, τα οποία πάντοτε πραγματοποιούνταν.Αρκετές προφητείες της αφορούσαν την αυτοκρατορική οικογένεια.

Όσιος Μάρκος ο δια Χριστόν Σαλός

Ο άγιος έζησε τον 6ο-7ο μ.Χ. αιώνα και καταγόταν από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.Γι' αυτόν μαθαίνουμε από το βίο του αββά Δανιήλ του Σκηνιώτη.Σύμφωνα με το βίο αυτό,ο Δανιήλ πήγε με κάποιο μαθητή του στην Αλεξάνδρεια,όπου συνάντησαν στο δρόμο το Μάρκο να γυρνάει γυμνός.Ο Μάρκος γύριζε στην αγορά και αρπάζοντας ό,τι έβρισκε το διαμοίραζε στους φτωχούς της πόλης.Όταν ο αββάς θέλησε να του μιλήσει εκείνος τον περίπαιζε σε σημείο που οι παρευρισκόμενοι σύστησαν στο Δανιήλ να μην του δίνει σημασία γιατί ήταν τρελός.Ο έμπειρος όμως ασκητής αντιλήφθηκε τον αγώνα του Μάρκου,ίσως κατά θεία οικονομία για να αποκαλυφθεί η οσιότητά του.  

Ίκαρος Πετρίδης,Εμπαίζοντες,εκδ.Μορφή

Ποτέ δεν ξαναφόρεσε παπούτσια

Ποτέ δεν ξαναφόρεσε παπούτσια και ποτέ δεν ξανακάθησε στη Θεία Λειτουργία.Παρά το βαρύ κρύο του Ρωσικού χειμώνα περνούσε τα βράδια έξω από το κελί του στο δάσος, όπου προσευχόταν αδιάλειπτα.Άρχισε να επιτιμά φανερά ό,τι στραβό έβλεπε , προκαλώντας πολλές φορές δυσφορία στους υπόλοιπους αδελφούς και τους επισκέπτες προσκυνητές.Πολλοί ήταν όμως εκείνοι που μετά τις παρατηρήσεις του Ιωσήφ μετανοούσαν. Άλλοι το νόμιζαν τρελό και του συμπεριφέρονταν αναλόγως, ενώ άλλοι αντιλαμβανόμενοι την άσκησή του, τον ευλαβούνταν.

Όσιος Ιωσήφ του Ζαονικίεβσκ,ο διά Χριστόν Σαλός

Ίκαρος Πετρίδης,Εμπαίζοντες,εκδ.Μορφή

Ξηρά μυαλά...

"Αλίμονο, Θεέ μου, Θεέ μου!Τι συμφορά.Δεν υπάρχουν τώρα πια Χριστιανοί.Σχεδόν όλοι έχου γίνει εχθροί του Χριστού.Λένε πως είμαι τρελός,αλλά καλέ μου,δίχως σαλότητα δεν μπαίνουμε μέσα στη βασιλεία του Θεού.Για να ζήσουμε σύμφωνα με το Ευαγγέλιο πρέπει να 'μαστε τρελοί.Όσο οι άνθρωποι θα είναι λογικοί και με ξηρά μυαλά,η Βασιλεία δεν θα 'ρθει στη γη".

Άγιος Μάξιμος της Μόσχας,ο δια Χριστόν Σαλός

Ίκαρος Πετρίδης,Εμπαίζοντες,"Ημείς μωροί διά Χριστόν..."

Οσία Ξένη Γκριγκόριεβνα

agiazoni.gr

Αὐτὸν τὸν πρῶτο Μακαρισμὸ τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλίας τοῦ Κυρίου μας (“Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν”) μποροῦμε νὰ τὸν ἀποδώσουμε πλήρως στὴν εὐλογημένη δούλη τοῦ Θεοῦ Ξένη, τὴν κατὰ Χριστὸν σαλή. Ἀνῆκε σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι “πτωχοὶ τῷ πνεύματι” καὶ τὰ σαράντα πέντε χρόνια τῆς ἀσκητικῆς της ζωῆς δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο παρὰ μία ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ μία καθίδρυση τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν στὴν καρδιά της.

“Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”. Ἐδῶ ἀναπαύεται τὸ σῶμα τῆς δούλης τοῦ Θεοῦ, Ξένης Γκριγκόριεβνα, γυναικὸς τοῦ αὐτοκρατορικοῦ πρωτοψάλτου, συνταγματάρχου Ἀνδρέα Φεοντόροβιτς Πετρώφ. Χήρα σὲ ἡλικία 26 ἐτῶν, μία προσκυνήτρια γιὰ 45 χρόνια, ἔζησε 71 χρόνια. Ἦταν γνωστὴ μὲ τὸ ὄνομα Ἀνδρέα Φεοντόροβιτς”.

Αὐτὰ γράφονται στὸ λακωνικὸ ἐπιτύμβιο πάνω στὸν τάφο τῆς μακαρίας Ξένης, γραμμένα ἀπὸ ἕνα ἄγνωστο πρόσωπο. Καμμιὰ λαϊκὴ διήγηση, καμμιὰ ἀνάμνηση ἀνθρώπων, οὔτε γραπτὲς πηγὲς δὲν μᾶς προμηθεύουν πληροφορίες σχετικὰ μὲ τοὺς γονεῖς της, τὴν ἀνατροφή της, τὴν παιδεία της ἢ ἄλλη κοινωνικὴ δραστηριότητα. Ὅμως μποροῦμε νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ἡ Ξένη Γκριγκόριεβνα δὲν ἦταν ἀπὸ χαμηλὴ οἰκογένεια. Ὁ σύζυγός της Ἀνδρέας Φεοντόροβιτς εἶχε τὸν βαθμὸ τοῦ συνταγματάρχου καὶ ἦταν πρωτοψάλτης στὴν βασιλικὴ αὐλή. Ἡ θέση αὐτὴ ἦταν μία πολὺ ὑψηλὴ κοινωνικὴ θέση καὶ ἔδινε δόξα καὶ ὑλικὴ ἀπολαβή.

Ἦταν νέοι. Εἶχαν ἀγάπη μεταξύ τους. Ὑπηρέτησαν καὶ οἱ δύο στὴν βασιλικὴ αὐλή, ἔκαναν τὸ γάμο τους, καλοῦσαν φιλοξενουμένους στὸ σπίτι τους καὶ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι πήγαιναν ὡς φιλοξενούμενοι σὲ ἄλλα σπίτια. Αὐτὰ οἱ ἄνθρωποι τὰ ὀνομάζουν “καλὴ τύχη” καὶ φαινόταν ὅτι τίποτε στὸ ἀνδρόγυνο αὐτό, τὸν Ἀνδρέα καὶ τὴν Ξένη, δὲν θὰ ἔδινε τέλος σ’ αὐτὴ τοὺς τὴ χαρά. Ἀλλὰ ξαφνικὰ ἕνα φοβερὸ χτύπημα, σὰν κεραυνὸς ἐν αἰθρίᾳ, ὁ ἀναπάντεχος θάνατος τοῦ ἀγαπημένου συζύγου, κεραυνοβόλησε τὴν Ξένη Γκριγκόριεβνα. Τόσο πολὺ καταβλήθηκε αὐτὴ ἀπὸ θλίψη γιὰ τὸν θάνατο τοῦ συζύγου της, ὥστε στοὺς πολλοὺς φαινόταν ὅτι ἔχασε τὰ λογικά της. Ἔτσι νόμισαν οἱ συγγενεῖς της, οἱ φίλοι της καὶ οἱ γνωστοί της.