Οι φανατικοί

 

Οι φανατικοί της ορθοδοξίας, ουσιαστικά, δεν γνωρίζουν την αλήθεια, γιατί δεν γνωρίζουν την ελευθερία, δεν γνωρίζουν την πνευματική ζωή. Οι φανατικοί της ορθοδοξίας νομίζουν πως είναι άνθρωποι ταπεινοί, γιατί είναι υπάκουοι στην εκκλησιαστική αλήθεια και κατηγορούν τους άλλους ότι είναι επηρμένοι. Αυτό όμως είναι μια τρομακτική ψευδαίσθηση και αυταπάτη. Ας υπάρχει στην Εκκλησία η πληρότητα της αλήθειας. Γιατί όμως ο ορθόδοξος φαντάζεται ότι μόνο αυτός κατέχει αυτή την αλήθεια της Εκκλησίας, ότι μόνο αυτός τη γνωρίζει; Γιατί ειδικά μόνο σε αυτόν έχει δοθεί το χάρισμα του οριστικού διαχωρισμού της εκκλησιαστικής αλήθειας από την αίρεση, γιατί ειδικά αυτός είναι ο εκλεκτός; Αυτή είναι η έπαρση και η αλαζονεία και δεν υπάρχουν πιο αλαζονικοί και επηρμένοι άνθρωποι από τους φύλακες της ορθοδοξίας. Αυτοί ταυτίζουν εαυτούς με την εκκλησιαστική αλήθεια. Υπάρχει η ορθόδοξη εκκλησιαστική αλήθεια.  Μπορεί όμως να είναι φανατικός της ορθοδοξίας, αλλά δεν τη γνωρίζεις, γνωρίζεις μόνο θραύσματα ως αποτέλεσμα της περιορισμένης σου αντίληψης, του γεγονότος ότι πέτρωσε η καρδιά σου, της αναισθησίας σου, της εμμονής σου στη φόρμα και στο γράμμα του νόμου, στην απουσία ταλέντου και ευγένειας

Νικολάι Μπερντιάεφ, Η αλήθεια της Ορθοδοξίας και άλλα δοκίμια, εκδ. s@mizdat

Όποιος πιστεύει πως η χριστιανική θρησκεία μας προτρέπει να είμαστε βλάκες, πλανάται πλάνην οικτράν.

 Όποιος πιστεύει πως η χριστιανική θρησκεία μας προτρέπει να είμαστε βλάκες, πλανάται πλάνην οικτράν. Οικτρά πλανάται επίσης όποιος πιστεύει πως ο χριστιανισμός είναι το σχολείο της αδυναμίας και της κλάψας.

Να τι λέει γι' αυτό ο χριστιανός συγγραφέας Ζωρζ Μπερνανός, δίνοντας ένα μάθημα πρακτικού χριστιανισμού, ένα μάθημα θάρρους.: "Ο μόνος κίνδυνος που παραμονεύει έναν απελπισμένο άνθρωπο, όταν αντιμετωπίζει το μίσος ή την περιφρόνηση,  είναι να συγκινηθεί για τη δική του μοίρα".

Ο χριστιανισμός (έπρεπε να το ξέρει αυτό ο Ανρί ντε Μοντερλάν) είναι ιπποτισμός. Απαιτεί την ίδια ορμή, την ίδια καρτερικότητα, την ίδια αυτοκυριαρχία και σωστή συμπεριφορά, την ίδια απάθεια για ό,τι λέγεται και γίνεται, την ίδια προσπάθεια κάθε μέρα, την ίδια προπόνηση ακριβώς όπως σε κάθε άθλημα, ακριβώς όπως σε κάθε στρατιωτικό σύστημα, όπως σε κάθε ηθική τύπου bushido και τύπου γκρουπ(Σ. Πεγκύ, H. Frank)   

Μόνο που, επιπλέον, ο χριστιανισμός διακρίνεται από ευγένεια, την ευγένεια της καλοσύνης και της αγάπης. Ο χριστιανισμός, αυτή τη ψυχρότητα ή την αποστροφή του ιππότη ή του στωικού δεν την έχει. Η συνείδηση της ματαιότητας αυτού του κόσμου δεν έχει να κάνει με τη μελαγχολία, ενώ η περιφρόνηση, που πολλές φορές αντιμετωπίζει ο χριστιανός, δεν μπορεί να του στερήσει τη χαρά, μια χαρά που πηγάζει από ευφορία, την οποία δε μπορεί να γευτεί ο συνοφρυωμένος στωικός, ο πεισμωμένος πρωταθλητής, ο επιφυλακτικός γυμνοσοφιστής. 

Νικολάε Στάινχαρτ, Το Ημερολόγιο της Ευτυχίας, εκδ. Μαϊστρος

Πίστη και ασθένεια

 

Υπάρχει ένας ύπουλος πειρασμός,(ο π.Κλεόπας τον λέει πειρασμό εκ δεξιών)-θα μπορούσα να τον ονομάσω πειρασμό της πίστεως-που θεωρείται πανάκεια για καθετί που απασχολεί τον άνθρωπο,που αντικαθιστά όλες τις ανθρώπινες αρετές και που κατά βάθος αποτελεί μια τετραπλή υπόσταση της αλαζονείας, σε συνδυασμό με την αφέλεια:

Η πεποίθηση ότι με την πίστη δεν αρρωσταίνουμε ποτέ ,ότι δεν είναι δυνατόν να ξαναρρωστήσουμε ή ότι, αν παρ' όλ' αυτά αρρωστήσουμε, δεν έχουμε ανάγκη από γιατρούς και φάρμακα, τη στιγμή που μπορούμε να θεραπευτούμε ανά πάσα στιγμή με τις προσευχές.

Μια τέτοια πεποίθηση, η οποία μας θυμίζει αυτό που είπε ο Ζακ Μαριταίν(θα πάρω τον Χριστό στο τηλέφωνο), είναι το ίδιο με την πεποίθηση που έχουν κάποιοι οι οποίοι δέχονται την ύπαρξη του Θεού μόνο μέσα από κάποιο θαύμα.Ο άνθρωπος που πιστεύει κάτι τέτοιο μοιάζει με τον μηνυτή,που,αντί να καταφύγει σε πρωτοβάθμιο δικαστήριο,κάνει προσφυγή.

Ταυτόχρονα όμως είναι και έλλειψη ταπεινότητας.Οι γιατροί,τα φάρμακα,του Θεού δώρα είναι.Ο πιστός αρρωσταίνει,όπως ακριβώς αρρωσταίνει όλος ο κόσμος και ακριβώς με τον ίδιο τρόπο θεραπεύεται,με τη βοήθεια δηλαδή των γιατρών και των φαρμάκων(αν βέβαια του είναι γραφτό να θεραπευτεί).

Ο Θεός βέβαια κάνει και θαύματα αλλά μόνο όταν Εκείνος το θελήσει.Η ιστορία της Εκκλησίας μας δείχνει πως τα θαύματα δεν γίνονται ένα κάθε μέρα,ούτε ο Θεός μας προειδοποιεί πότε θα κάνει θαύμα,για να πάμε να το παρακολουθήσουμε.(Ο Sadu Sundar Singh είναι αλήθεια πως ζήτησε από τον Κύριο να του φανερωθεί,και η προσευχή του εισακούστηκε.Δεν ζήτησε όμως κάποια σωματική θεραπεία για τον εαυτό του,αλλά σε όλη τη ζωή του βάδισε στο δρόμο του Ευαγγελίου και της βίας(όπως την αναφέρει ο Ματθαίος στο 11,12)για να συναντήσει την πίστη.Σύμφωνα με τη Λούρδη,ο αριθμός των θεραπειών που έγιναν με θαυμαστό και ανεξήγητο τρόπο και που αναγνώρισε επίσημα η ιατρική επιτροπή συναγωνίζεται τον αριθμό που αναφέρει η επίσημη Εκκλησία.Η Εκκλησία μάλιστα,δείχνει πιο προσεκτική σε τέτοια θέματα, από την ιατρική,όπως για παράδειγμα η σινδόνη του Τουρίνου,θέμα για το οποίο έδωσε προτεραιότητα στα ιστορικά επιχειρήματα,σε σχέση με τα επιστημονικά(υπεριώδεις ακτίνες)

Ο Απόστολος Παύλος έμεινε με την παλιά του αρρώστια(στα μάτια;)και μετά τη δωρεά της Χάριτος(...εδόθη μη σκόλωψ τη σαρκί, άγγελος σατάν ίνα με κολαφίζη...),δηλαδή,...μου δόθηκε ένα αγκάθι στο σώμα,ένας άγγελος του Σατανά,για να με ραπίζει...

Άρα λοιπόν;Ο πιστός άνθρωπος ξέρει πως μπορεί κι αυτός σαν όλους τους άλλους ανθρώπους να αρρωστήσει κάποια στιγμή και τότε να προσευχηθεί να τον βοηθήσει ο Θεός,αλλά να βοηθήσει και τον γιατρό που πρέπει να επισκεφθεί και να ευλογήσει τη θεραπεία,που εκείνος ως ειδικός θα προτείνει. 

Νικολάε Στάινχαρτ,Το Ημερολόγιο της Ευτυχίας,εκδ.Μαΐστρος

Λογιστική

 

Το να σκέφτεται κανείς σαν τους λογιστές παραμένει για μένα ο μεγάλος εχθρός, η κόκκινη γυναίκα της Βαβυλώνας, η τέλεια υπόσταση του διαβόλου. 

Το νόμο και την κατάρα του τον εκφράζει τέλεια η λογιστική.

Νικολάε Στάινχαρτ, Το Ημερολόγιο της Ευτυχίας, εκδ. Μαϊστρος

Τίποτα πιο ανάξιο...

 

"Τίποτε δεν είναι πιο ανάξιο ενός πολιτισμένου έθνους απ' το να επιτρέπει, χωρίς αντίσταση, να κυβερνάται από μια ανεύθυνη κλίκα που παρακινείται από τα σκοτεινότερα ένστικτα."

"Ποιος από μας αντιλαμβάνεται τις διαστάσεις της ντροπής που θα στιγματίσει εμάς και τα παιδιά μας όταν, μια μέρα, τραβηχτεί το πέπλο από τα μάτια μας και δουν το φως της ημέρας τα πιο φρικτά εγκλήματα - εγκλήματα που ξεπερνούν σε άπειρο βαθμό κάθε ανθρώπινο μέτρο; Αυτό που υψώνει τον άνθρωπο πάνω από όλα τα κτίσματα του Θεού είναι η ελεύθερη βούλησή του. Αντί να εγκαταλείψει το αυτεξούσιό του, λοιπόν, και να γίνει μια δειλή άψυχη μάζα, ο γερμανικός λαός οφείλει να αναλάβει αποφασιστική δράση".

"Κάθε άτομο, με συνείδηση της ευθύνης του ως μέλους του Χριστιανικού Δυτικού πολιτισμού πρέπει...να δουλέψει ενάντια στη μάστιγα της ανθρωπότητας, ενάντια στον φασισμό και σε κάθε μορφή απολυταρχισμού. Αντισταθείτε παθητικά - αντισταθείτε όπου μπορείτε, αποτρέψτε την εξάπλωση της άθεης αυτής πολεμικής μηχανής προτού να είναι πολύ αργά"

Από το πρώτο φυλλάδιο της αντιναζιστικής οργάνωσης Λευκό Ρόδο, τα χρόνια του Β' Π.Π. - Από το βιβλίο "Αλεξάντερ Σμόρελ(Η γερμανική αντίσταση και το κίνημα του Λευκού Ρόδου) της Elena Perekrestov - εκδ. Πορφύρα

Λόγοι δυνατοί

 

Πολλές φορές η κοινότητα των κληρικών σήκωνε τοίχο σιωπής πάνω στον οποίο συντρίβονταν οι πιστοί και οι νέοι. Πολύ συχνά, από εκείνον που που δεν είναι επίσκοπος ή δεν είναι ισχυρός δεν απαιτούν τίποτα άλλο παρά σιωπή. Λέμε ένα ευχαριστώ και μερικά καλά λόγια σ' εκείνον που έχει άποψη, τον πνίγουμε με ένα πατρικό ασπασμό, χωρίς να του πούμε αν έχει δίκιο ή άδικο. Οι μάρτυρες είναι επικίνδυνοι. Αν όμως δεν ακούσουμε, αν δεν τους καλέσουμε να μιλήσουν ελεύθερα, κινδυνεύουμε να τους σπρώξουμε να αρνηθούν την Εκκλησία, από υπερβάλλουσα αγάπη για την δικαιοσύνη.

Το Ευαγγέλιο καλεί σε επανάσταση κατά της στατικότητας, της επιφανειακότητας, της κοινωνικής αδικίας, της ηθικής παραβατικότητας και της δηλητηριώδους αντίδρασης. Με αυτή την προϋπόθεση μόνο η Εκκλησία θα γίνει αληθινή Εκκλησία του βάθους, Εκκλησία που κινείται, Εκκλησία που δρα!

Νηστεία

https://anastasiosk.blogspot.com/2024/04/blog-post_99.html

 π.Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Παρελθοντικά κατάλοιπα ή… τρόπος ζωής;

«Οὐκ ἐξαρκεῖ καθ’ ἑαυτήν ἡ ἀποχή τῶν βρωμάτων πρός τήν ἐπαινετήν νηστείαν. Φάρμακον ἐστίν ἡ νηστεία, ἀλλά τό φάρμακον πολλάκις ἄχρηστον γίνεται διά τήν ἀπειρίαν τοῦ χρωμένου.»

 Η Εκκλησία είναι ένα Σώμα που όταν είναι υγιές τα μέλη του συναπαρτίζουν και συλλειτουργούν στον «τρόπο ζωής» του Σώματος και συναποφασίζουν τις προϋποθέσεις των συνθηκών υγείας των επιμέρους μελών.

Κύριος-”αφεντικό” της Εκκλησίας είναι ο Χριστός, του Οποίου η αποδοχή του προσώπου και η υπακοή και η τήρηση του θελήματός Του, είναι στόχος και σκοπός των χριστιανών.

Κριτήριο και οδηγητικό φως στις αξιολογήσεις και ενέργειες τους είναι το θέλημα του Χριστού, που εκφράζεται με τις εντολές Του. Εντολές, που δεν είναι… διατάγματα επιβολής, αλλά διαγνωστική θεραπεία. Εντολές, που δεν είναι αναγκαστική διαδρομή, αλλά αγωγή θεραπείας. Εντολές, που είναι “μάλαγμα” και “κατάδεσμος” για να μη χειροτερέψουν οι πληγές. Εντολές, που έχουν στόχο κατ’ αρχάς «τό ὑγιαίνειν» και στην συνέχεια «τό ὁμοιοῦσθαι».

Για την Εκκλησία του Χριστού δεν υπάρχει η αοριστία της ασάφειας των φιλοσοφιζόντων τοποθετήσεων του… καλού και του κακού! Υπάρχει, υγεία και αρρώστια, αλήθεια και ψέμα. Καλό είναι κάθε τι αληθινό, που είναι και υγιές. Κακό είναι κάθε ψέμα, που είναι και αρρώστια. Επιδίωξη λοιπόν της Εκκλησίας είναι τα μέλη της να αληθεύουν και να μην είναι άρρωστα.

Περί έρωτος

 

Όταν χρησιμοποιεί κανείς ένα πρόσωπο σαν να ήταν ένα ζώο, ή ένα πράγμα, δεν  βιάζει μόνο τη φύση εκείνου, αλλά και τη δική του φύση. Οι ερωτικές επαφές που έχουν ως κίνητρο αποκλειστικά εγωιστική λαγνεία, χωρίς κανένα ενδιαφέρον για το άλλο πρόσωπο, ως αδελφό, που είναι εικόνα του κοινού δημιουργού, είναι ένα δίκοπο μαχαίρι που  σκοτώνει και από τις δύο πλευρές. Ο έρως όταν δεν διαστρέφεται, όταν εκπληρώνει την πραγματική του φύση και τον πραγματικό του σκοπό, είναι η ένωση δύο προσώπων και όχι απλώς  δύο σωμάτων. Αυτός ο έρως δεν είναι το θανάσιμο αμάρτημα, αλλά το μεγαλύτερο δώρο του Θεού και δεν είναι ούτε η σωματική τάση "προς κένωσιν και πλησμονήν",ούτε η γεννετήσια λειτουργία, αλλά η βάση κάθε αληθινής σχέσεως. Ο έρως είναι μια διαδικασία που για τον άνθρωπο αρχίζει στη γη, για να φθάσει στον ουρανό. Γιατί ο έρως του Θεού είναι ο τελικός του στόχος· αλλά εκείνος που λέει ότι ένοιωσε το πάθος του όντως έρωτος, για το Θεό, χωρίς να το  νοιώσει για τον άνθρωπο, κατά τη σαφή μαρτυρία του ηγαπημένου μαθητή του Κυρίου, είναι τουλάχιστον ψεύτης.                

π.Φιλόθεος Φάρος, Έρωτος Φύσις, εκδ. Αρμός

Φανατισμός

 

Για τον φανατικό δεν υπάρχει πολυμορφικός κόσμος. Αυτός ο άνθρωπος κυριαρχείται από ένα πράγμα. Έχει μια ανελέητη και σκληρή σχέση απέναντι σε όλα εκτός από ένα. Ο ψυχολογικός φανατισμός συνδέεται με την ιδέα της σωτηρίας ή του θανάτου.  Αυτή την ιδέα συγκεκριμένα είναι που φαντασιώνεται η ψυχή. Υπάρχει το ενιαίο που σώζει, όλα τα άλλα τα σκοτώνει. Γι' αυτό και θα πρέπει ολόψυχα να αφοσιωθεί σε αυτό το ένα και ανελέητα να εξοντωθούν όλα τα υπόλοιπα. Ο πολυμορφικός κόσμος, είναι καταδικασμένος σε θάνατο. Με το θάνατο, ο οποίος συνδέεται με τον πολυμορφικό κόσμο, συνδέεται και η επίδραση του τρόμου, η οποία είναι πάντα το υπόστρωμα του φανατισμού......................

Χωρίς όρους

 

Οι ιερείς που βιάζονται να εγκρίνουν με επαινετικά λόγια τα μέτρα ηθικής που παίρνουν κάποια ολοκληρωτικά καθεστώτα(κατάργηση της πορνείας, απαγόρευση των εκτρώσεων, δυσκολία στην έκδοση διαζυγίου)σκέφτονται πιο πολύ πιστεύω το γράμμα του νόμου και όχι το πνεύμα του νόμου, που αποτελεί την βάση τέτοιων μέτρων. Διότι το πνεύμα πνέει μόνο εκεί που υπάρχει ελευθερία κι εκεί όπου η αρετή βγαίνει από την ελεύθερη βούληση και επιλογή του καθενός.

Ο Χριστός για να μας δεχτεί κοντά Του δεν βάζει κανέναν όρο, κανέναν απολύτως. Εμείς όμως, όταν γίνουμε δικοί Του, τινάζουμε από πάνω μας τη βρομιά όχι από υποχρέωση αλλά από μια ανείπωτη ντροπή και από καλή θέληση.

Νικολάε Στάινχαρτ, Το ημερολόγιο της ευτυχίας, εκδ. Μαϊστρος

Ο εκχριστιανισμός του κόσμου δε θα πρέπει να σημαίνει εκλαϊκισμό του χριστιανισμού

 

Είναι αδύνατο να μάθει κανείς την Ορθοδοξία με βάση τα θεολογικά δοκίμια που σώθηκαν μέχρι τις μέρες μας. Την Ορθοδοξία μπορεί κανείς να την μάθει μέσα από τη ζωή της Εκκλησίας και όλου του λαού της. Η Ορθοδοξία λιγότερο απ' όλα γίνεται κατανοητή μέσω των εννοιών. Η Ορθοδοξία όμως θα πρέπει να βγει από την κατάσταση της απομόνωσης, της εσωστρέφειας και θα πρέπει να επικαιροποιήσει τους πολύτιμους πνευματικούς της θησαυρούς. Μόνο τότε θα αποκτήσει παγκόσμια σημασία. Η ομολογία της εξαιρετικής πνευματικής σημασίας της Ορθοδοξίας, ως της πλέον καθαρής μορφής του χριστιανισμού, δεν θα πρέπει να προκαλέσει της εμφάνιση φαινομένων έπαρσης και να οδηγήσει στην άρνηση της σημασίας του δυτικού χριστιανισμού.  Απεναντίας θα πρέπει να μάθουμε τον δυτικό χριστιανισμό και να διδαχτούμε πολλά απ' αυτόν.  Είμαστε υποχρεωμένοι να επιδιώξουμε τη χριστιανική ενότητα. Η Ορθοδοξία είναι ευνοϊκή για την χριστιανική ένωση. Η Ορθοδοξία όμως είναι η λιγότερο εκκοσμικευμένη μορφή και για το λόγο αυτό έχει πολλά να δώσει στον εκχριστιανισμό του κόσμου.  Ο εκχριστιανισμός του κόσμου δε θα πρέπει να σημαίνει εκλαϊκισμό του χριστιανισμού. Ο χριστιανισμός δεν μπορεί να είναι απομονωμένος από τον κόσμο και θα συνεχίσει να είναι ένα κίνημα, χωρίς να απομακρύνεται και να υστερεί, θα πρέπει να είναι ο νικητής του κόσμου και όχι ο ηττημένος. 

Νικολάι Μπερντιάγιεφ, Η Αλήθεια της Ορθοδοξίας

Οι ερωτικές εκτροπές

Πολλοί κληρικοί και πνευματικοί απασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με τις ατέλειες της ερωτικής ζωής εκείνων που καθοδηγούν παραβλέποντας σχεδόν εντελώς άλλες ανθρώπινες ατέλειες και μάλιστα με διάφορες διανοητικές αλχημείες προσπαθούν να τους πείσουν ότι τα "σαρκικά αμαρτήματα" έχουν μια καίρια και κεντρική σημασία για την πνευματική ζωή και τη σωτηρία του ανθρώπου και ότι είναι πολύ σοβαρότερα από οποιοδήποτε άλλο ανθρώπινο αμάρτημα. Ότι αυτή η άποψη δεν έχει έρεισμα στη χριστιανική διδασκαλία και την εκκλησιαστική παράδοση θα μπορούσε να είναι εμφανές και στον πιο αμύητο, εφόσον η ψυχοπαθολογία του δεν του δημιουργεί την ανάγκη γι' αυτήν την έμμονη ενασχόληση με το σεξ, που είναι βασικό χαρακτηριστικό πολλών θρησκευόμενων και πάρα πολλών κληρικών και πνευματικών. Έτσι γι' αυτούς η παράθεση οποιωνδήποτε μαρτυριών από την παράδοση δεν θα είχε κανένα νόημα, για όποιον όμως υγιαίνει ψυχικά είναι εμφανές ότι ο Ιησούς Χριστός ένα μόνο αμαρτωλό απέρριπτε διαρκώς και ολοκληρωτικά, και αυτός ήταν ο υποκριτής, και ότι απείλησε με τη φρικτότερη τιμωρία της κολάσεως όχι τον πόρνο αλλά τον φίλαυτο που είναι τόσο αυτοαπασχολούμενος ώστε όχι μόνο δεν αγαπά, αλλά ούτε παρατηρεί τον άλλο, όπως φαίνεται από την παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου.

Όσον αφορά το περίφημο χωρίο από την Α Επιστολή του Πάυλου προς τους Κορινθίους :"ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ἄδικοι βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι; μὴ πλανᾶσθε· οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται οὔτε πλεονέκται οὔτε κλέπται οὔτε μέθυσοι, οὐ λοίδοροι, οὐχ ἅρπαγες βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι."(Α Κορ. 6,9) στο χωρίο αυτό όχι μόνο δεν θεωρούνται οι ερωτικές παρεκτροπές ιδιαίτερα σοβαρές, αλλά εξομοιώνονται με την πλεονεξία, την κλοπή και τη λοιδορία και το ακόμη σπουδαιότερο είναι ότι, σύμφωνα με το χωρίο αυτό, κανένας άνθρωπος που διαθέτει την πιο στοιχειώδη αυτογνωσία δεν μπορεί να πιστεύει ότι δεν συμπεριλαμβάνεται σ' αυτό τον κατάλογο των αμαρτωλών που δεν θα κληρονομήσουν τη Βασιλεία του Θεού έτσι ώστε να κτυπιέται καίρια κάθε αυτοδικαιωτική διάθεση.

π.Φιλόθεος Φάρος, Η Εκκλησία ως σκάνδαλο και ως σωτηρία, εκδ. Αρμός

Κράτος Θεού;

 

https://www.isagiastriados.com/index.php/articles/8454-o-xristos-egkathidrysei-kratos-theoy

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

       Είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε ότι δεν ζούμε σε όντως χριστιανική κοινωνία και ότι το κράτος μας δεν είναι «κράτος Θεού». Άλλωστε ο Χριστός δεν ήλθε ν’ αλλάξει τις κοινωνίες αλλά τον άνθρωπο. Δεν επιδιώκει να εγκαθιδρύσει κράτος Θεού αλλά τη Βασιλεία Του που δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Η προσπάθεια κάποιων, κληρικών και λαϊκών, να επιβάλουν στην κοινωνία, θεμιτά ή αθέμιτα, άμεσα ή έμμεσα, τις χριστιανικές λεγόμενες αρχές, δείχνει ότι δεν κατανόησαν το πνεύμα του Ευαγγελίου κι ας έχουν καλές προθέσεις.

Γεροντισμός και άλλα

 

https://anastasiosk.blogspot.com/2023/12/blog-post_19.html#more

Μία αμερικανίδα προτεστάντισσα, ψυχοθεραπεύτρια, η οποία διεξήγαγε συνεδρίες με αρκετούς αμερικανούς πάστορες σε ψυχοθεραπεία είχε πει ακριβώς: ‘’Επιτυχημένος κληρικός είναι εκείνος στον οποίο συμπίπτουν η ψυχολογική του αλήθεια με τη θεολογική του αλήθεια’’. Πράγματι, δεν μπορεί, για παράδειγμα, ένας κληρικός να κάνει λόγο για το απαραβίαστο της ελευθερίας κατά τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης και από την άλλη να επιβάλλεται στο θέλημα των πνευματικών του παιδιών.

Ο γεροντισμός αποτελεί καρκίνωμα μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Στον γεροντισμό ο πνευματικός αποκαλύπτει τον εαυτό του, όχι όμως τον Χριστό. Όπως θα πει ο καθηγητής Δογματικής Χρυσόστομος Σταμούλης στον γεροντισμό ‘’ο Γέροντας αυτοερωτεύεται, κάνει είδωλο τον εαυτό του’’, για να θυμηθούμε αυτό το πάντοτε επίκαιρο ‘’αὐτοείδωλον ἐγενόμην’’ του αγίου Ανδρέου Κρητός. Στον γεροντισμό ο Γέροντας επιβάλλεται στην θέληση των πνευματικών του παιδιών, προπαγανδίζει συνειδήσεις, διεισδύει στην προσωπική τους ζωή και ελέγχει τα πάντα. Διεισδύσει απροκάλυπτα, πάντοτε με το πρόσχημα της υπακοής βέβαια, στην προσωπική ζωή του ανδρόγυνου.

Άνθρωπος ολέθριος

 

Αυτός που δεν είναι κατ' επίγνωση ζηλωτής, έχει μεν ζήλο, αλλά δεν έχει επίγνωση. Ξεγελιέται μέσα στις σκέψεις και τις ενέργειές του, δήθεν εργαζόμενος για τη δόξα του Θεού, ενώ παραβαίνει το νόμο που θέλει να αγαπάει τον συνάνθρωπο. Ο μη κατ' επίγνωση ζηλωτής, πάνω στη θέρμη του ζήλου του πράττει τα αντίθετα από αυτά που λέει ο θείος νόμος και το θείο θέλημα. Διαπράττει ακόμα και το κακό, αν νομίζει ότι απ' αυτό θα έλθει ό,τι εκείνος θεωρεί καλό και αγαθό. Ο ζήλος του μη κατ' επίγνωση ζηλωτή είναι φωτιά που καταστρέφει, "πυρ καταναλίσκον". Μπροστά πηγαίνει η καταστροφή και πίσω του έρχεται η ερήμωση. Ο μη κατ' επίγνωση ζηλωτής εύχεται στον Θεό να ρίξει φωτιά και να κατακάψει όλους όσους δεν δέχονται τις αρχές και τις πεποιθήσεις του. Τέτοιου είδους ανθρώπους τους χαρακτηρίζει μίσος προς τους ετερόθρησκους ή ετερόδοξους, η ζήλια και ο επίμονος θυμός, η εμπαθής αντίσταση προς το αληθινό νόημα του θείου νόμου, η παράνομη επιμονή, προκειμένου να υπερασπισθεί τα δικά του φρονήματα, ο παράφορος ζήλος να ντροπιάσει τους πάντες, η φιλοδοξία, η φιλονικία, η έριδα, το φιλοτάραχο. Ο μη κατ' επίγνωση ζηλωτής είναι άνθρωπος ολέθριος.

Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, Το γνώθι σαυτόν, εκδ. Άθως

H πορεία...

 

https://www.capital.gr/arthra/3738959/peripeteia-agapis-se-dromous-sklirous/

Άρθρο του Αρχιεπίσκοπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας, Αναστάσιου

Aναλογίζομαι ένα βράδυ το καλοκαίρι του 1964, όταν, νεαρός πρεσβύτερος, ταξίδευα από την Ουγκάντα μέσω Αιθιοπίας προς τη Γενεύη, για να συμμετάσχω στην "Επιτροπή Ιεραποστολικών Μελετών" του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών. Τότε αντιμετώπισα την πρώτη κρίση ελονοσίας, που με είχε προσβάλει στις μεγάλες λίμνες της Κεντρικής Αφρικής, στο πρώτο ιεραποστολικό μου ταξίδι. Πυρετός, σχεδόν 39 με 40, αδυναμία πνευματικής συγκεντρώσεως. Είχα προλάβει να αρθρώσω μια σύντομη προσευχή που ακόμη τη θυμάμαι: "Θεέ μου, μπορείς να έχεις πολλά παράπονα από μένα, αλλά γνωρίζεις ότι προσπάθησα να Σε αγαπήσω". Αποκοιμήθηκα. Το πρωί ήμουν μια χαρά. Αυτά είναι τα συμπτώματα της βαριάς ελονοσίας∙ απότομη κρίση και πάλι ξέφωτο. Συνέχισα το ταξίδι μου για τη Γενεύη, όπου ακολούθησε πλήρης αποθεραπεία. Η απάντηση σε εκείνη τη σύντομη ικεσία καθόρισε την πορεία μου: "Αν θέλεις πραγματικά να με αγαπήσεις, αγάπησε τους αδελφούς μου, όπου και αν τους συναντήσεις. Ιδίως τους αδικουμένους και τους πονεμένους". 

Στα νεανικά χρόνια στη Γερμανική Κατοχή υπήρξε μια έντονη αναζήτηση για το Απόλυτο στη ζωή και το σύμπαν. Στο Γυμνάσιο οι συμμαθητές είχαμε πολλές διαφοροποιήσεις, όμως όλοι, στο ερώτημα για το τι πρέπει να επιδιώξουμε μετά την απελευθέρωση, συμφωνούσαμε ότι χρειάζεται δικαιοσύνη και ισότητα. Η χριστιανική μαθητική συντροφιά μας συμπλήρωνε ότι η κοινωνία χρειάζεται ακόμη αδελφοσύνη και αγάπη. Τελικά πολλοί στραφήκαμε προς την Εκκλησία, που την είδαμε ως χώρο και εργαστήριο αγάπης. 

Κεντρικά ερωτήματα παρέμεναν πάντοτε: τι νόημα έχει η ζωή, ποιοι είμαστε; Μια από τις άμεσες απαντήσεις υπήρξε η διαπίστωση του Μπέρναντ Σω: "Ο άνθρωπος είναι αυτό που είναι, αυτό που νομίζει ότι είναι και αυτό που οι άλλοι νομίζουν ότι είναι".

Ελεύθεροι να ξεφορτωθούμε την ελευθερία μας

 

https://anastasiosk.blogspot.com/2023/10/blog-post_58.html

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου,

Αν. Καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας, 

Διευθυντής του περιοδικού «Σύναξη»

Εκλογές ενόψει. Η ρητορεία περί συμμετοχής και περί ενεργών πολιτών, περί σηκώματος από τον καναπέ και περί γιορτής της δημοκρατία, αποτελεί κοινό τόπο. Πάρτε τις εκθέσεις ιδεών τις οποίες αναμασά η συντριπτική πλειονότητα των υποψηφίων και διαβάστε τες, αλλά χωρίς να δείτε από πριν ποιας παράταξης είναι. Η ρητορεία που προανέφερα είναι κυριολεκτικά κοινός τόπος!

Είναι λιγοστές οι αλλιώτικες φωνές. Εκείνες οι φωνές που δεν επιχειρηματολογούν απλώς για το «ποιο από τα σαμπουάν στα ράφια του σούπερ μάρκετ είναι το καλύτερο», αλλά θέτουν το πρωταρχικό ζήτημα, «γιατί και πώς σούπερ μάρκετ». Απρόθυμη και ανίκανη να θέσει αυτό το θεμελιακό ερώτημα, η κυρίαρχη ρητορεία είναι απλώς μοδάτο ψεύδος που κολακεύει καταναλωτές και αγρεύει πελάτες.

Το καίριο ζήτημα είναι, με άλλα λόγια, αν οι εκλογές αποτελούν εκδήλωση της βασικής ιδιότητας του πολίτη (δηλαδή της συμμετοχής) ή αν, αντιθέτως, λειτουργούν ως πράξη συμμετοχής, με την οποία ο πολίτης προβαίνει… σε παραίτηση από την συμμετοχή! Η ελευθερία και η ευθύνη είναι πράγματα βαριά. Μοιάζει με ανακούφιση το ξεφόρτωμά τους, η ανάθεσή τους σε εκ-προσώπους και η μετατροπή της ψήφου σε συναλλακτικό μέσο. Κοντολογίς, η μετατροπή του πολίτη σε ανδράποδο δεν γίνεται με την επιβολή δικτατορίας η οποία απαγορεύει τις εκλογές, αλλά μέσω μιας εικονικής δημοκρατίας, όπου ελεύθερα ο πολίτης απεμπολεί την ελευθερία του.

Λειτουργική ζωή και Διακονία του Λόγου στις ενορίες

https://anastasiosk.blogspot.com/2023/06/blog-post_924.html#more

 π.Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Μακαριώτατε,

Σεβασμιώτατοι,

αγαπητοί αδελφοί και αδελφές,

Έχω την ιδιαίτερη χαρά και τιμή να βρίσκομαι ανάμεσά σας, ως μέλος της εξαμελούς επιτροπής που είχε την ευθύνη να μελετήσει την ενοριακή πραγματικότητα και να ρυθμίσει τα τεχνικά του Συνεδρίου, το οποίο θα καταλήξει σε προτάσεις-μελέτες, για την ζωτική βάση-θεμέλιο της Εκκλησίας μας, που είναι η Ενορία. Μετά το τόσο μελάνι που έχει χυθεί για την Εκκλησιολογία, άραγε όλοι πλέον βλέπουν και διαβάζουν σωστά το θέμα του "κυττάρου" Ενορία, που συγχρόνως είναι «βραχύ τι» έκφραση της Καθολικής Εκκλησίας; Ίσως! Όπως όμως σε όλα τα θέματα έτσι και στην Θεολογία, η υπόθεση έχει και απαιτεί τον θεωρητικό της προσδιορισμό (ως πυξίδα), αλλά περισσότερο έχει ανάγκη την εμπράγματη σάρκωση. Ο Φίλιππος είπε στον Ναθαναήλ: «Έλα και δες»· όχι «Έλα και άκου». Φυσικά βεβαίως το "δες" εξυπονοεί πρόσληψη και ακουστική και οπτική και ποιότητα ατμόσφαιρας. Η πρωτοβουλία πρέπει να μπορεί να αρχίσει «από πάνω», και να πει στον καθένα «ἔρχου καί ἴδε». Τι να δει; Ότι το πάνω έρχεται κάτω, για να γίνουν ένα συγκεκριμένο ζωντανό Εμείς. Εκκλησία στην κυριολεξία. Ένα Εμείς μικρό -μικρούτσικο στην αρχή- ανάλογο της πίστης εκάστου των μετόχων, που καθ’ οδόν στην πορεία θα αυξάνει μέσα στη διαλεκτική Μυστηρίου και συνεργατικού-αδελφικού πνεύματος. 

Δηλαδή στοιχειώδης συστράτευση με καθαρούς στόχους και μέσα, και συλλογικό καταμερισμό ευθυνών και αρμοδιοτήτων, που οι ίδιοι οι μετέχοντες χριστιανοί θα καθορίσουν αυτοδεσμευόμενοι. Με τον προεστώτα υπηρετούντα και όχι υπηρετούμενο. Μόνο στη συλλογικότητα βρίσκουν το αυθεντικό τους νόημα τέτοιες προσκλήσεις. Ο Χριστός δεν ενσαρκώθηκε για να κάνουν οι χριστιανοί συνέδρια, αλλά για να υλοποιούν την προτροπή Του... Μετανοείτε! Δηλαδή μη μένετε προσκολλημένοι στο λάθος-αστοχία-αμαρτία, αλλά να αλλάζετε βάση τοποθετούμενοι σωστά στα ουσιαστικά της ζωής.

 

Αίτημα

 

Να ζητώ ψωμί για μένα είναι αίτημα υλικό. Να ζητώ ψωμί για τον διπλανό μου είναι αίτημα πνευματικό.

Νικολάι Μπερντιάεφ

Το κήρυγμα

 

https://anastasiosk.blogspot.com/2023/05/x.html#more

Χθες το βράδυ μπήκε μια γυναίκα με ένα παιδί στην εκκλησία. Η γυναίκα φορούσε παντελόνι και δεν είχε μαντήλι στα μαλλιά. Κάποιος την πρόγκηξε. Εκείνη έφυγε… Δεν ξέρω ποιος το έκανε αυτό, αλλά δίνω εντολή σε αυτό το πρόσωπο να προσεύχεται για αυτή την γυναίκα και το παιδί της μέχρι να τελειώσει η ζωή του, για τη σωτηρία τους», είπε ο Μητροπολίτης και πρόσθεσε: «Εξαιτίας σου, μπορεί να μην θελήσει να ξαναέρθει ποτέ στην εκκλησία»…

Γύρισε προς την άλλη πλευρά, έσκυψε το κεφάλι του και μπήκε στο Ιερό. Αυτό ήταν όλο το κήρυγμά του.

Μητροπολίτης Ἀντώνιος τοῦ Σουρὸζ (Anthony Bloom)

ΥΓ. Ἔτσι εὔκολα προγκᾶς κάποιον, θρῆσκε; Νὰ σὲ ρωτήσει τότε ὁ Χριστὸς ποῦ νὰ βάλει μετὰ θάνατον αὐτὴ τὴν ψυχὴ ποὺ ἀκόμη καὶ ἐξαιτίας σου μπορεῖ νὰ πεθάνει στὴν ἀμετανοησία. Τί θὰ Τοῦ ἀποκριθεῖς;

π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος