-Ο Στέφανος ήθελε ένα κόμμα αλλά επειδή δε του άρεσε αυτό που του έδωσαν το αλλάζει τελείως. Αλλά δε πήγε από την αρχή να φτιάξει ένα καινούριο γιατί ήθελε αυτό.
-Ο κόσμος που πήγε και ψήφισε τον Στέφανο, δεν υπήρχε περίπτωση να πάει να ψηφίσει κανέναν από τους άλλους υποψήφιους. Άρα κι ο κόσμος ήθελε ένα άλλο κόμμα αλλά πήγε και ψήφισε σε αυτό.
-Αυτοί που έφυγαν ήθελαν ένα κόμμα που να ψηφίζει ο κόσμος τον αρχηγό/πρόεδρο αλλά όχι αυτόν που ήθελε ο κόσμος να ψηφίσει. Ήθελαν επίσης να λειτουργήσει το κόμμα με το καταστατικό που είχε αλλά όχι με αυτό το καταστατικό.
-Ε, ναι. Είναι απλούστατο. Είδατε οι απλές εξηγήσεις;
Μέσα στο χάλι των σύγχρονων χολιγουντιανών ταινιών, οι οποίες δίνουν μεγαλύτερη βάση στην πολυπολιτισμικότητα, την αντιπροσώπευση, τις διάφορες παλαβές μειονότητες, τη διάδοση του "μηνύματος", τη χρήση πράσινης και μπλε οθόνης των εύκολων σεναριακών λύσεων κλπ αντί στο καλογραμμένο σενάριο, τη πλοκή, τη σκηνοθεσία, το ταλέντο και σε άλλες τέτοιες "παρωχημένες" ιδέες, ήρθαν δύο ταινίες από άλλες χώρες, εκτός ΗΠΑ να δώσουν μια ανάσα φρεσκάδας και διασκέδασης στο κοινό, χωρίς να θέλουν να κάνουν προσηλυτισμό στις νέες ιδέες που ακολουθεί με θρησκευτικό φανατισμό η άρχουσα τάξη της Δύσης. Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικές, με μια πρώτη ματιά ταινίες όπως καταλαβαίνει κανείς και από τις χώρες από τις οποίες προέρχονται. Το ινδικό επικό αριστούργημα RRR και τη φιλανδική βίαιη ωδή Sisu.
Σχεδόν μισό αιώνα αφότου η Σασίν Λιτλφέδερ ανέβηκε στην σκηνή των Όσκαρ εκ μέρους του Μάρλον Μπράντο για να καταγγείλει την απεικόνιση των ιθαγενών της Βόρειας Αμερικής στις ταινίες του Χόλιγουντ, η Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών της ζήτησε συγγνώμη για την «κακοποίηση» που υπέστη. Επιπλέον, το Μουσείο Κινηματογράφου της ακαδημίας ανακοίνωσε τη Δευτέρα ότι θα διοργανώσει μια εκδήλωση «συνομιλίας, επούλωσης πληγών και εορτασμού» με καλεσμένη την 75χρονη σήμερα γυναίκα τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.
Όταν ο Μπράντο κέρδισε το Όσκαρ Α΄Ανδρικού Ρόλου για τον «Νονό» το 1973, η Λιτλφέδερ ανέβηκε στη σκηνή της τελετής απονομής φορώντας παραδοσιακή ενδυμασία και, με μια ομιλία 60 δευτερολέπτων, εξήγησε ότι ο ηθοποιός δεν μπορούσε να δεχθεί το βραβείο λόγω «της μεταχείρισης των Ινδιάνων από την κινηματογραφική βιομηχανία».
Νομίζω ότι δεν είμαι μόνο εγώ που ακούω τα λόγια και τις σκέψεις του Κωνσταντίνου Τζούμα ευλαβικά, μέσω ραδιοφώνου ή διαβάζοντας τα βιβλία του ή συναντώντας τον τυχαία στο Φίλιον, στο Κολωνάκι. Τον ρωτάω πώς βιώνει ο ίδιος τον «ρόλο» του. «Με το να μην το κάνω θέμα», μου λέει και εξηγεί: «Αυτό είναι το μότο μου γενικά. Ο Ντίνος Ηλιόπουλος ανέβαζε κάποια στιγμή μια παράσταση στη Θεσσαλονίκη και κάποιος που καθόταν πίσω σηκώθηκε και φώναξε “δεν ακούμε ρε”. Ο ηθοποιός διέκοψε την παράσταση και είπε από τη σκηνή, με τον δικό του λιτό τρόπο: “Ε, δεν λέμε και τίποτα σπουδαίο”».
Έφυγε από τη ζωή οΚωνσταντίνος Τζούμας, έλληνας ηθοποιός, ραδιοφωνικός παραγωγός και συγγραφέας σε ηλικία 78 ετών. Τα τελευταία χρόνια «πάλευε» με τον καρκίνο.
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1944 και μεγάλωσε στο Πασαλιμάνι και στην Αθήνα. Σπούδασε υποκριτική στην Αθήνα και χορό στη Νέα Υόρκη.
Η ταινία αυτή ήρθε να δροσίσει τη κινηματογραφική έρημο των εντυπωσιακών μα κούφιων ακριβών παραγωγών, των ρηχών, μονοδιάστατων χαρακτήρων, των εύκολων "σεναριακών ευρημάτων", των άκοπων κατακτήσεων των πρωταγωνιστών και όλων όσων βλακωδών μας έχουν έχουν εκπαιδεύσει μετά θρησκευτικής ευλαβείας να καταπίνουμε αχόρταγα και άκριτα τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του θρύλου του πρίγκηπα Άμλεθ (κύρια επιρροή του Σαίξπηρ στη συγγραφή του δικού του Άμλετ) σκηνοθετημένη από τον Robert Eggers, σε σενάριο του Sjon και με τους Alexander Skarsgård, Nicole Kidman, Claes Bang, Anya Taylor-Joy, Ethan Hawke, Björk, και Willem Dafoe να ενσαρκώνουν τους ήρωες της ταινίας. Φυσικά μιλάμε για μια ωμή απεικόνιση του ταξιδιού εκδίκησης του πρωταγωνιστή, ενός πρίγκηπα των Βίκινγκς που είδε τον πατέρα του να δολοφονείται και τη μητέρα του να απαγάγεται από τον νόθο αδερφό του πατέρα του και σφετεριστή του θρόνου. Ένα ταξίδι που ξεκινά από τη Σκανδιναβία, περνά από τη Ρωσία και καταλήγει στην Ισλανδία. Όλα αυτά σε όμορφα μεν καταθλιπτικά δε τοπία που τα χρωματίζει ιδιαίτερα η βιαιότητα της ζωής των Βίκινγκς, ένας υποβόσκων μαγικός ρεαλισμός και οι εσωτερικές συγκρούσεις και τα διλήμματα των επίτηδες μη ηρωικών χαρακτήρων της ταινίας. Εδώ ο πρωταγωνιστής δεν αγιογραφείται, αλλά οδηγείται από την πίστη του στη μοίρα και τη δίψα του για εκδίκηση σε πολλά σταυροδρόμια στα οποία πρέπει να επιλέξει μεταξύ μίσους και αγάπης, σκοπού και ευτυχίας, ζωής και θανάτου. Ο Οντίν, οι Βαλκυρίες, μάγοι, μάγισσες και προφήτες περιδιαβαίνουν τον κόσμο του Northman όχι όμως με έναν κλασικό fantasy τρόπο.
«Ξέρετε, υπάρχει ένα ρητό, “Όταν ο Διάβολος σε αγνοεί, τότε ξέρεις πως κάνεις κάτι λάθος”. Ο Διάβολος τότε λέει “Ω όχι, αφήστε τον ήσυχο, είναι ο αγαπημένος μου”. Απ΄την άλλη, όταν ο Διάβολος σε πλησιάζει, μάλλον είναι επειδή προσπαθείς να κάνεις κάτι σωστά. Και, για κάποιον λόγο, ο Διάβολος τον κυρίευσε (τον Will Smith) εκείνο το βράδυ»
Στην ταινία Man Of God και την απήχηση που είχε στον κόσμο αναφέρθηκε σε κείμενό του ο Μητροπολίτης Σουηδίας κ Κλεόπας τονίζοντας τα βασικά χαρακτηριστικά αυτής της ταινίας τα οποία σύμφωνα με τον ίδιο έκαναν την ταινία ελκυστική στον κόσμο. Μάλιστα αναφέρθηκε ιδιαιτέρως και στην σεναριογράφο και σκηνοθέτη της ταινίας Γελένα Πόποβιτς την οποία θεωρεί ιδιαιτέρως ευλαβή και διψασμένη για την επιτυχία της ταινίας όχι την εμπορική αλλά την ιεραποστολική.
Το παρακάτω άρθρο του αναφέρεται στην αναταπόκριση που βρήκε η ταινία από τους φίλους του κινηματογράφου.
Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας κ. Κλεόπα
Τη βδομάδα που μας πέρασε, μου δόθηκε η ευκαιρία να δω την ταινία “Ο άνθρωπος του Θεού”, σε σκηνοθεσία της Yelena Popovic. Ένα κινηματογραφικό αφιέρωμα στα τελευταία 30 χρόνια της επίγειας ζωής και δράσης του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως (1890-1920), αρχής γενομένης από την απομάκρυνσή του από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, το διορισμό του ως σχολάρχη στη Ριζάρειο Σχολή, την ίδρυση της μονής του στην Αίγινα και την κοίμησή του.
Ο Ζαν Πολ Μπελμοντό (Jean-Paul Belmondo) συνδέθηκε αρχικά με το Γαλλικό Νέο Κύμα (Νουβελ βαγκ) της δεκαετίας του 1960.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ζαν Πολ Μπελμοντό γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1933 στο Νεϊγί-συρ-Σεν, βορειοδυτικά του Παρισιού σε καλλιτεχνική οικογένεια. Ο πατέρας του, Πολ Μπελμοντό, ήταν γλύπτης με ιταλικές ρίζες και η μητέρατου ζωγράφος. Ωστόσο, ο μικρός Μπελμοντό δεν είχε φανερώσει καμία καλλιτεχνική κλίση στα εφηβικά του χρόνια. Αντιθέτως, έδειξε από την αρχή κλίση στα αθλητικά. Δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο και το πάθος του σε αυτή την ηλικία ήταν το μποξ και το ποδόσφαιρο, ενώ μάλιστα έκανε και προπονήσεις μποξ.
Κόντρα στις κακές κριτικές από το σύνολο σχεδόν του Τύπου, ο Άγιος Νεκτάριος κατάφερε να κάνει το εισπρακτικό του θαύμα: πάνω από 62.000 θεατές σε 117 αίθουσες πανελλαδικά έσπευσαν να πληροφορηθούν για τη ζωή και το έργο του, μόλις 13.000 λιγότεροι από όσους είχαν δει το «Χαλβάη 5-0» το τετραήμερο του ντεμπούτου του σε 110 αίθουσες αρχές Φεβρουαρίου του 2020, και 12.000 παραπάνω από τους θεατές της «Ευτυχίας» σε 109, παραμονές Χριστουγέννων του 2019 - για να θυμηθούμε το ξεκίνημα των δύο τελευταίων ελληνικών μπλοκμπάστερ πριν την έναρξη της πανδημίας. Παρεμπιπτόντως, το τρίτο μεγαλύτερο εγχώριο σουξέ εκείνης της περιόδου σε άνοιγμα ήταν το ρομαντικό δράμα «…Για Πάντα», που είχε ανοίξει με 53.025 εισιτήρια από 93 οθόνες το πρώτο πενθήμερο του 2020.
Ο Christopher Lee απαντά στην ερώτηση για το αν έχει χιλιάδες βιβλία αποκρυφιστικού περιεχομένου. Μεταφράζοντας πρόχειρα τα λόγια του μεγάλου ηθοποιού: "Δεν έχω 20000 βιβλία αποκρυφιστικού περιεχομένου. Θα έπρεπε να ζω στην τουαλέτα. Έχω μόνο τέσσερα τέτοια βιβλία. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που υποστήριζαν πως ήταν σατανιστές, που υποστήριζαν πως ήξεραν από αποκρυφισμό. Μην ασχολείστε με τέτοια πράγματα. Εκτός από το μυαλό θα χάσετε και την ψυχή σας. Τα μέσα όταν δεν έχουν τι να πουν, κατασκευάζουν κάτι."
Δεύτερο Βραβείο Κοινού απέσπασε η πολυαναμενόμενη ταινία της Yelena Popovic “Ο Άνθρωπος του Θεού” αυτή τη φορά στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Λος Άντζελες, βραβείο που επιβεβαίωσε, πριν την έξοδό της στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 26 Αυγούστου 2021, πως η ταινία για το βίο του Αγίου Νεκταρίου ενθουσιάζει το κοινό όπου κι αν προβάλλεται.
Μετρώντας αντίστροφα για την επιστροφή μας στις κινηματογραφικές αίθουσες, ώστε να μπορέσουμε να παρακολουθήσουε την πολύ-αναμένομενη ταινία, «Ο Άνθρωπος του Θεού», το τρέιλερ που μόλις κυκλοφόρησε, μας επιτρέπει να πάρουμε μια πρώτη γεύση από την μεγάλη αυτή παραγωγή που υποστήριξε η Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου.
Η ταινία, σε σενάριο και σκηνοθεσία της Yelena Popovic, και παραγωγή του Ινστιτούτου Άγιος Μάξιμος ο Γραικός και της Symeon entertaimentμας ταξιδεύουν στο χρόνο και παρακολουθούμε τον βίο του μεγάλου αυτού σύγχρονου Αγίου, που παρά τη συκοφάντηση και τον πόλεμο που δέχθηκε από ορισμένους κληρικούς στην Αλεξάνδρεια, παρέμεινε πιστός στις αρχές του μέχρι το τέλος, εμπνέοντας τους ανθρώπους γύρω του με την ταπεινότητά του, τα δάκριά του και την υπομονή του
