Πολύ δύσκολα μπορώ να φανταστώ κάτι πιο αντίθετο στην ηθική από το να μιλάει κανείς ακατάπαυστα για τον εαυτό του ή κάτι πιο σπάνιο από έναν άνθρωπο που να μην έχει αυτό το ελάττωμα.
Giacomo Leopardi - Στοχασμοί - εκδ Ροές
Πολύ δύσκολα μπορώ να φανταστώ κάτι πιο αντίθετο στην ηθική από το να μιλάει κανείς ακατάπαυστα για τον εαυτό του ή κάτι πιο σπάνιο από έναν άνθρωπο που να μην έχει αυτό το ελάττωμα.
Giacomo Leopardi - Στοχασμοί - εκδ Ροές
Θα ήταν παράλογο και θα ερχόταν σε αντίφαση με το σκοπό μας το να θελήσουμε να επιβάλουμε με τη βία την ελευθερία, την αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους, την ολόπλευρη ανάπτυξη όλων των ανθρώπινων ικανοτήτων. Πρέπει, λοιπόν, να υπολογίζουμε στην ελεύθερη θέληση των άλλων, και το μόνο που θα μπορούσαμε να κάνουμε, είναι το να βοηθήσουμε στη διαμόρφωση και στην εκδήλωση αυτής της θέλησης. Θα ήταν, όμως, εξ ίσου παράλογο και θα ερχόταν εξ ίσου σε αντίφαση με τον σκοπό μας να δεχτούμε ότι όσοι δεν σκέφτονται σαν εμάς θα μπορούσαν να μας εμποδίσουν να πραγματώσουμε τη θέλησή μας, από τη στιγμή που εμείς δεν πρόκειται να τους στερήσουμε το δικαίωμα να έχουν ελευθερία ίση με τη δική μας.
Ελευθερία, λοιπόν, για όλους να διαδίδουν και να θέτουν σε εφαρμογή τις ιδέες του, χωρίς άλλους περιορισμούς εκτός από εκείνους που απορρέουν φυσικά από την ίση ελευθερία όλων.
Ερίκο Μαλατέστα, Κείμενα για την Αναρχία, εκδ. Νησίδες
Δύο Ιταλοί αναρχικοί, μετανάστες στις ΗΠΑ, καταδικάζονται σε θάνατο για ληστεία μετά φόνου και εκτελούνται τη δεκαετία του 1920. Η δίκη τους συντάραξε την Αμερική και ο απόηχός της φτάνει μέχρι τις μέρες μας.
Ο Νίκολα Σάκο (1891-1927) και ο Μπαρτολομέο Βαντσέτι (1888-1927) μετανάστευσαν από την Ιταλία στις ΗΠΑ το 1908 και γνωρίστηκαν σε μια διαδήλωση το 1917. Ο μεν Σάκο δούλευε ως τσαγκάρης και νυχτοφύλακας, ο δε Βαντσέτι ως ψαράς στην ευρύτερη περιοχή της Βοστώνης. Και οι δυο ήταν δηλωμένοι αναρχικοί και ασπάζονταν τις ιδέες περί επαναστατικής βίας του συμπατριώτη τους Λουίτζι Γκαλεάνι (1861-1931), μια προσωπικότητα του διεθνούς αναρχικού κινήματος. Οι οπαδοί του είχαν πραγματοποιήσει αρκετές δυναμικές ενέργειες στις ΗΠΑ, με αποκορύφωμα τη βομβιστική επίθεση στο σπίτι του υπουργού Δικαιοσύνης Μίτσελ Πάλμερ στις 2 Ιουνίου 1919.
https://ecozen.gr/2022/05/xypnise-i-aitna-synagermos-sti-sikelia-vinteo/
Σε «κίτρινο» συναγερμό βρίσκεται η Σικελία καθώς η Αίτνα ξύπνησε και από μέσα της ρέει καυτή λάβα. Από την Παρασκευή το ψηλότερο ενεργό ηφαίστειο της Ευρώπης, η Αίτνα έχει καλύψει τον ουρανό με καπνό ενώ η λάβα κατευθύνεται στην «Κοιλάδα των Λιονταριών».
Το ηφαίστειο ύψους 3.330 μέτρων δημιουργεί εκπληκτικές ευκαιρίες για μοναδικό θέαμα πολλές φορές το χρόνο, εκτοξεύοντας λάβα και στάχτη.
Η Αίτνα, η οποία βρίσκεται πάνω από την πόλη Κατάνια της Σικελίας, συχνά εκρήγνυται, αλλά σπάνια προκαλεί ζημιές και πιστεύεται ότι έχει τη μεγαλύτερη καταγεγραμμένη δραστηριότητα εκρήξεων από οποιοδήποτε άλλο ηφαίστειο, με την πρώτη να χρονολογείται από το 425 π.Χ.
Τον Απρίλιο του 1934, ζωηρότατο ενδιαφέρον είχε προκαλέσει στην κοινή γνώμη η παραδοξότατη περίπτωση μιας γυναίκας που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο του Πιράνο της Ιταλίας.
Η Άννα Μονάρο, όπως ήταν το όνομά της, εξέπεμπε από το στήθος της φωτεινές ακτίνες!
Η 42χρονη Άννα ήταν ολιγόλογη, πάντοτε βυθισμένη στην προσευχή, είχε χαρακτήρα ρεμβώδη και υπέφερε από άσθμα. Είχε νοσηλευτεί από τον Οκτώβριο μέχρι τον Δεκέμβριο του 1933 και επέστρεψε στις 15 Φεβρουαρίου του 1934.
Κατά της διάρκεια της ημέρας, η Άννα ένιωθε καλά και παρέμενε στο σπίτι της μέχρι το απόγευμα, ασχολούμενη με οικιακές εργασίες. Αλλά, το βράδυ, λόγω του άσθματος, διανυκτέρευε σε κάποιο δωμάτιο του νοσοκομείου.
https://www.fosonline.gr/travel/article/160164/oi-katakomves-ton-kapoytsinon-sto-palermo
Γιώργος Ψυχίδης
Αν ψάχνετε για έναν… σκοτεινό τουριστικό προορισμό, η πρωτεύουσα της Σικελίας προτείνει τον καταλληλότερο με τις κατακόμβες στο μοναστήρι των Καπουτσίνων.
Αν τυχαίνει να είναι κάποιος επιρρεπής στους εφιάλτες, καλύτερα να αποφύγει στη ζωή του τη συγκεκριμένη επίσκεψη. Εξάλλου είναι σίγουρο ότι ποτέ δεν θα ονειρευόταν την περίσταση να βρεθεί… παγιδευμένος μέσα σε κατακόμβες, όσο και αν για κάποιον άλλο μπορεί κάτι τέτοιο να ακουγόταν το λιγότερο συναρπαστικό!
https://www.fosonline.gr/travel/article/156872/o-xristos-tis-avyssoy-stin-italia
Στο Σαν Φρουτουόζο της γειτονικής χώρας οποιοσδήποτε μπορεί να θαυμάσει το χάλκινο άγαλμα του Ιησού, αρκεί να διαθέτει… εξοπλισμό κατάδυσης στον βυθό της θάλασσας!
Η συνήθης πρακτική θέλει τις φιγούρες που αναπαριστούν θεϊκές μορφές να απαντώνται σε κλειστούς θρησκευτικούς χώρους λατρείας ή και στον ανοιχτό αέρα σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όπως παραδείγματος χάρη συμβαίνει με το Άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή στο Ρίο Ντε Τζανέιρο.
Επ’ ουδενί μπορεί να φανταστεί κάποιος ένα αντίστοιχο καλλιτεχνικό δημιούργημα να βρίσκεται τοποθετημένο στη μέση του πουθενά. Κι όμως, το… πουθενά θα μπορούσε να είναι ένα μέρος εντελώς ασυνήθιστο για τέτοιες «δουλειές», όπως ας πούμε ο… βυθός της θάλασσας!
https://www.in.gr/2021/06/24/world/otan-o-spider-man-pire-tin-eylogia-tou-papa/
Ο Πάπας Φραγκίσκος είναι συνήθως ο σταρ σε όλες τις συγκεντρώσεις στο Βατικανό καθώς μονοπωλεί το ενδιαφέρον του κόσμου, που αναζητεί στο πρόσωπό του τη Θεία ευλογία, αλλά και των φωτογράφων που αναζητούν μια χειρονομία αγάπης και συμπόνιας για να απαθανατίσουν.
Μόνο που στη συγκέντρωση της Τετάρτης, στην καθιερωμένη επαφή του ποντίφικα με τους πιστούς, τα βλέμματα αλλά και οι κάμερες ήταν στραμμένες σε μια φιγούρα υπερήρωα. Ο Ματέο Βιλαρντίτα, 28 ετών, ντύθηκε με τη στολή του Spider-man και περίμενε υπομονετικά –ιδρώνοντας μέσα στη στολή του κάτω από τον καυτό ήλιο της Ρώμης- για να συναντήσει τον Πάπα, στην ουρά με χιλιάδες άλλους πιστούς.
Λουκάς Αξελός
Η αρθρογραφία και η συζήτηση που έχει ανοίξει με αφορμή τα 200 χρόνια από την Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση του 1821, επανέφεραν στο προσκήνιο και τα ζητήματα του φιλελληνισμού (κρατικού και α-δέσποτου) και του διεθνισμού (πατριωτικού και απάτριδος) ως και τις τυχόν εξαρτήσεις-συναρτήσεις μεταξύ τους.
Στόχος του παρόντος σημειώματος δεν είναι η ενδελεχής ανάλυση του υπαρκτού γεγονότος της ταυτόχρονης ύπαρξης περισσότερων της μιας μορφής φιλελληνισμού, αλλά η επισήμανση της ιδιαιτερότητας και σημασίας αυτού που αποκαλώ α-δέσποτο φιλελληνισμό.
Ως εκ τούτου σε σχέση με την έτερη μορφή του, τον κρατικό ας πούμε, φιλελληνισμό, χρησιμοποιώντας αξιωματικά ως αφετηρία της οπτικής μου την λογική που αποτυπώνεται στους δημώδεις στίχους:
Στον ιερομόναχο π. Αλέξιο Μανδανικιότη, ο οποίος μονάζει σ΄ ένα ερημητήριο σε κάποιο μικρό χωριό της Σικελίας, αναφέρεται σήμερα άρθρο της ιταλικής ηλεκτρονικής εφημερίδας «messinatoday», με τίτλο: «Πατήρ Αλέξιος, ο τελευταίος ερημίτης: η ανθρώπινη και θρησκευτική ιστορία ενός ανθρώπου μονάχου, που είναι προφανώς έξω από αυτόν τον κόσμο».
«Στα βουνά του χωριού Santa Lucia del Mela, στη Σικελία, ο πατήρ Aλέξιος Μανδανικιότης έστησε το ερημητήριο του, ένα στολίδι της Ανατολής, όπου ζει με ευλάβεια, προσευχή και μοναξιά. Συντρόφους του έχει μόνο τη φύση, έναν σκύλο, έναν γάτο κι ένα πολύχρωμο παγώνι. Ο πατέρας Aλέξιος δεν είναι απλώς ένας ερημίτης, είναι ο πρώτος Αρχιμανδρίτης της Μεσσήνης (Messina), που φροντίζει την τοπική ελληνορθόδοξη κοινότητα, από τον σεισμό του 1908, που κατέστρεψε όλα τα ίχνη του Ελληνισμού στην περιοχή.
https://www.fosonline.gr/stiles/san-simera/article/111179/mplek-o-xanthos-gigantas-o-xartinos-iroas
Πέρασαν 66 χρόνια από τότε που συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό ο Μπλεκ, ο χάρτινος ήρωας, ιδιαίτερα δημοφιλής και στη χώρα μας τις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Ο Μπλεκ είναι ένας «ξανθός γίγαντας», κυνηγός στο επάγγελμα, που μάχεται τους Βρετανούς αποικιοκράτες στον πόλεμο της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας στα τέλη του 18ου αιώνα. Στις διάφορες περιπέτειές του τον ακολουθούν ο θετός γιος του Ρόντι και φίλος του Καθηγητής Μυστήριος.
Ο Μπλεκ είναι δημιούργημα της καλλιτεχνικής ομάδας EsseGesse, που την αποτελούσαν οι Ιταλοί κομίστες Τζον Σινκέτο (1925-1989), Ντάριο Γκουτσόν (1926-2000) και Πιέτρο Σαρτόρι (1926-1989). Του έδωσαν το όνομα Ιλ Γκράντε Μπλεκ (Ο μεγάλος ή σωματώδης Μπλεκ), αλλά γρήγορα έγινε γνωστός ως Μπλεκ. Το πρώτο τεύχος του περιοδικού με τις ιστορίες του Μπλεκ κυκλοφόρησε στην Ιταλία στις 3 Οκτωβρίου 1954 και στην ακμή του πουλούσε κοντά στα 500.000 τεύχη εβδομαδιαίως. Εκτός ιταλικών συνόρων, ο «ξανθός γίγαντας» γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε Ελλάδα, Τουρκία και Γιουγκοσλαβία.






O Άγιος Δημήτριος ήταν αξιωματούχος του στρατού του Αυτοκράτορα. Ήταν όμως και Χριστιανός. Και κλήθηκε να απαντήσει στο εξής δίλημμα. Είτε...