Το Άγιο Πνεύμα στη ζωή μας

https://www.isagiastriados.com/index.php/articles/7853-parousia-agiou-pneymatos-ston-kosmo-mas

 π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

     Δυο από τα πολλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εποχής μας είναι η λογικοκρατούμενη θεώρηση της ζωής και η μοναξιά.

     Το πρώτο, αν και έφερε την εκπληκτική πρόοδο σε όλους τους τομείς, ώστε να καταργηθούν οι αποστάσεις, ν’ αναπτυχθούν οι γνώσεις στο λαό, να ευκολυνθούν οι συνθήκες διαβίωσης και πολλά άλλα σημαντικά και ασήμαντα, περιόρισε την αντίληψη της ζωής στα "φαινόμενα και θεωρούμενα". Αποστασιοποιήθηκε, δηλαδή, από τα "μη βλεπόμένα", τα αόρατα και μη αισθητά, σε σημείο που αδίκησε τον άνθρωπο ως ψυχοσωματική ύπαρξη.

     Το δεύτερο, ως αποτέλεσμα ενδεχομένως του πρώτου, η μοναξιά, κατάργησε το αυτονόητο της σχέσης, της κοινωνίας και ουσιαστικής ένωσης με το συνάνθρωπο. Φυσικά, αυτό, ως αφύσικο, έφερε τις ψυχικές και σωματικές ασθένειες, τη θλίψη και κατάθλιψη, τη σύγχυση και ανισορροπία.

 

     Αν και αρκετοί από τους λεγόμενους "ανθρώπους της Εκκλησίας", κληρικοί και λαϊκοί, "είναι στον κόσμο τους", αρνούμενοι ή αδυνατώντας να πορευτούν "έως εσχάτου" της ανθρώπινης παθολογίας, να διαγνώσουν και να θεραπεύσουν, η Εκκλησία, με τη θεολογία και την πρακτική της, απαντά ουσιαστικά και στα σύγχρονα υπαρξιακά προβλήματά μας.

«Πάντα χορηγεί το Πνεύμα το άγιο…»

http://www.isagiastriados.com/index.php/articles/6755-psellismata-gia-to-agio-pneyma

 π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Πώς να μιλήσεις για εμπειρία έρωτα σε κάποιο που τον ταυτίζει με σαρκική ηδονή;

Πώς να εξηγήσεις τη δυναμική τής φιλίας σ’ αυτόν που κινείται εγωκεντρικά;

Πώς να καταθέσεις τη χαρά τής εν Χριστώ κοινωνίας των προσώπων στον εκκλησιαζόμενο που βλέπει τη λειτουργία ως μέσον «πνευματικής αγαλλίασης» και αυτοδικαίωσης;

Πώς, τέλος, να εκφράσεις την πληρότητα που η «τελευταία και μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής» γεμίζει τις καρδιές των χριστιανών, σε όποιον δέχεται μόνο ό,τι καταλαβαίνει με τις αισθήσεις;

«Πάντα χορηγεί το Πνεύμα το άγιο…»

Η αιώνια εορτή

https://www.pemptousia.gr/2020/06/pentikosti-2/

Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας

Την ημέρα της Πεντηκοστής το Πνεύμα το Άγιο ήλθε και συνέστησε εορτή που μένει στους αιώνες. Μάλλον, μετέβαλε όλο τον χρόνο της ζωής μας σε εορτή, καθώς μας μετέδωσε τη χάρη να μπορούμε να πλησιάσουμε τον Θεό. Το Πνεύμα το Άγιο επεδήμησε υπό τη μορφή πυρίνων γλωσσών και μετέδωσε «την πίστη την αγία άπαξ»[1]. Ωστόσο, έκτοτε εισχώρησε στη φύση μας και καθημερινά ο Άγιος Παράκλητος επισκέπτεται τους υιούς των ανθρώπων, για να παρηγορήσει, να θεραπεύσει και να αναγεννήσει.

Η χαρά μας συνίσταται στο να προσεγγίσουμε τον Θεό και να αισθανθούμε την αγαλλίαση της παρουσίας Του. Όπως την ημέρα των Θεοφανείων το τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας είχε εμφανισθεί αισθητά «εν είδει περιστεράς»[2], στην Πεντηκοστή παρουσιάσθηκε «ωσεί» φλόγες πυρός[3]. Οι Απόστολοι, παραδομένοι στη νηφάλια μέθη του Πνεύματος, άρχισαν να μιλούν «ετέραις γλώσσαις»[4] και δι’ αυτών «εγίνετο πολλά τε τέρατα και σημεία»[5]. Το πλήθος τους άκουγε με έκπληξη και θαυμασμό. Κάποιοι σκέφθηκαν ότι θα πρέπει να ήταν μεθυσμένοι, διότι νόμιζαν ότι μόνο ο «οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου»[6]. Δεν γνώριζαν ότι υπάρχει κάποιος άλλος οίνος, γλυκύτατος, που όχι μόνο ευφραίνει την καρδιά, αλλά επιπλέον τη μεταποιεί σε ναό του Θεού.

Ωδή στο Άγιον Πνεύμα

https://www.orthodoxianewsagency.gr/orthodoxes-provoles/mystiki-eyxi-sto-agion-pneyma-ag-symeon-tou-neou-theologou/

Κάποια μέρα που ο Άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος προσευχόταν και με καθαρό νου επικοινωνούσε με τον Θεό, όπως αναφέρει το συναξάρι του, είδε ξαφνικά να λάμπει άπλετο φως από τους ουρανούς και να κατεβαίνει προς αυτόν. Το φως αυτό φώτισε τα πάντα και τα μετέβαλε σε μια ολοκάθαρη ημέρα. Καθώς ήταν και ο ίδιος τυλιγμένος από αυτό το φως, του φαινόταν σαν να εξαφανίσθηκε ολόκληρη η οικία μαζί με το δωμάτιό του, ενώ ο ίδιος είχε αρπαγεί στον αέρα, νιώθοντας σαν να μην είχε καθόλου σώμα. Κατάπληκτος από το μέγα τούτο μυστήριο κραύγαζε με μεγάλη φωνή το «Κύριε, ἐλέησον». Καθώς βρισκόταν μέσα σε αυτό το θείο φως, βλέπει στα ύψη του ουρανού μια ολόφωτη νεφέλη, άμορφη και ασχημάτιστη, γεμάτη από την άρρητη δόξα του Θεού. Στα δεξιά της έστεκε ο πνευματικός του πατέρας Συμεών ο Ευλαβής. Έμεινε σε αυτή την εκστατική κατάσταση για πολύ, χωρίς να αισθάνεται, καθώς βεβαίωνε αργότερα, εάν ήταν μέσα στο σώμα ή εκτός του σώματος. Όταν κάποτε εκείνο το φως σιγά – σιγά υποχώρησε, ήλθε στον εαυτό του και κατάλαβε πως βρίσκεται μέσα στο δωμάτιο…

Ο Άγιος Συμεών έχοντας εμπειρία των δώρων του Αγίου Πνεύματος έγραψε την Μυστική Ευχή που θα διαβάσετε. Ταπεινά τη χαρακτηρίζουμε ως μια ωδή στο Άγιον Πνεύμα!

Η ευεργετική επίδραση του Αγίου Πνεύματος στην κοινωνία

https://xristianiki.gr/%CF%84%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%8D%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%89%CF%82-%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CF%89%CE%BC%CE%AD/

Η δυναμική είσοδος του αγίου Πνεύματος, του Παράκλητου, ως Παρηγορητή και Συνήγορου του ανθρώπου, σύμφωνα με τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης, πραγματοποιείται κατά την Πεντηκοστή. Σύμφωνα με το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, “Τό πνεύμα όπου θέλει πνεί, καί τήν φωνήν αυτού ακούεις, αλλ’ ουκ οίδας πόθεν έρχεται καί πού υπάγει.”  (Ιω. 3:8) Όπως ο Πατέρας, που “ουδέποτε ώφθη” και ως εκ τούτου δεν απεικονίζεται σε Ορθόδοξες αγιογραφίες, έτσι και το Άγιο Πνεύμα, με δύο εξαιρέσεις μία εκ των οποίων είναι οι πύρινες γλώσσες της Πεντηκοστής. Το Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα, αναπαύεται στον Υιό και Τον φανερώνει. Όμως και στην κοινωνική μας ζωή, το Άγιο Πνεύμα, που χαρίτωσε τους φοβισμένους μαθητές του υπερώου, ώστε να γίνουν ατρόμητοι κήρυκες του λόγου, αλλάζει τα πράγματα ριζικά από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, όπου ισχύει η κατάρα του Νόμου και η αρετή είναι πολύ δυσκολοκατόρθωτη.

η Δευτέρα του Κατακλυσμού

http://www.isagiastriados.com/index.php/articles/3071-to-mystirio-tis-agias-triados

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Η επόμενη μέρα μετά τη μεγάλη γιορτή της Πεντηκοστής, η Δευτέρα του Κατακλυσμού, όπως ονομάστηκε, είναι αφιερωμένη στο άγιο και ζωοποιό Πνεύμα, ως το κύριο πρόσωπο της γιορτής της Πεντηκοστής.

Την ίδια μέρα, όμως, γιορτάζουμε την Αγία Τριάδα, γιατί το άγιο Πνεύμα μάς υπέδειξε «το μυστήριο της αγίας και ομοουσίου και συναϊδίου  κα αδιαιρέτου και ασυγχύτου Τριάδος».

Πάνω σ’ αυτό το δόγμα της Αγίας Τριάδος, που είναι ο Θεός μας, στηρίζεται η πίστη μας, που είναι η πίστη των Πατέρων, των Αγίων, της Εκκλησίας μας. Η διατήρηση της πίστης αυτής, που συνεπάγεται προσπάθεια, αγώνα και κάποτε μαρτύριο, δεν έχει στόχο να διατηρήσουμε την αλήθεια του Θεού, ως να είμαστε δικηγόροι Του, αλλά να διασφαλιστεί η  σωστή ζωή του ανθρώπου, ώστε να μπορεί να ζήσει τη ζωή του Θεού και να θεωθεί.

Οι Γονυκλισίες

http://www.imconstantias.org.cy/50031-2/

Κατά την «έσχατη» και «μεγάλη» και «σωτήρια» ημέρα της Πεντηκοστής, κατά την οποία μας αποκαλύφθηκε και προσκυνούμε και δοξάζουμε το μέγα μυστήριο της Αγίας και Ομοουσίου και Ζωοποιού και Αδιαιρέτου και Ασυγχύτου Τριάδας, του Ενός και Μοναδικού Θεού. του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αμέσως μετά την πανηγυρική Θεία Λειτουργία, τελούμε τον «Εσπερινό της Γονυκλισίας», κατά τον οποίο ψάλλουμε ύμνους αφιερωμένους κατ’ εξοχήν στο Πανάγιο Πνεύμα, το τρίτο Πρόσωπο της Τρισηλίου Θεότητας, που είναι «φως και ζωή και ζώσα πηγή νοερά. Πνεύμα σοφίας, Πνεύμα συνέσεως, αγαθόν, ευθές, νοερόν, ηγεμονεύον, καθαίρον τα πταίσματα, Θεός και θεοποιούν, πυρ εκ πυρός προϊόν, λαλούν, ενεργούν, διαιρούν τα χαρίσματα».

Αμέσως μετά την «Είσοδο» του Εσπερινού, κι αφού ψαλεί το «Φως ιλαρόν» και το πανηγυρικό Μέγα Προκείμενο «Τίς Θεός Μέγας ως ο Θεός ημών; Συ ει ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια μόνος!» σε ήχο βαρύ, μεγαλόπρεπο, αντάξιο του νοήματος και του μηνύματός του, ο Διάκονος μας καλεί, κλήρο και λαό, να γονατίσουμε και ν’ απευθύνουμε στο Θεό γονυπετείς λόγο ικεσίας: «Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν».

Του Αγίου Πνεύματος

Λίγες ημέρες μετά την Ανάληψή Του,ο Κύριος έστειλε στους μαθητές Του το τρίτο πρόσωπο της Αγία Τριάδος,τον  Παράκλητο,το Άγιο Πνεύμα.

Το Άγιο Πνεύμα γεμίζει τον κόσμο με την πνοή Του και μοιράζει τα δώρα του Θεού σε όλους τους ανθρώπους.Θεραπεύει τον χωρισμό της ανθρωπότητας που προκλήθηκε από τη σύγχυση των γλωσσών στον πύργο της Βαβέλ δίνοντας τη δυνατότητα σε αυτούς που δέχονται και κρατούν τις δωρεές Του να αγγίζουν όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως γλώσσας που μιλούν.

Το Άγιο Πνεύμα στην Ορθόδοξη Παράδοση

myriobiblos.gr


Paul Evdokimov


Aπό: Ευδοκίμωφ, Το Άγιο Πνεύμα στην Ορθόδοξη παράδοση, μτφρ. Στέλλα Κ. Πλευράκη, εκδ. Ίδρυμα ο Ευαγγελιστής Μάρκος, Θεσσαλονίκη 1991.


Η Τριαδική Θεολογία

Στην αρχή του τριαδικού Μυστηρίου ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός συνοψίζει τις τρεις μεγάλες αρχές της παραδόσεως, α) Κάθε γνώση του Θεού εξαρτάται εξ ολοκλήρου από την ελεύθερη ενέργεια της θελήσεώς Του. β) Στη συνέχεια, ο Λόγος που έγινε άνθρωπος αποκαλύπτει στην Εκκλησία, της οποίας είναι η Κεφαλή, το Μυστήριο των Τριών θείων Προσώπων. Πραγματικά, η Εκκλησία γνωρίζει τον ιστορικό Χριστό που σταυρώθηκε, αναστήθηκε και δοξάστηκε, δέχεται την κυριακή προσευχή και γνωρίζει τον Υιό που διακρίνεται από τον Πατέρα• ακούει την υπόσχεση για τον «άλλο Παράκλητο» που πρόκειται να κατεβή και τον δέχεται την ημέρα της Πεντηκοστής. Πάνω από κάθε θεωρία ή φιλοσοφία, η Εκκλησία εξαγγέλλει την τριαδική οικονομία του μυστηρίου της σωτηρίας με το κήρυγμά της και τη ζη άμεσα μέσα στον τύπο του βαπτίσματος, μέσα στο Σύμβολο της πίστεώς της, μέσα στη Λειτουργία της και τα ιερά της μυστήρια. Αργότερα θα σφυρηλατήσουν οι Πατέρες τα θεολογικά επιχειρήματα, για να ανατρέψουν τις αιρέσεις και να προσδιορίσουν τη δογματική ορθοδοξία της θείας Αλήθειας, γ) Υπάρχει τέλος και η αρχή της Μοναρχίας του Θεού. Ο Πατήρ αναλαμβάνει υπεύθυνα και βεβαιώνει την ενότητα των Τριών Προσώπων μέσα σε μια τέλεια αγάπη, μέσα στη μια φύση. Η γέννηση του Υιού και η εκπόρευση του Πνεύματος φανερώνουν πρώτ' απ’ όλα το ομοούσιό τους με τον Πατέρα, που είναι η πιο φανερή έκφραση της θεότητάς τους και της τέλειας Ισότητος των Τριών.


1. Ή Παλαιά. Διαθήκη.

Η Παλαιά Διαθήκη παραδέχεται έναν αυστηρό μονοθεϊσμό, που διακηρύττει καθαρά ο Μωϋσής: «Άκουε, Ισραήλ, Κύριος ο Θεός ημών είς εστιν». Οι υπαινιγμοί του μυστηρίου της Τριάδος φαίνονται αμυδρά. Η αλήθεια του ξεπερνά κάθε δυνατότητα κατανοήσεως και γι' αυτό αποκαλύπτεται κατά θείο τρόπο. Αυτό είναι το βασικό διακριτικό γνώρισμα του χριστιανισμού από την ειδωλολατρεία, τον Ιουδαϊσμό και τον Ισλαμισμό, που θεωρούν το μυστήριο του Ενός και Τριαδικού Θεού τελείως παράλογο.

Τὸ «ὕδωρ τὸ ζῶν»

agiazoni
Καραγιάννης Νικάνωρ (Ἀρχιμανδρίτης)

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μέσα ἀπὸ τὴ γιορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς θυμᾶται τὴ γενέθλια ἡμέρα της. Τότε ποὺ φανερώθηκε μέσα στὴν ἱστορία καὶ τὸν κόσμο τὸ προαιώνιο «κεκρυμμένο» μυστήριό της. Τὸ γεγονὸς καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς γιορτῆς περιγράφουν οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, ἐνῶ στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ ἀκούσαμε ὁ Χριστὸς μὲ ἕναν σαφῆ ὑπαινιγμὸ ἀναφέρεται στὴ δύναμη καὶ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.



Γνωρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

«Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ Γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος», ὅποιος πιστεύει σὲ ἐμένα, ὅπως τὸ εἶπε ἡ Γραφή, θὰ τρέξουν ἀπὸ τὴν καρδιὰ του ποταμοὶ ζωντανοῦ νεροῦ. Ὁ Χριστὸς γνωρίζει πόσο βασικὴ ἀλλὰ καὶ βασανιστικὴ ἀνάγκη εἶναι γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἡ σωματικὴ καὶ πνευματικὴ δίψα. Ἀρχίζει νὰ διδάσκει: «ὅποιος διψᾶ ἂς ἔρθει σὲ ἐμένα καὶ ἂς πιεῖ». Τὸ φώναξε δυνατά, γιὰ νὰ τὸ ἀκούσουν οἱ ἄνθρωποι μέσα στὸ θόρυβο καὶ τὴν ὀχλαγωγία ἐκείνης τῆς ἡμέρας, ἀλλὰ καὶ κάθε ἡμέρας καὶ τόπου καὶ ἐποχῆς. Ἔστω καὶ ἂν δὲν τὸ συνειδητοποιεῖ ὁ ἄνθρωπος, στὸ βάθος τῆς ὕπαρξής του διψᾶ γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀγάπη, δηλαδὴ γιὰ τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Ὁ Χριστὸς χρησιμοποιεῖ τὸ στοιχεῖο τοῦ νεροῦ, γιὰ νὰ μᾶς παραπέμψει στὴ ζωογόνο δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Παρομοιάζει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ νερὸ ἀστείρευτο ποὺ ἀναβλύζει μέσα ἀπὸ τὴν ἀναγεννημένη καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου.

Το δώρο του Παρακλήτου

isagiastriados
Ἐπισκόπου Κάλλιστου Ware

Σχετικά μέ τό δῶρο τοῦ Παρακλήτου τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς τρία πράγματα εἶναι ἰδιαίτερα ἐντυπωσιακά:
Πρῶτο, εἶναι ἕνα δῶρο σ’ ὅλους τούς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ: «καί ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου». Τό δῶρο ἤ χάρισμα τοῦ Πνεύματος δέν ἀπονέμεται μόνο στούς ἐπισκόπους καί τόν κλῆρο, ἀλλά σέ κάθε βαπτισμένο. Ὅλοι εἶναι Πνευματοφόροι, ὅλοι εἶναι - μέ τήν κατάλληλη ἔννοια τῆς λέξης - «χαρισματικοί».
Δεύτερο, εἶναι ἕνα δῶρο ἑνότητας: «ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδόν ἐπί τό αὐτό». Τό Ἅγιο Πνεῦμα κάνει τούς πολλούς νά εἶναι ἕνα Σῶμα ἐν Χριστῷ. Ἡ κάθοδος τοῦ Πνεύματος τήν Πεντηκοστή ἀντιστρέφει τό ἀποτέλεσμα τοῦ πύργου τῆς Βαβέλ. Ὅπως λέμε στό Κοντάκιο τῆς γιορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς:

Η Πεντηκοστή

imconstantias

«Πεντηκοστήν εορτάζομεν και Πνεύματος επιδημίαν και προθεσμίαν επαγγελίας και ελπίδος συμπλήρωσιν και το μυστήριον όσον; Ως μέγα τε και σεβάσμιον. Διό βοώμέν σοι· Δημιουργέ του παντός, Κύριε, δόξα σοι».

Αυτόν τον θαυμάσιο ύμνο θέτει η Εκκλησία μας σαν προπύλαιο στην εορτή της Πεντηκοστής. Και σ΄ αυτόν ανακεφαλαιώνει το «μέγα και σεβάσμιον» μυστήριον, το όποιον πανηγυρίζει: Τη συμπλήρωση της ελπίδος, την προθεσμία της επαγγελίας, την επιδημία του Πνεύματος του αγίου. Γιατί πράγματι το εορταζόμενο γεγονός, η επιφοίτηση του αγίου Πνεύματος στους αποστόλους του Χριστού, αποτελεί το τέλος και το επιστέγασμα όλου του έργου της σωτηρίας. Όλο το έργο του Χριστού, η έλευση, η διδασκαλία, το πάθος, η ανάσταση, η ανάληψη απέβλεπαν σ΄ αυτό· στην έλευση του αγίου Πνεύματος στον κόσμο, στη νέα δημιουργία. Ακριβώς για τον λόγο αυτό στο τροπάριο που παραθέσαμε στην αρχή και σε όλη την υμνογραφία της Πεντηκοστής ανυμνείται ο δημιουργός του παντός, ο Πατήρ, που διά του Λόγου, του Υιού της αγάπης Του, εν αγίω Πνεύματι δημιουργεί τον κόσμο, αναδημιουργεί, ξανακτίζει την κτίση και την μεταβάλλει σε νέα, την ανακαινίζει.

Προσευχή στον Παράκλητο

Προσευχές θερμές πρέπει ν'απευθύνουμε και προς το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος,το ζωοποιό Πανάγιο Πνεύμα,τον Παράκλητο.Να Τον ικετεύουμε να πνεύσει στις καρδιές όλων μας και να μας φωτίσει με το άκτιστο φως Του.Να μας διδάξει τις αλήθειες του Θεού.Να ενισχύσει την ασθενική πίστη μας.Να μας ενδυναμώσει στον πόλεμο κατά των πειρασμών.Να μας δωρίσει την καθαρή προσευχή.Να μας πλουτίσει με την τέλεια αγάπη,τη θεϊκή σοφία,την υψοποιό ταπείνωση,την ασάλευτη ειρήνη της καρδιάς,την αμετάπτωτη εσωτερική χαρά.Να απαλλάξει,τέλος,την πολύπαθη Εκκλησία μας από τα σχίσματα και τις αιρέσεις,και την πατρίδα μας από εμφύλιους σπαραγμούς και εχθρικές επιβουλές.

Βασιλεύ Ουράνιε,Παράκλητε...

Βασιλεύ ουράνιε ,Παράκλητε:εν Αγίω Πνεύματι,ο Θεός υπερβαίνει την ίδια Του την υπερβατικότητα,σύμφωνα με μιαν αγαπητική υπέρ-συγκατάβαση-αν μπορούμε να δεχτούμε τον όρο-δώρο που μας κάνει από τον εαυτό Του,ο Οποίος από εντελώς απρόσιτος,καθίσταται εντελώς μεθεκτός.Όπως το περιέγραφε ο Βλαντιμίρ Λόσκυ,ο Θεός "δρασκελίζει τον τοίχο της υπερβατικότητάς Του" εν Αγίω Πνεύματι.Δι'Αυτού και εν Αυτώ,ο Λόγος δεν παύει να φανερώνεται διά μέσου των πολλαπλών εκφράσεων της Σοφίας και της προφητείας,"φως φωτίζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον",διά του Οποίου και εν τω Οποίω ο Λόγος σαρκώνεται ακατάπαυστα:επειδή η Σάρκωση του Λόγου πραγματοποιείται διά του Πνεύματος-και διά της διαυγούς και ισχυρής ελευθερίας της Παρθένου.Το Πνεύμα είναι αξεχώριστο από την ελευθερία.

Αββάς Αμμωνάς,περί Αγίου Πνεύματος

       

Αγαπητοί εν Κυρίω,σας χαιρετώ με το Πνεύμα της πραότητος,το Οποίο είναι ειρηνικό,σκορπά ευωδία και πνέει μέσα στις ψυχές των αγίων.Το Πνεύμα αυτό δεν πλησιάζει σε καμία ψυχή,παρά μόνο σ'εκείνες που καθαρίστηκαν τελείως από την αμαρτωλότητά τους.Είναι άγιο και δεν μπορεί να κατοικήσει σε ακάθαρτη καρδιά.

Ο Κύριος δεν Το έδωσε ούτε στους Αποστόλους,πριν καθαρισθούν.Γι'αυτό τους έλεγε:"Εάν απέλθω,πέμψω υμίν τον Παράκλητο,το πνεύμα της αληθείας,και αναγγελεί υμίν πάντα"(πρβλ. Ιωαν. ιστ' 7,13).Από την εποχή του Άβελ και του Ενώχ μέχρι σήμερα το Πνεύμα αυτό προσφέρεται στις ψυχές των αγίων,που καθαρίστηκαν τελείως.