Τριπέλαγο!

Αυτή η ιστορία έρχεται από τα τεσσεράμισι χρόνια που έζησα στα Κύθηρα( για την ακρίβεια τέσσερα χρόνια, πέντε μήνες και είκοσι τρεις μέρες, όχι ότι τις μετρούσα). Οι Κυθήριοι θεωρούν πως το νησί τους βρίσκεται στο Τριπέλαγο, στο σημείο δηλαδή που συναντώνται το Ιόνιο, το Αιγαίο και το Κρητικό Πέλαγος. Και το υποστηρίζουν με πάθος. 

Η αλήθεια βέβαια είναι -και το διαπιστώνει κανείς με μια ματιά στο χάρτη- πως τα Κύθηρα ανήκουν: διοικητικά στην Αττική, ιστορικά στα Επτάνησα, γεωγραφικά στο Αιγαίο και με το κρητικό πέλαγος δεν έχουν καμία σχέση. Ούτε καν τα Αντικύθηρα. Αν και εκεί μπορούμε να κάνουμε μια παραχώρηση. 

Όταν ήμουν κάτω το άκουσα μία, το άκουσα δύο, ε, τη τρίτη φορά δεν άντεξα. Το είπα. Ούτε Ιόνιο σας βρέχει ούτε κρητικό πέλαγος. Το Αιγαίο κι αυτό παίζεται. Το Μυρτώο είναι πιο πιθανό να βρέχει τα ποδάρια σας. 

Καμία σημασία δεν είχε για εμένα ποιο ρημάδι πέλαγος έβρεχε τις ακτές των Κυθήρων και τους Κυθήριους. Με ενδιέφερε ότι βρήκα κάτι να εκνευρίσω τους παρευρισκόμενους εκεί!

Ακολούθησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση και τελικά φύγαμε όλοι αγκαλιασμένοι για τα σπίτια μας. 

Η παραπάνω ιστορία είναι αληθινή εκτός από το ειδυλλιακό τέλος της. Καθόλου έτσι δεν έγιναν τα πράγματα. Αλλά η αλήθεια δεν πρέπει να σου χαλάει μια ωραία ιστορία. Πρέπει; Είναι επίσης ενδεικτική του τρόπου που σκέφτομαι πριν γράψω κάποιο κείμενο ή πώς απαντάω σε σχόλια...Ελπίζω να μπαίνετε στο νόημα.

Κάποτε στη τράπεζα

 

Πίσω, κάπου στο 2002, κάνω πρακτική στη Γενική Τράπεζα στη Λάρισα, στο Β' υποκατάστημα. Ωραίες εποχές ακόμα, δάνεια για ηλίθιους σκοπούς, όπως ταξίδια και ψώνια, η αύρα του εκσυγχρονισμού ακόμα κρατούσε και οι Έλληνες χαρούμενοι και καταναλωτικοί όπως ήταν τότε, ξεπερνούσαν και ξεχνούσαν με άνεση "λεπτομέρειες" όπως τα Ίμια, την προδοσία του Οτσαλάν, τη συμμετοχή στον βομβαρδισμό της Σερβίας και άλλα πολλά που τα κανάλια τους έλεγαν πως είναι ψιλοπράγματα. Στο θέμα μας. Μετά από μια εβδομάδα ήμουν σαν λύκος σε κλουβί. Δεν είχα κανένα ενδιαφέρον για τα τραπεζικά πράγματα, καμία όρεξη να τα μάθω, οι δουλειές που μου ανέθεταν ήταν βαρετές και ανούσιες κι εγώ σκεφτόμουν πως θα περάσει το ρημάδι το εξάμηνο. Κάποια στιγμή μου λέει μια από τις προϊσταμένες που είχαν εκεί, κάθε κατάστημα είχε και πέντε έξι προϊσταμένους κανονικούς και κάμποσους υφισταμένους που νόμιζαν ότι ήταν προϊστάμενοι και θα έκαναν μεγάλη καριέρα στον κόσμο των τραπεζών. Γιατί ως γνωστόν αυτό περίμενε ο τραπεζιτικός κόσμος, την κάθε φαντασμένη από τη Λάρισα για να τις παραδώσει τη διοίκηση των τραπεζών. Τέλος πάντων. Μου λέει λοιπόν η θείτσα εκείνη, έχουμε και εξωτερικές δουλειές που αναλαμβάνει αυτός που κάνει πρακτική από το ΤΕΙ αλλά εσύ δεν έχεις ούτε αυτοκίνητο ούτε μηχανάκι ούτε ποδήλατο, πώς θα τις κάνεις; Τη κοιτάζω με βλέμμα που αστράφτει. Με το βλέμμα του ναυαγού που βλέπει καράβι να πλησιάζει. Με βλέμμα νηστικού που βλέπει φούρνο να μοιράζει δωρεάν καρβέλια. Της λέω λοιπόν "και τα πόδια τι τα έχω;". "Μα με τα πόδια θα τρέχεις στο Κέντρο;". Τη ξανακοιτάζω. "Όσο είναι η Λάρισα από εδώ ως το κέντρο της είναι η γειτονιά μου" της λέω, "οπότε μάλλον θα τα καταφέρω". "Καλά, κοίτα μην αργήσεις" μου λέει ελαφρώς ξινισμένη και από τότε ανέλαβα τις εξωτερικές εργασίες κατά τις οποίες προλάβαινα και τις δουλειές να κάνω και κανένα καφέ να πίνω που και που ή να κόβω και καμιά βόλτα. Ένα από τα συνηθισμένα δρομολόγια ήταν προς το κεντρικό κατάστημα της Γενικής στη Λάρισα. Εκεί είχαν κλητήρα, στον οποίο παρέδιδα τα έγγραφα, πολύ καλός άνθρωπος κι αυτός και η γυναίκα του, η οποία δούλευε κι αυτή εκεί. Γνωριστήκαμε και πιάναμε τη κουβέντα συχνά. Κάποια μέρα μου λέει "έχουμε κι εμείς ένα παιδί εδώ από το ΤΕΙ που κάνει πρακτική. Πήγαινε να τους πεις μια καλημέρα. Στο πάνω πάτωμα είναι". Ανέβηκα με έναν κάποιο δισταγμό σκεπτόμενος τι σόι άνθρωπος θα ήταν και τούτος. Βέβαια, όσοι κάναμε πρακτική σε τράπεζες, ήμασταν αυτοί που δεν είχαμε και πολύ καλή σχέση με τη λογιστική, οι άλλοι πήγαιναν σε λογιστικά γραφεία και τέτοιες αηδίες. Ανεβαίνω πάνω λοιπόν, μπαίνω στο γραφείο και βλέπω έναν τύπο, αδύνατο, ξανθό να έχει βάλει τα χέρια του πάνω στο γραφείο και το κεφάλι ακουμπισμένο πάνω τους, η ίδια η εικόνα της απελπισίας. "Δε τη παλεύεις ούτε εσύ, ε;" ρώτησα. Αυτός σήκωσε αργά το κεφάλι του, με κοίταξε και είπε: "Είσαι αυτός που κάνει πρακτική στην Ηρ. Πολυτεχνείου;". "Φαίνομαι, ε;" του απάντησα. "Ξέρεις", συνέχισε, "τι έκανα τη πρώτη μέρα που ήρθα εδώ; Μόλις πέρασαν τα πρώτα πέντε λεπτά κοίταξα το ρολόι, έπιασα το κεφάλι μου και είπα: πώς θα περάσει αυτό το εξάμηνο;". Γέλασα. Ο τύπος είχε περάσει ένα δυο εξάμηνα πιο μετά από εμένα, προφανώς λόγω του τότε συστήματος εξετάσεων, χωρίς να έχει καμιά διάθεση να ακολουθήσει τον κλάδο. " Είσαι αδερφός" του λέω "και επειδή είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος θα σου πω δυο λέξεις μαγικές ως πιο έμπειρος: εξωτερικές δουλειές. Τις αναλαμβάνεις και γλιτώνεις". "Τις κάνει ο κλητήρας εδώ" παραπονιέται. "Είναι καλός άνθρωπος ρε, κι αυτός και η γυναίκα του, πες τους και θα στις δίνουν εσένα". Έλαμψε το πρόσωπό του. "Θα το δοκιμάσω", μου είπε. Την επόμενη φορά που πήγα, ρώτησα τον κλητήρα πώς ήταν ο συνάδελφος. Γέλασε. "Του έκανα τη χάρη και του έδωσα κάποιες εξωτερικές δουλειές. Εγώ βλέπεις ετοιμάζομαι για σύνταξη, γέρασα". "Είσαι ωραίος τύπος. Έσωσες έναν νέο άνθρωπο από τα ψυχοφάρμακα" του είπα, χαιρέτισα και έφυγα χαϊδεύοντας τη νοητή γενειάδα μου ως άλλος σοφός γέροντας, ως ένας Γκάνταλφ των απελπισμένων σπουδαστών λογιστικής.... 

Ένας φόρος τιμής στο μαροκινό ποδόσφαιρο.

 

Το παρόν κείμενο είναι διαφορετικό καθώς είναι ποδοσφαιρικό. Ήταν στο παγκόσμιο κύπελλο του 1994 όταν ήρθα πρώτη φορά σε επαφή με το μαροκινό ποδόσφαιρο. Ήταν η πρώτη φορά που είδα την εθνική ομάδα του Μαρόκου, μιας χώρας που με γοήτευε με αυτή τη βορειοαφρικάνικη εξωτικότητα που εξέπεμπε. Εκείνη η ομάδα, τότε την αποκαλούσαν- με αρκετή δόση υπερβολής είναι η αλήθεια- "Βραζιλία της Αφρικής", έπαιζε θεαματικό ποδόσφαιρο αλλά τελικά αποκλείστηκε. Μπροστάρη είχε έναν εκπληκτικό μεσοεπιθετικό με αλογοουρά τον Μουσταφά Χατζί. Ένας παίκτης χάρμα ιδέσθαι, με μεγάλη γκάμα κινήσεων και επινοήσεων. Θυμάμαι ότι ξενυχτούσα για να δω τα παιχνίδια του, το μουντιάλ γινόταν στις ΗΠΑ. Δυστυχώς εκείνη η ομάδα αποκλείστηκε νωρίς από τη διοργάνωση.

Εκεί που όμως ερωτεύτηκα το ποδόσφαιρο των Μαροκινών ήταν όταν έπεσε στην αντίληψή μου η δράση του κεντρικού αμυντικού Ρασίντ Νεκρούζ. Πολύ καλός αμυντικός με λίγο...ανορθόδοξο παιχνίδι ώρες ώρες(ναι, κάνει στον αντίπαλο επιθετικό αυτό ακριβώς που νομίζετε ότι βλέπετε στη φωτογραφία. Έκτοτε έγινε αφοσιωμένος οπαδός του ποδοσφαίρου της χώρας αυτής. 

Στον Ολυμπιακό ήρθαν κατά καιρούς αρκετοί Μαροκινοί ποδοσφαιριστές. Οι πρώτοι δεν προσέφεραν και πολλά, κατά σύμπτωση οι δύο που θυμάμαι ήταν κεντρικοί αμυντικοί, μέχρι που έπιασε λιμάνι, σε κάπως μεγάλη ηλικία, ο καταπληκτικός επιθετικός με το όνομα Γιουσέφ Ελ Αραμπί. Πολύ καλή παρουσία που συνοδεύτηκε με τίτλους και κάποια καλά ματς στην Ευρώπη. Σύντομα έγινε αγαπημένος όλων των φιλάθλων και οπαδών του Ολυμπιακού. 

Και φέτος μας ήρθε τούτος εδώ. Ο Αγιούμπ Ελ Κααμπί, ο οποίος έμελλε να βάλει πέντε συνολικά γκολ στην Άστον Βίλα και να χαρίσει την πρόκριση στον τελικό στην ομάδα μας. Όταν ήρθε το καλοκαίρι, οι "βαθιοί γνώστες" του ποδοσφαίρου που έχουν γνώμη ειδικού και γνώσεις παιδιού του νηπιαγωγείου και ξέρουν να λένε ότι η ομάδα τους μονίμως αδικείται και μονίμως νικάει δίκαια, ως εκεί φτάνουν οι γνώσεις και οι ποδοσφαιρικές τους σκέψεις, αρχικά μουρμούριζαν και σιγά σιγά έφτασαν στο συμπέρασμα ότι το παιδί δεν κάνει. Εγώ επειδή να πω την αλήθεια τους έχω σιχαθεί όλους αυτούς τους βλάκες στην Ελλάδα που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να λένε πως έσκισε η ομαδάρα τους τον αντίπαλο(κι ας βοήθησε ο διαιτητής, ο πρόεδρος της ομάδας, ο πρωθυπουργός και η πρόεδρος της δημοκρατίας) βλέπω αποσπασματικά πια κάποια πράγματα. Βλέποντας κάποιες κινήσεις του παίκτη στα πρώτα φιλικά είπα ότι ο τύπος είναι πολύ καλός. Δε περίμενα ότι θα ήταν τόσο καλός βέβαια. Και φυσικά έχω διπλή χαρά για το γεγονός ότι η πρόκριση ήρθε  από δικό του σόου στα δυο παιχνίδια με τους Άγγλους και που είναι πρώτος σκόρερ στη διοργάνωση. Ε, δεν ξέρω τι θα γίνει στον τελικό, δε τρελαίνομαι κιόλας, μακάρι να το πάρουμε και να βάλει άλλα πέντε γκολ και ο "δικός μου". 

Μπαμπουίνοι

 

Λοιπόν, σε όσο πιο μικρή ηλικία παρατηρείς τον άνθρωπο, τόσο περισσότερο μοιάζει με ζωάκι. Αλλά ζωάκι μολυσμένο με το μικρόβιο του πολιτισμού κι επομένως αχαϊρευτο ζωάκι.  Συνάντησα τις προάλλες τυχαία μια παλιά συμμαθήτρια. Ευτυχώς δε διαβάζει αυτά που γράφω οπότε μπορώ να γράφω ό,τι μου κατεβαίνει χωρίς να χρειάζεται να τα επιβεβαιώσω. Λοιπόν ετούτη μας ήρθε στο σχολείο, νομίζω στη Πέμπτη δημοτικού. Ήταν πολύ όμορφο κοριτσάκι. Μια ωραία ημέρα μας τη παρουσιάζει η δασκάλα μας τη καινούρια συμμαθήτρια. Από εκείνη τη μέρα η σχετικά ήρεμη τάξη μας- κάτι μπούφλες, κάτι σκισμένα χείλια(από τις μπούφλες), κάτι καυγάδες ομαδικοί και ατομικοί υπήρχαν, συνηθισμένα πράγματα δηλαδή- άρχισε λίγο να αγριεύει. Οι καυγάδες άρχισαν να αυξάνονται και να αγριεύουν. Και όλα αυτά όπως καταλάβατε, ε, μια σχέση την είχαν με την άφιξη της καινούριας συμμαθήτριας. Διότι σαν καλά ζωάκια έπρεπε να δείξουμε πιο είναι το δυνατότερο και το καλύτερο. Και αρχίσαμε να κατουράμε ο ένας στη περιοχή του άλλου. Δεν ξέρω αν έχετε δει κανένα ντοκιμαντέρ με μπαμπουίνους στην ΕΡΤ-3, κάπως έτσι. Αλλά επειδή ο άνθρωπος είναι πονηρό ζωάκι, το κάθε αγοράκι διάλεγε ένα φίλο του, που δε συμμετείχε στο κυνήγι, για να δώσουν έναν ολίγον στημένο αγώνα κυριαρχίας. Άκου τι σκεφτόμασταν! Βέβαια, κάποια στιγμή αρπάχτηκαν οι δυο δυνατότεροι της τάξης μας και τρομάξαμε να τους χωρίσουμε...Εκεί άρπαξα κατά λάθος και μια καλή που μου κουδούνισε το κεφάλι. Τελικά, σε αντίθεση με αυτό που γινόταν στα ζωάκια, οι υποψήφιοι...γαμπροί στη περίπτωσή μας, το μόνο που αποκόμισαν ήταν κάτι μελανιές. Η δε σειρά ήταν τόσο μεγάλη που δεν πρόλαβαν να...διαγωνιστούν όλοι εκείνη τη χρονιά(κάποιες αψιμαχίες συνεχίστηκαν με μειωμένη ένταση και την επόμενη χρονιά)...Γιατί τα ένστικτα υπήρχαν μεν αλλά ο πολιτισμός τα είχε αλλοιώσει τόσο πολύ που τελικά χάθηκε ο σκοπός και έμεινε μόνο το μέσο. Δηλαδή το ξύλο. Τελικά τα αγοράκια είναι πιο χαζά  από τους μπαμπουίνους...

Τον καιρό εκείνο...

 

Αφού λοιπόν το πράγμα το σηκώνει ας συνεχίσω να γράφω για εκείνες τις παλιές ασφαλείς εποχές που στο σχολείο υπήρχε σιγουριά και τα παιδιά παίζανε αθώα στις αλάνες(ναι, είχαμε δεκαετία του '80 αλάνες στο Περιστέρι). Τότε που η κοινωνικοποίηση άρχιζε νωρίς στα σχολικά χρόνια, που συγκεντρωνόμασταν ομάδες καθεμιά από τη γειτονιά της και αφού εξοπλιζόμασταν με πέτρες και ξύλα πηγαίναμε στη δίπλα γειτονιά ή έρχονταν οι άλλοι στη δική μας και περνούσαμε ένα υπέροχο απόγευμα προσπαθώντας να ανοίξουμε ο ένας το κεφάλι του άλλου. Αφορμή συνήθως ήταν ότι κάποιος από τη μία γειτονιά πέρασε μέσα από κάποια άλλη γειτονιά και εισέπραξε κάμποσες μπούφλες ως αναμνηστικό. Αλλά ευτυχώς δεν είχαμε συμμορίες τότε. Επίσης τότε το σχολείο, το δημοτικό, ήταν ασφαλές. Με εξαίρεση ότι ένα ολόκληρο τμήμα αποφάσισε για ένα μήνα σε κάθε διάλειμμα να δέρνει ένα παιδί, έτσι για πλάκα. Μέχρι που έπαθε μια ψιλορήξη τυμπάνου, πήρε χαμπάρι η μάνα του τι έγινε και ενεργοποιήθηκαν οι σχολικοί μηχανισμοί. Μετά δερνόμασταν ανά τετράδες.

Αλλά στο γυμνάσιο η πειθαρχία ήταν απόλυτη. Που και που ξύλο, μια φορά χτύπησα ένα συμμαθητή μου(σημείωση, εγώ ήμουν και σχετικά φλώρος τότε) με κάτι καρφιά κι αυτός κυνηγούσε να μου καρφώσει τον καινούριο του σουγιά, έτσι για την πολιτισμική συναλλαγή. Αλλά θυμάμαι και μια φορά που συνεδρίαζαν οι καθηγητές και πέντε έξι καλόπαιδα στρίμωξαν σε μια τάξη μια κάπως πεταχτούλα συμμαθήτρια και έπιαναν ό,τι προλάβαιναν και αν δεν είχαν μαζευτεί πολλοί μαθητές έξω από τη τάξη, της οποίας της πόρτας το πόμολο έβγαινε, και δεν ξύπναγαν οι κοιμώμενοι καθηγητές δε ξέρω τι άλλα θα είχαμε. Φυσικά το θέμα "πνίγηκε" ενώ στη σημερινή διαβολική εποχή θα είχε ξεσηκωθεί το σύμπαν. 

Ο καφές της σχολής

 

Μια που έπιασα χθες τις αναμνήσεις με το ΤΕΙ και όλα αυτά τα ωραία, είναι και επίκαιρο αυτές τις ημέρες με την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, διαπίστωσα πως δύο πράγματα δε κατάλαβα όσο βρισκόμουν εκεί. Τι στην ευχή είναι τελικά η λογιστική και πως λειτουργεί και τι έβαζαν στον καφέ που έφτιαχναν στο κυλικείο του ΤΕΙ. Και, καλά, το πρώτο δε με πολυνοιάζει να πω την αλήθεια, υπάρχουν λογιστές, αυτοί έχουν καταλάβει το αντικείμενο οπότε δε θα χαθεί η γνώση. Αλλά εκείνα τα πλαστικά ποτηράκια που μας έδιναν όταν ζητούσαμε καφέ, τι στο καλό είχαν μέσα; Πιθανότατα να είχαν κάποιο αδιευκρίνιστο είδος καφέ, είτε σε μορφή στιγμιαίου είτε σε μορφή ελληνικού(τότε δεν είχαν γίνει ακόμα της μόδας οι καπουτσίνοι και οι εσπρέσσοι και οι φρέντοι, ήμασταν στην αρχή του ξεβλαχέματος) ενώ είμαι σίγουρος πως έβαζαν τον ίδιο καφέ και στις δύο παραγγελίες. Επιπλέον ποτέ δε κατάλαβα γιατί στον ελληνικό του ΤΕΙ το κατακάθι βρισκόταν πάνω και όχι στον πάτο του ποτηριού. Ούτε κατάλαβα γιατί έπαιρνα ελληνικό καφέ εδώ που τα λέμε αφού δε με έπιανε. Πάντως έχω τη βεβαιότητα ότι όσοι ήπιαμε από εκείνους τους καφέδες δεν είχαμε καμία παρενέργεια από τα εμβόλια ενώ και ο covid δε μας πολυζόρισε. Μάλλον θα ήταν καφές rna πειραματικός, δεν εξηγείται αλλιώς. Τέλος πάντων, τουλάχιστον ήταν φτηνός, αν και πιθανότατα θα έπρεπε να διεκδικήσουμε και μια κάποια αμοιβή που πίναμε τα πειραματικά τους σκευάσματα... 

Μην κατηγορείτε το τσίπουρο...

 

Το θυμάμαι σαν χθες αυτό. Φοιτητής λογιστικής, όχι πολύ φανατικός εδώ που τα λέμε, στη Λάρισα και δίνω εκείνη τη μέρα δύο μαθήματα. Το πρώτο, που το τέλειωσα γύρω στις 12 δεν θυμάμαι ποιο ήταν και το δεύτερο σε πιο μεσημεροαπογευματινή ώρα ήταν η στατιστική στην οποία είχα ήδη κοπεί(μαζί με πρώτη και δεύτερη εξεταστική)ήδη 6 φορές με βαθμό 4,5(βάση το 5). Πετυχαίνω φίλο τουριστοφοιτητή που έχει έρθει κι αυτός να γράψει κάποιο μάθημα και χρωστάει κι αυτός το μάθημα της  στατιστικής. Πετάει την καταπληκτική ιδέα αφού είχαμε δυο τρεις ώρες μπροστά μας, να πάμε να πιούμε ένα τσίπουρο και αν φάμε κάτι και να γυρίσουμε να γράψουμε. Ήξερα ότι πιθανότητα να πιούμε ένα τσίπουρο δεν υπήρχε και για λίγο δίστασα. Πείστηκα πάντως σχετικά εύκολα. Φυσικά το ένα τσίπουρο έφερε το άλλο και ήπιαμε 6-7. Γυρίσαμε πάντως να γράψουμε το μάθημα, ροδοκόκκινοι, γελαστοί όσο δε πήγαινε και με μια εσάνς τσιπουρίλας. Και μάλιστα κάτσαμε και μπροστά μπροστά στο πρώτο θρανίο για να βλέπουν όλοι δυο ηλίθιους να γελάνε. Θυμάμαι, παραδόξως, την έκφραση αποδοκιμασίας μια φίλης συμφοιτήτριας βλέποντας τα χάλια μας. Καλή κοπέλα αυτή αλλά υπερβολικά σοβαρή. Σαν να σπούδαζα με καμιά θεια μου ήταν. Τώρα που το σκέφτομαι και η έκφρασή της θα μπορούσε να είναι η έκφραση κάποιας θειας μου. Anyway, μοιράστηκαν τα θέματα, γράψαμε, κατεβήκαμε κάτω, πήραμε από έναν καφέ για να έρθουμε στα ίσια μας και τότε συνειδητοποίησα κάτι..."Τι μάθημα γράφαμε;" ρώτησα τον άλλον αξιόλογο νέο. "Στατιστική" μου είπε. "Αμάν ρε γαμώτο, έγραψα μάρκετινγκ" του ξανάπα. "Πώς το έκανες αυτό ρε;" με ρώτησε. "Ε, αυτά μου ήρθαν, τι να σου πω". "Ε, αυτό εννοώ, πώς θυμόσουν το μάρκετινγκ". "Η ζωή είναι γεμάτη μυστήρια...". Για την ιστορία, πάλι με 4,5 κόπηκα. Και στη δεύτερη εξεταστική ομοίως, που είχα πιει μόνο καφέ. Όταν το μάθημα το πήρε άλλη καθηγήτρια το πέρασα με 8(στα 10). Άρα δεν έφταιγε το τσίπουρο, η καθηγήτρια έφταιγε...

Παππούδες

 

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν χαθεί πολλοί άνθρωποι από τη ζωή μου. Καμιά φορά όταν σκέφτομαι πόσοι είναι με εντυπωσιάζει ο αριθμός. Ποτέ δε σκέφτεσαι όλους μαζί αυτούς με τους οποίους χάθηκες λόγω απόστασης ή για άλλους , αυτούς με τους οποίους τσακώθηκες για κάποιο λόγο, αυτούς οι οποίοι πέθαναν. Ούτε καν σαν ομάδες. Συνήθως σκέφτεσαι μεμονωμένα πρόσωπα. Αν τους προσθέσεις, γίνεται μεγάλος ο αριθμός. Δε ξέρω αν μου λείπει κάποιος από όλους αυτούς ιδιαίτερα. Στεναχωριέμαι όταν σκέφτομαι αυτούς που πέθαναν, λογικό είναι αυτό, ειδικά όσους έφυγαν νωρίς, θυμώνω με τον Μεγάλο(ξέρω ότι θεολογικά δεν είναι σωστό για κάποιους αλλά που να πάρει αν το παιδί δε θυμώσει με τον Πατέρα, με ποιον θα θυμώσει;), αλλά ξέρω ρε παιδί μου πως είναι κομμάτι της ζωής κι αυτό πια. Με αυτούς που για κάποιο λόγο δεν έχουμε σχέσεις πια είναι πιο εύκολα τα πράγματα. Υπάρχει λόγος προφανώς.  Ίσως να άλλαζα κάποια πράγματα ίσως και όχι. Κυρίως με όσους απλά χάθηκα για λόγους που δεν είχαν να κάνουν με διαφωνίες, τσακωμούς κλπ. Ναι,  ίσως να ήθελα να ξαναβρεθώ με κάμποσους από αυτούς τους τελευταίους, να πιούμε δυο τρία, τέσσερα μπουκάλια και να πλακωθούμε στις μπουνιές έτσι για να θυμηθούμε τον παλιό καλό καιρό.  Αυτοί όμως που μου λείπουν πραγματικά είναι ο παππούς μου και η γιαγιά μου. Με αυτούς είχα μια ιδιαίτερη σχέση. Αυτοί με αγαπούσαν πολύ και ίσως ήταν και οι μοναδικοί άνθρωποι που με στήριζαν, κι εγώ έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να τους τρελαίνω! Και που είμαι παπάς σήμερα, μάλλον σε αυτούς οφείλεται κυρίως και είναι κρίμα που δεν πρόλαβαν αν με δουν. Αν και νομίζω πως ακούω τον παππού μου να λέει: "Εσύ παπάς; Άσε μας καημένε..." Θυμάμαι τη γιαγιά μου κάποια εποχή, στα 70 της ανεβοκατέβηκε τρέχοντας τη πλαγιά από το χωριό ως το ποτάμι για να βρει εμένα και τους άλλους της παρέας που είχαμε χαθεί και τρεις ώρες αγνοούμασταν. Φυσικά γίναμε το θέμα συζήτησης για ολόκληρο το καλοκαίρι στο χωριό. Όπως και να έχει μου λείπουν αυτοί οι δυο, με τις γκρίνιες τους, τα γέλια τους, τις παραξενιές τους, τα ωραία τους. Για πολλά χρόνια οι μοναδικές καλές αναμνήσεις που είχα είχαν αν κάνουν με αυτούς. Όταν πέθαναν, με έξι μήνες διαφορά περίπου, συνειδητοποίησα ότι έφτασε το τέλος μιας πολύ μεγάλης και μακριάς εποχής, η οποία δε θα ξαναερχόταν. Δεν είμαι άνθρωπος που λέει για τις παλιές καλές εποχές και τις παλιές καλές μέρες. Ούτε κι εκείνες ήταν. Πιο πολλά άσχημα έχω να θυμάμαι παρά καλά και από τα σχολικά χρόνια και από τα μετέπειτα. Αλλά λίγο η νοσταλγία, λίγο ότι τότε ήμουν νέος και θα ερχόταν ένα καταπληκτικό μέλλον, έτσι πιστεύαμε όλοι τότε, λίγο ότι το μεγαλύτερο μέρος από τα 17 ως τα 23 ήμουν λίγο ή πολύ πιωμένος, μου δημιουργείται μια αίσθηση θαλπωρής για εκείνο τον καιρό. Εκτός από εκείνη τη χρονιά που έπινα πραγματικά πολύ και με είχε πιάσει μια κρίση κι άκουγα σκυλάδικα! Αυτό θέλω να το ξεχάσω αν γίνεται. Αν και η αλήθεια είναι ότι δε θυμάμαι και πάρα πολλά. όχι, εντάξει. Πλάκα είχε κι εκείνη η περίοδος. Λοιπόν. Αυτά για τώρα. Πάω να φτιάξω χαμομήλι(το κείμενο γράφεται βραδάκι) 

ΥΓ. Θα έβαζα φωτογραφία από τους παππούδες μου αλλά δεν έχω. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου αρέσουν οι φωτογραφίες. Ελάχιστες έχω δικές μου και τις κοιτάζω πολύ σπάνια. Οπότε θα βάλω το χωριό μου. Για να ζητήσω μετά λεφτά για τη διαφήμιση...Α ναι, Δορβιτσά το λένε, στην Ορεινή Ναυπακτία(ο ευγενικός τρόπος για να πεις τα  Γκράβαρα)

Κάποτε σε μια φαρμακαποθήκη...

 

Θυμάμαι με νοσταλγία καμιά φορά, τις ημέρες που δούλευα σε γνωστή φαρμακαποθήκη. Αν και σιχαίνομαι το πρωινό ξύπνημα και τότε χρειαζόταν να ξυπνάω από τις 4 τα χαράματα για να ετοιμαστώ και να πάρω το λεωφορείο του εργοστασίου, ομολογώ ότι θεωρώ εκείνη την εποχή ίσως την ομορφότερη της ζωής μου. Θυμάμαι τις απεγνωσμένες προσπάθειες των υπευθύνων να συνεννοηθούν μαζί μου και τις απέλπιδες απόπειρες να με πείσουν να κάτσω υπερωρία χωρίς να πληρωθώ αλλά να μαζέψω ώρες για να πάρω ρεπό. Μετά από μια σειρά σουρεάλ απαντήσεων οι οποίες περιλάμβαναν τις εξής δικαιολογίες "παίζει ο Ολυμπιακός και πρέπει να κάνω ατμόσφαιρα", "έχω κλείσει μανικιούρ-πεντικιούρ και περμανάντ", "έχω να αρμέξω", "φύτεψα ντομάτες στη γλάστρα και θέλω να ελέγξω την πρόοδό τους", αποφάσισαν να με αφήσουν στην ησυχία μου και να με καταχωρίσουν στους "ελαφρά πειραγμένους". Ακόμα αναπολώ τα κουτσομπολιά της αποθήκης, τα οποία με άνεση μπορούσαν να συγκριθούν με τη χρυσή εποχή του χωριού μου, τις ρουφιανιές( με εμένα δεν ασχολιόταν κανείς για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω), τους καυγάδες με τους οδηγούς που ήθελαν να φορτώσουν, τα ψυγεία που φυλάσσονταν κάποια φάρμακα και είχαν ησυχία, το κυνήγι με τους αρουραίους και τις φορές που κρυβόμουν σε μια μεγάλη κούτα και "ξεκούραζα τα μάτια μου". Και, ναι, θυμάμαι και τους συναδέλφους. Μία από τις σπάνιες φορές που σε κάποιο μικρό περιβάλλον δεν αντιπαθούσα το 90 και βάλε τις εκατό. Άκουγα και ακούω πολλούς που λένε "αχ και να γυρνούσα στα σχολικά/φοιτητικά χρόνια". Εγώ, να πω την αλήθεια πουθενά δε θα ήθελα να γυρίσω αλλά αν μου έβαζες το μαχαίρι στο λαιμό μάλλον σε εκείνα τα χρόνια της φαρμακαποθήκης θα γυρνούσα. Και αν μπορούσα να αλλάξω λίγο το πρωινό ξύπνημα, ακόμα καλύτερα...

(Κάποια στοιχεία είναι λίγο τραβηγμένα, λίγο παραποιημένα για να βγει πιο διασκεδαστικό το κείμενο. Η ουσία όμως αναλλοίωτη)

Κωμωδία

 

Απ' όταν ήμουν μικρός ήθελα στη ζωή μου να υπάρχει έντονο το κωμικό στοιχείο. Ενώ άλλα αγοράκια ήθελαν η ζωή τους να μοιάζει με μια ταινία δράσης ή φαντασίας, εγώ ήθελα να μοιάζει περισσότερο με κωμωδία. Τα άλλα ήταν συμπληρωματικά. Ο μεγάλος Άγγλος κωμικός Stephen Fry, σε μια εκπομπή εξήγησε τη διαφορά μεταξύ αμερικάνικης και αγγλικής κωμωδίας. Ο Αμερικάνος κωμικός ήρωας είναι ο έξυπνος, καταφερτζής τύπος , ο οποίος ξεφεύγει από τις δύσκολες καταστάσεις ρίχνοντας και δυο τρεις αστείες ατάκες. Από την άλλη, ο Άγγλος κωμικός ήρωας είναι αυτός τον οποίον καταπλακώνουν οι καταστάσεις. Είναι αυτός ενάντια στον οποίο στρέφονται οι αστείες ατάκες. Με απλά λόγια, ο Αμερικάνος κωμικός λέει αστεία ενώ ο Άγγλος κωμικός είναι το αστείο. Πέτυχα σε κάποιο βαθμό να είναι η ζωή μου σαν κωμωδία. Μόνο που μάλλον μου έτυχε, η λάθος πλευρά του Ατλαντικού...

Άνηθος

 

Ήταν ένα όμορφο ηλιόλουστο πρωινό. Ο νέος διάκος, νέος σε χειροτονία και όχι σε ηλικία όσο κι αν πίστευε το αντίθετο ο ίδιος, ξύπνησε χαρούμενος και έφτιαξε το καφεδάκι του. Μετά από μια κουραστική περίοδο με σαρανταλείτουργο και αρχιερατικές θ. λειτουργίες για τις γιορτές των Χριστουγέννων και των φώτων είχε μια μέρα ξεκούρασης. Και τι ωραία μέρα που ήταν!

Ξάφνου χτύπησε το τηλέφωνο. Μια αυστηρή φωνή, κάπως ενοχλητική στις αποχρώσεις της, του είπε επιτακτικά "διάκονε,ελάτε αμέσως στη μητρόπολη, σας θέλει ο δεσπότης". 

Το ντύσιμο του ήταν ακόμα κομμάτι δύσκολο. Δεν του άρεσε να φρά πουκάμισο, τον δυσκόλευε το αντερί και τον μπέρδευε το εξώρασο. Άσε που ξεχνούσε συνεχώς το καλιμαύκι κι έπρεπε να γυρνά πίσω κάθε φορά που ξεκινούσε να πάει κάπου.

Ήθελε να ντύνεται με μεγαλοπρεπείς και ιεροπρεπείς κινήσεις όπως του είχαν υποδείξει αλλά η προσπάθειά του, στεφόταν πάντα με μεγαλειώδη αποτυχία. Αντί για άνετες κινήσεις που δήλωναν μεγαλείο, έκανε μάλλον άτσαλα και ατσούμπαλα τινάγματα, που θύμιζαν λίγο τον Πίτερ Σέλλερς στο "Πάρτι" όπου υποδυόταν τον μεθυσμένο υπηρέτη ή τις επικές μονομαχίες με τον Ιάπωνα οικονόμο του στις ταινίες του Ροζ Πάνθηρα.

Η πτώση

Κάποτε, τις παλιές καλές εποχές, με μια παρέα καθόμασταν σε καφετέρια της Λάρισας. Ένας εκ της παρέας είχε το κακό συνήθειο να "κουνιέται" με την καρέκλα στηριζόμενη στα δύο πίσω πόδια. Έτσι έκανε κι εκείνη τη βραδιά, ρουφώντας λαίμαργα μια παγωμένη σοκολάτα. Κάποια στιγμή φυσικά το παράκανε με το κούνημα και έπεσε. Εγώ που καθόμουν δίπλα του, είδα την πτώση πριν αρχίσει καλά καλά. Αλλά λόγω της γελοίας εικόνας, άρχισαν να γελάω πριν πέσει καν και δεν μπόρεσα να τον κρατήσω. Ο φίλος έπεσε φαρδύς πλατύς και μαζί με μένα γέλασαν οι υπόλοιποι της παρέας και άλλες δυο καφετέριες.

 Ηθικό δίδαγμα. Αν θέλετε να στηριχτείτε επάνω μου ώστε να σας βοηθήσω σε μια δύσκολη στιγμή, φροντίστε αυτή στιγμή να μην είναι πολύ αστεία.

Μια Αποτομή στα Κύθηρα...

 Η αποτομή της κεφαλής του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου είναι μια γιορτή που είναι πάντα νηστεία.Μια φορά,λοιπόν,όταν ήμουν στα Κύθηρα με έστειλαν να λειτουργήσω σε μια εκκλησίτσα του Αγίου Ιωάννη.

Παρένθεση.Έχω την αίσθηση πως κακώς γιορτάζει αυτή τη μέρα αυτή η εκκλησία καθώς στο τέμπλο στη θέση του αγίου του ναού βρίσκεται ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.Ρώτησα κάποιους εκεί,ο ένας μου είπε "ίδιοι δεν είναι;" και ο άλλος απάντησε "ξέρω κι εγώ;" οπότε δεν το συνέχισα μια και δεν υπήρχε λόγος να χαλάσουμε τις καρδιές μας.

Απλά και ταπεινά

Δεν υπάρχει πιο υπερήφανος άνθρωπος από αυτόν που διαλαλεί την ταπεινότητα και την απλότητά του.Όταν κάποτε συλλειτούργησα με έναν ιερέα σε ορεινό νησιωτικό χωριό,στο τέλος της λειτουργίας,μοίρασα το κατακλαστό(είναι το κομμάτι από το πρόσφορο από το οποίο "βγάζουμε" το Σώμα για τη Θεία Κοινωνία και καταλύεται από τους ιερείς) και του έδωσα το δικό του κομμάτι.Τότε,φουσκώνοντας ελαφρώς το στήθος του μου λέει : "α,δε χρειάζεται να μου δώσεις κομμάτι,είμαι ταπεινός και απλός"...Αναρωτιέστε τι σχέση έχει η ταπεινότητα και η απλότητα με το θέμα;Κι εγώ.Αφήστε που σε τόση φιλοδοξία και αρχομανία που είχε αυτός ο άνθρωπος που χωρούσαν η απλότητα και η ταπεινότητα δεν κατάλαβα ποτέ.Βέβαια κι εγώ με τη γνωστή μου ευγένεια του απάντησα "μωρ'τι απλότητες και χαζομάρες,στο δίνω γιατί δεν μπορώ να το φάω ολόκληρο,σιγά μη σου αποτίσω και φόρο τιμής"...

Ποδαράτο

Είδα μια παρέα τριών πιτσιρίκων σήμερα.Δύο είχαν ποδήλατο και ο τρίτος έτρεχε ξοπίσω.Μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια...Εγώ ήμουν ο πιτσιρίκος που πήγαινε με τα πόδια.Οι φίλοι μου δεν κάνουν πια ποδήλατο.Εγώ συνεχίζω ποδαράτο...

Χαμόγελο

Μίλησα πρόσφατα με μια κοπελίτσα την οποία είχα γνωρίσει 8-9 χρόνια πριν,όταν ήταν ακόμα κοριτσάκι.Από τότε πανέξυπνη ήταν αλλά μου έκανε εντύπωση η εξέλιξή της.Ώριμη σκέψη,εξαιρετική ικανότητα έκφρασης,δυνατή προσωπικότητα.Σαν να ανακαλύπτεις ταλέντο σε κάποιο άθλημα ή τέχνη είναι και να το βλέπεις να αξιοποιεί τις δυνατότητές του.Μη νομίζετε πως τα στοιχεία που γράφω είναι κάτι το μικρό,το λίγο.Οι περισσότεροι έφηβοι δεν μπορούν να αρθρώσουν πρόταση άνω των πέντε λέξεων που να βγάζει νόημα.Έτσι,για να μη γράφω όλο μαυρίλες.Τώρα πάω να κάνω επανάληψη στον Εκκλησιαστή και τον Καγιάμ !

Γεύσεις

Περπάτησα προχθές σε δρόμους που είχα πολλά χρόνια να περπατήσω.Οδυνηρή και συνάμα γλυκιά εμπειρία.Περπάτησα μέσα σε σκοτεινά δρομάκια τα οποία περιδιάβαινα μικρός ως και έφηβος.Κάποια είχαν μείνει απαράλλακτα.Σε κάποια, τα εγκαταλελειμμένα σπίτια έστεκαν ως θλιβερές αναμνήσεις ενός πιο χαρούμενου παρελθόντος.Σε άλλα, τα σπίτια ήταν καλοδιατηρημένα μεν,φανέρωναν μια κούραση δε.Και τέλος σε άλλα, η ανανέωση και τα νέα κτίρια είχαν σαρώσει τα πάντα.Ανακατεύτηκε το παρελθόν και το παρόν ενώ κάπου κάπου ,αμυδρά, έκανε την εμφάνισή της και κάποια νύξη για το μέλλον.Ναι,ήταν μια παράξενη και ενδιαφέρουσα εμπειρία με ποικίλες γευστικές αποχρώσεις...

Κοπρίτης

Ένα από τα πολλά κακά που με συντρόφευαν από τη νεανική μου ηλικία ήταν πως οι άνθρωποι νόμιζαν πως ήμουν λύκος ενώ εγώ ήμουν το πολύ κοπρόσκυλο.Γύρευα κυρίως χάδια και σπάνια κηνύγι.Δάγκωνα πάντως που και που... 

Ανατολή - Δύση σημειώσατε 2

Όταν ήμουν στα Κύθηρα, το καλοκαίρι στους εσπερινούς έρχονταν συχνά Δανοί τουρίστες. Πολύ ήσυχοι, με σεβασμό στο χώρο και μετά το τέλος της ακολουθίας έκαναν πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις .Μια φορά λοιπόν, στον εσπερινό ήρθαν κάποιοι Δανοί. Σκέφτηκα τότε: Θα τους καταπλήξω με τις ανατολικές ηχητικές ζωγραφιές μου! Όταν τέλειωσε ο εσπερινός, με πλησίασε πράγματι ένας Δανός και μου είπε: Πολύ μου άρεσε ο τρόπος που ψάλλατε. Ίδιος με τον πάστορα στην ενορία μας στη Δανία...

Σαλτιμπάγκος

Λοιπόν,ναι,τώρα που έφτασα τα σαράντα,αποφάσισα-έστω και αργά-τι δουλειά θα ήθελα να κάνω.

Από μικρός είχα πολλές αλλαγές στις επιλογές μου για επαγγελματική σταδιοδρομία.Σκουπιδιάρης(η πρώτη μου επιλογή γύρω στα 5-6 χρόνια μου),αστυνομικός,στρατιωτικός,πυροσβέστης,γεωπόνος,ψυχολόγος,σωματοφύλακας,δάσκαλος πολεμικών τεχνών και κάμποσα ακόμα που σιγά μην τα θυμάμαι.

Τίποτα όμως από όλα αυτά δεν με κάλυπτε απόλυτα.Ικανοποιούσαν κάποιες από τις πτυχές της πολυσχιδούς προσωπικότητάς μου αλλά δεν μου έδιναν πληρότητα.Τελικά, ο χρόνος κύλησε και η Εκκλησία κέρδισε ένα στέλεχος επτά αστέρων.Σαν το καλό κονιάκ(που δεν πρέπει να το λέμε κονιάκ αλλά μπράντι,κονιάκ είναι το μπράντι που παράγεται στην ομώνυμη γαλλική πόλη,βλέπετε τι μαθαίνετε όσο διαβάζετε το μπλογκ μου; ).