Το κοινωνικό ζήτημα στη πίστη

 

H αδυναμία μας ως χριστιανοί, να κατανοήσουμε το κοινωνικό, ως πνευματικό, είναι ένα τραγικό παιχνίδι της ιστορίας της Εκκλησίας. 

Μεγάλος αριθμός των χριστιανών περιορίζονται είτε στους ηθικισμούς είτε στο κυνήγι του Αντιχρίστου στηριζόμενοι σε μεταφρασμένα - και "ορθοδοξοποιημένα" κείμενα και απόψεις αμερικανικών προτεσταντικών κύκλων. 

Κι όμως, η παραβολή που μας άφησε ο Χριστός για την Τελική Κρίση(Κυριακή της Απόκρεω) είναι ξεκάθαρη και το κριτήριο αδιαπραγμάτευτο: «Φύγετε από μένα και πηγαίνετε στην αιώνια φωτιά που ετοιμάστηκε για το διάβολο και τους αγγέλους του. Διότι ενώ με είδατε πεινασμένο, διψασμένο, ξένο, γυμνό, άρρωστο και στη φυλακή τίποτα δεν μου προσφέρατε». Και όταν τον ρωτήσουν, πότε τον είδαν σε κάποια ανάγκη και δεν του στάθηκαν, θα τους απαντήσει: «Εφ’ όσον δεν κάνατε το καλό σε ένα από τους άσημους αδελφούς μου, ούτε σε μένα το κάνατε». Και αυτοί μεν θα απέλθουν στην αιώνια κόλαση, οι δε δίκαιοι θα ζήσουν την αιώνια ζωή.

Στους άσημους λέει ο Χριστός. Δηλαδή στους αδύναμους, στους αδικημένους. Δεν μιλάει για μια αυθαίρετη αγάπη, σαν αυτή που παρουσιάζονται να υποστηρίζουν οι hippies σε ταινίες που τους διακωμωδούν. Μιλά για αγάπη, για υποστήριξη, για απόδοση δικαιοσύνης τελικά στους αδύναμους. 

Τι προσφέρεις στον αδύναμο, στον πεινασμένο, στον ξένο , στον φυλακισμένο, στον γυμνό και στον άρρωστο που πραγματικά να τους βοηθήσει; Μια μικρή φιλανθρωπία ή ένα συσσίτιο; Αυτά δεν βοηθούν. όχι ουσιαστικά τουλάχιστον. Ο Χριστός μιλά για πραγματική προσφορά, για το καλό προς αυτούς. 

Το καλό για όλους αυτούς το κάνουμε, όχι μόνο με μια φιλανθρωπία, μικρή ή μεγάλη, αλλά με τη δέσμευσή μας να καταπολεμήσουμε τις συνθήκες που οδηγούν τους ανθρώπους σε αυτές τις καταστάσεις. 

Η άρνηση να αντιληφθούμε το κοινωνικό ως πνευματικό - ή η απροθυμία μας- προς όφελος της δικής μας βολής, ο εξοστρακισμός του καθημερινού και η προσήλωση σε ένα ακίνδυνο πνευματικό κομμάτι(το οποίο κι αυτό το αντιλαμβανόμαστε λανθασμένα ως αποκοπή από τον κόσμο), καθιστά την πίστη μας κολοβωμένη και τελικά ανούσια.

Η άμυνα του Αζάχ

 

https://www.assyriapost.com/the-1915-assyrian-defiance-at-azakh/

Η άμυνα του Αζάχ (γνωστού επίσης ως Μπεθ Ζαμπντάι) δεν ήταν μια αυθόρμητη εξέγερση, αλλά μια υπολογισμένη, επαγγελματική αντίσταση του Ασσυριακού πληθυσμού απέναντι σε μια συνδυασμένη δύναμη Οθωμανικών τακτικών στρατευμάτων και Κούρδων ατάκτων.

Η Μπεθ Ζαμπντάι εκχριστιανίστηκε σε πρώιμο στάδιο· σύμφωνα με την παράδοση, αυτό έγινε από τον Μορ Αγάι, πρώτο επίσκοπο της Ουρχόι, και τον Μορ Άχο, επίσης από την Ουρχόι. Επίσκοπος της Μπεθ Ζαμπντάι είναι γνωστό ότι υπήρχε ήδη από το έτος 120, ενώ τον 3ο αιώνα η πόλη ήταν μία από τις 17 επισκοπές της Ανατολής.

Καθώς η συστηματική Γενοκτονία γνωστή ως Σεϋφό (Το Ξίφος) αποδεκάτιζε τους γύρω Ασσυριακούς οικισμούς, οι κάτοικοι του Αζάχ, μιας πόλης περίπου 1.000 κατοίκων εκείνη την εποχή, αρνήθηκαν να αποδεχθούν τον εκτοπισμό και τις σφαγές. Υπό τη στρατηγική διοίκηση του Ίσο Χάννα Γκάμπρε, η αμυντική επιτροπή της πόλης μετέτρεψε τον οικισμό σε στρατιωτικό πλέγμα.

Οι Συρορθόδοξοι Ασσύριοι εκμεταλλεύτηκαν τη μοναδική αρχιτεκτονική της πόλης: σπίτια χτισμένα από ηφαιστειακή βασαλτική πέτρα ήταν συνδεδεμένα μεταξύ τους μέσω εσωτερικών διαδρόμων, ενώ τα εξωτερικά τείχη οχυρώθηκαν ώστε να δημιουργήσουν έναν συνεχή αμυντικό δακτύλιο. Μέχρι τον Αύγουστο, το Αζάχ είχε γίνει καταφύγιο, φιλοξενώντας περισσότερους από 3.000 Ασσύριους πρόσφυγες από περισσότερα από 40 κατεστραμμένα γειτονικά χωριά.

Η πολιορκία δεν ήταν μια απλή φυλετική σύγκρουση. Ήταν μια συντονισμένη επιχείρηση στην οποία συμμετείχαν οι Οθωμανικές δυνάμεις υπό τη διεύθυνση του Κυβερνήτη του Ντιγιαρμπακίρ, δρος Μεχμέτ Ρεσίδ, με το Οθωμανικό κράτος να αναλαμβάνει το κύριο βάρος της επιχείρησης. Οθωμανοί σύμβουλοι και αξιωματικοί ηγούνταν δύο τακτικών ταγμάτων της 3ης Στρατιάς, φέρνοντας μαζί τους επαγγελματικό ορεινό πυροβολικό και τυποποιημένη επιμελητεία. Δεύτερον, υπήρχαν οι μουσουλμανικές κουρδικές φυλές. Χιλιάδες άτακτοι μαχητές από τοπικές κουρδικές φυλές (συμπεριλαμβανομένων των φυλών Χαβερκάν και Ραμάν) κινητοποιήθηκαν για να παρέχουν ανθρώπινο δυναμικό και τοπικές πληροφορίες. Τους είχαν υποσχεθεί τα λάφυρα της πόλης ως αντάλλαγμα για την υπηρεσία τους.

Οι μάχες κλιμακώθηκαν στα τέλη Οκτωβρίου και στις αρχές Νοεμβρίου 1915. Οι Οθωμανοί σύμβουλοι τοποθέτησαν το πυροβολικό τους στα γύρω υψώματα, με στόχο να διαρρήξουν τις βόρειες πύλες. Ωστόσο, οι Ασσύριοι υπερασπιστές χρησιμοποίησαν στρατηγική «άμυνας σε βάθος». Οι ελεύθεροι σκοπευτές ήταν μικρές μονάδες Ασσυρίων σκοπευτών, ανάμεσά τους και γυναίκες όπως η θρυλική Ζάιτε, που κατείχαν υψηλά σημεία θέας, εξουδετερώνοντας Οθωμανούς αξιωματικούς και καθυστερώντας τις επιθέσεις του πεζικού. Υπήρχαν επίσης οι αντεξορύξεις. Όταν οι Οθωμανικές δυνάμεις επιχείρησαν να χρησιμοποιήσουν εκρηκτικά για να διαρρήξουν τα εξωτερικά τείχη, οι Ασσύριοι αμυνόμενοι, πολλοί από τους οποίους ήταν έμπειροι μεταλλωρύχοι, άνοιξαν αντισήραγγες ώστε να εξουδετερώσουν τις γομώσεις.

Η τελική αποτυχημένη έφοδος σημειώθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1915. Μια μαζική συντονισμένη επίθεση, με επικεφαλής Κούρδους ατάκτους και Οθωμανικό πεζικό, αποκρούστηκε. Παρά το γεγονός ότι διέθεταν μόλις περίπου 700 οπλισμένους άνδρες, οι Ασσύριοι χρησιμοποίησαν τα δαιδαλώδη σοκάκια της πόλης για να στήσουν ενέδρες στους επιτιθέμενους από απόσταση αναπνοής.

Μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου, οι συμμαχικές δυνάμεις αντιμετώπιζαν κρίση. Οι Οθωμανοί σύμβουλοι χρειάζονταν ολοένα και περισσότερο στα μέτωπα του Καυκάσου και του Σινά στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Κούρδοι άτακτοι, έχοντας υποστεί εκατοντάδες απώλειες για μια πόλη που δεν μπορούσαν να καταλάβουν, άρχισαν να λιποτακτούν.

Συνειδητοποιώντας ότι το «φρούριο» του Αζάχ μπορούσε να καταληφθεί μόνο με απαράδεκτο κόστος, η Οθωμανική στρατιωτική διοίκηση τελικά έδωσε σήμα υποχώρησης. Αν και ποτέ δεν υπογράφηκε επίσημη ειρήνη, η πολιορκία λύθηκε, αφήνοντας το Αζάχ ως ένα νησί επιβίωσης μέσα σε μια θάλασσα καταστροφής.

Evanthia Remboutsika - Joined Hearts (Birlesen Gonuller)

 

Ικανοποίηση!

 

Ικανοποιημένο από την αντίδραση και την ετοιμότητα των αστυνομικών δυνάμεων για τη σύλληψη του 89χρονου, δηλώνει το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Έδωσε στη δημοσιότητα φωτογραφία από την καταδίωξη

Αναρχία με φτερά!

 

Το πιο αναρχικό είδος στο ζωικό βασίλειο είναι αναμφισβήτητα τα πουλιά. Ίσως και γι' αυτό να τα θαυμάζω τόσο. 

Αν το καλοσκεφτείτε, ένα πουλί, όχι κάποιο εντυπωσιακό, ένα τοσοδούλι, χωρίς ιδιαίτερα φανταχτερό φτέρωμα ή κανένα πολύ μελωδικό κελάηδημα, είναι εντυπωσιακά αδέσμευτο από τις διάφορες δεσμεύσεις. 

Πετά προς όποια κατεύθυνση θέλει, κελαηδά ή κρώζει όπως θέλει, τρώει ό,τι βρει, τριγυρνά όσο αντέχει και μετά γυρίζει στη φωλιά του. 

Αλλά -κυρίως- το πιο ανατρεπτικό, το πιο αναρχικό από όλα τα στοιχεία της συμπεριφοράς του είναι η κουτσουλιά του! 

Να το εξηγήσω:

Βρείτε τον πιο πλούσιο άνθρωπο του κόσμου. Και πείτε του να παρκάρει το αυτοκίνητό του, το πανάκριβο αμάξι του, κάτω από ένα μέρος που μαζεύονται περιστέρια και δεκαοχτούρες. Θα του το κάνουν αγνώριστο! Και μάλιστα, θα το κουτσουλήσουν με την ίδια άνεση και ευκολία που κουτσουλάνε οποιονδήποτε μπατίρη θα περνούσε κάτω από το ίδιο σημείο ή οποιοδήποτε σαραβαλάκι θα πάρκαρε κάποιος εκεί. Δεν είναι αυτό αναρχικό; 

Νομίζω πως είναι η απόλυτη αναρχία. 

Γι' αυτό ετούτη την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο -και είναι αργά τη νύχτα- σηκώνω ένα ποτήρι τεκίλα και το πίνω στην υγειά των πιο αναρχικών πλασμάτων του ζωικού βασιλείου: Στην υγεία των πτηνών λοιπών!

Et moi - Nym - ( Nana Mouskouri - Que Je Sois Un Ange)

Ένα δάκρυ για τους φανατικούς

 

Ο φανατισμός, με όποια μορφή και σε όποιο πεδίο κι αν εμφανίζεται, έχει μία και μόνη ρίζα. Την αδυναμία του ανθρώπου να ερωτευτεί. 

Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπου από τον άνθρωπο που αδυνατεί να ερωτευτεί. Από εκείνον τον άντρα που δεν μπορεί να πλησιάσει με στοιχειωδώς φυσιολογικό τρόπο μια γυναίκα ή τη γυναίκα που δεν μπορεί να νιώσει έρωτα για κάποιον άντρα. 

Όλη η ζωή αυτών των ανθρώπων ξηραίνεται, μαραζώνει και κάθε της τομέας, πίστη, ιδεολογία, αθλητισμός -ο,τιδήποτε- διαστρεβλώνεται πλήρως. Γιατί δεν ψάχνουν σε αυτούς την ουσία, το καλό που μπορεί να υπάρχει αλλά ένα τρόπο να καλύψουν την οργή και την απογοήτευσή τους από τη ζωή που κάνουν. 

Χωρίς τον έρωτα τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει. Για παράδειγμα στην Εκκλησία χωρίς έρωτα δεν μπορεί να υπάρξει ούτε ιερωσύνη, ούτε μοναχισμός, ούτε προσευχή. Απλά μασκαρεύονται σαν τα παραπάνω ο ευσεβισμός, ο ηθικισμός, η τυπολατρία. 

Όταν συναντάμε έναν φανατικό, δεν είναι το μίσος και η απέχθεια που πρέπει να νιώσουμε. Είναι η λύπηση για ένα πλάσμα που προσπαθεί να ζήσει χωρίς το σημαντικότερο στοιχείο που χρειάζεται για την ανάπτυξή του. Τον έρωτα. 

Rag'n'Bone Man - Human

 

Οι Μυροφόρες

 

Και όταν όλοι ήταν φοβισμένοι και κρυμμένοι, λίγες γυναίκες πήγαν στον τάφο του Ιησού για να προσφέρουν τα ταφικά έθιμα. 

Μια χούφτα γυναίκες δε φοβήθηκαν ούτε τους Φαρισαίους ούτε τους Ρωμαίους ούτε τον κόσμο ολόκληρο. Δεν εγκατέλειψαν τον Χριστό ούτε σε αυτές τις κατάμαυρες ώρες. Δεν έχασαν την αγάπη τους γι' Αυτόν. 

Και ανταμείφθηκαν. Ήταν οι πρώτες που έμαθαν για την Ανάσταση του Κυρίου. Οι πρώτες που έφεραν το χαρμόσυνο μήνυμα στους τρομαγμένους και κρυμμένους μαθητές Του. 

Και εκείνοι φυσικά δεν τις πίστεψαν. Θεώρησαν πως ήταν ανοησίες γυναικείας φαντασίας. Μέχρι που πήγαν ο Πέτρος και ο Ιωάννης στον τάφο του Ιησού και διαπίστωσαν με τα ίδια τους τα μάτια την αλήθεια. 

Έχουμε γιορτάσει την Ανάσταση 2026 φορές από τότε. Και ακόμα οι γυναίκες αντιμετωπίζονται από μια αρκετά μεγάλη μερίδα πιστών με τον ίδιο τρόπο. 

Κι όμως όλα αυτά τα χρόνια, όλους αυτούς τους αιώνες, γιορτάζουμε ότι οι μόνες που δε φοβήθηκαν, οι μόνες που δεν εγκατέλειψαν τον Χριστό, οι πρώτες που έμαθαν το χαρμόσυνο νέο της Αναστάσεως ήταν λίγες γυναίκες. 

Στην ερώτηση λοιπόν για τη θέση της γυναίκας στην Εκκλησία ας αναρωτηθούμε κάτι άλλο. Ποια θα ήταν η θέση της Εκκλησίας χωρίς της γυναίκες; Πιθανόν κρυμμένη σε κάποιο υπερώο; Ποιος ξέρει; Κανείς. 

Αυτό όμως που ξέρουμε σίγουρα είναι ότι από τη πρώτη κιόλας στιγμή, λίγες γυναίκες επέδειξαν αγάπη,  γενναιότητα, πίστη και αφοσίωση, μυριάδων αντρών. Και η ίση θέση τους στην Εκκλησία με αυτή των αντρών δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Λευκή Συμφωνία - Το Φεγγάρι Αιμορραγεί

 

Ντροπή...

 

Ένας 46χρονος Ρουμάνος, άστεγος, στη Θεσσαλονίκη, κοιμήθηκε σε έναν κάδο απορριμμάτων και βρέθηκε στη πρέσα τους απορριμματοφόρου. Σώθηκε χάρη στη γρήγορη αντίδραση των υπαλλήλων καθαριότητας. 

Όμως δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι οι άστεγοι. Και πως το φαινόμενο αυτό θεωρείται αποδεκτό από τη μεγάλη πλειοψηφία. 

Και εδώ θα μιλήσω για τους χριστιανούς, γιατί αυτό με ενδιαφέρει. Ξεσηκώνουν τον κόσμο αν θα μπει ένα κορίτσι στο ιερό -επ' ευκαιρίας ούτε οι άντρες επιτρέπεται να μπαίνουν στο ιερό- βλέπουν σημάδια των καιρών αν ψάλλουν οι γυναίκες, βλέπουν τον Αντίχριστο...λοιπόν, σχεδόν παντού, αλλά για το θέαμα των αστέγων δε λένε κουβέντα. Μιλιά! Λες και δεν υπάρχουν ή λες και παθαίνουν προσωρινή τύφλωση όταν περνάνε δίπλα τους στους δρόμους της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης. 

Αυτό κατάντησε λοιπόν η Εκκλησία του Χριστού στην Ελλάδα; Αυτό είμαστε πια; Ασχολούμαστε οι κληρικοί με τα άμφια και τις τελετουργίες, προσπαθώντας να τα παραφουσκώσουμε και τα δυο ενώ οι πιστοί ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο με θέματα άνευ ουσίας στα οποία προσπαθούν να προσδώσουν τεράστια σημασία μόνο και μόνο για να ικανοποιούμε όλοι τα συμπλέγματά μας; 

Τελικά η λειτουργία της Κυριακής αποκαλύπτει κάποιον διαφορετικό τρόπο ζωής ή έχει ξεπέσει απλά σε ένα οπτικοακουστικό θέαμα με έντονες παρελθοντικές αναφορές και κάποια μεταφυσική πινελιά, έτσι για να καθησυχάζουμε τον εαυτό μας;

Τελικά όλοι εμείς που θεολογούμε, φιλοσοφούμε και γενικά γράφουμε και ομιλούμε ακατάσχετα, όταν βρισκόμαστε μπροστά στην εικόνα του Χριστού, με τι  μούτρα Τον κοιτάμε; Και στην ευρύτερη κοινωνία, το βλέπουμε, δεν έχει απομείνει ίχνος ντροπής και ευαισθησίας. Στην Εκκλησία;

Και όχι, τα συσσίτια και οι όποιες φιλανθρωπίες δεν είναι λύση. Δεν σταματούν το φαινόμενο. Αν δεν συνοδεύονται με ευθεία ρήξη με όλους τους παράγοντες που το δημιουργούν, τότε δεν είναι ούτε καν μισή δουλειά.

Τρίφωνο - Να μ' Αγαπάς

 

Οι γυναίκες στο αναλόγιο, η υποκρισία στα ύψη

Πολύ μεγάλο μέρος των πιστών, ειδικά οι πιο συντηρητικοί, ξεσηκώθηκαν με την εικόνα γυναικών στο αναλόγιο. Και όλοι με μια φωνή στεντόρεια φώναξαν: Επιτρέπεται να ψέλνουν οι γυναίκες; 

Κι εγώ ρωτάω κάτι άλλο: Επιτρέπεται να ψέλνουν οι άντρες; Όχι δε ξύπνησε ο φεμινιστής μέσα μου ξαφνικά και όχι, ο Σόρος δεν μου έστειλε καμία επιταγή. 

Το ερώτημά μου είναι απλό: Οι άντρες που βρίσκονται στο αναλόγιο, οι χειροθετημένοι, ως μέρος του κατώτερου κλήρου, πληρούν τις προϋποθέσεις; Διαφυλάττουν, αυτή τους την ιερωσύνη; Κανέναν δεν ακούω να αναρωτιέται. 

Γιατί οι πέντε, δέκα, εκατό γυναίκες που βρίσκονται στα αναλόγια είναι ένα ελάχιστο ποσοστό. Οι χιλιάδες άντρες που είναι -το ξαναγράφω- χειροθετημένοι κατώτεροι κληρικοί, τηρούν αυτά που πρέπει. Γιατί αυτοί είναι και περισσότεροι. Πολύ περισσότεροι. Κανείς, από αυτούς τους θεματοφύλακες της ηθικής δεν έχουν θέσει αυτό το ερώτημα. Τουλάχιστον όχι με την ένταση που έθεσαν το θέμα των ελάχιστων γυναικών στο αναλόγιο. 

Διυλίζουμε τον κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλο. Είμαστε πιστοί αναμφισβήτητα. Πιστοί στο πνεύμα των Φαρισαίων. Πιστοί στην υποκρισία των Νομικών. Πιστοί ακόλουθοι των σταυρωτών του Χριστού...

Και φυσικά όλοι αυτοί ούτε για την φτώχεια εξεγείρονται, ούτε για τις εξώσεις που έγιναν πιο εύκολες, ούτε για τις ανισότητες. Αυτά δεν είναι θέματα με τα οποία ασχολείται ένας χριστιανός γι' αυτούς, δεν είναι θεολογικά όπως το παραπάνω. Αυτή είναι η κατάντια μας...Αυτή και τα λαμπρά μας άμφια...

ΜΠΛΕ - Φοβάμαι

 

Του Αγίου Γεωργίου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι ένας από τους πιο αγαπητούς αγίους της Ορθοδοξίας. Πολλά θαύματα και θρύλοι συνδέθηκαν με το όνομά του. Όμως δεν θα σταθούμε εκεί. Θα μπούμε στην πιο βαθιά ουσία του θέματος. 

Ο Άγιος Γεώργιος, αξιωματούχος του Αυτοκρατορικού στρατού, ομολόγησε πως είναι χριστιανός και συνελήφθη. Και καταδικάστηκε τελικά σε θάνατο επειδή δεν δέχτηκε να θυσιάσει στα είδωλα. Αυτή είναι η ιστορία που μαθαίνουμε τουλάχιστον. Σε ποια είδωλά όμως; Τι ήταν τα είδωλα αυτά; 

Οι Ρωμαίοι εκείνη την εποχή, θεωρούσαν θεό τον Αυτοκράτορα. Η λατρεία του αυτοκράτορα είχε λάβει ισχυρό πολιτικό χαρακτήρα και λειτουργούσε ως σημείο υποταγής στην αυτοκρατορική τάξη, με τη λατρεία των υπόλοιπων ειδωλολατρικών θεών να την πλαισιώνουν.

Η άρνηση θυσίας στα είδωλα δεν ήταν απλώς θρησκευτική ανυπακοή. Ήταν άρνηση υποταγής στην αυτοκρατορική εξουσία και στο σύστημα που ζούσε από αυτήν. Γι' αυτό και οι Χριστιανοί κατηγορήθηκαν ως άθεοι και επαναστάτες.

Όλα αυτά έρχονται σε πλήρη συμφωνία με την εκδίωξη των εμπόρων από τον Ναό, όταν ο Χριστός αναποδογύρισε τα τραπέζια και τα ταμεία τους. Το ίδιο πνεύμα βλέπουμε στις απαντήσεις Του προς τους αρχιερείς και στη στάση Του απέναντι στον Πιλάτο, όταν είπε πως καμία εξουσία δεν θα είχε πάνω Του αν δεν του είχε δοθεί άνωθεν.

Οι θαυμαστές διασώσεις των μαρτύρων φανερώνουν ότι η εξουσία των ισχυρών έχει όρια· φτάνει μόνο ως εκεί που επιτρέπει ο Θεός. Ώστε και αυτοί οι ισχυροί ακόμα, να μπορέσουν να μετανοήσουν. 

Αυτοί, οι περισσότεροι τουλάχιστον, δεν άρπαξαν την ευκαιρία. Εμείς όμως, έχουμε την ευκαιρία, μαθαίνοντας όλα αυτά, να έχουμε τη σωστή στάση απέναντι στις εξουσίες αυτού του κόσμου, είτε αυτές έχουν τη μορφή κυβερνητών είτε έχουν τη μορφή οικονομικής ισχύος, είτε παίρνουν οποιαδήποτε μορφή επιβολής. Να θυμόμαστε ότι πατρίδα μας είναι μόνο η Βασιλεία του Θεού και μόνη εξουσία που εμπιστευόμαστε είναι αυτή του Χριστού.

Ο Άγιος Γεώργιος δεν μαρτύρησε λόγω παραφροσύνης ή λόγω άγνοιας κινδύνου. Μαρτύρησε γιατί δεν προσκύνησε καμία γήινη δύναμη πάνω από τον Χριστό. Γι’ αυτό και μένει οδοδείκτης σε κάθε εποχή.