Του Αγίου Γεωργίου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι ένας από τους πιο αγαπητούς αγίους της Ορθοδοξίας. Πολλά θαύματα και θρύλοι συνδέθηκαν με το όνομά του. Όμως δεν θα σταθούμε εκεί. Θα μπούμε στην πιο βαθιά ουσία του θέματος. 

Ο Άγιος Γεώργιος, αξιωματούχος του Αυτοκρατορικού στρατού, ομολόγησε πως είναι χριστιανός και συνελήφθη. Και καταδικάστηκε τελικά σε θάνατο επειδή δεν δέχτηκε να θυσιάσει στα είδωλα. Αυτή είναι η ιστορία που μαθαίνουμε τουλάχιστον. Σε ποια είδωλά όμως; Τι ήταν τα είδωλα αυτά; 

Οι Ρωμαίοι εκείνη την εποχή, θεωρούσαν θεό τον Αυτοκράτορα. Η λατρεία του αυτοκράτορα είχε λάβει ισχυρό πολιτικό χαρακτήρα και λειτουργούσε ως σημείο υποταγής στην αυτοκρατορική τάξη, με τη λατρεία των υπόλοιπων ειδωλολατρικών θεών να την πλαισιώνουν.

Η άρνηση θυσίας στα είδωλα δεν ήταν απλώς θρησκευτική ανυπακοή. Ήταν άρνηση υποταγής στην αυτοκρατορική εξουσία και στο σύστημα που ζούσε από αυτήν. Γι' αυτό και οι Χριστιανοί κατηγορήθηκαν ως άθεοι και επαναστάτες.

Όλα αυτά έρχονται σε πλήρη συμφωνία με την εκδίωξη των εμπόρων από τον Ναό, όταν ο Χριστός αναποδογύρισε τα τραπέζια και τα ταμεία τους. Το ίδιο πνεύμα βλέπουμε στις απαντήσεις Του προς τους αρχιερείς και στη στάση Του απέναντι στον Πιλάτο, όταν είπε πως καμία εξουσία δεν θα είχε πάνω Του αν δεν του είχε δοθεί άνωθεν.

Οι θαυμαστές διασώσεις των μαρτύρων φανερώνουν ότι η εξουσία των ισχυρών έχει όρια· φτάνει μόνο ως εκεί που επιτρέπει ο Θεός. Ώστε και αυτοί οι ισχυροί ακόμα, να μπορέσουν να μετανοήσουν. 

Αυτοί, οι περισσότεροι τουλάχιστον, δεν άρπαξαν την ευκαιρία. Εμείς όμως, έχουμε την ευκαιρία, μαθαίνοντας όλα αυτά, να έχουμε τη σωστή στάση απέναντι στις εξουσίες αυτού του κόσμου, είτε αυτές έχουν τη μορφή κυβερνητών είτε έχουν τη μορφή οικονομικής ισχύος, είτε παίρνουν οποιαδήποτε μορφή επιβολής. Να θυμόμαστε ότι πατρίδα μας είναι μόνο η Βασιλεία του Θεού και μόνη εξουσία που εμπιστευόμαστε είναι αυτή του Χριστού.

Ο Άγιος Γεώργιος δεν μαρτύρησε λόγω παραφροσύνης ή λόγω άγνοιας κινδύνου. Μαρτύρησε γιατί δεν προσκύνησε καμία γήινη δύναμη πάνω από τον Χριστό. Γι’ αυτό και μένει οδοδείκτης σε κάθε εποχή.

Dalit, οι "Ανέγγιχτοι" της Ινδίας

 

https://minorityrights.org/communities/dalits/

Προφίλ

Ο όρος Dalit σημαίνει «καταπιεσμένος», «σπασμένος» ή «συντετριμμένος» σε βαθμό απώλειας της αρχικής ταυτότητας. Ωστόσο, αυτό το όνομα έχει υιοθετηθεί από τους ανθρώπους που αλλιώς αποκαλούνται Harijans ή «Ανέγγιχτοι», και έχει καταλήξει να συμβολίζει για αυτούς ένα κίνημα αλλαγής και εξάλειψης της προαιώνιας καταπίεσης υπό το σύστημα των καστών. Σε νομικούς και συνταγματικούς όρους, οι Dalits είναι γνωστοί στην Ινδία ως «προγραμματισμένες κάστες» (scheduled castes). Σήμερα υπάρχουν περίπου 166,6 εκατομμύρια Dalits στην Ινδία. Το Σύνταγμα απαιτεί από την κυβέρνηση να ορίσει έναν κατάλογο (schedule) των κατώτερων καστών που έχουν ανάγκη από προγράμματα αποκατάστασης. Αυτές οι κάστες περιλαμβάνουν προσηλυτισμένους στον Σιχισμό, αλλά εξαιρούν όσους ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ· οι ομάδες που εξαιρούνται και συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται ως «ανέγγιχτοι» αποτελούν πιθανώς ένα επιπλέον 2% του πληθυσμού.

Ιστορικό πλαίσιο

Οι ρίζες της καταπίεσης των Dalits ανάγονται στην προέλευση του συστήματος των καστών στην ινδουιστική θρησκεία. Η φιλοσοφία των καστών περιέχεται στο Manusmriti, ένα ιερό ινδουιστικό κείμενο που χρονολογείται από τον 2ο αιώνα π.Χ. Στις κοινότητες των «ανέγγιχτων» απαγορευόταν η συμμετοχή στη θρησκευτική και κοινωνική ζωή της κοινότητας και περιορίζονταν σε ταπεινές εργασίες που θεωρούνταν «μολυσματικές», όπως η σφαγή ζώων και η κατεργασία δέρματος.

Η εισαγωγή του Ισλάμ στην Ινδία από τον 13ο αιώνα μ.Χ. οδήγησε σε ευρείς προσηλυτισμούς πολλών ομάδων χαμηλής κάστας και «ανέγγιχτων», και μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού ήταν Μουσουλμάνοι.

Κατά τη διάρκεια του αγώνα για την ινδική ανεξαρτησία, εμφανίστηκαν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις για τη βελτίωση της κατάστασης των ανθρώπων που σήμερα είναι γνωστοί ως Dalits:

Η πρώτη είχε επικεφαλής τον Μαχάτμα Γκάντι, ο οποίος πίστευε στην αναβάθμιση του καθεστώτος των Dalits (τους οποίους προτιμούσε να αποκαλεί Harijans), διατηρώντας στοιχεία του παραδοσιακού συστήματος καστών αλλά αφαιρώντας το εξευτελιστικό στίγμα και τις εκδηλώσεις της «ανεγγιχτικότητας».

Η άλλη προσέγγιση καθοδηγήθηκε από τον Δρ. Ambedkar, δικηγόρο και ο ίδιος «ανέγγιχτο», ο οποίος πίστευε ότι μόνο με την καταστροφή του συστήματος των καστών θα μπορούσε να εξαλειφθεί η «ανεγγιχτικότητα». Ο Ambedkar έγινε ο κύριος εκπρόσωπος εκείνων που απαιτούσαν χωριστή νομική και συνταγματική αναγνώριση. Μετά την απόρριψη των ινδουιστικών αξιών, το 1956 ασπάστηκε τον Βουδισμό, ακολουθούμενος αργότερα από μεγάλο αριθμό πιστών.

Μετά την ανεξαρτησία, το ινδικό Σύνταγμα κατήργησε την «ανεγγιχτικότητα» διά νόμου. Σήμερα, η πολιτική των Dalits επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στη δίκαιη κατανομή των οφελών της θετικής διάκρισης (στην απασχόληση, την εκπαίδευση και την εκλογική εκπροσώπηση). Ωστόσο, η εφαρμογή των σχετικών νόμων παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματική λόγω έλλειψης πολιτικής βούλησης, απουσίας δέσμευσης από ανώτερες κάστες γραφειοκρατών και της σύνδεσης της κάστας με τη φτώχεια.

Η καταστροφή του Τσουνάμι (2004)

Ένα αποκαλυπτικό παράδειγμα του κοινωνικού αποκλεισμού σημειώθηκε μετά το Τσουνάμι του 2004. Στο κρατίδιο Ταμίλ Ναντού, οι Dalits αποκλείστηκαν από καταυλισμούς ανακούφισης, ενώ τους απαγορεύτηκε ακόμα και η χρήση δεξαμενών πόσιμου νερού που είχαν δωρίσει διεθνείς οργανισμοί, λόγω του φόβου των ανώτερων καστών για «μόλυνση» του νερού από την επαφή με τους Dalits.

Τρέχοντα ζητήματα

Παρά τις πολιτικές θετικών διακρίσεων, οι Dalits παραμένουν η πιο μειονεκτούσα τάξη της ινδικής κοινωνίας. Περίπου το 80% ζει σε αγροτικές περιοχές, όπου η οικονομική εκμετάλλευση είναι οξεία.

Χρεωστική δουλεία: Πολλοί αναγκάζονται να εργάζονται ως δέσμιοι εργάτες για να ξεπληρώσουν χρέη προς γαιοκτήμονες, μια πρακτική που, αν και παράνομη από το 1976, παγιδεύει γενιές ολόκληρες σε έναν αέναο κύκλο χρέους.

Γυναίκες Dalit: Αντιμετωπίζουν τριπλή διάκριση (λόγω φύλου, κάστας και οικονομικής κατάστασης). Το Διεθνές Δίκτυο Αλληλεγγύης Dalit (IDSN) αναφέρει ότι λιγότερο από το 2% των περιπτώσεων βιασμού κατά γυναικών Dalit καταλήγει σε καταδίκη, έναντι 25% για τον γενικό πληθυσμό των γυναικών στην Ινδία.

Παρά τις δυσκολίες, η μετανάστευση στις πόλεις και η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχουν δημιουργήσει μια αναδυόμενη μεσαία τάξη Dalits. Καθώς οι ευκαιρίες αυξάνονται, οι Dalits θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια ισχυρή δύναμη αλλαγής για την Ινδία τις επόμενες δεκαετίες.

Τάκης Μηλιάδης - Έλα στο πάρτυ

 

Τριπέλαγο!

Αυτή η ιστορία έρχεται από τα τεσσεράμισι χρόνια που έζησα στα Κύθηρα( για την ακρίβεια τέσσερα χρόνια, πέντε μήνες και είκοσι τρεις μέρες, όχι ότι τις μετρούσα). Οι Κυθήριοι θεωρούν πως το νησί τους βρίσκεται στο Τριπέλαγο, στο σημείο δηλαδή που συναντώνται το Ιόνιο, το Αιγαίο και το Κρητικό Πέλαγος. Και το υποστηρίζουν με πάθος. 

Η αλήθεια βέβαια είναι -και το διαπιστώνει κανείς με μια ματιά στο χάρτη- πως τα Κύθηρα ανήκουν: διοικητικά στην Αττική, ιστορικά στα Επτάνησα, γεωγραφικά στο Αιγαίο και με το κρητικό πέλαγος δεν έχουν καμία σχέση. Ούτε καν τα Αντικύθηρα. Αν και εκεί μπορούμε να κάνουμε μια παραχώρηση. 

Όταν ήμουν κάτω το άκουσα μία, το άκουσα δύο, ε, τη τρίτη φορά δεν άντεξα. Το είπα. Ούτε Ιόνιο σας βρέχει ούτε κρητικό πέλαγος. Το Αιγαίο κι αυτό παίζεται. Το Μυρτώο είναι πιο πιθανό να βρέχει τα ποδάρια σας. 

Καμία σημασία δεν είχε για εμένα ποιο ρημάδι πέλαγος έβρεχε τις ακτές των Κυθήρων και τους Κυθήριους. Με ενδιέφερε ότι βρήκα κάτι να εκνευρίσω τους παρευρισκόμενους εκεί!

Ακολούθησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση και τελικά φύγαμε όλοι αγκαλιασμένοι για τα σπίτια μας. 

Η παραπάνω ιστορία είναι αληθινή εκτός από το ειδυλλιακό τέλος της. Καθόλου έτσι δεν έγιναν τα πράγματα. Αλλά η αλήθεια δεν πρέπει να σου χαλάει μια ωραία ιστορία. Πρέπει; Είναι επίσης ενδεικτική του τρόπου που σκέφτομαι πριν γράψω κάποιο κείμενο ή πώς απαντάω σε σχόλια...Ελπίζω να μπαίνετε στο νόημα.

ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ-ΧΟΡΕΥΤΗΣ ΕΚ ΠΑΡΙΣΙΩΝ

 

Αυτοαναφορικόν!

 

Από τότε που ξεκίνησα να γράφω στο blog και στο fb αλλά ίσως και πιο πριν, από τότε που άρχισα να μιλάω πιο δημόσια τέλος πάντων με έχουν αποκαλέσει: εθνικιστή, συντηρητικό, αριστερό, δεξιό, προοδευτικό, αιρετικό( πολλές φορές), φιλελεύθερο, δαιμονισμένο, τρελό(εδώ ίσως να έχουν και κάποιο δίκιο), δωδεκαθεϊστή, μηδενιστή, σοσιαλιστή, ακροδεξιό, κάποια κοσμητικά που τα κόβει η λογοκρισία κυρίως από οπαδούς της ΝΔ όταν τα βάζω με τους λαμπρούς πολιτικούς τους, λαϊκό και λαϊκιστή, άσχετο, επιφανειακό, σκοτεινό, κρύο, χιουμορίστα και άλλα πολλά. 

Τον πιο ωραίο χαρακτηρισμό όμως μου τον έγραψε μια θειά στο fb, όταν έγραφα κάτι ειρωνικό για την κυβέρνηση της ΝΔ (οι Νεοδημοκράτες για κάποιο λόγο αντιδρούν πολύ άσχημα όταν ένας παπάς γράφει κάτι εναντίον του κόμματος, σε αντίθεση με τους αριστερούς που απλώς αντιδράνε άσχημα όταν ένας παπάς γράφει - αστείο ήταν μη πέσετε να με φάτε) : "αυτός είναι δαιμονικός! Έχει εκατό πρόσωπα" απάντησε σε μια άλλη θείτσα που με έβριζε για τον ίδιο λόγο, κάνοντας αναφορά στις συχνές αλλαγές στο προφίλ που κάνω προφανώς. 

Η αλήθεια είναι ότι γενικά διασκεδάζω με τους χαρακτηρισμούς που μου αποδίδουν αλλά αυτός είναι ο καλύτερος μέχρι τώρα. Και βέβαια δεν ξέρω αν ήταν πράγματι θείτσες αυτές οι δύο, έτσι εμφανίζονταν στο fb. Θα μπορούσαν να είναι δυο κοιλαράδες αξύριστοι ή ο Γεωργιάδης με τον Λαζαρίδη! 

Στην πραγματικότητα δεν είμαι τίποτα από τα παραπάνω. Ένας απλός παπάς με σατιρική διάθεση συχνά πυκνά είμαι, που κάνω τα πάντα λάθος περιμένοντας να βγει κάτι σωστό. Και που νοσταλγώ και το χωριό μου ώρες ώρες, χωρίς να ξέρω το γιατί. 

Τέλος πάντων. Δεν είχα τι να γράψω και έγραψα αυτό. Αν το διαβάσατε και θεωρείτε ότι χάσατε το χρόνο σας, δε με νοιάζει. Σιγά τι σημαντικό θα κάνατε έτσι κι αλλιώς μέσα σε δύο λεπτά. Τα επόμενα κείμενα θα είναι χειρότερα...

Χειμερινοί Κολυμβητές - Συχνάζεις στο μικρό καφέ

 

Άλυτα μυστήρια

 

Η Διακαινήσιμος είναι για εμένα η πιο κουραστική εβδομάδα. Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν με κουράζει αλλά οι λειτουργίες της Διακαινησίμου μου φαίνονται πως είναι διπλάσιες. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μου. Το θέμα μου είναι εντελώς άσχετο, απλά έβαλα και μια εκκλησιαστική πινελιά, έτσι για να μη μου λένε ότι γράφω άσχετα πράγματα συνέχεια.

Όταν κουράζομαι, πολλές φορές σκέφτομαι πράγματα του παρελθόντος. Δεν το προσπαθώ, το κάνει το μυαλό από μόνο του. Δε δουλεύει και πολύ καλά, αυτό είναι γεγονός. Αλλά αυτό έχω, με αυτό πορεύομαι. 

Λοιπόν, έχω κάνει πολλά ακατανόητα πράγματα στη ζωή μου, βλακώδη και αποτυχημένα τα περισσότερα. Σε όλα έχω βρει μια λογική. Μια κάποια αιτία. Ένα δε μπορώ να καταλάβω. Γιατί στην ευχή πήγαινα σε ρεμπετάδικα, τότε που ήμουν έφηβος. 

Όλα τα άλλα τα καταλαβαίνω αλλά τα ρεμπετάδικα όχι. Ούτε τα ρεμπέτικα μου άρεσαν ποτέ ιδιαίτερα, καθόλου εδώ που τα λέμε, μόνο τα δημοτικά και τα ελληνάδικα των 90's αντιπαθώ περισσότερο, ούτε και οι ρεμπέτες και όλη η κουλτούρα - αυτή που μας παρουσιάσανε εκείνη την εποχή ως κουλτούρα των ρεμπετών δηλαδή - με ενδιέφερε ιδιαίτερα. Τι στην ευχή πήγαινα να κάνω; 

Ποτέ δε θα μάθω. Θα μείνει ένα από τα άλυτα μυστήρια της ζωής μου. Αυτό και ο λόγος που δήλωσα τις σχολές λογιστικής στο μηχανογραφικό μου...

Θέμης Ανδρεάδης - Ο Δημητράκης

 

Κυριακή του Θωμά

 

Αναρωτιούνται πολλοί, πώς γίνεται ο Θωμάς, μαθητής του Ιησού, που είχε δει τόσα, να μην πιστεψε στην Ανάσταση του Κυρίου. Και αυτή είναι μια πολύ λογική απορία. 

Μία πιθανή απάντηση μπορεί να δοθεί αν κοιτάξουμε γύρω μας. Όχι γύρω μας στον κόσμο, στη πόλη, στη γειτονιά. Γύρω μας μέσα σε μια εκκλησία. 

Τι βλέπουμε; Πρόσωπα σφιχτά, ίχνος χαράς, προσωποληψία, διακρίσεις ακόμα ανάμεσα στους πιστούς (εκτός κι αν βλέπετε ίδια αντιμετώπιση σε κάποιον υπουργό ή δικαστή ή επιχειρηματία ή καθηγητή και σε έναν υπάλληλο ή εργάτη που έρχεται να εκκλησιαστεί). Βλέπουμε μια απουσία χαράς, πολλές φορές και δαιμονοποίησή της, και ακόμα πιο συχνά μια ακατανόητη φοβία για κάθε τι καινούριο. Ακόμα και για την καινούρια μέρα που έρχεται. 

Αυτά είδε και ο Απόστολος Θωμάς στους άλλους μαθητές, που του ανακοίνωσαν την Ανάσταση του Χριστού. Το παράξενο δεν είναι που δυσπιστησε. Το παράξενο είναι που δεν το απέρριψε εντελώς το χαρμόσυνο νέο. Γιατί όταν φέρνουμε τέτοια νέα, θα πρέπει να έχουμε και την ανάλογη χαρά. Την ανάλογη πίστη. Αλλιώς εμείς οι ίδιοι δρουμε σαν τους Φαρισαίους ή τους Ρωμαίους ή τους όποιους εθνικούς οι οποίοι είτε αρνούνταν την Ανάσταση είτε προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να τη διαψεύσουν. .

Τελικά το ερώτημα που θα έπρεπε να μας απασχολεί δεν είναι η δυσπιστία του Αποστόλου Θωμά αλλά η έλλειψη αναστάσιμης χαράς τόσο στους μαθητές όσο και σε εμάς τους ίδιους. 

Ας χαρούμε λοιπόν. Αυτός άλλωστε ήταν και ο χαιρετισμός του Κυρίου. Χαίρετε. Που θα πει Χριστός Ανέστη!

Πυξ Λαξ - Δεν θα δακρύσω πια για σένα

 

Σαμαρείτες

 

Το θύμα της επίθεσης στην παραβολή του Καλού Σαμαρείτη προφανώς πέρασε από έναν δρόμο που θα έπρεπε να αποφύγει. Ήταν ένας δρόμος που θα μπορούσαν κακοποιοί να στήσουν παγίδα. Και όμως αυτός, μάλλον έχοντας αρκετά χρήματα πάνω του ή ίσως πολύτιμα εμπορεύματα, πήγε από εκείνον τον δρόμο. 

Ούτε ο Χριστός έριξε κάποια ευθύνη ούτε κανείς άλλος από τους παρευρισκόμενους που άκουγαν την παραβολή διανοήθηκαν να καταλογίσουν ευθύνες στο θύμα της επίθεσης. Και μάλιστα ο νομικός που ήθελε να φέρει σε δύσκολη θέση τον Ιησού, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μια τέτοια κουβέντα ώστε να μπορέσει να τραβήξει την προσοχή από τον Σαμαρείτη, ο οποίος ήταν -σκανδαλωδώς για τους Εβραίους- ο πλησίον της παραβολής. Κάτι τέτοιο εκείνη, την πιο άγρια από τη δική μας εποχή, όμως, θα ήταν ανήκουστο. Το θύμα δεν μπορούσε να κατηγορηθεί από τη στιγμή που δεν επρόκειτο για κάποια μονομαχία ή κάτι παρόμοιο. 

Γι' αυτό λοιπόν, οι όψιμοι θεματοφύλακες της ηθικής, κάποιοι μάλιστα τολμούν να αυτοπροσδιορίζονται και ως Χριστιανοί, να πάψουν. Να κλείσουν τα στόματά τους και αν δεν μπορούν να νιώσουν λύπη για μία ζωή που τερματίστηκε με αυτόν τον τρόπο στα 19 χρόνια της, τουλάχιστον να μη μολύνουν τον χώρο με τις μοχθηρές ηθικολογίες τους. 

Το θέμα δεν είναι τι έκανε αυτός που έπαθε το κακό αλλά τι έκαναν είτε αυτοί που έκαναν το κακό ή τι δεν έκαναν εκείνοι που θα μπορούσαν να βοηθήσουν. 

πίνακας: Cyprián Majerník - "The Good Samaritan" 1940

Ένας Πάπας που αντιστέκεται

 

https://www.aljazeera.com/opinions/2026/4/16/the-pope-has-shown-the-world-how-to-stand-up-to-trump 

Andrew Mitrovica

Μερικές φορές, οι «καλοί» όντως φορούν λευκά καπέλα.

Ή, τέλος πάντων, κάτι παρόμοιο.

Ο «καλός» στον οποίο αναφέρομαι είναι ο αμερικανικής καταγωγής ηγέτης της Καθολικής Εκκλησίας, Πάπας Λέων ΙΔ΄, που ποιμαίνει μια κοινότητα 1,4 δισεκατομμυρίων πιστών.

Το «λευκό καπέλο» που φορά είναι ένα μικρό κρανιοκάλυμμα που λέγεται zucchetto – σύμβολο τόσο της εξουσίας όσο και της ταπεινότητας.

Τον τελευταίο καιρό, ο Λέων ασκεί την εξουσία του – διαποτισμένη από ήρεμη ταπεινότητα – για να αντιμετωπίσει έναν νταή που έπρεπε να είχε αντιμετωπιστεί εδώ και πολύ καιρό.

Ο νταής αυτός είναι, φυσικά, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ – του οποίου η ιδέα περί διπλωματίας είναι να περιφέρεται στον κόσμο εκτοξεύοντας παιδαριώδεις, χυδαίες απειλές, με σκοπό να φοβίσει ή να εκφοβίσει άλλους προέδρους και πρωθυπουργούς ώστε να υποχωρήσουν ή να υποταχθούν.

Για χρόνια, η μέθοδος του Τραμπ λειτουργούσε. Πολύ συχνά, πάρα πολλοί πρόεδροι και πρωθυπουργοί επέλεγαν να τον κατευνάσουν αντί να τον αμφισβητήσουν.

Η κοντόφθαλμη λογική τους – ότι αν χάιδευαν τον εγωισμό του θα ηρεμούσαν τα μικρόψυχα και εκδικητικά του ένστικτα – απλώς αποθράσυνε έναν πρόεδρο που, όπως κάθε νταής, αντλεί ιδιαίτερη ευχαρίστηση από το να εκμεταλλεύεται την αδυναμία για να ικανοποιεί μια ναρκισσιστική δίψα κυριαρχίας.

Είναι σαφές πως ο Λέων απορρίπτει τον κατευνασμό ως αντίδοτο στον εξαναγκασμό και το μίσος.

Σε αντίθεση με πλήθος άπειρων πολιτικών που ντύνουν τις επιφυλάξεις τους με προσεκτικά διατυπωμένες υπεκφυγές και γραφειοκρατική γλώσσα, ο Λέων, προς τιμήν του, πήρε δημόσια και ξεκάθαρη θέση εναντίον των οργισμένων και ανόητων αρχιτεκτόνων ενός καταστροφικού πολέμου.

Από αυτή την ευπρόσδεκτη άποψη, ο Λέων όχι μόνο υιοθέτησε την έντιμη ανυπακοή του προκατόχου του – του Πάπα Φραγκίσκου – απέναντι στον πόνο και την αδικία, αλλά την τελειοποίησε σε μια κοφτερή, αδιάλλακτη κριτική της αυταρχικής ύβρεως.

Ενώ οι περισσότεροι «ηγέτες» των δυτικών, «φιλελεύθερων» δημοκρατιών δίσταζαν να καταδικάσουν την απροκάλυπτη έκφραση γενοκτονικής πρόθεσης του Τραμπ, ο Λέων διατύπωσε καθαρά τις αντιρρήσεις του – χωρίς δισταγμό ή την παραμικρή επιφύλαξη.

«Όπως όλοι γνωρίζουμε, υπήρξε επίσης απειλή εναντίον ολόκληρου του λαού του Ιράν, και αυτό είναι πραγματικά απαράδεκτο», είπε ο Λέων στα ιταλικά. «Και θα ήθελα να καλέσω όλους να σκεφτούν βαθιά μέσα στην καρδιά τους... τους αθώους ανθρώπους που είναι επίσης θύματα αυτής της κλιμάκωσης του πολέμου».

Δεν προκαλεί έκπληξη ότι η επίπληξη και η έκκληση του Λέοντα ώθησαν τον Τραμπ και τους ευαγγελικούς υποστηρικτές του να επιβεβαιώσουν πως το να «σκέφτονται» για τη μοίρα των «αθώων» είναι γι’ αυτούς μια δυσάρεστη και ξένη έννοια.

Ο Τραμπ και η παρέα του που χαίρεται με τους βομβαρδισμούς παρουσίασαν την απρόκλητη επίθεση στο Ιράν ως αναγκαίο Ιερό Πόλεμο, εγκεκριμένο από έναν Κύριο στις διδασκαλίες του οποίου ισχυρίζονται – όχι πειστικά – ότι παραμένουν πιστοί.

Ο Λέων απέρριψε κατηγορηματικά αυτή την κατάφωρη βλασφημία.

Σε κήρυγμα κατά τη διάρκεια της κυριακάτικης λειτουργίας, ο Λέων αποκήρυξε την παράλογη ιδέα ότι ο Θεός που υπηρετεί και λατρεύει εισακούει την υστερική κραυγή των πολεμοκάπηλων.

Αντίθετα, επέμεινε ότι τα «χέρια τους είναι γεμάτα αίμα».

«Αδελφοί και αδελφές, αυτός είναι ο Θεός μας: ο Ιησούς, Βασιλιάς της Ειρήνης, που απορρίπτει τον πόλεμο, τον οποίο κανείς δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει για να δικαιολογήσει πόλεμο», είπε ο Λέων. «Δεν ακούει τις προσευχές εκείνων που διεξάγουν πόλεμο, αλλά τους απορρίπτει, λέγοντας: “Και αν ακόμη πληθύνετε τις προσευχές, δεν θα σας ακούσω· τα χέρια σας είναι γεμάτα αίμα.”»

Ο Λέων δεν τον κατονόμασε, όμως η αιχμηρή του επίθεση στρεφόταν αναμφίβολα προς τον Αμερικανό υπουργό Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ και το πλήθος των ψευδο-«χριστιανών» ιεροκηρύκων που επευφημούσαν έναν ολέθριο πόλεμο επιλογής.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου επίσης δεν ξέφυγε από τη ράβδο του Λέοντα.

Αν και η καταστροφική περιπέτεια του Τραμπ ίσως βρισκόταν στην κορυφή της σκέψης του όταν ο Λέων τέλεσε προσευχή για την ειρήνη στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό το Σάββατο, είμαι πεπεισμένος ότι και ο Νετανιάχου βρισκόταν στο ρητορικό του στόχαστρο.

Ο Λέων χλεύασε την «ψευδαίσθηση παντοδυναμίας που μας περιβάλλει και γίνεται ολοένα πιο απρόβλεπτη και επιθετική».

Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου μοιάζουν με σιαμαία δίδυμα που μοιράζονται μια «ψευδαίσθηση παντοδυναμίας» και μια ακόρεστη δίψα για πόλεμο.

Ο Λέων τους κάλεσε να σταματήσουν τη σφαγή που εξαπέλυσαν – αυτή τη φορά στους Ιρανούς.

«Σε αυτούς φωνάζουμε: Σταματήστε. Είναι καιρός για ειρήνη. Καθίστε στο τραπέζι του διαλόγου και της διαμεσολάβησης – όχι στο τραπέζι όπου σχεδιάζεται ο επανεξοπλισμός και αποφασίζονται φονικές ενέργειες.

Αρκετά με την επίδειξη δύναμης! Αρκετά με τον πόλεμο! Η αληθινή δύναμη φαίνεται στην υπηρεσία της ζωής», πρόσθεσε.

Η απάντηση του καθεστώτος Τραμπ υπήρξε, προβλέψιμα, αντανάκλαση της χαρακτηριστικής βαρβαρότητας και μεγαλομανίας του αρχηγού του.

Ένας ανώτερος αξιωματούχος του Πενταγώνου μετέφερε μια όχι και τόσο συγκαλυμμένη απειλή σε μια «πικρή» συνάντηση με τον πρεσβευτή του Βατικανού στις ΗΠΑ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο καρδινάλιος Κριστόφ Πιερ προειδοποιήθηκε ότι η Ουάσιγκτον «έχει τη στρατιωτική δύναμη να κάνει ό,τι θέλει – και ότι η Εκκλησία καλά θα κάνει να πάρει το μέρος της».

Απέναντι στην ωμή, ανεξέλεγκτη εχθρότητα ενός προέδρου που απαιτεί ευλαβική αφοσίωση, ο Λέων προσέβαλε τον αλαζόνα νταή.

Η απάντηση του ποντίφικα ήταν μια απλή και ισχυρή δήλωση σπάνιας αποφασιστικότητας.

«Δεν φοβάμαι την κυβέρνηση Τραμπ ούτε το να διακηρύξω δυνατά το μήνυμα του Ευαγγελίου, που πιστεύω πως γι’ αυτό βρίσκομαι εδώ, γι’ αυτό υπάρχει η Εκκλησία», είπε ο Λέων.

Ενώ ένας πολιορκημένος πρόεδρος θρηνεί για την «αδυναμία», ο Λέων έδειξε – με τα συγκινητικά του λόγια και το παράδειγμά του – ότι η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην ηθική διαύγεια, όχι στη φρενήρη και κενή αναζήτηση πλούτου και ηγεμονίας.

Η αποκαλυπτική διάσταση αυτής της σύγκρουσης ανάμεσα σε έναν δημαγωγό και έναν πάπα έγινε φανερή όταν ο Τραμπ ανήρτησε – και έπειτα διέγραψε – μια εικόνα που τον παρουσίαζε ως κυριολεκτική μορφή του Χριστού.

Ήταν ταυτόχρονα μια θλιβερή απόπειρα αυτοθέωσης και μια υπενθύμιση του εντυπωσιακού μεγέθους της καθοριστικής του ματαιοδοξίας.

Ήταν μια φτηνή αρπαγή αγιότητας από έναν άνθρωπο του οποίου η ζωή υπήρξε το ακριβώς αντίθετο των αξιών και των πεποιθήσεων που προσπάθησε να ιδιοποιηθεί για στενά πολιτικούς σκοπούς.

Σε αυτή τη σύγκρουση προσωπικοτήτων και βούλησης, το χάσμα είναι ξεκάθαρο: η μία πλευρά προσφέρει τα γνώριμα στερεότυπα του ισχυρού άνδρα, ενώ η άλλη μας θυμίζει ότι η αξιοπρέπεια είναι καρπός της ανεκτικότητας και της κατανόησης.

Ο νταής μπορεί να έχει πυραύλους και προεδρική σφραγίδα, αλλά επιτέλους συνάντησε έναν αρχών αντίπαλο που δεν θα εκφοβιστεί, δεν θα εξαγοραστεί και δεν θα εξαναγκαστεί σε συνενοχή ή σιωπή.

Και αυτό, φαίνεται, είναι η μία ιδέα που ο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορεί να ανεχθεί.

Στης Εκκλησιάς την Πόρτα - Μάνος Πυροβολάκης (συμμετέχει ο Νίκος Πορτοκάλογλου)

 

Η τρέλα της Ανάστασης

 

Το "Χριστός Ανέστη" είναι τρέλα. Η χριστιανική πίστη είναι τρέλα. Δεν υπάρχει τακτοποιημένη και νοικοκυρεμένη πίστη όση ευλάβεια και ευσέβεια κι αν δείχνει να έχει. Ο Χριστός ήρθε να βάλει φωτιά στον κόσμο και η φωτιά αυτή ομοιάζει με την τρέλα.

Όμως, όπως η φλεγόμενη βάτος δεν καιγόταν, έτσι και ο χριστιανός δεν χάνεται στην τρέλα. Η χριστιανική τρέλα είναι πάντα νηφάλια και όχι εκστατική όπως αυτή που συναντάμε σε άλλες θρησκείες. 

Ο χριστιανός έχει πλήρη επίγνωση της τρέλας των πράξεών του και των συνεπειών που θα αντιμετωπίσει και παρ' όλα αυτά τις πράττει. 

Οι μάρτυρες ήταν τρελοί όταν περιφρονούσαν τη λατρεία του Ρωμαίου αυτοκράτορα, τον τουρκικό ζυγό ή το σοβιετικό κομμουνιστικό καθεστώς. 

Οι δια Χριστόν σαλοι, το λέει και το όνομά τους , γνώριζαν την τρέλα των πράξεών τους και τις συνέπειες που θα είχαν. Και τις έπρατταν. Δεν ήταν αποτέλεσμα έκστασης. Γι' αυτό και είχαν αξία.

Μια τέτοια τρελή ήταν και η Αγία Μαρία Σκομπτσοβα όταν βοηθούσε Εβραίους στο υπό Ναζιστική κατοχή Παρίσι. Και φυσικά όταν έπαιρνε τη θέση μιας Εβραίας στην εκτέλεση.

Ένας τέτοιος τρελός είναι και κάποιος/α χριστιανός/η που απαρνείται το συμφέρον του όχι μόνο προς όφελος των συνανθρώπων του αλλά και προς δόξαν Χριστού, τον οποίον αγαπά μέχρι -νηφαλιας- τρέλας. 

Και αυτό ήταν το στοιχείο που με τράβηξε ξανά στην Εκκλησία. Κι ας μη το καταφέρνω τις πιο πολλές φορές. Κι ας δείχνει και η ίδια η Εκκλησία να το αποφεύγει. 

Πίνακας του Jyoti Sahi - Jesus the Dancer