Ακολουθεί κείμενο αυτοβιογραφικό:
Η αλήθεια είναι ότι αν είμαι κάτι, αν κάπως μπορεί να με χαρακτηρίσει κάποιος, είμαι ρομαντικός. Στην πραγματικότητα υπήρξα ρομαντικός πολύ πριν μάθω τι είναι ο ρομαντισμός.
Τα πρώτα κινούμενα σχέδια που θυμάμαι να έχω δει είναι μια εκδοχή του Sleepy Hollow. To πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν στη δευτέρα δημοτικού το Frankenstein, δώρο από το φροντιστήριο αγγλικών επειδή βγήκα ο καλύτερος στην τάξη. Ήταν μια πολύ συνοπτική έκδοση. Οι Τρεις Σωματοφύλακες ήταν ένα αγαπημένο μου επίσης. Η Παναγία των Παρισίων, οι Άθλιοι, Μόμπυ Ντικ...Αυτά τα αναφέρω με (σχεδόν)τη σειρά που τα ανακάλυψα και τα περισσότερα τα έβλεπα σε κινούμενα σχέδια ή ταινίες παρά τα διάβαζα.
Φυσικά τότε ούτε ήξερα ούτε μπορούσαν να ξέρω τι είναι ο ρομαντισμός. Κάποια στιγμή έμαθα την καρικατουρίστικη εκδοχή του "ρομαντικού" που εννοούσε τις αισθηματικές κακογραμμένες ιστορίες του κιλού. Λουλούδια και σοκολάτες κλπ.
Πολύ αργότερα ήρθα σε επαφή συνειδητά με τους ρομαντικούς, Blake, Byron, Shelley, Beckford, Thoreau, Dickinson, Poe κλπ
Όλες μου οι κοινωνικές και πολιτικές αντιλήψεις, οι διαπροσωπικές σχέσεις αλλά και ο τρόπος που προσεγγίζω και την πίστη αλλά και την ιερωσύνη, πέρα από τις όποιες επιρροές έχω από τον τρόπο που μεγάλωσα(να πω την αλήθεια κράτησα μόνο τις επιρροές του παππού και της γιαγιάς μου, τις άλλες μάλλον τις κρατώ ως εξωτικά φρούτα και τις κοιτάζω ξανά όταν βαριέμαι και λέω "τι ανοησίες"), πηγάζουν από εκεί. Ούτε Μαρξ διάβασα ποτέ μου(εννοώ κανονικά, από την αρχή ως το τέλος,τον βαριέμαι) ούτε όλες αυτές οι αναλύσεις αριστερών και δεξιών επί των οικονομικών και των τραπεζικών συστημάτων μου προκαλούν κανένα ενδιαφέρον. Μάλλον ανία. Φανταστείτε τι μου προκαλούσε η λογιστική λοιπόν(δεν μπορούσα να την αφήσω απ' έξω). Τα πολιτικά κείμενα που διάβασα(κι εδώ ξεκίνησα με τον Thoreau στον οποίο οι ρομαντικές επιρροές είναι εμφανείς) τα διάβασα πολύ αργότερα.
Ούτε τίποτα κοινωνικούς αναλυτές έπιασα ποτέ στα χέρια μου σοβαρά.
Όσο για τις σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους... όποιος ξέρει λίγο από ρομαντισμό μπορεί να καταλάβει.
Η αδυναμία μου ήταν πάντα οι καταραμένοι ήρωες, αυτοί που πάντα κάτι ήθελαν αλλά ποτέ δεν μπορούσαν να το αποκτήσουν και το κυνηγούσαν συνεχώς. Είτε αυτό ήταν μια αιθέρια ονειρική σχεδόν ύπαρξη, ευτυχία ή...μία εκδικητική φάλαινα που τους είχε φάει το πόδι. Αυτού του είδους οι ιστορίες πάντα με συγκινούσαν...
Όλα αυτά κάπου μου βγήκαν σε καλό και κάπου σε κακό. Αν τα έβαζα στο ζύγι, θα έλεγα μάλλον σε κακό πιο πολύ. Αλλά κι αυτό ακόμα το λέω υπό το πρίσμα ενός ρομαντικού. Μάλιστα ενός γοτθικού ρομαντικού. Οπότε δε ξέρω κι αν είναι αλήθεια τελικά αυτό.
Μερικές φορές με ρωτάνε αν φοβάμαι μήπως αυτά που γράφω ενοχλήσουν κάποιον που δεν πρέπει. Ε, λοιπόν, νομίζω ότι μόλις απάντησα παραθέτοντας τα παραπάνω...
Όταν με ρωτάνε τι είμαι λοιπόν δεν μπορώ να απαντήσω ούτε αριστερός, σίγουρα όχι δεξιός, δυστυχώς δεν είμαι αρκετά καλός για Χριστιανός και απέχω πολύ από το να είμαι μοντέρνος, μεταμοντέρνος, ορθολογιστής(ευτυχώς) ή τεχνοκράτης. Είμαι αυτό που ήμουν πάντα είτε το ήξερα είτε όχι. Ένας ρομαντικός περιπλανώμενος...
