Ιστορίες με παιδιά...

 

Βαριέμαι αφόρητα όταν κάποιος/α μου στέλνει μήνυμα ή με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει ιστορίες για παιδιά. Γιους, κόρες, ανίψια, γειτονόπουλα. Και τι γλυκούλια που είναι και τι είπε η δασκάλα στο σχολείο και τι ζωγραφίσανε προχθές και...και...και τι με νοιάζει εμένα. Εγώ βαριέμαι τις ιστορίες για τα δικά μου παιδιά, όχι να ακούσω ιστορίες για παιδιά άλλων, τα οποία τα έχω δει στην καλύτερη περίπτωση μια φορά όλη κι όλη. Επίσης, δε συμπαθώ τα παιδιά. Ούτε τα δικά μου. Δεν κάνω διακρίσεις, είμαι δημοκράτης ακραιφνής εγώ! Τι με νοιάζει εμένα τι έκανε το παιδί σου ή το παιδί του αδελφού σου ή της αδελφής ή της γειτόνισσας. Άμα δεν έχεις να πεις κάτι και επιστρατεύεις ιστορίες με παιδιά για να γίνει κουβέντα, τουλάχιστον προειδοποίησέ με, να ετοιμάσω κι εγώ μια δικαιολογία για να ξεφύγω. Και να ξέρετε, έχω μπλουζάκι με τυπωμένη τη φάτσα του Ηρώδη και από κάτω γράφει: ήταν παρεξηγημένος! Αυτά τα ολίγα και χιουμοριστικά σήμερα. Άντε να κάνουμε και καμιά δουλειά τώρα!

Arandu Arakuaa - Hêwaka Waktû

 

Οι δαιμονισμένοι της χώρας των Γεργεσηνών

 

Δύο κατηγορίες δαιμονισμένων συναντάμε στη σημερινή περικοπή. Στην πρώτη ανήκουν οι δύο δαιμονισμένοι, οι οποίοι ταλαιπωρούνται από τα δαιμόνια και ζουν στα μνήματα μακριά από τους ανθρώπους. Αυτούς τους θεραπεύει ο Ιησούς, ο οποίος και επιτρέπει στα δαιμόνια να μπουν σε μια αγέλη χοίρων που έβοσκε εκεί κοντά. Οι χοίροι όμως δεν άντεξαν την παρουσία τους μέσα τους - η φύση βλέπετε είναι λιγότερο ανεκτική στη δαιμονική παρουσία από τους ανθρώπους - και όρμηξαν στον γκρεμό και έπεσαν στη λίμνη. 

Στη δεύτερη κατηγορία, ανήκουν οι κάτοικοι της πόλης. Οι οποίοι μόλις έμαθαν τι έγινε ζήτησαν από τον Ιησού να φύγει από την περιοχή τους τρομαγμένοι.  Βλέπετε την αντίθεση; Οι χοίροι δεν άντεξαν την παρουσία των δαιμόνων, οι Γεργεσηνοί δεν άντεξαν την παρουσία του Ιησού. Γιατί ο δαιμονισμός δεν αφορά αυτά τα εντυπωσιακά που μας δείχνου σε κινηματογραφικές ταινίες ή και - δυστυχώς υπάρχει και αυτό το φαινόμενο στην Εκκλησία μας- τα βίντεο που ανεβάζουν διάφοροι στο διαδίκτυο και που υποτίθεται ότι δείχνουν εξορκισμούς ανθρώπων, οι οποίοι μάλλον άλλης αντιμετώπισης έχουν ανάγκη και όχι εξορκισμού εν είδει θεάματος. 

Ο δαιμονισμός έχει να κάνει με το πόσο ανεκτικοί και δεκτικοί είμαστε σε αυτό που οι δαίμονες μας ψιθυρίζουν. Πόσο εύκολα τους ακολουθούμε όταν μας προτρέπουν στην αμαρτία, στην αμετανοησία, στο κακό. Κοιτάξτε τους Γεργεσηνούς. Έβοσκαν χοίρους, που σημαίνει δύο πράγματα. Είτε ήταν ειδωλολάτρες, λάτρευαν ψεύτικους θεούς είτε ήταν Εβραίοι που προτιμούσαν το κέρδος από την τήρηση των εντολών. Στον εβραϊκό νόμο οι χοίροι θεωρούνταν ακάθαρτα ζώα. Και δεν έδιναν δεκάρα για τους δύο ανθρώπους που υπέφεραν λίγο πιο έξω από την πόλη τους. 

Μη νομίζουμε λοιπόν πως είναι περισσότερο  δαιμονισμένος αυτός που ουρλιάζει ή μιλάει σε γλώσσες αρχαίες ή σκαρφαλώνει σε τοίχους σαν έντομο, για να χρησιμοποιήσω μια κινηματογραφική εικόνα, από έναν άλλον ο οποίος ενώ βλέπει ανθρώπους να κοιμούνται στο δρόμο και αυτός σκέφτεται το κέρδος και την καριέρα του αδιαφορώντας για την δυστυχία των συνανθρώπων του. Και οι δύο τελικά τους δαίμονες ακούν. Αλλά στη πρώτη περίπτωση, είναι πιο πιθανό αυτός που βρίσκεται υπό δαιμονική επήρεια να ζητήσει τη βοήθεια του Χριστού. Ο δεύτερος ούτε καν καταλαβαίνει τη κατάστασή του. 

Τελικά, το ζήτημα είναι άλλο. Δεν είναι πόσο μας επηρεάζουν οι δαίμονες με τις προτροπές και τους πειρασμούς τους. Είναι πόσο έτοιμοι είμαστε να ζητήσουμε τη βοήθεια του Χριστού ή αν θα Τον διώξουμε μακριά ώστε το φως Του να μη φανερώνει το σκοτάδι μας. 

Rhapsody of Fire - Dargor, Shadowlord of the Black Mountain

 

Λαγοκέφαλοι

 

H υστερία με ένα ψάρι που παρουσιάστηκε σαν κάποιο είδος μετα-αποκαλυπτικού πιράνχας. Η φυσιολογική για πολλούς απόφαση επιδοτούμενης εξαφάνισής του ώστε να συνεχίσουν απρόσκοπτοι οι παραθεριστές τα ανέμελα μπάνια τους. Αυτά που όλο και πιο πολλοί Έλληνες δεν μπορούν να κάνουν λόγω των αποφάσεων ανθρώπων πάμπλουτων που δεν δούλεψαν ποτέ τους. Και αυτοί οι πολλοί σχεδόν χειροκροτούν. Χειροκροτούν την πολιτική που παράγουν οι λίγοι. Μια πολιτική που θεμελιώνεται σε βίαιους θανάτους πια και όχι σε όραμα για τη ζωή. Και πώς να ζήσεις σε πολυκατοικίες που γέρνουν μα δε στέκονται όπως ο Πύργος της Πίζα αλλά πέφτουν; Η εικόνα μιας χώρας που δεν ονειρεύτηκε ποτέ τίποτα πέρα από μια καλή θέση. Που δεν κατάφερε να συνειδητοποιήσει πως η φαντασία δεν είναι χαμένη ενέργεια για παιδιά. Για μια χώρα που απλά αφέθηκε να μαραίνεται από τους ίδιους τους ανθρώπους της. Αυτούς που καληνυχτίζουν τον Κεμάλ κατά το δοκούν. 

Moonspell - The Great Wolf in the Sky (feat. Alicia Nuhro)

 

Βεβαιότητα

 

Πόση βεβαιότητα χωρά ο κόσμος τούτος; Πόσους καθηγητές που τρέχουν να διδάξουν με σιγουριά για πράγματα άγνωστα και εν πολλοίς μυστήρια; Πώς γράφουν και μιλούν για τις μεταβολές του κόσμου με περίσσια σταθερότητα; Σίγουροι για εκείνα που διάβασαν και αποδέχτηκαν. Ακόμα πιο βέβαιοι για όσα απέρριψαν. Και απορώ. Δεν ακούνε τα άστρα που γελάνε όταν με σπουδή τα δείχνουν στον ουρανό ενώ αυτά έχουν από αμέτρητα έτη φωτός εξαφανιστεί; 

Skyclad - Cardboard City

 

Η φύση

 

Τελικά ο χρόνος περνάει. Οι συνθήκες αλλάζουν, άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, μα τελικά παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις όλα μένουν ίδια. Και αυτό είναι που δημιουργεί την κούραση, την εξάντληση, την παραίτηση. Η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων μοτίβων παρά τις φαινομενικές αλλαγές. Αυτό θα πει κάποιος είναι φυσικό. Οι εναλλαγές των εποχών, οι αγροτικές δουλειές που επαναλαμβάνονταν στις παλαιότερες εποχές, ο κύκλος της ζωής που βλέπουμε στα ζώα, τα πτηνά και τα φυτά. Μήπως τελικά έχουμε χάσει την επαφή μας με τη φύση και γι' αυτό σκοτεινιάζει το μυαλό μας και μερικές φορές και η καρδιά μας; Ίσως. Μα -από την άλλη- η υπέρβαση της φύσης δεν είναι αυτή που μας ξεχωρίζει από τα ζώα; Αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Μήπως τελικά αυτή σκοτεινιά είναι η αποτυχία μας να αποδεσμευτούμε από τη φύση μας; Δεν ξέρω. Μπορεί ο καθένας να δώσει τις απαντήσεις του. Κι αν κάποιος με ρωτήσει: "πού είναι ο Θεός σε αυτό το κείμενο, παπά;" δεν έχω παρά μία απάντηση να δώσω. Σε κάθε γράμμα, σε κάθε σημείο στίξης και σε κάθε κενό που υπάρχει. 

Pagan's Mind - Through Osiris' Eyes

 

Πέτρου και Παύλου

 

Σήμερα τιμούμε τους δύο Πρωτοκορυφαίους Αποστόλους, τον Πέτρο και τον Παύλο. Οι δύο τους αποτέλεσαν τα θεμέλια της Εκκλησίας μας. 

Συνήθως σχολιάζουμε πιο πολύ τον Απόστολο Παύλο επειδή και το συγγραφικό του έργο έχει μεγαλύτερη επιρροή και έκταση αλλά και επειδή ήρθε και κήρυξε στην Αθήνα. Αντίθετο ο Απόστολος Πέτρος συνδέεται περισσότερο με τη Ρώμη. 

Όμως ο Πέτρος, η ζωή του, θαρρώ πως έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για εμάς σήμερα. Ήταν από τους πρώτους μαθητές του Χριστού, ο πιο ορμητικός και αυθόρμητος αλλά και αυτός που δείλιαζε συχνά. Και ενώ ο Παύλος ξεκίνησε ως διώκτης των Χριστιανών και μεταστράφηκε παραμένοντας σταθερός στη πίστη του, ο Πέτρος είχε πιο πολλές διακυμάνσεις. 

Αυτός όρμηξε στα νερά ακολουθώντας τον Χριστό αλλά στη συνέχεια φοβήθηκε και βούλιαξε. Αυτός αρνήθηκε αρχικά στον Ιησού το πλύσιμο των ποδιών και στη συνέχεια Του ζήτησε να τον λούσει ολόκληρο. Αυτός έκοψε το αυτί του δούλου που ήρθε να συλλάβει τον Χριστό, είπε στον Κύριο πως δεν θα Τον αρνηθεί ποτέ και τελικά πριν λαλήσει ο πετεινός τον αρνήθηκε, όχι μία αλλά τρεις φορές. Και τελικά αυτός έγινε το θεμέλιο της Εκκλησίας. 

Και γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί κι εμείς κλυδωνιζόμαστε. Κι εμείς βουλιάζουμε στα νερά της ολιγοπιστίας, κι εμάς μας πνίγουν τα κύματα του φόβου και πολλές φορές είτε με τα λόγια είτε με τις πράξεις μας, απαρνούμαστε τον Χριστό. 

Το παράδειγμα όμως του Αποστόλου Πέτρου μας δίνει θάρρος. Μας κρατά μακριά από την απόγνωση. Μας βοηθά να ψάξουμε το χέρι του Χριστού που θα μας βγάλει από τη θάλασσα. Μας υπενθυμίζει ότι ακόμα κι αν κάποια στιγμή λυγίσουμε και αρνηθούμε τον Κύριο, δεν πρέπει να σπάσουμε. Δεν πρέπει να παραδοθούμε στην άρνηση αυτή. Αλλά να έχουμε το θάρρος να γυρίσουμε σε Εκείνον. Να Τον αναζητήσουμε και να Του πούμε, όπως ο Πέτρος μετά την Ανάσταση, ότι Τον αγαπάμε. Ότι Αυτός είναι ο Κύριος και ο Θεός μας. 

Ναι, σήμερα είναι μια καλή ημέρα να θυμηθούμε, όχι τα σπουδαία θαύματα και την μαρτυρία του Αποστόλου Πέτρου αλλά τις διακυμάνσεις του, τις πτώσεις του αλλά και τις επαναφορές του. Και όταν χρειαστεί, να τον μιμηθούμε στις τελευταίες. 

Morgana Lefay - The Mirror

 

Κυριακή Δ' Ματθαίου

 

Όταν ο εκατόνταρχος πήγε και ζήτησε από τον Ιησού να θεραπεύσει τον δούλο του, παραδέχτηκε ότι δεν ήταν άξιος να δεχτεί σπίτι του τον Χριστό. Και τότε ο Χριστός, θαυμάζοντας την πίστη του εκατόνταρχου είπε πως τέτοια πίστη δε βρήκε ανάμεσα στους Ισραηλίτες. Και πως πολλοί θα έρθουν από τις άκρες του κόσμου και θα μπουν στη Βασιλεία των Ουρανών ενώ πολλοί από αυτούς που θεωρούνται εκλεκτοί του Θεού θα καταλήξουν στο σκοτάδι το αιώνιο. 

Και τώρα ας κοιτάξουμε γύρω μας. Ας κοιτάξουμε και τον εαυτό μας. Θεωρούμαστε κι εμείς εκλεκτοί. Εκκλησιαζόμαστε, κάνουμε νηστείες, αρτοκλασίες, παρακολουθούμε τις ακολουθίες και είμαστε καθώς πρέπει στη κοινωνική μας ζωή. Και καλά κάνουμε. 

Πίστη όμως έχουμε; Έχουμε έστω ένα σπόρο πίστης από αυτούς που κινούν βουνά; Καιγόμαστε για να σωθεί ο κόσμος; Είμαστε έτοιμοι να πάμε εμείς στην κόλαση για να σωθούν οι αδελφοί μας; 

Ο εκατόνταρχος, ένας ειδωλολάτρης, πήγε και βρήκε έναν Εβραίο δάσκαλο (ο Ιησούς αυτό ήταν για τον εκατόνταρχο) για να τον παρακαλέσει να θεραπεύσει τον δούλο του. Υποβάθμισε συνειδητά τον εαυτό του μπροστά στον Ιησού, άφησε την κοινωνική του θέση, το στρατιωτικό του αξίωμα και την εξουσία του, όχι για κάποιο μέλος της οικογένειάς του ή για τον ίδιο αλλά για έναν δούλο. Αν αυτό δε δείχνει αγάπη, αν αυτό δεν είναι πίστη, τότε τι είναι; 

Λοιπόν, έχουμε τέτοια πίστη; Έχουμε τέτοια διάθεση απέναντι στους συνανθρώπους μας, όσο φτωχοί και ταπεινοί κι αν είναι; Ή έχουμε επαναπαυθεί στο Βάπτισμα και τις τελετουργίες; 

Αυτό θα το απαντήσει ο καθένας μας ξεχωριστά στον εαυτό του και στον Θεό. Μόνο εκεί είμαστε άλλωστε πραγματικά ειλικρινείς. Εκεί που τίποτα δεν είναι κρυφό. 

Η Βασιλεία του Θεού μας περιμένει. Αλλά εκεί θα μας περιμένουν και πολλές εκπλήξεις όταν δούμε ποιος θα είναι εντός και ποιος εκτός.

Manowar - Warriors of the World

 

Μια ανάσα δροσιάς

 

H κοινότητα των Προσφυγικών μας έδειξε ότι υπάρχει και μια άλλη κοινωνία. Μια κοινωνία δίπλα σε αυτήν που έχουμε συνηθίσει. Δίπλα στη κοινωνία που εμείς οι καθώς πρέπει έχουμε φτιάξει, μια κοινωνία ατομικισμού, μιζέριας, βολέματος, απάθειας και αδιαφορίας, υπάρχει μια διαφορετική. Απαρτίζεται από ανθρώπους δύσκολους για εμάς. Ίσως δυσάρεστους. Κάπως περιθωριακούς. Με άλλες ιδέες για την ηθική, την καθημερινότητα, τη σχέση με το κράτος. Ιδέες που κάποιοι τις αντιμετωπίζουμε με συμπάθεια και κάποιοι με βδελυγμία. Όμως αυτοί έχουν φτιάξει μια κοινωνία που νοιάζεται, που βοηθά, που παραστέκεται. Εκεί στα Προσφυγικά βρίσκουν καταφύγιο πολλοί άνθρωποι. Και όχι μόνο αναρχικοί ή μετανάστες. Αλλά και άστεγοι, φτωχοί, γυναίκες κακοποιημένες, συνοδοί καρκινοπαθών ασθενών. Εμείς οι ευπρεπείς, οι τίμιοι, οι "δουλίτσα να υπάρχει" πολλές φορές ανατριχιάζουμε στην ιδέα αυτών των μικροκοινωνιών. Ίσως επειδή, όσο κι αν δεν το θέλουμε, οι συγκρίσεις έρχονται μόνες τους στο μυαλό μας. 

Όπως και να 'χει, αυτή η κοινότητα έδειξε πως όταν νοιάζεσαι, όταν αγωνίζεσαι, όταν δεν κάθεσαι απαθής να βλέπεις τηλεόραση ή να γράφεις στο διαδίκτυο(όπως κάνω τώρα εγώ), πετυχαίνεις πράγματα. Δείχνεις μια άλλη πορεία. Μια διαφορετική πραγματικότητα. Με σύνθημα "Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε" ανέλαβαν το ρίσκο, τις δυσκολίες και τον μόχθο ενός αγώνα. Ελπίζω πως δεν θα υπάρξει βαρύ τίμημα. Όπως και να έχει όμως, φέρανε στα τέλη Ιουνίου μια ανάσα δροσιάς στην πόλη μας.