Οι ιερείς του Βάαλ

 

Οι ιερείς του Βάαλ αποδείχθηκαν ψευδοπροφήτες. Και διατάχθηκε ο θάνατός τους από τον προφήτη Ηλία. Και οι αδαείς και οι ανόητοι, οι πονηροί και οι έτοιμοι πάντα κατήγοροι σκανδαλίζονται. 

Πάντα αυτοί είναι εκείνοι οι οποίοι σκανδαλίζονται. Οι ανόητοι και οι πονηροί. Από αυτούς θέλει να μας προστατέψει ο Χριστός αλλά και ο Απόστολος Παύλος όταν μας συμβουλεύουν να μην σκανδαλίζουμε τους πιο αδύναμους από τους αδερφούς μας. Αυτοί είτε σκανδαλιστούν είτε όχι, ίδιοι θα μείνουν. Ο σκανδαλισμός όμως μπορεί να γίνει όπλο στα χέρια τους είτε από πονηριά είτε από ανοησία. Το ίδιο επικίνδυνα αυτά τα δύο.

Οι ιερείς του Βάαλ λοιπόν αποδείχτηκαν ψευδοπροφήτες. Ψεύτικος ο θεός τους, ψεύτικες και οι διδασκαλίες τους. Και η μοίρα τους σφραγισμένη. Θάνατος. 

Ο θάνατος για έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί τα πνευματικά για να κερδίσει προσωπικό όφελος, για εκείνον που διδάσκει ψεύτικους θεούς και παρασύρει άλλους ανθρώπους στη δική του κόλαση, είναι αναπόφευκτος. Και δεν αφορά τον φυσικό θάνατο, εκείνο του σώματος. Η ίδια η ψυχή του έχει παραδοθεί στον θάνατο.

Ο θάνατος των ιερέων του Βάαλ δεν είναι μια εκτέλεση. Είναι μια προειδοποίηση. Μια απεικόνιση στον φυσικό κόσμο των πνευματικών συνεπειών. Είναι η πορεία εκείνων που αφήνονται στα χέρια ψεύτικων θεών. Αλλά και εκείνων που "πλάθουν" τον Θεό έτσι ώστε να δικαιολογούν τις δικές τους παρανομίες και ανοησίες. 

Αυτά για όσους μπορούν να καταλάβουν. Οι υπόλοιποι μπορούν να μείνουν σε αυτά που τους βολεύουν. 

Υγ. Οι ιερείς του Βάαλ θυσίαζαν παιδιά στον θεό αυτόν. Η οργή του λαού όταν αποκαλύφθηκε το ψέμα τους και το μάταιο αυτών των φρικτών θυσιών όρισε τη μοίρα τους. Για όσους επιμείνουν ξεροκέφαλα στα "φυσικά" πλαίσια του θέματος. Και δεν έδειξαν ίχνος μετάνοιας μετά την αποκάλυψη της απάτης τους.

Manowar - The Demon's Whip

 

Το πύρινο άρμα

 

Ο Προφήτης Ηλίας δεν ήταν ούτε πιστός ούτε γενναίος ούτε σκληρός ούτε δειλός ούτε μελαγχολικός. Ο Προφήτης Ηλίας ήταν και είναι φωτιά. Είναι από αυτούς τους εξαιρετικά σπάνιους ανθρώπους που γεννιούνται διαφορετικοί από τους υπόλοιπους. Είναι από εκείνους που στις φλέβες του δε τρέχει αίμα αλλά πυρ θεϊκό. Αλλά και αυτό το πυρ, παρότι γεννήθηκε με αυτό μέσα του, παραμένει επικίνδυνο. Μπορεί με αυτό να γίνει παρανάλωμα ή σαν λαίλαπα να καταστρέψεις τον κόσμο. 

Και ο Προφήτης Ηλίας θα μπορούσε να πέσει στην παγίδα αυτή. Μα ο ίδιος ο Θεός τον δίδαξε πως η φωτιά, η ορμητική, η ασταμάτητη δεν είναι παρά ένα μέσο. Και το μέσο πρέπει να τιθασευτεί. Να τεθεί στην υπηρεσία του ανθρώπου και όχι να γίνει ο αφέντης του. 

Και οταν αυτό γίνει σε τόσο απόλυτο βαθμό, η φωτιά γίνεται άρμα. Άρμα που οδηγεί στον ουρανό. Τι σημαίνει ουρανός σε αυτή τη περίπτωση όμως; Είναι ο Παράδεισος, είναι ένας άλλος τρόπος ύπαρξης, μια υπέρβαση της θνητότητας; Κανείς δε μπορεί να πει με σιγουριά εκτός από εκείνους που το έχουν πετύχει. Και εκείνοι δε μιλάνε για τα θέματα αυτά. Δεν κομπάζουνε, δεν επιδεικνύουν. Αυτό θα σήμαινε παράδοση στη φωτιά. 

Μένουμε λοιπόν μπροστά στο μυστήριο τούτο και αδυνατούμε να βρούμε μια απάντηση. Μάλλον βρίσκουμε παραπάνω από μία αλλά καμία οριστική, πλήρως ικανοποιητική. Και αυτό δεν είναι κακό. Δεν πάει κάτι στραβά. Αυτό είναι η ουσία του μυστηρίου. Βρίσκεις πολλές απαντήσει γι' αυτό αλλά καμία που να διαλύει το μυστήριο το ίδιο. Αυτό παραμένει. 

Και μας οδηγεί σε νέες αναζητήσεις. Μέχρι τελικά να μπορέσουμε, όχι να το ξεδιαλύνουμε, αλλά να μάθουμε πως να ελέγχουμε κι εμείς τη φωτιά που έχουμε στις φλέβες μας. Γιατί όλοι έχουμε φωτιά. Που ίσως να μη μπορεί να κάψει τον κόσμο όλο αλλά είναι αρκετά δυνατή ώστε να επηρεάσει το άμεσο περιβάλλον μας. Και την ύπαρξή μας στα πιο βαθιά σημεία της. 

Ας έχουμε το μυστήριο, οδηγό μας λοιπόν...

Η κατάρα των Ναϊτών

 

https://www.history.co.uk/shows/knightfall/articles/the-curse-of-jacques-de-molay

Στις 18 Μαρτίου 1314, όταν ο Ζακ ντε Μολαί, μαζί με τρεις ακόμη ηγέτες των Ναϊτών, οδηγήθηκε στον τελευταίο του ζοφερό προορισμό, ένα μικρό νησί στον Σηκουάνα, ο πρώην Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος ήταν 70 ετών.

Μέσα από τις φλόγες που τον τύλιγαν, λέγεται ότι ακούστηκε η φωνή του Μολαί να καταριέται τον βασιλιά Φίλιππο και την οικογένειά του, καθώς και τον πάπα Κλήμη Ε΄. Ενώ βίωνε το μαρτύριο του θανάτου στην πυρά, φέρεται να επικαλέστηκε μια «κατάρα», καλώντας τον Χριστό να αποδείξει την αθωότητα του Τάγματος και να οδηγήσει τους διώκτες του στην κρίση του Θεού. Έτσι καταστράφηκε ο θεσμός του Τάγματος των Ιπποτών του Ναού, πεθαίνοντας όπως ακριβώς είχε γεννηθεί και ζήσει: μέσα στο αίμα, την οργή και τη ρωμαιοκαθολική ευσέβεια.

Το κατά πόσο η επίκληση του Μολαί για εκδίκηση, τη στιγμή ενός τόσο βασανιστικού θανάτου, είχε πράγματι τη δύναμη μιας κατάρας εναντίον των διωκτών του, είναι αντικείμενο συζήτησης. Ωστόσο, σε μια εξαιρετικά παράξενη σύμπτωση —ή ίσως κακοτυχία— ο πάπας Κλήμης πέθανε μόλις τριάντα τρεις ημέρες μετά την εκτέλεση του Μολαί. Επτά μήνες αργότερα, ο ίδιος ο βασιλιάς Φίλιππος αρρώστησε βαριά και πέθανε απροσδόκητα στις 29 Νοεμβρίου.

Κατά την επόμενη δεκαετία, η δυναστεία των Καπετιδών, στην οποία ανήκε ο Φίλιππος, οδηγήθηκε σταδιακά στο τέλος της, καθώς οι άτεκνοι γιοι του ανέβαιναν διαδοχικά στον θρόνο, βασίλευαν για σύντομο χρονικό διάστημα και πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλον.

Είτε πιστεύει κανείς είτε όχι στην «κατάρα του Ζακ ντε Μολαί» ως θεία ανταπόδοση, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Γαλλία γνώρισε μεγάλες συμφορές μετά την πτώση των Ναϊτών. Οι εσωτερικές συγκρούσεις που συγκλόνισαν το βασίλειο οδήγησαν τελικά στον Εκατονταετή Πόλεμο με την Αγγλία. Οι απόγονοι του βασιλιά Φιλίππου έμειναν γνωστοί στην ιστορία ως οι «Καταραμένοι Βασιλιάδες» (Les Rois Maudits), γεγονός που ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τον θρύλο που περιβάλλει την υποτιθέμενη κατάρα του Ζακ ντε Μολαί.

Black Sabbath - Neon Knights

 

O προφήτης Ηλίας

 

O Προφήτης Ηλίας, δεν είναι απλά ο Πύρινος Προφήτης. Δεν είναι απλά ο ζηλωτής άνθρωπος του Θεού που φλέγεται από την αγάπη του για τον Κύριο. Ο Προφήτης Ηλίας είναι η φωτιά που καίει μέσα στον κάθε πιστό. Είναι η φωτιά που καίει μέσα μας. 

Η ζωή του δεν είναι μόνο ο βίος ενός αγίου. Είναι η δική μας πνευματική πορεία. Η απογοήτευση που αισθάνεται όταν νομίζει ότι είναι ο μόνος που έχει μείνει στον κόσμο να πιστεύει στον αληθινό Θεό μας θυμίζει τη δική μας απογοήτευση όταν αδυνατούμε να βρούμε νόημα στη ζωή μας. 

Η αγωνία του όταν βρίσκεται κυνηγημένος από την Ιεζάβελ, εξόριστος, μοιάζει με τη δική μας αγωνία, όταν βρισκόμαστε σε πνευματική ξηρασία. 

Η σύγκρουσή του με τους ψευδοπροφήτες του Αχαάβ, είναι τόσο αδυσώπητη όσο και η δική μας όταν συγκρουόμαστε με τις αδυναμίες μας, τα πάθη και τους προσωπικούς μας δαίμονες. 

Όταν ο Θεός στέλνει τα κοράκια να του φέρουν τροφή στο βουνό, δε μπορούμε παρά να φέρουμε στο μυαλό μας, τις φορές εκείνες που αισθανόμαστε το χέρι Του να μας καθοδηγεί και να μας βοηθά. 

Η αποκάλυψη ότι ο Θεός βρίσκεται στο απαλό αεράκι και όχι στη φωτιά και στον σεισμό, είναι η αποκάλυψη ότι ο φανατισμός είναι πίστη διαστρεβλωμένη. Ακόμα και ότι η ορμή μας στα πνευματικά θέματα, παρά την καλή μας πρόθεση μπορεί να μας οδηγήσει σε λάθος δρόμο. 

Ας σταματήσουμε εδώ ώστε να μη μακρηγορούμε. Ο βίος του προφήτη Ηλία, όπως και κάθε βίος αγίου, δεν είναι απλά μια διήγηση θαυμαστών γεγονότων που λέγονται σαν παραμύθια. Μια πιο προσεκτική ματιά μπορεί να μας δώσει απαντήσεις σε πολλά περισσότερα ζητήματα. Παραλληλισμοί θα μπορούσαν να γίνουν, όχι μόνο σε θέματα πνευματικά όπως κάναμε παραπάνω αλλά και σε θέματα της καθημερινής μας ζωής. 

Να διαβάζουμε τους βίους των Αγίων. Να τους διαβάζουμε προσεκτικά και όχι μόνο επιφανειακά. Θα ανακαλύψουμε μέσα στις λίγες συνήθως γραμμές πολλούς και υπέροχους θησαυρούς. Θησαυρούς που θα εμπλουτίσουν τον δικό μας πνευματικό αγώνα.

Dio - All the Fools Sailed Away

 

Κυριακή Ζ Ματθ. - Προς Τίτον Γ 8-15

 

Λέει το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα: "Αυτός δε ο λόγος, που σου γράφω, είναι κατά πάντα αληθινός και αξιόπιστος. Και περί αυτών των μεγάλων αληθειών θέλω να διαβεβαιώνης και να πείθης τους Χριστιανούς, δια να φροντίζουν, όσοι έχουν πιστεύσει στον Θεόν, να μη μένουν εις την απλήν πίστιν, αλλά να πρωτοστατούν με ζήλον εις τα καλά έργα. Αυτά δε που είπα παραπάνω είναι έργα τα καλά και τα ωφέλιμα στους ανθρώπους. Να αντιπαρέρχεσαι δε και να αποφεύγης τας ανοήτους συζητήσεις και τας γενεαλογίας περί ευγενούς καταγωγής και τας φιλονεικίας και τας μάχας γύρω από τα ζητήματα του Ιουδαϊκού νόμου· διότι όλα αυτά είναι ανωφελή και μάταια."

Αν το καλοσκεφτούμε, σπαταλάμε ώρες ατελείωτες της ζωής μας σε ανούσιους τσακωμούς. Κάποια στιγμή, θα έρθει κάποιος που δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει και θα προσπαθήσει να ξεκινήσει κάποιον καυγά μαζί μας. Και φυσικά εμείς θα απαντήσουμε, θα πούμε μια και δυο κουβέντες παραπάνω και θα έχει πετύχει το στόχο του. 

Γιατί ο στόχος του είναι αυτός και μόνο. Να γίνει ο καυγάς. Να ξεκινήσει η φιλονικία. Οι άνθρωποι αυτοί, ζουν γι' αυτό. Η ζωή τους, γεμάτη απογοητεύσεις και ματαιώσεις δεν τους έχει αφήσει καμία άλλη χαρά πέρα από αυτή. Δεν αξίζει να σπαταλάμε χρόνο σε τέτοιου είδους τσακωμούς. Άλλωστε δε περισσεύει ο χρόνος. 

Και δεν περισσεύει γιατί ο απόστολος Παύλος μας προτρέπει να μη μένουμε μόνο στην πίστη. Μας προτρέπει να αφιερωνόμαστε στα καλά έργα. Γιατί ποια καλύτερη έκφραση της πίστης υπάρχει από αυτά; Ποιος καλύτερος τρόπος για να δοξασθεί ο Θεός τον οποίο διατεινόμαστε ότι πιστεύουμε; 

Έτσι λοιπόν, έχουμε μια ακόμα επιλογή. Πώς θα αξιοποιήσουμε τον χρόνο μας στη ζωή. Θα τον αφήσουμε να χαθεί, έστω ένα μέρος αυτού, σε ανούσιους τσακωμούς και σε μια ανόητη προσπάθεια να απαντάμε σε κάθε προσβολή ή εξυπνάδα ή θα τον χρησιμοποιήσουμε σε έργα καλά. Σε έργα βοήθειας, αλληλεγγύης και δικαιοσύνης; 

Θεωρώ ότι κανένας έξυπνος άνθρωπος σε θα επέλεγε το πρώτο. Κανένας σκεπτόμενος χριστιανός δε θα προτιμούσε να αναλώνεται σε περιττές λογομαχίες. 

Ο χρόνος μας είναι αβέβαιος. Μπορεί να είναι πολύς, μπορεί και όχι. Ας τον εκμεταλλευτούμε ώστε να προσφέρουμε στους συνανθρώπους μας αλλά και στον Θεό, ό,τι καλύτερο μπορούμε. 

Timo Tolkki | Classical Variations and Themes (1994) | 07 - Death Of The Swan

 

Ταφόπλακα

 

Περιδιαβαίνοντας τα μνήματα του κοιμητηρίου, βλέπω μερικές ταφόπλακες στις οποίες αναγράφεται εκτός από το όνομα του αποθανόντα και το επάγγελμά του. Βλέπω για παράδειγμα "Τάδε Ταδόπουλος, ιατρός" ή "δικηγόρος". Ή "ακαδημαϊκός".  Σε ένα πιο παλιό έγραφε "ηλεκτρολόγος". Δεν ξέρω το σκεπτικό αυτής της συνήθειας. Δε καταλαβαίνω ποιον αφορά. Εννοώ ότι οι συγγενείς του αποθανόντα ξέρουν τι επάγγελμα έκανε ενώ όλοι οι άλλοι απλά αδιαφορούν. Δεν έχω ακούσει κάποιον αν περνά από έναν τάφο και να λέει: "πω πω! Γιατρός!" ή "Αρχιτέκτονας! Μα είναι δυνατόν; Πεθαίνουν κι αυτοί;". Καταλαβαίνω να υπάρχουν φωτογραφίες όπου φαίνεται η ιδιότητα ή το επάγγελμα του νεκρού αλλά η αναγραφή σε περίοπτη θέση; Περιττό μου φαίνεται. Τέλος πάντων. Επ' ευκαιρίας σκέφτηκα τι θα γράψουν στον δικό μου τάφο: "Κων/νος Λαγός, πεθαμένος". Η μόνη ιδιότητα που θα έχει σημασία. Ή ακόμα καλύτερα. "Κων/νος Λαγός. Πεθαμένος, μέχρι το βράδυ που θα σου χτυπήσω τη πόρτα". 

Cain's Offering - Constellation of Tears

 

Εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε

 

Εὐλογεῖτε ἐκείνους ποὺ σᾶς διώκουν, εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε.

Με τα παραπάνω λόγια κλείνει η σημερινή αποστολική περικοπή. Ο Απόστολος Παύλος μας συμβουλεύει να μη καταριόμαστε εκείνους που μας κάνουν κακό αλλά αντιθέτως να προσευχόμαστε γι' αυτούς. 

Και ξέρετε, αυτό κάποιοι θα το χαρακτηρίσουν παθητικότητα, ηττοπάθεια, δειλία ίσως. Δεν είναι όμως. Είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσει αυτός ο κόσμος χωρίς να πνίγεται στο αίμα κάθε τρεις και λίγο. Είναι ο μόνος τρόπος ώστε να μη γίνονται οι τυραννισμένοι, τύραννοι και τούμπαλιν. Είναι ο μόνος τρόπος να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος μίσους στον οποίο έχουμε παγιδευτεί. 

Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε έναν τέτοιο κύκλο ζούμε. Και σαν έθνη και σαν κράτη και σαν μεμονωμένα άτομα. Ο ένας καταριέται τον άλλον και ζητά εκδίκηση. Ζητά μια ίση ανταπόδοση. Και μετά ο άλλος θα ζητήσει με τη σειρά του τα ίδια. Και θα ανοίξει ένας κύκλος μίσους, στην καλύτερη περίπτωση, ή ένας κύκλος αίματος, η ιστορία των εθνών βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων.

Επιπλέον, όταν καταριόμαστε κάποιον που μας έχει αδικήσει, επιβαρύνουμε τον εαυτό μας. Και όχι μόνο με την αμαρτία της κατάρας. Αλλά με κάτι πιο δύσκολο να αντέξουμε. Για να καταραστείς κάποιον, για να φτάσεις σε αυτό το σημείο σημαίνει ότι τον σκέφτεσαι. Ότι τον σκέφτεσαι συνέχεια. Ότι σου έχει γίνει τελικά κομμάτι της καθημερινότητάς σου αν όχι και εμμονή. Τον έχεις βάλει στη ζωή σου. Όταν κοιμάσαι, όταν ξυπνάς, όταν τρως πρωινό, όταν κάνεις τις δουλειές σου ή όταν πηγαίνεις βόλτα. Και σιγά σιγά, δηλητηριάζεις την ίδια τη ζωή σου. 

Κάποιος σου έκανε κακό. Κάποιος σε αδίκησε. Και λοιπόν; Άσ' τον να πάει παρακάτω. Αν εξακολουθεί να σε ενοχλεί, κράτα τον χώρο σου και άφησε τον να χτυπιέται. Νομίζεις πως είναι δειλία; Μα αν του παραδώσεις όλη σου τη ζωή, τι κερδίζεις; Γιατί αυτό κάνεις αν φτάσεις στο σημείο να καταριέσαι κάποιον. 

Και ας μη ξεχνάμε τον πνευματικό νόμο. Οι κατάρες όταν ξεστομίζονται βάζουν σε εκκίνηση νόμους πνευματικούς, απέναντι στους οποίους είμαστε υπόλογοι όταν καταριόμαστε κάποιον και επομένως απομακρυνόμαστε από τον Θεό.  

Μα είναι δύσκολο να τον ευλογούμε κιόλας. Ε, ας μην τον ευλογήσουμε τότε. Αφού δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε αυτό που ο Απόστολος Παύλος συμβουλεύει ας κάνουμε κάτι λιγότερο. Ας μη δίνουμε σημασία. Ας αφήσουμε το ποτάμι να κυλήσει. 

Τελικά το θέμα δεν είναι αν θα φανούμε δειλοί ή γενναίοι με τα κοσμικά πρότυπα. Το θέμα είναι ποια θέση θέλουμε να έχουμε στον πνευματικό κόσμο. Και κυρίως αν θα έχουμε εμείς τον έλεγχο της ζωής μας ή αν θα τον παραχωρήσουμε στο μίσος, το οποίο θα μας τρώει εσωτερικά. Αξίζει να κάνουμε τέτοιο δώρο σε κάποιον που θέλει το κακό μας;

Royal Hunt - Half Past Loneliness

 

Τσιγγάνικος χορός

 

Όταν ήμουν μικρός, στη γειτονιά είχαμε δυο "συγκροτήματα" χαμόσπιτων που κατοικούσαν Ρομά(τότε γύφτοι, μετέπειτα τσιγγάνοι)Φωνακλάδες, φασαριόζοι, λίγο απατεωνίσκοι και κλέφτες αλλά κομμάτι της κοινωνίας μας. Είχαν σχέσεις με τους υπόλοιπους της γειτονιάς, μη φανταστείτε τίποτα αδελφικές φιλίες, απλά μια συνύπαρξη, κάποιες φορές παράλληλη. 

Και γενικά η θέση τους στην τότε κοινωνία ήταν αυτή. Κάποιες φορές ενοχλητικοί, παραβατικοί αλλά κομμάτι της κοινωνίας. Με τα γλέντια τους, τα προβλήματά τους, τα δράματά τους. 

Η γενική ιδέα ήταν πως οι Τσιγγάνοι ήταν πονηροί, καταφερτζήδες, απατεωνίσκοι, γλέντζέδες, φωνακλάδες, ψιλοάγριοι, με την έννοια του πρωτόγονου. 

Υπήρχε ρατσισμός. Δεν τρελαινόμασταν να είμαστε και πολύ κοντά. Αλλά σε ένα πλαίσιο κατανόησης. Θυμάμαι πως κοντά στο πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής περνούσαν από το χωριό μου και κατασκήνωναν έξω το βράδυ και μετά από μια δυο μέρες έφευγαν.

Δεν υπήρχε αυτό το μίσος που υπάρχει σήμερα. Ήταν αδιανόητο να ακουστεί η φράση "να τους σκοτώσουμε όλους", "να τους εξαφανίσουμε" ή άλλα παρόμοια που ακούγονται σήμερα. Και δεν περιορίζεται μόνο στη συγκεκριμένη ομάδα.

Ώρες ώρες προσπαθώ να καταλάβω πως φτάσαμε ως εδώ. Δεν μπορώ να εντοπίσω αλλαγές μεγάλες στους Έλληνες σαν ανθρώπους, ίδιοι βλάκες με τότε είμαστε, όμως υπάρχει μια ξεκάθαρη στροφή στον μισανθρωπισμό. Στον εκλεκτικό μισανθρωπισμό. Σε αυτόν που στρέφεται εναντίον των φτωχών. 

Ακόμα και πολλοί από αυτούς που αναπολούν "αθώα" την εποχή που μεγάλωσαν. καταλήγουν πάντα σε ένα κρεσέντο μίσους προς διάφορες ομάδες ανθρώπων. 

Όχι ότι οι Ρομά είναι αθώοι και άμοιροι των ευθυνών τους. Αλλά όταν η κοινωνία, ένα μεγάλο και όλο μεγαλύτερο μέρος της, μισεί, το πρόβλημα είναι της κοινωνίας. 

Queensrÿche: "Out Of Mind"