O προφήτης Ηλίας

 

O Προφήτης Ηλίας, δεν είναι απλά ο Πύρινος Προφήτης. Δεν είναι απλά ο ζηλωτής άνθρωπος του Θεού που φλέγεται από την αγάπη του για τον Κύριο. Ο Προφήτης Ηλίας είναι η φωτιά που καίει μέσα στον κάθε πιστό. Είναι η φωτιά που καίει μέσα μας. 

Η ζωή του δεν είναι μόνο ο βίος ενός αγίου. Είναι η δική μας πνευματική πορεία. Η απογοήτευση που αισθάνεται όταν νομίζει ότι είναι ο μόνος που έχει μείνει στον κόσμο να πιστεύει στον αληθινό Θεό μας θυμίζει τη δική μας απογοήτευση όταν αδυνατούμε να βρούμε νόημα στη ζωή μας. 

Η αγωνία του όταν βρίσκεται κυνηγημένος από την Ιεζάβελ, εξόριστος, μοιάζει με τη δική μας αγωνία, όταν βρισκόμαστε σε πνευματική ξηρασία. 

Η σύγκρουσή του με τους ψευδοπροφήτες του Αχαάβ, είναι τόσο αδυσώπητη όσο και η δική μας όταν συγκρουόμαστε με τις αδυναμίες μας, τα πάθη και τους προσωπικούς μας δαίμονες. 

Όταν ο Θεός στέλνει τα κοράκια να του φέρουν τροφή στο βουνό, δε μπορούμε παρά να φέρουμε στο μυαλό μας, τις φορές εκείνες που αισθανόμαστε το χέρι Του να μας καθοδηγεί και να μας βοηθά. 

Η αποκάλυψη ότι ο Θεός βρίσκεται στο απαλό αεράκι και όχι στη φωτιά και στον σεισμό, είναι η αποκάλυψη ότι ο φανατισμός είναι πίστη διαστρεβλωμένη. Ακόμα και ότι η ορμή μας στα πνευματικά θέματα, παρά την καλή μας πρόθεση μπορεί να μας οδηγήσει σε λάθος δρόμο. 

Ας σταματήσουμε εδώ ώστε να μη μακρηγορούμε. Ο βίος του προφήτη Ηλία, όπως και κάθε βίος αγίου, δεν είναι απλά μια διήγηση θαυμαστών γεγονότων που λέγονται σαν παραμύθια. Μια πιο προσεκτική ματιά μπορεί να μας δώσει απαντήσεις σε πολλά περισσότερα ζητήματα. Παραλληλισμοί θα μπορούσαν να γίνουν, όχι μόνο σε θέματα πνευματικά όπως κάναμε παραπάνω αλλά και σε θέματα της καθημερινής μας ζωής. 

Να διαβάζουμε τους βίους των Αγίων. Να τους διαβάζουμε προσεκτικά και όχι μόνο επιφανειακά. Θα ανακαλύψουμε μέσα στις λίγες συνήθως γραμμές πολλούς και υπέροχους θησαυρούς. Θησαυρούς που θα εμπλουτίσουν τον δικό μας πνευματικό αγώνα.

Dio - All the Fools Sailed Away

 

Κυριακή Ζ Ματθ. - Προς Τίτον Γ 8-15

 

Λέει το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα: "Αυτός δε ο λόγος, που σου γράφω, είναι κατά πάντα αληθινός και αξιόπιστος. Και περί αυτών των μεγάλων αληθειών θέλω να διαβεβαιώνης και να πείθης τους Χριστιανούς, δια να φροντίζουν, όσοι έχουν πιστεύσει στον Θεόν, να μη μένουν εις την απλήν πίστιν, αλλά να πρωτοστατούν με ζήλον εις τα καλά έργα. Αυτά δε που είπα παραπάνω είναι έργα τα καλά και τα ωφέλιμα στους ανθρώπους. Να αντιπαρέρχεσαι δε και να αποφεύγης τας ανοήτους συζητήσεις και τας γενεαλογίας περί ευγενούς καταγωγής και τας φιλονεικίας και τας μάχας γύρω από τα ζητήματα του Ιουδαϊκού νόμου· διότι όλα αυτά είναι ανωφελή και μάταια."

Αν το καλοσκεφτούμε, σπαταλάμε ώρες ατελείωτες της ζωής μας σε ανούσιους τσακωμούς. Κάποια στιγμή, θα έρθει κάποιος που δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει και θα προσπαθήσει να ξεκινήσει κάποιον καυγά μαζί μας. Και φυσικά εμείς θα απαντήσουμε, θα πούμε μια και δυο κουβέντες παραπάνω και θα έχει πετύχει το στόχο του. 

Γιατί ο στόχος του είναι αυτός και μόνο. Να γίνει ο καυγάς. Να ξεκινήσει η φιλονικία. Οι άνθρωποι αυτοί, ζουν γι' αυτό. Η ζωή τους, γεμάτη απογοητεύσεις και ματαιώσεις δεν τους έχει αφήσει καμία άλλη χαρά πέρα από αυτή. Δεν αξίζει να σπαταλάμε χρόνο σε τέτοιου είδους τσακωμούς. Άλλωστε δε περισσεύει ο χρόνος. 

Και δεν περισσεύει γιατί ο απόστολος Παύλος μας προτρέπει να μη μένουμε μόνο στην πίστη. Μας προτρέπει να αφιερωνόμαστε στα καλά έργα. Γιατί ποια καλύτερη έκφραση της πίστης υπάρχει από αυτά; Ποιος καλύτερος τρόπος για να δοξασθεί ο Θεός τον οποίο διατεινόμαστε ότι πιστεύουμε; 

Έτσι λοιπόν, έχουμε μια ακόμα επιλογή. Πώς θα αξιοποιήσουμε τον χρόνο μας στη ζωή. Θα τον αφήσουμε να χαθεί, έστω ένα μέρος αυτού, σε ανούσιους τσακωμούς και σε μια ανόητη προσπάθεια να απαντάμε σε κάθε προσβολή ή εξυπνάδα ή θα τον χρησιμοποιήσουμε σε έργα καλά. Σε έργα βοήθειας, αλληλεγγύης και δικαιοσύνης; 

Θεωρώ ότι κανένας έξυπνος άνθρωπος σε θα επέλεγε το πρώτο. Κανένας σκεπτόμενος χριστιανός δε θα προτιμούσε να αναλώνεται σε περιττές λογομαχίες. 

Ο χρόνος μας είναι αβέβαιος. Μπορεί να είναι πολύς, μπορεί και όχι. Ας τον εκμεταλλευτούμε ώστε να προσφέρουμε στους συνανθρώπους μας αλλά και στον Θεό, ό,τι καλύτερο μπορούμε. 

Timo Tolkki | Classical Variations and Themes (1994) | 07 - Death Of The Swan

 

Ταφόπλακα

 

Περιδιαβαίνοντας τα μνήματα του κοιμητηρίου, βλέπω μερικές ταφόπλακες στις οποίες αναγράφεται εκτός από το όνομα του αποθανόντα και το επάγγελμά του. Βλέπω για παράδειγμα "Τάδε Ταδόπουλος, ιατρός" ή "δικηγόρος". Ή "ακαδημαϊκός".  Σε ένα πιο παλιό έγραφε "ηλεκτρολόγος". Δεν ξέρω το σκεπτικό αυτής της συνήθειας. Δε καταλαβαίνω ποιον αφορά. Εννοώ ότι οι συγγενείς του αποθανόντα ξέρουν τι επάγγελμα έκανε ενώ όλοι οι άλλοι απλά αδιαφορούν. Δεν έχω ακούσει κάποιον αν περνά από έναν τάφο και να λέει: "πω πω! Γιατρός!" ή "Αρχιτέκτονας! Μα είναι δυνατόν; Πεθαίνουν κι αυτοί;". Καταλαβαίνω να υπάρχουν φωτογραφίες όπου φαίνεται η ιδιότητα ή το επάγγελμα του νεκρού αλλά η αναγραφή σε περίοπτη θέση; Περιττό μου φαίνεται. Τέλος πάντων. Επ' ευκαιρίας σκέφτηκα τι θα γράψουν στον δικό μου τάφο: "Κων/νος Λαγός, πεθαμένος". Η μόνη ιδιότητα που θα έχει σημασία. Ή ακόμα καλύτερα. "Κων/νος Λαγός. Πεθαμένος, μέχρι το βράδυ που θα σου χτυπήσω τη πόρτα". 

Cain's Offering - Constellation of Tears

 

Εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε

 

Εὐλογεῖτε ἐκείνους ποὺ σᾶς διώκουν, εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε.

Με τα παραπάνω λόγια κλείνει η σημερινή αποστολική περικοπή. Ο Απόστολος Παύλος μας συμβουλεύει να μη καταριόμαστε εκείνους που μας κάνουν κακό αλλά αντιθέτως να προσευχόμαστε γι' αυτούς. 

Και ξέρετε, αυτό κάποιοι θα το χαρακτηρίσουν παθητικότητα, ηττοπάθεια, δειλία ίσως. Δεν είναι όμως. Είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσει αυτός ο κόσμος χωρίς να πνίγεται στο αίμα κάθε τρεις και λίγο. Είναι ο μόνος τρόπος ώστε να μη γίνονται οι τυραννισμένοι, τύραννοι και τούμπαλιν. Είναι ο μόνος τρόπος να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος μίσους στον οποίο έχουμε παγιδευτεί. 

Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε έναν τέτοιο κύκλο ζούμε. Και σαν έθνη και σαν κράτη και σαν μεμονωμένα άτομα. Ο ένας καταριέται τον άλλον και ζητά εκδίκηση. Ζητά μια ίση ανταπόδοση. Και μετά ο άλλος θα ζητήσει με τη σειρά του τα ίδια. Και θα ανοίξει ένας κύκλος μίσους, στην καλύτερη περίπτωση, ή ένας κύκλος αίματος, η ιστορία των εθνών βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων.

Επιπλέον, όταν καταριόμαστε κάποιον που μας έχει αδικήσει, επιβαρύνουμε τον εαυτό μας. Και όχι μόνο με την αμαρτία της κατάρας. Αλλά με κάτι πιο δύσκολο να αντέξουμε. Για να καταραστείς κάποιον, για να φτάσεις σε αυτό το σημείο σημαίνει ότι τον σκέφτεσαι. Ότι τον σκέφτεσαι συνέχεια. Ότι σου έχει γίνει τελικά κομμάτι της καθημερινότητάς σου αν όχι και εμμονή. Τον έχεις βάλει στη ζωή σου. Όταν κοιμάσαι, όταν ξυπνάς, όταν τρως πρωινό, όταν κάνεις τις δουλειές σου ή όταν πηγαίνεις βόλτα. Και σιγά σιγά, δηλητηριάζεις την ίδια τη ζωή σου. 

Κάποιος σου έκανε κακό. Κάποιος σε αδίκησε. Και λοιπόν; Άσ' τον να πάει παρακάτω. Αν εξακολουθεί να σε ενοχλεί, κράτα τον χώρο σου και άφησε τον να χτυπιέται. Νομίζεις πως είναι δειλία; Μα αν του παραδώσεις όλη σου τη ζωή, τι κερδίζεις; Γιατί αυτό κάνεις αν φτάσεις στο σημείο να καταριέσαι κάποιον. 

Και ας μη ξεχνάμε τον πνευματικό νόμο. Οι κατάρες όταν ξεστομίζονται βάζουν σε εκκίνηση νόμους πνευματικούς, απέναντι στους οποίους είμαστε υπόλογοι όταν καταριόμαστε κάποιον και επομένως απομακρυνόμαστε από τον Θεό.  

Μα είναι δύσκολο να τον ευλογούμε κιόλας. Ε, ας μην τον ευλογήσουμε τότε. Αφού δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε αυτό που ο Απόστολος Παύλος συμβουλεύει ας κάνουμε κάτι λιγότερο. Ας μη δίνουμε σημασία. Ας αφήσουμε το ποτάμι να κυλήσει. 

Τελικά το θέμα δεν είναι αν θα φανούμε δειλοί ή γενναίοι με τα κοσμικά πρότυπα. Το θέμα είναι ποια θέση θέλουμε να έχουμε στον πνευματικό κόσμο. Και κυρίως αν θα έχουμε εμείς τον έλεγχο της ζωής μας ή αν θα τον παραχωρήσουμε στο μίσος, το οποίο θα μας τρώει εσωτερικά. Αξίζει να κάνουμε τέτοιο δώρο σε κάποιον που θέλει το κακό μας;

Royal Hunt - Half Past Loneliness

 

Τσιγγάνικος χορός

 

Όταν ήμουν μικρός, στη γειτονιά είχαμε δυο "συγκροτήματα" χαμόσπιτων που κατοικούσαν Ρομά(τότε γύφτοι, μετέπειτα τσιγγάνοι)Φωνακλάδες, φασαριόζοι, λίγο απατεωνίσκοι και κλέφτες αλλά κομμάτι της κοινωνίας μας. Είχαν σχέσεις με τους υπόλοιπους της γειτονιάς, μη φανταστείτε τίποτα αδελφικές φιλίες, απλά μια συνύπαρξη, κάποιες φορές παράλληλη. 

Και γενικά η θέση τους στην τότε κοινωνία ήταν αυτή. Κάποιες φορές ενοχλητικοί, παραβατικοί αλλά κομμάτι της κοινωνίας. Με τα γλέντια τους, τα προβλήματά τους, τα δράματά τους. 

Η γενική ιδέα ήταν πως οι Τσιγγάνοι ήταν πονηροί, καταφερτζήδες, απατεωνίσκοι, γλέντζέδες, φωνακλάδες, ψιλοάγριοι, με την έννοια του πρωτόγονου. 

Υπήρχε ρατσισμός. Δεν τρελαινόμασταν να είμαστε και πολύ κοντά. Αλλά σε ένα πλαίσιο κατανόησης. Θυμάμαι πως κοντά στο πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής περνούσαν από το χωριό μου και κατασκήνωναν έξω το βράδυ και μετά από μια δυο μέρες έφευγαν.

Δεν υπήρχε αυτό το μίσος που υπάρχει σήμερα. Ήταν αδιανόητο να ακουστεί η φράση "να τους σκοτώσουμε όλους", "να τους εξαφανίσουμε" ή άλλα παρόμοια που ακούγονται σήμερα. Και δεν περιορίζεται μόνο στη συγκεκριμένη ομάδα.

Ώρες ώρες προσπαθώ να καταλάβω πως φτάσαμε ως εδώ. Δεν μπορώ να εντοπίσω αλλαγές μεγάλες στους Έλληνες σαν ανθρώπους, ίδιοι βλάκες με τότε είμαστε, όμως υπάρχει μια ξεκάθαρη στροφή στον μισανθρωπισμό. Στον εκλεκτικό μισανθρωπισμό. Σε αυτόν που στρέφεται εναντίον των φτωχών. 

Ακόμα και πολλοί από αυτούς που αναπολούν "αθώα" την εποχή που μεγάλωσαν. καταλήγουν πάντα σε ένα κρεσέντο μίσους προς διάφορες ομάδες ανθρώπων. 

Όχι ότι οι Ρομά είναι αθώοι και άμοιροι των ευθυνών τους. Αλλά όταν η κοινωνία, ένα μεγάλο και όλο μεγαλύτερο μέρος της, μισεί, το πρόβλημα είναι της κοινωνίας. 

Queensrÿche: "Out Of Mind"

 

Το μέλλον που χτίζουμε

 

Δύο αστυνομικοί, πυροβόλησαν δεκατρείς(!) φορές εναντίον ενός εικοσάχρονου αυτιστικού ανθρώπου ο οποίος δε σταμάτησε σε κάποιον έλεγχο. Γιατί δε σταμάτησε; Γιατί είχε υποστεί αστυνομική βία στο παρελθόν και φοβήθηκε. Τον καταδίωξαν και του έριξαν δεκατρείς, το ξαναγράφω, φορές. Αυτό τα λέει όλα για την εκπαίδευση και την νοοτροπία τους.

Αλλά το θέμα δεν είναι αυτοί οι δύο αστυνομικοί. Αλλά όσοι πανηγύριζαν σχεδόν στο διαδίκτυο για την ωμή δολοφονία του εικοσάχρονου, ειδικά όσο κυκλοφορούσε η φήμη ότι ήταν Ρομά. Λες και τους Ρομά δε πειράζει αν τους σκοτώνουν χωρίς λόγο τα όργανα της Τάξης.

Αυτή είναι η κοινωνία που οικοδομούμε για αύριο και είναι εξόχως τρομακτική...

Lita Ford - War of Angels

 

Η υπόθεση των Ναϊτών

 

O Norman Cohn, στην πραγματεία του Europe's Inner Demons εξετάζει την υπόθεση των Ναϊτών, η οποία περιελάμβανε κατηγορίες για μαγεία, ειδωλολατρία, σοδομισμό και σύσταση αίρεσης, ως πρελούδιο για τις μεταγενέστερες καταδιώξεις εναντίον των μαγισσών. Οι Ναΐτες υπήρξαν Τάγμα με ιδιαίτερα προνόμια και άφθονη χρηματική περιουσία. Η φήμη και η περιουσία τους κέντρισε τον Φίλιππο Δ', βασιλιά της Γαλλίας και κύριο αντίπαλό τους, ο οποίος επιζητούσε αγωνιωδώς χρηματικά έσοδα για το βασίλειό του. Έτσι, μετά τον διωγμό εναντίον των Εβραίων το 1305 και την αρπαγή των περιουσιών τους, ο Φίλιππος έβλεπε τον πλούτο του Τάγματος των Ναϊτών ως ευκαιρία, για να ανακουφίσει τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε το βασίλειο της Γαλλίας.

 Ας σημειώσουμε πως οι Ναΐτες είχαν στενούς δεσμούς με τον Πάπα. Έτσι, ο Φίλιππος εκτόξευε κατηγορίες, τόσο προς τον Πάπα όσο και προς τους Ναΐτες, πως με τις εγκληματικές και βέβηλες πράξεις της αίρεσης, της μαγείας και της ειδωλολατρίας προσβάλλουν τον Θεό και την Εκκλησία. Ο Φίλιππος αντιτάχθηκε στις κατηγορίες που του προσήπτε ο Πάπας για τυραννία και θεώρησε τους Ναΐτες ενόχους, καθώς υπηρετούσαν τα διαβολικά σχέδια του Βονιφάτιου. Κατηγόρησε τους Ναΐτες πως απαρνιόνταν τον Κύριο, κατέφευγαν σε πρακτικές της μαγείας και κατέφευγαν σε οργιαστικές ομοφυλοφιλικές μυστικές συνάξεις και λάτρευαν τα είδωλα. Όλα αυτά τα στοιχεία αποτελούσαν κατηγορίες που προσήπταν ήδη από τον 12ο αιώνα στους αιρετικούς. Μάλιστα, οι ήττες σε στρατιωτικό επίπεδο, και ιδιαίτερα η πτώση της Άκρας το 1291, ερμηνεύτηκε ως αποτέλεσμα της οργής του Θεού για τις αμαρτίες των Χριστιανών. 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πολλές κατηγορίες εκτοξεύτηκαν και εναντίον των Ναϊτών. Διαπιστώνουμε πως οι επιθέσεις εναντίον προσώπων που κατείχαν υψηλά εκκλησιαστικά ή πολιτικά αξιώματα, ακόμα και η υπόθεση με το Τάγμα των Ναϊτών, φέρνουν δυο κύρια στοιχεία που συνοδεύουν τις κατηγορίες για την άσκηση μαγείας: Την ειδωλολατρία και την έχθρα προς τον Χριστιανισμό. Ιδιαίτερα, το τελευταίο στοιχείο είχε καθιερωθεί ως βασικό συστατικό των αιρέσεων ήδη από τον 12ο αιώνα, εποχή που παρατηρείται η εξάπλωσή και η μανιώδης καταδίωξή τους. Την ιδέα πως ο Χριστιανισμός απειλείται από τις αιρέσεις και από ανάξιους, διεφθαρμένους κληρικούς την είχε υιοθετήσει έντονα τόσο η Εκκλησία από τον 12ο αιώνα, όσο και η κοσμική εξουσία, η οποία από τα τέλη του 13ου αιώνα παραπονιόταν για την αδυναμία της να ελέγξει τους εκκλησιαστικούς άρχοντες και την περιουσία τους. Η κοσμική εξουσία άρχισε να φοβάται τη μαγεία ως όπλο στα χέρια των αντιπάλων της. Ο Peters σημειώνει πως στις αρχές του 14ου αιώνα η βασιλική αυλή αγωνιούσε για την εξάπλωση της μαγείας ως απειλή, όπως ανησυχούσε η Εκκλησία για τις αιρέσεις. Η παρουσία των μάγων δεν απειλούσε μόνο τον βασιλιά, αλλά συνολικά το βασίλειο, καθώς, όπως διαχεόταν, η εξάπλωση της μαγείας και της ειδωλολατρίας απειλούσε να εγείρει την οργή του Θεού.

Μαγεία και Δαιμονολογία στον Μεσαίωνα, Δρ. Νικόλαος Ζαρωτιάδης, εκδ. Β

άνιας

Traveler - Starbreaker

 

Και πού να πιάσουν οι ζέστες

 

Mε ρωτάει μια φίλη τις προάλλες: "Πώς ήταν στην εκκλησία; Ήταν ωραία; Είχατε κόσμο; Είχε δουλίτσα;". "Καταπληκτικά" της απαντάω, "στασίδια γεμάτα, όσοι είχαν κλείσει πρώτο στασίδι σολέα άναψαν από πέντε λαμπάδες ο καθένας ενώ ζήτησαν από τον νεωκόρο να τους ανοίξει μία παρτίδα κεριά από μέλι, καλά για να τα ανάψουν. Μεράκλωσαν και τρεις παρέες με τη χορωδία και έψαλλαν μαζί το κοινωνικό. Μεγάλο κέφι". Ρε, σε εκκλησία είμαι όχι σε σκυλάδικο να με ρωτάς άμα είχε κόσμο και αν ήταν ωραία. Μου θύμισε μια άλλη καταπληκτική ερώτηση: "Ήταν ωραία κηδεία;". Υπέροχη, ρίξαμε κάτι μοιρολόγια ξεγυρισμένα, σηκώθηκε κι ο πεθαμένος και είπε δυο τροπάρια νεκρώσιμα μαζί μας. Η δε ταφή, ποίημα! Μαλακό το χώμα, σαν πάπλωμα στρώθηκε από πάνω ενώ ο κόσμος την ώρα που έριχνε από μία χούφτα πολύ το γλέντησε. Βγάλανε και selfies. Στο τέλος στον καφέ είπαμε και κάτι υπέροχα τραγούδια, κρίμα που τον θάψαμε και δε μπόρεσε να ρίξει μια στροφή κι ο πεθαμένος. Τι άλλο θα με ρωτήσουν, απορώ....Δεν έχει ξεκινήσει καλά αυτός ο μήνας...