https://www.anixneuseis.gr/%ce%b7-%ce%bc%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7/?fbclid=IwY2xjawRieDFleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEe7wBhL1G03-LFyVvtMY8BB-6wpCUsL-QZMbSfl-Hc9oGFwWaoZyMGIXmgn4I_aem_3mXqsbLU5rUEPsk2jWTu3A
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ
Ο αγγλικός τίτλος του δημοσιεύματος “The ungreat replacement” είναι τίτλος-λογοπαίγνιο και ταυτόχρονα κριτική αντιστροφή της ακροδεξιάς θεωρίας συνωμοσίας που λέγεται “The Great Replacement” — «Η Μεγάλη Αντικατάσταση».
Η θεωρία της Μεγάλης Αντικατάστασης υποστηρίζει ότι οι λευκοί πληθυσμοί της Δύσης «αντικαθίστανται» σκόπιμα από μετανάστες. Είναι ιδεολογικό αφήγημα της άκρας δεξιάς, του εθνολαϊκισμού και της λευκής υπεροχής.
Το “The ungreat replacement” του John Rapley κάνει το αντίθετο. Λέει περίπου:
Δεν υπήρξε «μεγάλη αντικατάσταση» των δυτικών εργατών από μετανάστες.
Υπήρξε υποβάθμιση, συμπίεση και πολιτική εγκατάλειψη της δυτικής εργατικής τάξης από τις ίδιες τις κυβερνήσεις της, μέσω παγκοσμιοποίησης, νεοφιλελεύθερων πολιτικών, αποβιομηχάνισης, εξασθένησης των συνδικάτων και φορολογικών επιλογών υπέρ των ανώτερων τάξεων.
Άρα ο τίτλος “The ungreat replacement” θα μπορούσε να αποδοθεί ως:
«Η μη-μεγάλη αντικατάσταση»
ή πιο ελεύθερα:
«Η ψευδής αντικατάσταση»
ή ακόμη πιο πολιτικά:
«Δεν τους αντικατέστησαν οι μετανάστες — τους εγκατέλειψαν οι κυβερνήσεις τους»
Ιδεολογικά, το άρθρο κινείται περισσότερο σε μια αντι-ρατσιστική, αντι-ακροδεξιά και οικονομικο-κριτική γραμμή, με έμφαση στην ταξική διάσταση. Δεν αρνείται ότι οι δυτικές εργατικές τάξεις υπέστησαν πραγματική απώλεια θέσης και ισχύος. Αλλά λέει ότι ο ένοχος δεν είναι ο μετανάστης· είναι οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ που διαχειρίστηκαν την παγκοσμιοποίηση εις βάρος των εργαζομένων.
aeon.co
Οι εργαζόμενοι στη Δύση πράγματι έχουν καταπιεστεί — αλλά όχι από τους μετανάστες. Υπεύθυνες είναι οι πολιτικές των ίδιων των κυβερνήσεών τους.
Τονέρ, κεντρική Γαλλία, όπου σχεδόν το 40% των επιχειρήσεων είναι κλειστές. Η μικρή πόλη έχει δει τον πληθυσμό της να μειώνεται δραματικά, ενώ τα ποσοστά ανεργίας και φτώχειας αυξάνονται.
Ο John Rapley είναι πολιτικός οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, καθώς και ανώτερος καθηγητής στο Johannesburg Institute for Advanced Study. Το πιο πρόσφατο βιβλίο του είναι το Twilight of the Money Gods: Economics as a Religion and How it all Went Wrong (2017), ενώ το επόμενο βιβλίο του, μαζί με τον Peter Heather, είναι το Why Empires Fall: Rome, America and the Future of the West, που επρόκειτο να κυκλοφορήσει το 2023. Ζει στο Λονδίνο και στο Γιοχάνεσμπουργκ.
Επιμέλεια: Sam Haselby
Ενα καλοκαιρινό βράδυ του 2015, ένας διαταραγμένος νεαρός άνδρας μπήκε σε μια εκκλησία μαύρων στο Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας. Αφού πέρασε σχεδόν μία ώρα μαζί με την ομάδα των πιστών που προσευχόταν εκεί, άρχισε να φωνάζει ότι ήταν «βιαστές» που «καταλαμβάνουν τη χώρα μας» και στη συνέχεια τους γάζωσε με σφαίρες. Όταν έφυγε από την εκκλησία, εννέα αθώοι άνθρωποι, μερικοί από τους οποίους είχαν τραγικά προσευχηθεί γι’ αυτόν, κείτονταν νεκροί.
Μέσα σε λίγες ημέρες, εμφανίστηκαν στο διαδίκτυο φωτογραφίες που έδειχναν τον δολοφόνο τυλιγμένο με τις σημαίες της Ροδεσίας και της Νότιας Αφρικής του απαρτχάιντ. Πριν περάσει πολύς καιρός, στην άλλη άκρη του κόσμου, το 2019, ένας άλλος τρομοκράτης διέπραξε παρόμοια πράξη. Μπαίνοντας σε δύο τζαμιά στο Κράισττσερτς της Νέας Ζηλανδίας, δολοφόνησε και αυτός ανθρώπους που προσεύχονταν. Λίγο αργότερα, δεν εμφανίστηκαν φωτογραφίες, αλλά ένα μανιφέστο στο διαδίκτυο. Με τον ζοφερό τίτλο «Η Μεγάλη Αντικατάσταση», επικαλούνταν τον δράστη του Τσάρλεστον ως πηγή έμπνευσης και κατήγγελλε τα «εκατομμύρια εισβολέων που αποβιβάζονται στις ακτές μας, κατακτούν τις πόλεις μας και χωρίς να πέσει ούτε ένας πυροβολισμός ως απάντηση». Αυτός ο δολοφόνος, με τη σειρά του, θα αναγνωριζόταν ως πηγή έμπνευσης από έναν ακόμη δολοφόνο, ο οποίος σκότωσε δέκα μαύρους ανθρώπους στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης την άνοιξη, ενώ ταυτόχρονα κατήγγελλε τη δήθεν «γενοκτονία των λευκών».
Η νοσηρή γοητεία του δολοφόνου του Τσάρλεστον για τα καθεστώτα λευκής υπεροχής που είχαν καταρρεύσει πιθανότατα πήγαζε από το γεγονός ότι σε αυτά έβλεπε το δικό του μέλλον. Σχεδόν όλες οι πρώην ευρωπαϊκές αποικίες της Ασίας, της Αφρικής και της Καραϊβικής μετατράπηκαν, μέσα σε λίγες δεκαετίες, από χώρες εισαγωγής Ευρωπαίων εποίκων σε χώρες εξαγωγής εργατικού δυναμικού. Αν φανταζόμασταν την αποικιοκρατία ως ένα κύμα που σκάει στην ακτή, καθώς οι Ευρωπαίοι απλώνονταν σε όλο τον κόσμο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι τώρα έχουμε μπει στο αντίστροφο κύμα, καθώς η παλίρροια υποχωρεί και ο λευκός πληθυσμός του κόσμου μειώνεται. Αυτό που ένωνε αυτούς τους τρομοκράτες ήταν μια παραληρηματική προσπάθεια να αναχαιτίσουν με κάποιον τρόπο την παλίρροια και να διατηρήσουν έναν ασαφή «λευκό» πολιτισμό.
Η τραγωδία είναι ότι, για να τους δείξει κανείς πόσο λανθασμένη είναι η πεποίθησή τους ότι οι λευκοί απειλούνται με οποιονδήποτε τρόπο από όλα αυτά, θα αρκούσε να τους πάει στη Ζιμπάμπουε —την πρώην Ροδεσία— ή στη Νότια Αφρική και να τους δείξει πώς ζουν σήμερα οι λευκοί εκεί. Οι πιο ακριβές και κομψές συνοικίες της Χαράρε εξακολουθούν να είναι γεμάτες λευκούς, ενώ ο κατάλογος των δισεκατομμυριούχων της Νότιας Αφρικής, που παραμένει συντριπτικά λευκός, έχει μόνο διογκωθεί υπό την εξουσία της μαύρης πλειοψηφίας. Το ποσοστό των λευκών στον πληθυσμό μπορεί να έχει μειωθεί, κυρίως λόγω των υψηλότερων ποσοστών γεννήσεων των μαύρων. Όμως η συνολική τους ευημερία έχει αυξηθεί. Και όπως μας λέει η μία οικονομική μελέτη μετά την άλλη, το καθαρό αποτέλεσμα των μεταναστών στην οικονομία που τους υποδέχεται είναι ότι δημιουργούν περισσότερες θέσεις εργασίας από όσες καταλαμβάνουν. Οι μετανάστες στις δυτικές κοινωνίες είναι οι ήρωες που στηρίζουν την οικονομική μας ευημερία, όχι οι κακοί της ιστορίας.
Είναι λοιπόν πολύ εύκολο να καταδικάσει κανείς τους οπαδούς της θεωρίας της «μεγάλης αντικατάστασης» ως τους πραγματικά αξιοθρήνητους της κοινωνίας. Σχεδόν όλοι το κάνουν: χειραγωγούνται σαν πιόνια από μια Δεξιά που τους ταΐζει ιδιοτελή ψέματα· περιφρονούνται ως ηλίθιοι από μια Αριστερά επειδή τα πιστεύουν· και έπειτα αποκηρύσσονται από όλους ως παρανοϊκοί όταν ενεργούν με βάση αυτά τα ψέματα. Όμως υπάρχει και κάτι ακόμη. Ενώ οι πιστοί της «μεγάλης αντικατάστασης» είναι πράγματι ευκολόπιστοι, ανόητοι και συχνά εντελώς άρρωστοι, είναι επίσης —και αυτό είναι άβολο— όχι απολύτως λάθος. Έχουν όντως αντικατασταθεί.
Αλλά όχι από τους ανθρώπους που κατηγορούν. Οι πραγματικοί αρχιτέκτονες της μοίρας τους, που γνωρίζουν καλά τι έχουν κάνει, προτιμούν να το κρατούν σιωπηλό, αφήνοντας τα θύματά τους να βυθίζονται σε παρανοϊκές θεωρίες συνωμοσίας, επειδή έτσι στρέφουν το βλέμμα τους μακριά από τους πραγματικούς ενόχους.
Ο τρομοκράτης του Κράισττσερτς άντλησε μεγάλο μέρος της γλώσσας του μανιφέστου του από ένα μυθιστόρημα του Ζαν Ρασπάιγ. Με τίτλο Το Στρατόπεδο των Αγίων (The Camp of the Saints, 1973), το βιβλίο ανοίγει μια ηλιόλουστη μέρα σε μια γαλλική μεσογειακή πόλη. Καθώς ο αφηγητής παρατηρεί το υπέροχο τοπίο —την πολυτελή παραλία με τους πράσινους φοίνικες και τα όμορφα λευκά σπίτια, τη θάλασσα που λαμπυρίζει στο φως του ήλιου, το «πλούσιο επίχρισμα» από γιοτ γεμάτα με «σκιέρ με φουσκωμένους μυς και χρυσαφένια κορίτσια»— διακρίνει μια σκοτεινή κουκκίδα στον ορίζοντα.
Σύντομα, ένας στολίσκος από σκουριασμένα, τρίζοντα πλοία, του οποίου η άφιξη προαναγγέλλεται από τη δυσωδία αποχωρητηρίων, γεμίζει τον ορίζοντα. Αδυσώπητα, ο άτακτος αυτός στόλος πλησιάζει την ακτή και ύστερα ξεφορτώνει το ανθρώπινο φορτίο του, το οποίο γρήγορα εξαφανίζεται στην ενδοχώρα. Η μεγάλη αντικατάσταση του λευκού πληθυσμού της Ευρώπης έχει αρχίσει.
Αυτή η εικόνα —ενός λαού που παρακολουθεί μια ξένη ορδή να καταλαμβάνει τη γη του— αποδείχθηκε διαχρονικά δημοφιλής ανάμεσα σε ιθαγενιστές πολιτικούς και δημοσιογράφους. Είτε πρόκειται για τον Ντόναλντ Τραμπ που ωρύεται για Μεξικανούς βιαστές, είτε για τον Νάιτζελ Φάρατζ που σαρώνει με το βλέμμα τη Μάγχη αναζητώντας βάρκες προσφύγων, είτε για τον Μπόρις Τζόνσον που προειδοποιεί ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέρρευσε εξαιτίας της «ανεξέλεγκτης μετανάστευσης», είτε για την υπουργό Εσωτερικών του που καταδικάζει τους «αριστερούς δικηγόρους» οι οποίοι βοηθούν όσους αιτούντες άσυλο καταφέρνουν να περάσουν τη Μάγχη, η εικόνα στρατιών από σκούρους, άπλυτους μετανάστες που κατακλύζουν μια παθητική Δύση εμφανίζεται συχνά.
Η ρητορική περί «μεγάλης αντικατάστασης» έχει διανθίσει τις ομιλίες του Βίκτορ Όρμπαν και του Ματέο Σαλβίνι, ενώ έπαιξε σημαντικό ρόλο στη γαλλική προεδρική εκστρατεία του Ερίκ Ζεμούρ.
Μοιάζει ταιριαστό το ότι η ρητορική της μεγάλης αντικατάστασης εμφανίστηκε τόσο έντονα στη Γαλλία, διότι εκεί γεννήθηκε η έννοια. Ο όρος «μεγάλη αντικατάσταση» προέρχεται από τον τίτλο ενός βιβλίου του 2011 του Ρενώ Καμύ, ο οποίος με τη σειρά του απέδωσε στον Ρασπάιγ την έμπνευσή του. Αναγνώρισε όμως ως επιρροή και έναν από τους ήρωες του Φάρατζ, τον Βρετανό πολιτικό Ίνοχ Πάουελ, του οποίου η διαβόητη ομιλία του 1968 προφήτευε ότι «ποτάμια αίματος» θα πλημμύριζαν την Αγγλία όταν οι μαύροι μετανάστες αποκτούσαν το «πάνω χέρι» έναντι των γηγενών λευκών.
Ωστόσο, η ιδέα μιας εισβολής που καταστρέφει έναν πολιτισμό είναι πολύ παλαιότερη από αυτό — τόσο παλιά, ώστε θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι είναι υφασμένη μέσα στον ιδρυτικό μύθο του δυτικού κόσμου. Το 1764, ο Έντουαρντ Γκίμπον καθόταν ανάμεσα στα ερείπια της Ρώμης και στοχαζόταν την κατάρρευση εκείνου που οι περισσότεροι μορφωμένοι Βρετανοί της εποχής θεωρούσαν ως το αποκορύφωμα της ανθρώπινης ιστορίας: τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Συγκινημένος από τους στοχασμούς του, ο Γκίμπον συνέχισε γράφοντας το μνημειώδες έργο του Η Ιστορία της Παρακμής και της Πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (The History of the Decline and Fall of the Roman Empire, 1776-88). Σε αυτό, απέδιδε την απώλεια της βούλησης για αντίσταση στους βάρβαρους εισβολείς σε μια πνευματική παρακμή στην καρδιά της αυτοκρατορίας. Ή, όπως θα το διατύπωνε αργότερα ο Άρνολντ Τόινμπι, οι πολιτισμοί δεν πεθαίνουν από δολοφονία, αλλά από αυτοκτονία — Η Γαλλική Αυτοκτονία δεν είναι τυχαία ο τίτλος βιβλίου του Ζεμούρ το 2014.
Και παρότι ο Γκίμπον έχει σε μεγάλο βαθμό ξεπεραστεί από τους σύγχρονους ιστορικούς, ακόμη και σεβαστοί μελετητές μπορούν ακόμη να παρασυρθούν από τη μανιχαϊκή του δυαδικότητα. Όταν ισλαμιστές τρομοκράτες εξαπέλυσαν σειρά επιθέσεων στο Παρίσι το 2015, ο ιστορικός Νάιαλ Φέργκιουσον έγραψε άρθρο γνώμης στην Boston Globe με τίτλο «Το Παρίσι και η Πτώση της Ρώμης».
Υποστηρίζοντας ότι τα γραπτά του Γκίμπον για τη λεηλασία της Ρώμης από τους Γότθους προανήγγειλαν με ακρίβεια την παρακμή της σύγχρονης Δύσης, ο Φέργκιουσον θρηνούσε ότι η κοινωνία μας είχε «εκφυλιστεί μέσα στα εμπορικά της κέντρα και τα αθλητικά της στάδια», ενώ άνοιγε τις πύλες της σε ξένους που «επιθυμούσαν τον πλούτο της χωρίς να εγκαταλείπουν την προγονική τους πίστη». Μια αρκετά λόγια εκδοχή της θεωρίας της μεγάλης αντικατάστασης.
Η φαινομενική πανταχού παρουσία των λευκών ανθρώπων στον 20ό αιώνα ήταν, κατά κάποιον τρόπο, μια ιστορική παρέκκλιση.
Σε αντίθεση με τις περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας, αυτή έχει πράγματι κάποια βάση στα γεγονότα. Τόσο παγκοσμίως όσο και στις ίδιες τις κοιτίδες του, το ποσοστό των λευκών στον πληθυσμό —δηλαδή των ανθρώπων ευρωπαϊκής καταγωγής— μειώνεται. Οι μετανάστες από τον αναπτυσσόμενο κόσμο συμβάλλουν στην αναπλήρωση των αριθμών. Και, καθώς αυτό συμβαίνει, η κατάσταση της παραδοσιακής εργατικής τάξης επιδεινώνεται. Για πολλούς ανθρώπους, η σύνδεση μοιάζει υπερβολικά προφανής.
Όμως τα γεγονότα, όπως είπε κάποτε άθελά του ο Ρόναλντ Ρέιγκαν, μπορεί να είναι «ανόητα πράγματα». Έξω από ένα αφήγημα, δεν σημαίνουν τίποτα. Ας αρχίσουμε λοιπόν τοποθετώντας αυτά τα γεγονότα στο ιστορικό τους πλαίσιο.
Τον 19ο αιώνα, ο δυτικός κόσμος πέρασε μέσα από τη βιομηχανική επανάσταση. Η χρονική αφετηρία αυτής της μεταμόρφωσης διέφερε από χώρα σε χώρα, με τη Βρετανία να την έχει σε μεγάλο βαθμό ολοκληρώσει όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν τη δική τους με σοβαρό τρόπο, μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Όμως μέχρι το 1900, όλες οι δυτικές χώρες είχαν προχωρήσει πολύ στον δρόμο της μετατροπής τους σε κατά βάση αστικοποιημένες κοινωνίες, των οποίων η παραγωγή προερχόταν κυρίως έξω από την παραδοσιακή οικονομική βάση της πρωτογενούς παραγωγής.
Οι βελτιώσεις στη γεωργική τεχνολογία, οι οποίες επέτρεψαν —και ταυτόχρονα ανάγκασαν— τόσους πολλούς ανθρώπους να μεταναστεύσουν στις πόλεις, αύξησαν επίσης την αποδοτικότητα της γεωργίας. Αν και η αστικοποίηση και η εργασία στα εργοστάσια συνεπάγονταν μεγάλες δυσκολίες, η αύξηση της παραγωγής τροφίμων βελτίωσε τη διατροφή του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, με τη μέση θερμιδική πρόσληψη να αυξάνεται έως και κατά ένα τρίτο στη διάρκεια του αιώνα.
Σε αυτό προστέθηκαν και οι βελτιώσεις στην ιατρική τεχνολογία, τις οποίες κατέστησαν αναγκαίες οι νέες, συνωστισμένες και γεμάτες ασθένειες πόλεις. Ιδιαίτερα η εξάπλωση των εμβολιασμών και οι βελτιώσεις στη δημόσια υγιεινή αύξησαν το προσδόκιμο ζωής στη Δύση, ενώ η βρεφική θνησιμότητα κατέρρευσε μετά περίπου το 1870.
Ωστόσο, ενώ περισσότερα παιδιά επιβίωναν, το μέσο μέγεθος της οικογένειας χρειάστηκε αρκετές γενιές για να προσαρμοστεί προς τα κάτω. Ως αποτέλεσμα, από το 1850 έως το 1950, το μερίδιο της Ευρώπης στον παγκόσμιο πληθυσμό εκτινάχθηκε από τον ιστορικό μέσο όρο του περίπου 15% στο 25% στις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Επιπλέον, καθώς οι αλλαγές στη γεωργία που βοήθησαν να γίνει αυτό δυνατό είχαν μειώσει απότομα την ανάγκη για αγροτική εργασία, υπήρχε μικρότερη ανάγκη για εργατικά χέρια. Εκεί όπου τα παραδοσιακά αγροτικά πρότυπα επιβίωναν παράλληλα με τις νέες, μεγαλύτερες αγροτικές εκμεταλλεύσεις, όπως στη νότια Ευρώπη, το μέσο μέγεθος των αγροκτημάτων γινόταν σταθερά μικρότερο, καθώς η γη υποδιαιρούνταν ακόμη περισσότερο με κάθε νέα γενιά. Έτσι, πολλοί από όσους έμεναν στη γη δεν μπορούσαν πλέον να ζήσουν από αυτήν.
Για περίπου έναν αιώνα μετά το 1850, λοιπόν, η Ευρώπη παρήγε ένα τεράστιο πλεόνασμα εργατικού δυναμικού. Φυσικά, αυτό συνέβη να συμπίπτει με την κορύφωση της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, ο μισός πλανήτης κυβερνιόταν είτε από ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες είτε από πρώην αποικίες τους, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Καναδάς. Οι αποικίες και οι πρώην αποικίες, πρόθυμες να εκμεταλλευθούν τη γη και τους πόρους που πλέον έλεγχαν, έγιναν έτσι μαγνήτες για τους Ευρωπαίους μετανάστες.
Το αφήγημα της λευκής γενοκτονίας είναι πλήρως και αποδεδειγμένα λανθασμένο.
Με απλά λόγια, η φαινομενική πανταχού παρουσία των λευκών ανθρώπων στον 20ό αιώνα ήταν, κατά κάποιον τρόπο, μια ιστορική παρέκκλιση. Ήταν απλώς θέμα χρόνου να αποκατασταθεί η ιστορική ισορροπία. Και, πράγματι, στα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, τα ποσοστά γεννήσεων άρχισαν να μειώνονται στις δυτικές κοινωνίες — μια τάση που διακόπηκε αλλά δεν αντιστράφηκε από το μεταπολεμικό baby boom.
Αυτό συνέβη ακριβώς την ίδια εποχή που διαλύονταν οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες, με τον αριθμό των ανεξάρτητων κρατών στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών να σχεδόν διπλασιάζεται —από 51— μέσα στα 15 χρόνια μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και να προστίθενται περισσότερα από 50 ακόμη τα επόμενα 20 χρόνια.
Στην κορυφή της λίστας των προτεραιοτήτων αυτών των νέων κυβερνήσεων βρισκόταν η διανομή των οφελών της ανάπτυξης στους λαούς τους. Έτσι, η περίοδος μετά την ανεξαρτησία είδε τη ραγδαία επέκταση της δημόσιας εκπαίδευσης και της υγειονομικής περίθαλψης σε μεγάλο μέρος του αναπτυσσόμενου κόσμου.
Επειδή εφάρμοζαν ήδη υπάρχουσα τεχνολογία, αντί να τη δημιουργούν σταδιακά όπως είχαν κάνει νωρίτερα οι δυτικές χώρες, ο αντίκτυπος ήταν ταχύτερος. Αντί για τον ενάμιση αιώνα που χρειάστηκε το Ηνωμένο Βασίλειο για να μειώσει τη βρεφική θνησιμότητα από ένα στα τρία παιδιά σε ένα στα είκοσι, η Μαλαισία, εκατό χρόνια αργότερα, χρειάστηκε λίγο περισσότερο από μία γενιά.
Συνολικά, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, ο αναπτυσσόμενος κόσμος γνώρισε μια πληθυσμιακή έκρηξη που αντικατόπτριζε εκείνη της Δύσης έναν αιώνα νωρίτερα, αλλά σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα. Ενώ ο πληθυσμός της Ευρώπης διπλασιάστηκε στον αιώνα μετά το 1850, ο πληθυσμός της Αφρικής τριπλασιάστηκε στο μισό χρονικό διάστημα, μετά το 1950.
Επομένως, η «μεγάλη αντικατάσταση» δεν είναι παρά μια επιστροφή στον μέσο όρο. Το ποσοστό των λευκών στον παγκόσμιο πληθυσμό επέστρεψε εκεί όπου βρισκόταν πάντοτε. Αν και υπάρχουν σήμερα περισσότεροι μη λευκοί άνθρωποι στις δυτικές χώρες, υπάρχουν επίσης πολλοί περισσότεροι λευκοί άνθρωποι σε περιοχές που ιστορικά δεν ήταν λευκές, όπως η Αμερική και αλλού. Πρόκειται περισσότερο για ανακατανομή παρά για αντικατάσταση.
Όσο για την παρομοίωση της σύγχρονης μετανάστευσης προς τις δυτικές κοινωνίες με τις βαρβαρικές εισβολές, όπως συνηθίζουν πλέον να κάνουν οι δεξιοί λαϊκιστές, ας σοβαρευτούμε. Η μετανάστευση στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ελεγχόταν από αναδυόμενα κράτη εκτός της αυτοκρατορίας —η οποία, ούτως ή άλλως, συχνά διαπραγματευόταν αυτές τις εισόδους. Η μετανάστευση στη σύγχρονη Δύση ελέγχεται σχεδόν εξ ολοκλήρου από τα κράτη υποδοχής, με αποτέλεσμα η παράνομη μετανάστευση να αποτελεί μόνο ένα μικρό ποσοστό του συνόλου.
Οι βάρβαροι εξάντλησαν το κεφαλαιακό απόθεμα της αυτοκρατορίας. Οι σημερινοί μετανάστες οικοδομούν το κεφαλαιακό απόθεμα, εντασσόμενοι στο εργατικό δυναμικό με υψηλότερο ποσοστό από τον γηγενή πληθυσμό.
Οι βάρβαροι διέλυσαν την τάξη στην αυτοκρατορία. Οι σημερινοί μετανάστες αποτελούν μικρότερη απειλή για την τάξη από ό,τι ο γηγενής πληθυσμός· για παράδειγμα, η ισλαμιστική τρομοκρατία είναι πολύ μικρότερη απειλή από την εγχώρια —συχνά ακροδεξιά— τρομοκρατία.
Αλλά και λοιπόν; Ένας νέος ιστότοπος ελέγχου γεγονότων δεν πρόκειται να βάλει τέλος στη μάστιγα της τρομοκρατίας της λευκής υπεροχής. Διότι, όπως είπε ο δεύτερος πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζον Άνταμς —φράση που αργότερα θα αποδιδόταν λανθασμένα στον Ρέιγκαν—, τα γεγονότα είναι επίσης πεισματάρικα πράγματα.
Το αφήγημα της «λευκής γενοκτονίας» είναι πλήρως και αποδεδειγμένα λανθασμένο. Όμως τα γεγονότα παραμένουν σαφή. Η παγκόσμια μετανάστευση έχει αλλάξει βαθιά τις δυτικές κοινωνίες με τρόπους που έχουν επιδεινώσει την κατάσταση μεγάλου μέρους της παραδοσιακής λευκής εργατικής τάξης, βυθίζοντάς την σε υπαρξιακή κρίση και οδηγώντας ορισμένους να πέσουν θύματα βίαιης συνωμοσιολογικής σκέψης.
Ωστόσο, έχουν στρέψει όλη τους την προσοχή στη λάθος μετανάστευση.
Οταν οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες διαλύθηκαν μετά τον πόλεμο, οι κυβερνήσεις που ανέλαβαν τον έλεγχο των νέων κρατών συχνά έμοιαζαν με νησίδες αστικής νεωτερικότητας μέσα σε μια θάλασσα αγροτικής φτώχειας. Πρόθυμες να καλύψουν γρήγορα την απόσταση από τη Δύση, εφάρμοσαν γενικά πολιτικές ανάπτυξης με επίκεντρο τις πόλεις, επιχειρώντας να χρησιμοποιήσουν την κρατική ισχύ για να επιταχύνουν τις δικές τους βιομηχανικές επαναστάσεις.
Για να δημιουργήσουν τους πόρους που απαιτούνταν για τέτοια φιλόδοξα επενδυτικά προγράμματα, συνήθως φορολογούσαν τον πρωτογενή τομέα, στον οποίο τότε δραστηριοποιούνταν οι περισσότεροι άνθρωποι. Αυτή η «αστική μεροληψία» σήμαινε ότι οι καλύτερες δουλειές, τα καλύτερα σχολεία και οι καλύτερες υποδομές βρίσκονταν στις πόλεις. Ως αποτέλεσμα, η ίδια μετανάστευση που είχε συνοδεύσει τις βιομηχανικές επαναστάσεις στη Δύση επαναλήφθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, αν και σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα.
Από το 1960, περίοδο κατά την οποία ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει υπερδιπλασιαστεί —με τα εννέα δέκατα της αύξησης να σημειώνονται στις αναπτυσσόμενες χώρες—, έχει επίσης διπλασιαστεί το ποσοστό του αστικού πληθυσμού στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Με λίγα λόγια, μέσα σε λίγες δεκαετίες, περίπου 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι μετακινήθηκαν από την ύπαιθρο προς τις παράκτιες και ποτάμιες πόλεις της πρώην περιφέρειας του δυτικού κόσμου. Πρόκειται για μια διαδικασία όχι ανόμοια με εκείνη των βιομηχανικών επαναστάσεων της σύγχρονης Δύσης, αλλά σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα.
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος: οι διεθνείς μετανάστες προς τη σύγχρονη Δύση ανέρχονται σε λίγο πάνω από 100 εκατομμύρια. Αυτό σημαίνει ότι η εσωτερική μετανάστευση είναι 20 φορές μεγαλύτερη από τη μετακίνηση ανθρώπων από την πρώην περιφέρεια προς τον πυρήνα της παγκόσμιας οικονομίας.
Με πολύ απλά λόγια, αυτή είναι η μεγαλύτερη μετακίνηση ανθρώπινου πληθυσμού που έχει δει ποτέ ο πλανήτης· μια Völkerwanderung, μια μετακίνηση λαών, που κάνει τις μετακινήσεις πληθυσμών μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να μοιάζουν με κυριακάτικο περίπατο.
Μόλις τώρα αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τον τεράστιο αντίκτυπό της στο περιβάλλον, την κοινωνία, την πολιτική, την οικονομία και την οικολογία. Κατ’ αρχάς, η πανδημία COVID-19 πιθανότατα δεν θα είχε συμβεί στον πλανήτη των προγόνων μας, καθώς πυροδοτήθηκε από την επέκταση μέσα σε δασικές εκτάσεις των βιομηχανικών αγροκτημάτων που απαιτούνται για να τραφούν οι νέες πόλεις του αναπτυσσόμενου κόσμου, και στη συνέχεια εξαπλώθηκε μέσω των διαύλων του παγκόσμιου εμπορίου και της μετανάστευσης που κατέστησε δυνατούς αυτή η αστικοποίηση.
Αλλά αυτή η μετακίνηση δημιούργησε επίσης μια απολύτως τεράστια δεξαμενή φθηνής εργασίας, συγκεντρωμένη σε πόλεις που βρίσκονται πάνω στους μεταφορικούς διαύλους οι οποίοι συνδέουν την πρώην περιφέρεια με την παγκόσμια οικονομία.
Στις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα, η αύξηση της παραγωγικότητας στις δυτικές κοινωνίες άρχισε να επιβραδύνεται, συμπαρασύροντας προς τα κάτω και τους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης. Σε αντίθεση με τις εφευρέσεις της βιομηχανικής εποχής, όπως η ατμομηχανή και ο ηλεκτρισμός, οι νέες τεχνολογίες δεν επαναστατικοποιούσαν την παραγωγή.
Μέσα στον στασιμοπληθωρισμό της δεκαετίας του 1970, μια γενιά Δυτικών που είχε συνηθίσει στην αδιάκοπη πρόοδο χάρη στους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης της μεταπολεμικής περιόδου άρχισε να γίνεται πολιτικά ανήσυχη.
Αλλά αν οι νέες τεχνολογίες δεν αύξαναν πλέον την παραγωγικότητα των δυτικών εργαζομένων όπως παλαιότερα, οι ίδιες τεχνολογίες, εφαρμοζόμενες σε περιοχές που βρίσκονταν πιο πίσω από το τεχνολογικό σύνορο, μπορούσαν ακόμη να είναι επαναστατικές. Οι τεράστιες εφεδρείες εργατικού δυναμικού του αναπτυσσόμενου κόσμου καλούσαν.
Μεταφέροντας διαδικασίες έντασης εργασίας σε ζώνες χαμηλών μισθών, οι δυτικές επιχειρήσεις μπόρεσαν να αυξήσουν τα κέρδη τους —και μαζί με αυτά, τις τιμές των μετοχών τους. Το επακόλουθο «αποτέλεσμα πλούτου» αύξησε ξανά τις δαπάνες στις δυτικές κοινωνίες, ενώ η πλημμυρίδα φθηνών εισαγωγών, που μείωσε τον πληθωρισμό και μαζί του τα επιτόκια, τροφοδότησε μια μακρά άνοδο των χρηματιστηρίων. Οι καλές μέρες είχαν επιστρέψει.
Οι δυτικοί εργαζόμενοι δεν αντικαταστάθηκαν από τους μετανάστες. Καταπιέστηκαν από τις ίδιες τους τις κυβερνήσεις.
Η πραγματική «μεγάλη αντικατάσταση» της εποχής μας υπήρξε, επομένως, η ιστορικών διαστάσεων υποκατάσταση των ανθρώπων από την τεχνολογία στις αγροτικές περιοχές εκείνων που κάποτε ήταν η περιφέρεια των δυτικών αυτοκρατοριών. Αυτή μετέτρεψε ένα αγροτικό εργατικό δυναμικό σε αστικό βιομηχανικό εργατικό δυναμικό και έτσι αύξησε τεράστια την παγκόσμια προσφορά εργασίας.
Τελικά, αυτό συμπίεσε τους μισθούς των υψηλότερα αμειβόμενων βιομηχανικών εργατών του κόσμου, δηλαδή εκείνων στις δυτικές χώρες —αν και ταυτόχρονα αύξησε τους μισθούς των εργαζομένων στις χώρες που δέχθηκαν την εισροή παραγωγικών δραστηριοτήτων.
Και ενώ ορισμένοι δυτικοί πολιτικοί θα ήθελαν να περιορίσουν αυτή τη διαδικασία μειώνοντας το εμπόριο με τις ανερχόμενες δυνάμεις του αναπτυσσόμενου κόσμου και «προστατεύοντας τις θέσεις εργασίας» —έναν στόχο που ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, για παράδειγμα, μοιράζεται με τον προκάτοχό του—, ένα τέτοιο μέτρο θα ενίσχυε απλώς την επιβράδυνση της ανάπτυξης της Δύσης και θα έκανε ελάχιστα για να μειώσει την ανισότητα. Όποιος αμφιβάλλει γι’ αυτό, αρκεί να κοιτάξει το ζωντανό πείραμα της Βρετανίας μετά το Brexit στη μείωση του ανοίγματος μιας οικονομίας, το οποίο παράγει σε πραγματικό χρόνο μια μάλλον οδυνηρή κατάρρευση.
Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι είναι η μοίρα όλων των αυτοκρατορικών οικονομιών να συγκλίνουν τελικά με την πρώην περιφέρειά τους. Με οικονομικούς όρους, οι συντελεστές της παραγωγής βρίσκουν ο ένας τον άλλον, καθώς το κεφάλαιο αναζητά την εργασία. Ιδωμένο έτσι, η βασική διαφορά ανάμεσα στην πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τη σχετική οικονομική παρακμή της σύγχρονης Δύσης είναι ότι, επειδή το κεφάλαιο στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν ήταν κινητό ενώ η εργασία ήταν —δεν μπορούσες να αρπάξεις γη ή υδραγωγεία και να τα μεταφέρεις πίσω στην πατρίδα σου— οι εργάτες έπρεπε να μετακινηθούν προς τα μέσα. Σήμερα, αντίθετα, το κεφάλαιο είναι κινητό και μπορεί να πάει εκεί όπου βρίσκονται οι εργάτες.
Ωστόσο, τίποτα δεν εμπόδιζε τις δυτικές κυβερνήσεις να φορολογήσουν τις αυξημένες αποδόσεις από την εξωτερική ανάθεση παραγωγής και να τις αναδιανείμουν με τρόπο που θα ωφελούσε ολόκληρη την κοινωνία. Θα μπορούσαν να είχαν στηρίξει γενναιόδωρα τους εργαζόμενους καθώς επανεκπαιδεύονταν για νέες δουλειές, να είχαν θεσπίσει αξιοπρεπείς κατώτατους μισθούς και εργασιακά πρότυπα ώστε να διατηρήσουν το βιοτικό τους επίπεδο καθώς μετακινούνταν από την παλιά βιομηχανική οικονομία στον τομέα των υπηρεσιών, να είχαν βελτιώσει τη δημόσια υγεία, να είχαν στηρίξει τα συνδικάτα και να είχαν δημιουργήσει πιο γενναιόδωρα συστήματα πρόνοιας για όσους έπεφταν ανά πάσα στιγμή μέσα στις ρωγμές του συστήματος — και πολλά ακόμη.
Αντί γι’ αυτό, έκαναν ακριβώς το αντίθετο. Υπό την κάλυψη της παγκοσμιοποίησης —την οποία ο Μπιλ Κλίντον παρομοίασε με «δύναμη της φύσης» στην οποία δεν είχε κανείς άλλη επιλογή παρά να υποταχθεί— οι δυτικές κυβερνήσεις επέκτειναν τον νεοφιλελευθερισμό από το ένα πεδίο όπου πράγματι έκανε καλό, το εμπόριο, σε κάθε είδους εσωτερική πολιτική. Εκεί προκάλεσε σημαντική ζημιά. Οι κυβερνήσεις μείωσαν τους φόρους των πλουσίων, πετσόκοψαν τις κοινωνικές δαπάνες και τα επιδόματα ανεργίας, αποδυνάμωσαν τα συνδικάτα, χαλάρωσαν την προστασία της εργασίας και περιόρισαν την εφαρμογή των κανόνων. Με πολλούς ακόμη τρόπους, εξαπέλυσαν έναν ολοκληρωτικό πόλεμο κατά της εργατικής τάξης. Οι δυτικοί εργαζόμενοι δεν αντικαταστάθηκαν από μετανάστες. Καταπιέστηκαν από τις ίδιες τους τις κυβερνήσεις.
Έτσι, αν υπάρχουν σήμερα βάρβαροι που υπονομεύουν τον δυτικό πολιτισμό, δεν είναι η λευκή εργατική τάξη που οδηγεί τα ενεργοβόρα αγροτικά της φορτηγάκια σε συγκεντρώσεις του Τραμπ. Είναι οι λευκές μεσαίες και ανώτερες τάξεις, που ανεβάζουν την αξία των χαρτοφυλακίων περιουσιακών τους στοιχείων.
Δεν μπορεί κανείς να μη σκεφτεί ότι η συνωμοσία της «μεγάλης αντικατάστασης» έγινε έτσι ένα βολικό προπέτασμα τόσο για τη Δεξιά όσο και για την Αριστερά. Οι δεξιές ελίτ μπορούσαν να λένε στους εργαζόμενους ότι οι μετανάστες τους πήραν τις δουλειές. Οι αριστερές ελίτ μπορούσαν να λένε στους εργαζόμενους ότι είναι ανόητοι που πιστεύουν τέτοιες δεξιές ανοησίες και να επικαλούνται αυτήν ακριβώς την ανοησία ως εξήγηση για την άθλια μοίρα τους.
«Το τι κερδίζεις εξαρτάται από το τι μπορείς να μάθεις», είπε ο Μπιλ Κλίντον το 1992, αναφερόμενος στις ευκαιρίες που περίμεναν τους άνεργους εργαζόμενους, αρκεί να σήκωναν το σώμα τους από τον καναπέ και να μάθαιναν τις νέες δεξιότητες —όπως ο προγραμματισμός— που υποτίθεται ότι αφθονούσαν στη νέα οικονομία. Είναι ένα αφήγημα που ακούει κανείς πολύ συχνά στις λευκές φιλελεύθερες ελίτ: ότι οι εγκαταλελειμμένοι εργαζόμενοι είναι οι αρχιτέκτονες της ίδιας τους της μοίρας, πολύ αδέξιοι για να προσαρμοστούν στη νέα οικονομία, πολύ τεμπέληδες για να κάνουν οτιδήποτε άλλο πέρα από το να κατηγορούν αθώους για τη μοίρα τους, χρήσιμοι πια μόνο ως κομπάρσοι σε ψευδο-ντοκιμαντέρ του Σάσα Μπάρον Κοέν.
Έχουν αντικατασταθεί από τους συμπατριώτες τους, οι οποίοι δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη γι’ αυτό. Αντίθετα, ένα από τα λίγα πράγματα στα οποία μπορούν να συμφωνήσουν οι ελίτ της Αριστεράς και της Δεξιάς είναι ότι για την παρακμή της δυτικής εργατικής τάξης φταίνε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι — είτε οι μετανάστες εργάτες που «κλέβουν» δουλειές είτε οι ντόπιοι εργάτες που δήθεν δεν μπαίνουν στον κόπο να αρπάξουν τις νέες ευκαιρίες.
Και, σε μια τραγική επανάληψη της ιστορίας, τα θύματα κατηγορούν εκείνους που βρίσκονται πιο κοντά τους, άλλες καταπιεσμένες ομάδες, ενώ εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για την κατάστασή τους χαρίζουν στον εαυτό τους άλλη μία φορολογική μείωση.
aeon.co
