Αγίων Θεοδώρων

 

O Ιουλιανός ο Παραβάτης, θέλοντας κάποτε να περιπαίξει τους χριστιανούς, μόλυνε την πρώτη εβδομάδα της Τεσσαρακοστής όλα τα νηστίσιμα τρόφιμα της αγοράς, ραντίζοντάς τα με αίμα από θυσίες ζώων. Ο Ιουλιανός ήθελε να επαναφέρει την ειδωλολατρία στην Αυτοκρατορία. 

Όμως, φάνηκε στον ύπνο του τότε Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Ευδοξίου, ο μάρτυρας Θεόδωρος και φανέρωσε το τι είχε γίνει. Παρήγγειλε τότε, να ενημερωθούν όλοι οι χριστιανοί, να μην αγοράσουν καθόλου τρόφιμα από την αγορά και για να αναπληρώσουν την τροφή να βράσουν σιτάρι και να φάνε τα λεγόμενα κόλλυβα. 

Αυτό το γεγονός γιορτάζουμε σήμερα. Και αυτό καλούμαστε και πάλι να πράξουμε ως χριστιανοί. 

Σήμερα, στη χώρα μας τουλάχιστον, δεν υπάρχει κάποιος ειδωλολάτρης άρχοντας που θέλει να μας ξεγελάσει. Υπάρχει όμως ένα ολόκληρο σύστημα, ολόκληρες ομάδες πολιτικών, καθηγητών, δικαστικών, ιδιοκτητών ΜΜΕ και άλλων αξιωματούχων οι οποίοι καμώνονται  τους χριστιανούς αλλά μας οδηγούν  και μας διαφημίζουν έναν τρόπο ζωής που κάθε άλλο παρά χριστιανικός είναι. 

Υπάρχει ένα ολόκληρο πλέγμα ανθρώπων και συμφερόντων που μας οδηγούν στον ατομικισμό και τον τυφλό καταναλωτισμό. Στην αδιαφορία για τους άλλους συνανθρώπους μας, στην αποδοχή της εκμετάλλευσης και της αδικίας. Της αρπαγής και της ανισότητας. Όλα αυτά μας προσφέρονται με ωραίο περιτύλιγμα, θελκτικό και γοητευτικό. Πολλές φορές και με τη σφραγίδα ενός ψευδούς χριστιανισμού πάνω τους.

Αυτές είναι και οι κρυφά μολυσμένες "τροφές" που πρέπει να αποφύγουμε σήμερα. Καλούμαστε να δοκιμάσουμε από όλα αλλά να ξεχωρίσουμε το καλό και αυτό μόνο να κρατήσουμε και να το αναδείξουμε. Καλούμαστε να μην απορρίψουμε τον κόσμο αλλά να μην τον αφήσουμε να μας καταπιεί και να τον αγιάσουμε. Καλούμαστε με άλλα λόγια να εκπληρώσουμε την εντολή του Κυρίου, να γίνουμε το αλάτι του κόσμου. Να βρούμε και να εξυψώσουμε την ομορφιά που τελικά θα σώσει τον κόσμο. 

Manowar - Mountains

 

Τέμπη, τρία χρόνια μετά

 

Το έγκλημα στα Τέμπη είναι μια από τις σκοτεινότερες σελίδες της πρόσφατης ιστορίας μας. Και είναι το αποκορύφωμα εκείνης της ντροπιαστικής ημέρας της επιβολής των μνημονίων. Επειδή είναι το αποτέλεσμα όλων όσων έγιναν. 

Το γερμανικό οικονομικό πείραμα εις βάρος της Ελλάδας, η διάσωση των ξένων και ελληνικών τραπεζών με τη μετακύλιση των χρεών στον λαό, η υποταγή της κυβέρνησης που (έλεγε πως)ήθελε να ανατρέψει την κατάσταση, το ξεπούλημα των περιουσιακών στοιχείων της χώρας και η μεθοδευμένη άνοδος και κυριαρχία μιας παντελώς ανήθικης κυβερνητικής ομάδας με την σιωπηρή αποδοχή και συνεργασία θεσμών που θα έπρεπε να ασκούν έλεγχο ή έστω να έχουν μια ανεξαρτησία από το κυβερνητικό άρμα. 

Η συγκέντρωση για το έγκλημα των Τεμπών δεν (πρέπει να) είναι μια εθιμοτυπική συγκέντρωση σαν τις απεργίες των όποιων συνδικαλιστικών ομάδων έχουν απομείνει στη χώρα. Ούτε και μια δήλωση υποστήριξης κομμάτων παλιών, νέων ή μελλοντικών. Η συγκέντρωση αυτή οφείλει να είναι το έναυσμα, το ζύμωμα μιας νέας προσπάθεια, μιας νέας κοινωνίας, που δεν θα αποτελείται από παρτάκηδες πολίτες, τεχνοκράτες γραβατοφόρους λάτρες των αριθμών, υποτακτικούς και υποτελείς στα επιχειρηματικά συμφέροντα πολιτικούς. 

Η ημέρα αυτή, εκτός από ημέρα συμπαράστασης στους συγγενείς των θυμάτων, ελπίζω (και πιστεύω) να γίνει μια ημέρα ορόσημο για την επανεκκίνηση της κοινωνίας, για την επιστροφή της δημοκρατίας ως πολίτευμα του λαού και όχι ως σύνθεση συμφερόντων, και ελπίζω πως μια τέτοια ημέρα, με μια τέτοια συγκέντρωση θα ξεκινήσει να γράφεται μια νέα σελίδα στην ιστορία της χώρας μας. Μια σελίδα που να -επιτέλους- να μην είναι τόσο μαύρη...

Ξέρω πως οι περισσότεροι θα περιμένατε να γράψω σήμερα κάτι για τους Χαιρετισμούς. Δεν μπορώ. Όχι σήμερα, όχι σε αυτή τη συγκυρία. Δεν μπορώ να γράψω για προσευχή και ομόνοια με εκείνους που κλείνουν τα μάτια σε όσα γίνονται τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια σε αυτόν τον τόπο, ιδιαίτερα δε από τότε που η ηθική δεν υπάρχει ούτε σαν πρόσχημα σε αυτή τη κοινωνία.  

Και ας θυμόμαστε τα λόγια του προφήτη Αμώς: Λέει ο Κύριος: “Μισώ, αηδιάζω τις γιορτές σας! Δε με αγγίζουν πια τα πανηγύρια σας… Πάψτε πια να με ξεκουφαίνετε με τους ύμνους σας. Τον ήχο από τις άρπες σας δεν θέλω πια να τον ακούω. Αντί γι’ αυτά, ας ρεύσει σαν νερό το δίκαιο άφθονο και η δικαιοσύνη σαν χείμαρρος αστείρευτος.”(Αμώς 5:21, 23-24)

Twisted Sister - The Kids Are Back

 

Συγγνώμη και συγχώρεση

 

Η συγχώρεση είναι η μισή διαδρομή. Κι εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τη διανύσουμε. Το να ζητήσουμε συγγνώμη είναι η άλλη μισή. Την οποία πρέπει και πάλι να είμαστε έτοιμοι να τη διανύσουμε, αναλόγως των περιστάσεων. 

Όμως, όποιο μισό κι αν πρέπει εμείς να κάνουμε, το υπόλοιπο μισό της διαδρομής ανήκει στον άλλον. Αν κι αυτοί δεν περπατήσουν τη δική τους απόσταση, τότε ο δρόμος θα μείνει μισοτελειωμένος.

Το να συγχωρούμε χωρίς να μας ζητήσουν συγγνώμη σημαίνει πως είμαστε ανά πάσα στιγμή να ολοκληρώσουμε τον δρόμο μόλις φτάσει και ο άλλος στο σημείο εκείνο. Αλλά πώς να συγχωρήσεις κάποιον που δε ζητά συγγνώμη; Και τι γίνεται όταν ζητάμε συγγνώμη(ίσως κι αν ακόμη δε φταίμε) και ο άλλος δεν συγχωρεί, δεν κάνει τη δική του διαδρομή;

Τότε ο άλλος γίνεται όπως ο εθνικός και ο τελώνης. Δεν συναντιόμαστε ούτε στην αδελφική αγάπη ούτε όμως και στο μίσος. Ο καθένας χαράσσει πια δική του πορεία προς διαφορετική πια κατεύθυνση. Και αυτό δεν είναι πάντα κακό. Πολλές φορές είναι και η καλύτερη λύση...

Η πρώτη εγγύηση

 

Ὁ παραλογισμός, ἢ βλακεία, ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὴν τυχαία στρατολόγηση στὰ κόμματα, εἶναι σήμερα ἀσυγχώρητα πιὸ φανερὰ παρὰ ποτέ. Ἀρκεῖ, ἐξάλλου, ἕνας νὰ παραστήσει τὸν εἰδήμονα, γιὰ νὰ βρεθοῦν οἱ ὑπόλοιποι σὲ ὑποδεέστερη θέση. Δὲν ὑπάρχει συνεπῶς στὴ δομὴ κάθε πολιτικοῦ κόμματος μιὰ ἀκυρωτικὴ ἀνωμαλία, ἕνα ἐλάττωμα θεμελιακὰ βλαβερὸ γιὰ τὸν ἄνθρωπο; Τὸ παρατήρησαν διαδοχικά, διάφοροι νόες, ποὺ μποροῦμε νὰ τοὺς λογαριάσουμε γιὰ φωτισμένους. Στὸ συνέδριο ποὺ ἔλαβε χώρα πέρυσι στὴν αἴθουσα Pleyel μὲ θέμα «Διεθνισμὸς τοῦ πνεύματος», μοῦ δόθηκε ἡ ἀφορμή, χάρη στὴν παρουσία του, νὰ θυμίσω ὅτι ὁ Ἀλμπέρ Καμὺ θεωροῦσε τὴ μὴ συμμετοχὴ σὲ κάθε λογῆς κόμμα ὡς πρώτη ἔνδειξη ἐγγύησης ποὺ καλοῦνται νὰ προσφέρουν αὐτοὶ πού, ἀνταλλάσσοντας ἀπόψεις καὶ ἰδέες μὲ πάθος καὶ εὐρύτητα, πιστεύουν ὅτι εἶναι ἀκόμη δυνατὸν νὰ ἀναμένουμε γιατρειὰ ἀπ’ τὸ σημερινὸ χάος. Θεωροῦμε ὄντως ὅτι ὅσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ πειθαρχία στὸ ἐσωτερικό ἑνὸς κόμματος, τόσο περισσότερο οἱ ἰδέες ποὺ τὸ διέπουν γίνονται πιὸ τυποποιημένες καὶ ἀρτηριοσκληρωτικές. Παραπέμπουμε στὶς ἐξοχες σελίδες τοῦ Jules Monnerot, ὅπου στὸ πολὺ σημαντικὸ βιβλίο του Sociologie du communisme (Κοινωνιολογία τοῦ κομμουνισμοῦ) δείχνει μὲ ποιὸν τρόπο ἕνα τέτοιο κόμμα σφετερίζεται τὸ «ἰδανικὸ ἐγὼ» τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ κάνει νὰ ὑπηρετεῖ τὴν ἴδια του τὴν κοινωνικοποίηση.

του Αντρέ Μπρετόν - από το βιβλίο: Σιμόν Βέιλ - Για την κατάργηση των κομμάτων, εκδ. Αρμός

Ian Gillan - When a Blind Man Cries

 

Η γιορτή της νηστείας

 

H Καθαρά Δευτέρα(σήμερα Τετάρτη ολοκληρώνεται και το τριήμερο απόλυτης νηστείας που κάνουν ορισμένοι) ως γιορτή είναι απόλυτα σύμφωνη με την Ορθόδοξη παράδοση. Η περίοδος της νηστείας για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς (εκτός από κάτι κοιλιόδουλους σαν κι εμένα) είναι μια γιορτινή περίοδος. Με χαρά υποδεχόμαστε την έναρξη της μακράς περιόδου αποχής από συγκεκριμένα τρόφιμα και εντονότερου πολέμου εναντίον των παθών.

Διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο: «Όταν νηστεύετε, να μη γίνεστε σκυθρωποί, όπως οι υποκριτές, που παραμορφώνουν την όψη τους για να δείξουν στους ανθρώπους πως νηστεύουν. Σας βεβαιώνω πως έτσι έχουν κιόλας λάβει την ανταμοιβή τους. Εσύ, αντίθετα, όταν νηστεύεις, περιποιήσου τα μαλλιά σου και νίψε το πρόσωπό σου, για να μη φανεί στους ανθρώπους η νηστεία σου, αλλά στον Πατέρα σου, που βλέπει τις κρυφές πράξεις· και ο Πατέρας σου, που βλέπει τις κρυφές πράξεις, θα σου το ανταποδώσει φανερά».

Και αυτό ακριβώς είναι το νόημα της εορταστικής Καθαράς Δευτέρας. 

Όλη η περίοδος της Σαρακοστής είναι χαρά λοιπόν, ιδιαίτερα δε η ημέρα έναρξής της. Τόσο απλά, τόσο κατανοητά. Ακόμα και για ένα μικρό παιδάκι...

Προφανώς τα παραπάνω αφορούν αυτούς που κάνουν κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή έναν αγώνα. Αναλόγως των δυνάμεών τους και της κατάστασης της υγείας τους. Αυτός που νηστεύει την πρώτη και την τελευταία εβδομάδα, για παράδειγμα,  δεν είναι με κανένα τρόπο κατώτερος από εκείνον που νηστεύει όλες τις ημέρες. Μια τέτοια προσέγγιση είναι εντελώς λανθασμένη. 

Ὅσιος Θεόδωρος τοῦ Νόβγκοροντ, ὁ Εγκρατής, ὁ διὰ Χριστὸν Σαλός. 25 Φεβρουαρίου

 

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ἔζησε τὸ 14ο μ.Χ. αἰῶνα καὶ καταγόταν ἀπὸ τὸ Νόβγκοροντ τῆς Ρωσίας, ἐνῶ ἡ ἀκριβὴς χρονολογία τῆς γέννησής του μᾶς εἶναι ἄγνωστη. Οἱ γονεῖς του ὑπῆρξαν φτωχοὶ καὶ μεγάλωσαν τὸν ὅσιο μέσα στὴ στέρηση καὶ τὴ φτώχεια. Ἀπὸ μικρὸς ἐντυπωσιάστηκε ἀπὸ τὰ διάφορα μαρτύρια τῶν ἁγίων ποὺ διάβαζε καὶ ἀφοῦ ὁ ἴδιος δὲν εἶχε τὴν εὐκαιρία νὰ μαρτυρήσει, ὅταν μεγάλωσε ἀποφάσισε νὰ ἀσκηθεῖ στὴ διὰ Χριστὸν σαλότητα, γιὰ νὰ ὑποφέρει ἀπὸ τὴ συμπεριφορὰ ποὺ θὰ ἐκδήλωναν ἀπέναντί του οἱ ἄνθρωποι.

Ἀναφέρεται ὅτι κατοικοῦσε στὶς ὄχθες τοῦ Βόλγα Ποταμοῦ μὲ κάποιον ἄλλο σαλό, ὀνόματι Νικόλαο. Τακτικὰ αὐτοὶ οἱ δυὸ πήγαιναν στὸ γεφύρι τοῦ ποταμοῦ, ὅπου φωνάζοντας καὶ σκουντώντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, προσποιοῦνταν ὅτι τσακώνονταν καὶ ἔπεφταν στὸ τέλος στὸ ποτάμι, χλευάζοντας ἔτσι τοὺς κατοίκους τῆς πόλης, ἐπειδὴ ἦταν χωρισμένοι σὲ δυὸ πολιτικὰ στρατόπεδα. Περισσότερα περιστατικὰ ἀπὸ τὶς συναντήσεις τῶν δυὸ σαλῶν βρίσκουμε στὴ βιογραφία τοῦ Νικόλαου (†27 Ἰουλίου).

Κυκλοφοροῦσε χωρὶς παπούτσια, μισόγυμνος μέσα στοὺς βαρετοὺς χειμῶνες τῆς Ρωσίας. Πολλοὶ τὸν λυπόντουσαν καὶ τοῦ ἔδιναν ροῦχα, τὰ ὁποῖα ὁ Θεόδωρος τὰ ἔδινε ἐλεημοσύνη σὲ ἄλλους φτωχούς. Πῆρε ἀπὸ τὸν Κύριό μας τὸ προφητικὸ χάρισμα, τὸ ὁποῖο καὶ χρησιμοποίησε γιὰ νὰ συνετίζει τοὺς συνανθρώπους του καὶ νὰ προσπαθεῖ νὰ τοὺς προστατέψει ἀπὸ μελλοντικὰ κακά. Μιὰ φορά, γιὰ παράδειγμα, περνώντας ἀπὸ κάποιο μέρος ἄρχισε νὰ φωνάζει ὅτι ὁ τόπος ἐκεῖνος θὰ καθαριστεῖ ἀπὸ τὶς ἀκαθαρσίες ποὺ εἶχε καὶ θὰ φύτρωναν χόρτα. Σὲ λίγες μέρες μιὰ πυρκαγιὰ γύμνωσε τὴν περιοχή. Ἄλλοτε πάλι φώναζε: «Μόνο ἂν ἔρθει ψωμὶ ἀπὸ τὸν Οὐρανό», γιὰ νὰ εἰδοποιήσει γιὰ ἕναν ἐπερχόμενο λιμὸ ἀπὸ ἔλλειψη σταριοῦ.

Ὁ ἅγιος ὑπέμεινε μὲ ὑπέρμετρη ὑπομονὴ τὶς προσβολές, τοὺς ἐμπαιγμούς, τοὺς ἐξευτελισμούς, ἀκόμα καὶ τὶς ὕβρεις πολλὲς φορές, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, στὸν ὁποῖο παρέδωσε εἰρηνικὰ τὴν ἁγία του ψυχή. Ὁ ἴδιος εἶχε ζητήσει νὰ ἐνταφιαστεῖ κοντὰ στὴν ἀγορὰ καὶ ὁ τάφος του ἔγινε ἀργότερα λαϊκὸ προσκύνημα καὶ κτίστηκε ἕνα παρεκκλήσι στὸ σημεῖο ἐκεῖνο, ἀλλὰ καταστράφηκε σχεδὸν ὁλοσχερῶς ἀπὸ τοὺς βομβαρδισμούς τοῦ 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Τὰ λείψανά του μεταφέρθηκαν στὸ ναὸ τοῦ ἁγίου Γεωργίου στὸ Νόβγκοροντ.

Ίκαρος Πετρίδης, Εμπαίζοντες "Ημείς μωροί διά Χριστόν", εκδ. Μορφή

Judas Priest - Screaming for Vengeance

 

Νηστεία

Η περίοδος της νηστείας, είναι περίοδος καταπολέμησης των παθών. Πιο σημαντική από την αποχή από την τροφή είναι η αποχή από την κακία, τη μιζέρια, τον φθόνο. Από όλα εκείνα που μας κρατούν μακριά από την οικοδόμηση μιας σχέσης με τον Θεό. 

Αυτό όμως δεν υποβαθμίζει την αξία της άσκησης στο πιο βασικό επίπεδο. Δηλαδή την αποχή από κάποιες τροφές. 

Όπως η νηστεία των τροφών είναι μάταιη χωρίς την καταπολέμηση των παθών μας, έτσι και η καταπολέμηση των παθών είναι ημιτελής χωρίς την αποχή από τις τροφές που...γαργαλούν τον ουρανίσκο. Γιατί αυτό, η τέρψη των γευστικών καλύκων, είναι ένα από τα πλέον πρωταρχικά και ισχυρά πάθη. Καταπολεμώντας το, μπορούμε να φτάσουμε και στην καταπολέμηση των ανωτέρων και πιο εκλεπτυσμένων παθών. 

Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν πως μπορούν να κατανικήσουν τα πάθη τους χωρίς νηστεία. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι είτε πιστεύουν ότι δεν έχουν κάτι να διορθώσουν είτε δεν θέλουν να διορθώσουν αυτά που κουβαλάνε.

Όπως και να έχει, καλή δύναμη σε όσους νηστεύουν, σε όσους πολεμάνε τις αδυναμίες τους. Μα πιο πολύ σε εκείνους που αποτυγχάνουν και στα δύο. Η ήττα είναι πολύ σημαντική αν αξιοποιηθεί σωστά. Και οι καρποί της θα φανούν στο μέλλον.

Μεγάλη Τεσσαρακοστή

 

Βασικό χαρακτηριστικό της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι η νηστεία. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ή να αντιμετωπίσουμε με ελαφρότητα τη νηστεία των τροφών. Οι πατέρες της Εκκλησίας και η συλλογική συνείδηση των πιστών έχουν τέλεια διακρίνει την πνευματική αξία, επανορθωτική και καθαρτική, της αποχής από ορισμένες τροφές.

Θα ήταν όμως σοβαρό λάθος να περιορίσουμε τη νηστεία στη μία αυτή διάσταση. Η νηστεία του σώματος θα πρέπει να συνοδεύεται και από μία άλλη νηστεία. Η τάξη της Εκκλησίας των πρώτων αιώνων απαγόρευε κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή τη συζυγική σχέση, τη συμμετοχή σε γιορτές, την παρουσία των Χριστιανών σε θεάματα. Αυτή η τάξη έχει αποδυναμωθεί και ίσως δεν παρουσιάζεται στους πιστούς με την ίδια αυστηρότητα όπως κατά την εποχή των πατέρων. Παραμένει όμως ακριβής ένδειξη του πνεύματος και της πρόθεσης της Εκκλησίας.

Αυτή η πρόθεση συνίσταται στο να ασκηθούμε, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, σ' έναν αυστηρότερο έλεγχο των σκέψεων, των λόγων και των πράξεών μας και να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας στο Πρόσωπο και τις απαιτήσεις του Σωτήρος. Η φιλανθρωπία είναι και αυτή ένας τρόπος τήρησης της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τον οποίο θερμά συνιστούσαν οι πατέρες. Νηστεία ευάρεστη στον Θεό είναι ένα σύνολο από το οποίο δεν πρέπει να αποκόπτουμε τις εσωτερικές ή εξωτερικές πτυχές του, αλλά του οποίου οι εσωτερικές πτυχές είναι οι σημαντικότερες.

Λεβ Ζιλέ, Πασχαλινή Κατάνυξη, εκδ. Ακρίτας

Uriah Heep - Sunrise

 

Η ανάσταση των ζώων

 

Σύμφωνα με μια μουσουλμανική παράδοση, όταν οι εν Εφέσω επτά παίδες -τους οποίους καταδίωκαν εξαιτίας της πίστης τους- βρήκαν καταφύγιο στη σπηλιά κι έπεσαν σε ύπνο δύο αιώνων, ένας σκύλος τους ακολούθησε κι έμεινε φύλακας στην είσοδο της σπηλιάς. Αυτός ο σκύλος θα είναι ένα από τα ζώα τα οποία θα έχουν την τιμή να μπουν στον παράδεισο. Άλλωστε όλα τα ζώα θα αναστηθούν σύμφωνα με την ισλαμική πίστη. 

Υπάρχει άλλη μια παράδοση κατά την οποία όταν στέλνουν επιστολές, γράφουν και το όνομα του σκύλου(Qitmir) σαν φυλαχτό που θα βοηθήσει την επιστολή να φτάσει στον προορισμό της. 

Αυτός ο όμορφος θρύλος/παράδοση είναι ακόμη ένας κρίκος σε εκείνη τη μακρά αλυσίδα που ενώνει τον άνθρωπο με τον πιστό του φίλο, τον σκύλο. 

Δεν κατάλαβα και δεν θα καταλάβω ποτέ ούτε εκείνους που αντιπαθούν τα εξημερωμένα ζώα (σκύλους, γάτες κλπ) ούτε κι εκείνα τα γλοιώδη κτήνη που οπλισμένοι λες και πάνε σε πόλεμο εξορμούν σε δάση και βουνά σε κάθε γωνιά αυτής της άθλιας πια χώρας και σκοτώνουν ό,τι ζώο βρεθεί μπροστά τους. 

Κι άλλοι έχουν πρόβλημα με κάποιες βασικές σεξουαλικές λειτουργίες τους αλλά δεν ξεσπάνε σε αθώα ζώα. Πηγαίνουν σε κανέναν ψυχίατρο/ψυχολόγο. 

Αν ισχύει η ισλαμική παράδοση και τα ζώα αναστηθούν στη τελική κρίση, θα έχει πολύ ενδιαφέρον η νέα συνάντηση θυτών και θηραμάτων...

Deep Purple - Child in Time