Τσίμπησα λιγάκι σήμερα. Ε, κάτι κεμπάπ, λίγο παστουρμά, πατάτες με σουτζούκι και αυγά, ένα - δυο γαλακτομπούρεκα, ένα καταϊφι, μερικές χούφτες χουρμάδες, ήπια και κάμποσο τσίπουρο να πάνε κάτω...
Αύριο, αφού χωνέψω, θα σας γράψω ένα ωραίο κείμενο για την αξία της νηστείας και της ολιγάρκειας.
Οι Άγιοι Ανάργυροι, Κοσμάς και Δαμιανός, γεννήθηκαν σε χριστιανική οικογένεια και σπούδασαν ιατρική. Θεράπευαν τους ασθενείς τους χωρίς χρηματική αμοιβή και λέγοντας σε αυτούς που πήγαιναν να τους ευχαριστήσουν πως οι ευχαριστείες και οι δοξολογίες ανήκουν μόνο στον Θεό.
Οι δύο Άγιοι είχαν προφανώς καταλάβει πολύ καλά τη σημερινή παραβολή για τον πλούσιο και τον Λάζαρο και δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση να μοιάσουν στον πρώτο.
Και αυτό αποτελεί και για εμάς μια πολύ καλή υπενθύμιση. Αγίασαν εκείνοι που είτε έμειναν μακριά από τον πλούτο είτε τον μοίραζαν στους συνανθρώπους τους. Και όταν λέμε μοίραζαν, εννοούμε μοίραζαν. Δεν έδιναν ένα μικρό, ελάχιστο κομμάτι. Έδιναν σχεδόν όλη τη περιουσία τους.
Όσες ορθολογιστικές και θεολογιστικές και σοφιστικές ακροβασίες και αν κάνουμε, η διδασκαλία είναι ξεκάθαρα. Αν έχουμε, αν θεωρούμε πως κατέχουμε τον πλούτο, πως είναι δικός μας και μόνο δικός μας, ο Παράδεισος θα παραμείνει μακρινός για εμάς. Θα φτιάξουμε μια κόλαση σε αυτή τη ζωή και θα την γευτούμε - όπως είναι δίκαιο- στην επόμενη.
Μόνο ο πλούσιος που θεωρεί εαυτόν απλό διαχειριστή, θα εισέλθει μέσα από την τρύπα της βελόνας και θα φτάσει στον Θεό.
Και επειδή κάποιος μπορεί να πει - και δεν θα έχει άδικο- πως ο σημερινός τρόπος ζωής δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο και οι ανάγκες που προκύπτουν είναι πολλές, ορίστε το χριστιανικό μας έργο και ορίστε μια μορφή του Αντιχρίστου που τόσο πολύ ορισμένοι ψάχνουμε να βρούμε δεξιά και αριστερά: η πλουτοκρατία.
Γιατί όπως είπε και ο Παπαδιαμάντης: «Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής Αντίχριστος. Αυτή γεννά την αδικίαν, αυτή τρέφει την κακουργίαν, αυτή φθείρει σώματα και ψυχάς. Αυτή παράγει την κοινωνικήν σηπεδόνα».
Μπορούμε να κάνουμε ότι δεν ακούμε, ότι δεν βλέπουμε, ότι δεν γνωρίζουμε. Μπορούμε να κυνηγάμε τον πλούτο σαν τρελοί όλη μέρα ή και να γυρεύουμε πλούσιους ανθρώπους να προσεταιριστούμε. Να ξέρουμε όμως, είτε είμαστε κληρικοί είτε λαϊκοί, πως βρισκόμαστε πολύ μακριά από τον Χριστό.
Και πως θα ακούσουμε κι εμείς, όπως ο πλούσιος της παραβολής: " τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι·"
Δεν αντιλαμβάνομαι ούτε την έκπληξη ούτε την απογοήτευση ούτε την οργή πολλών για τη μεγάλη συμμετοχή νέων ανθρώπων στην πολιτική εκδήλωση ενός πολιτικού( ; ) ο οποίος εξέτισε ποινή για εγκληματικές ενέργειες και εκφράζει νεοναζιστικές ιδέες. Και δεν συμφωνώ καθόλου με όλους εκείνους τους αφορισμούς και τις κατηγορίες που γράφτηκαν. Αυτοί οι νέοι γεννήθηκαν είτε στην εποχή του μνημονίου είτε λίγο πριν. Εκεί μέσα πάντως μεγάλωσαν. Τα χρόνια της εφηβείας τους, εκεί που κάνουν τα πρώτα βήματα ανεξαρτησίας και "σοβαρής" ερμηνείας του κόσμου τα έζησαν στην Ελλάδα της ανάπτυξης της παρούσας κυβέρνησης. Δηλαδή της ανάπτυξης μέσω της γιγάντωσης του χάσματος μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Είδαν τους γονείς τους να εργάζονται και οι δύο για να βγάζουν τα έξοδα του σπιτιού την ώρα που άλλοι-ες συνομήλικοι-ες είχαν γονείς που μπορούσαν να ξοδεύουν μεγάλα ποσά για ταξίδια, αυτοκίνητα, ρούχα κλπ.
Τους πλησίασε ποτέ κανείς αυτούς τους νέους ανθρώπους; Τους μίλησε; Έδειξε ενδιαφέρον; Όχι. Ποιος να τους πλησιάσει; Το ΠΑΣΟΚ που ασχολείται με το αν θα συγκυβερνήσει ή όχι; Η αριστερά του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ και όλων των μικροκομμάτων που δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται για τίποτα πέραν των ενδοπαραταξιακών συγκρούσεων και των πάσης φύσεως δικαιωμάτων εκτός από αυτών των νέων ανθρώπων που θέλουν να φτιάξουν τη ζωή τους;
Ξέρετε, οι νέοι, σε αυτές τις ηλικίες, έχουν μια κοσμοθεωρία η οποία είναι απόλυτη. Άσπρο - μαύρο συνήθως. Αν δεν μιλήσεις για τους προβληματισμούς τους, δε μπορείς να τους πείσεις για τίποτα.
Μόνο το ΚΚΕ αποτελεί ένα κάποιο ανάχωμα (δεν είναι τυχαίο που έχει και αυτό μια κάπως "στρατιωτική" δομή, με πειθαρχία και στεγανά και ξεκάθαρες απόψεις) και ίσως κάποιες δραστήριες ομάδες του αναρχικού χώρου. Γιατί; Γιατί αυτοί μιλάνε (το ΚΚΕ όχι πάντα με τόσο θελκτικό τρόπο είναι η αλήθεια, έχει έναν λόγο κάπως ξύλινο ώρες ώρες) για πράγματα που ενδιαφέρουν τους νέους, για την ανεργία, για το μέλλον, για την κοινωνία και δείχνουν να είναι ικανοί για δράση.
Τώρα κόμματα όπως η Νέα Αριστερά, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ που απλά μιλάνε και μιλάνε και συνήθως για θέματα που δεν αφορούν στην πραγματικότητα κανέναν, τι να τους πουν; Δε συζητάμε για τη ΝΙΚΗ που αφορά μόνο τις παρεκκλησιαστικές οργανώσεις και τα μέλη τους ή τον Βελόπουλο που αφορά ανθρώπους από 40 χρονών και πάνω και που πιστεύουν...σε ό,τι πιστεύουν τέλος πάντων.
Έτσι το κενό έρχεται να το καλύψει ένας νεοναζί. Και μη σας κάνει εντύπωση. Κανένας άνθρωπος από τα πενήντα - εξήντα και κάτω δεν τρομάζει από τον ναζισμό. Δεν τον ζήσαμε παρά μόνο στα βιβλία, άντε στις ιστορίες. Αντίθετα ζήσαμε τις επιπτώσεις των πολιτικών των νικητών του Β ΠΠ. Κανένας μας δε μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει ναζισμός και προφανώς κάποιοι - ειδικά οι νέοι- γοητεύονται από την δύναμη και την ισχύ που προβάλει η συγκεκριμένη ιδεολογία.
Επιπλέον, οι τύποι αυτοί, ακολουθούν μια προπαγανδιστική μέθοδο - ίδια και απαράλλακτη- από την εποχή που είχαν αναιμική επιρροή στη κοινωνία, την οποία απογείωσαν την εποχή του μνημονίου, εκμεταλλευόμενη την πονηριά και την ηλιθιότητα των συστημικών κομμάτων και ΜΜΕ που τους έδωσαν μια lifestyle διάσταση και τους προέβαλαν για λόγους μικροπολιτικούς και κοντόφθαλμους.
Μην τα βάζετε με τους νέους που πήγαν να ακούσου την 28η Οκτωβρίου τον Κασιδιάρη. Βάλτε τα με εκείνους που φτιάχνουν μια Ελλάδα στα πρότυπα χωρών της Λατινικής Αμερικής, με εκείνους που έχουν αφήσει την εγκληματικότητα να αυξάνεται συνεχώς και με εκείνους που κατέστρεψαν την οικονομία, την ικανότητα παραγωγής αλλά κάθε αίσθηση εθνικής ανεξαρτησίας και υπερηφάνειας. Και κυρίως εκείνους που αδιαφόρησαν πλήρως για ένα μεγάλο μέρος του λαού αυτής της χώρας.
Μα είναι εγκληματίας, θα μου πει κάποιος. Θα συμφωνήσω. Αλλά όπως στα σχολεία πρόεδρο ψηφίζουν τον πιο φασαριόζο μαθητή επειδή τα περισσότερα παιδιά θεωρούν το σχολείο αφιλόξενο και εχθρικό χώρο, με τον ίδιο τρόπο, επειδή το πολιτικό σύστημα είναι αυτό που υποβαθμίζει τις ζωές τους, θα προτιμήσουν έναν εγκληματία για να μπει στη Βουλή.
Είχα γράψει πριν δυο τρία χρόνια - αν θυμάμαι καλά- πως η επόμενη αντίδραση κατά του συστήματος θα είναι με πρόσημο ακροδεξιό και όχι αριστερό. Ε, τελικά φαίνεται πως θα είναι με σήμα τον αγκυλωτό σταυρό.
ΥΓ. Δεν έγραψα κάτι για την Εκκλησία. Είναι επειδή δεν περιμένω τίποτα από τη διοικούσα που ασχολείται με τα άμφια, τις φωτογραφίες και τις εκλογές μητροπολιτών και επισκόπων(αυτοί ίσως είναι και καλύτερα που δε μιλάνε, όταν το κάνουν δε λένε και τίποτα σπουδαίο), ούτε από εμάς τους κληρικούς που είμαστε όσο παραζαλισμένοι είναι και οι υπόλοιποι πολίτες, ούτε από τον λαό που εκκλησιάζεται ψάχνοντας να βρει είτε θαυματουργούς γέροντες-γκουρού ή λίγες ώρες απόδρασης από την καθημερινότητα κάθε Κυριακή.
O Άγιος Δημήτριος ήταν αξιωματούχος του στρατού του Αυτοκράτορα. Ήταν όμως και Χριστιανός. Και κλήθηκε να απαντήσει στο εξής δίλημμα. Είτε θα απαρνιόταν τον Χριστό και θα συνέχιζε να ζει μέσα στην άνεση του, την πολυτέλεια και τις τιμές ή θα έμενε πιστός στον κύριο, θα φυλακιζόταν και τελικά θα εκτελούταν.
Οπωσδήποτε ένας συνετός άνθρωπος, ένας άνθρωπος του κόσμιου, με τη μόρφωση και τη σοφία του κόσμου, θα διάλεγε το πρώτο. Μόνο ένας τρελός θα διάλεγε το δεύτερο. Και ο Άγιος Δημήτριος έκανε την επιλογή του τρελού. Δεν ήταν όμως τρελός. Αν ήταν, δεν θα τον εκτελούσαν. Θα τον περιγελούσαν και θα τον άφηναν να φύγει. Είχε όμως σώας τας φρένας και ήταν και μορφωμένος. Και άρτια εκπαιδευμένος στην πολεμική τέχνη.
Κι όμως έκανε την τρελή επιλογή. Και αυτό λειτουργεί σαν υπενθύμιση σε όλους εμάς. Λαϊκούς αλλά και κληρικούς. Κυρίως ίσως σε εμάς τους κληρικούς. Που κακομαθημένοι στους τόσους αιώνες μακριά από διωγμούς, θέλουμε πλέον να συνδυάζουμε την τρυφηλή ζωή και την πίστη. Ζητάμε και την άνεση του κόσμου και την αιωνιότητα των ουρανών. Απαιτούμε να ζούμε με τιμές στον κόσμο και να μας περιμένει και ορθάνοιχτος ο Παράδεισος.
Ε, δε γίνονται και τα δύο. Ακόμα και εκείνοι οι άγιοι που έζησαν σε ειρηνικές για την πίστη μας εποχές ή και έζησαν εντός του κόσμου, έκαναν την επιλογή ανάμεσα στα δύο αυτά. Δε γίνεται να έχουμε και τα δύο. Κάποιο θα το αρνηθούμε.
Ο Χριστός άλλωστε το είπε όσες φορές μίλησε για τον πλούτο και τις κοσμικές ανέσεις. Αυτός ήταν και ο λόγος της σύγκρουσης με τους Φαρισαίους. Εκείνοι ήθελαν και την εξουσία που τους πρόσφερε ο κόσμος να έχουν και την πίστη να κρατάνε. Ο Χριστός τους προειδοποίησε ότι αυτό είναι αδύνατον.
Έτσι κι εμείς. Κάποια στιγμή θα κληθούμε να απολογηθούμε. Και θα ερωτηθούμε. Είχαμε διάθεση θυσίας; Στραφήκαμε στους αδερφούς μας που είχαν ανάγκη; Ή κρυφτήκαμε μέσα στην άνεση των πολυτελών ναών μας, της πολύτιμης παράδοσής μας και συνεχίσαμε τη ζωή μας ως εντελώς κοσμικοί άνθρωποι;
Γι' αυτό ας το έχουμε πάντα υπόψη μας. Έχουμε μία επιλογή να κάνουμε...
Αμμάν, 25 Οκτωβρίου (Petra) — Οι κάτοικοι της Τζαμπάλ Αλ-Τάτζ διοργάνωσαν την Κυριακή εκδήλωση αλληλεγγύης έξω από τον Ελληνορθόδοξο Ναό της Παναγίας, καταδικάζοντας την πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση εναντίον εκκλησίας στο χωριό Χμούντ, στην επαρχία Καράκ. Παράλληλα, επαναβεβαίωσαν την προσήλωσή τους στην εθνική ενότητα και την απόρριψη κάθε μορφής βίας και εξτρεμισμού, καθώς και κάθε προσπάθειας υπονόμευσης της κοινωνικής συνοχής.
Την εκδήλωση πρότειναν μέλη του τοπικού συμβουλίου του Κέντρου Ασφαλείας Αλ-Τάτζ και την πρωτοβουλία ανέλαβε ο Άλι Αλ-Τζαγιούσι, μέλος της Ένωσης Ιορδανών Λογίων. Στην εκδήλωση συμμετείχαν τοπικοί κοινοτικοί παράγοντες, εκπρόσωποι του Κόμματος Αλ-Ούμμα, της Ένωσης Μουσουλμάνων Λογίων, ιμάμηδες τζαμιών, επιφανείς τοπικοί παράγοντες και κάτοικοι της περιοχής.
Ο Αλ-Τζαγιούσι δήλωσε ότι το τραγικό περιστατικό στην Καράκ άγγιξε κάθε ιορδανική οικογένεια, υπογραμμίζοντας ότι οι επιθέσεις εναντίον χώρων λατρείας στρέφονται κατά ολόκληρου του έθνους και συνιστούν επίθεση κατά της ιδιότητας του πολίτη και της ειρηνικής συνύπαρξης. Πρόσθεσε ότι τέτοιου είδους εγκλήματα θα ενισχύσουν ακόμη περισσότερο τη συνοχή της κοινωνίας, επισημαίνοντας ότι η Τζαμπάλ Αλ-Τάτζ αποτελεί ζωντανό παράδειγμα κοινωνικής ενότητας, όπου τα τζαμιά και οι εκκλησίες παραμένουν φάροι ειρήνης.
Εκπρόσωποι του Κόμματος Αλ-Ούμμα εξέφρασαν τα συλλυπητήριά τους και τη συμπαράστασή τους στις οικογένειες των θυμάτων στο Χαμούντ, τονίζοντας ότι οι προσπάθειες υποδαύλισης της διχόνοιας δεν θα καταφέρουν να κλονίσουν την εθνική ενότητα.
Οι χριστιανοί που συμμετείχαν στην εκδήλωση εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους προς τους κατοίκους της Τζαμπάλ Αλ-Τάτζ και τους πολίτες σε ολόκληρη τη χώρα για την ειλικρινή συμπαράστασή τους. Σημείωσαν ότι η συγκέντρωση αυτή καταδεικνύει το βάθος των αδελφικών δεσμών μεταξύ των Ιορδανών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν από κοινού τις απειλές κατά της εθνικής ασφάλειας και της σταθερότητας.
Οι συμμετέχοντες κάλεσαν όλους να παραμείνουν προσηλωμένοι στις αξίες της ανεκτικότητας, του αμοιβαίου σεβασμού και της κοινωνικής ενότητας, τονίζοντας ότι η Ιορδανία θα παραμείνει ενωμένη και ασφαλής υπό την ηγεσία της δυναστείας των Χασεμιτών.
// Petra // AF
Αφού ο Ιησούς θεράπευσε τον δαιμονισμένο στη Χώρα των Γαδαρηνών και αφού οι δαίμονες μπήκαν σε μια αγέλη χοίρων - που παρανόμως βοσκούσαν οι κάτοικοι της περιοχής - και η οποία έπεσε μετά στον γκρεμό και πνίγηκε, οι κάτοικοι εκείνοι του ζήτησαν να απομακρυνθεί από την περιοχή τους.
Και ο Χριστός τι έκανε; Απλά, έφυγε. Άφησε τους Γαδαρηνούς στο σκοτάδι της αμαρτίας τους αφού δεν ήθελαν οι ίδιοι να αλλάξουν τρόπο ζωής και να σωθούν. Μπήκε στο πλοίο και έφυγε, αφήνοντας όμως τον θεραπευμένο από τα δαιμόνια άνθρωπο, να διηγείται τι συνέβη ώστε να υπάρχει μια ακόμα ευκαιρία μετάνοιας σε εκείνους τους ανθρώπους.
Η φυγή του Ιησού μας θυμίζει δύο ιστορίες από τους Πατέρες της Ερήμου. Η πρώτη αφορά τον Όσιο Αρσένιο τον Μέγα, ο οποίος αν και αξιωματούχος του παλατιού που έχαιρε μεγάλης εκτίμησης, άκουσε μετά από προσευχή μια φωνή να του λέει "Αρσένιε, φεύγε και σώζου". Ο όσιος δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά και πήρε τον δρόμο για την έρημο. Στη δεύτερη, ο αββάς Μακάριος έλεγε μετά τη λειτουργία στους άλλους μοναχούς "Φεύγετε, αδελφοί!". Όταν κάποιος από τους γέροντες τον ρωτούσε(καμιά φορά): "Πάτερ, πού πιο μακριά απ' αυτή την έρημο μπορούμε να φύγουμε"; Εκείνος τότε, αφού έβαζε το δάχτυλο στο στόμα του, έλεγε: "Απ' αυτό να φύγετε"!
Θυμόμαστε ακόμα τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο ο οποίος παραιτήθηκε δυο φορές από τον θρόνο του για να μην προκαλούνται αντιδικίες.
Πολλές φορές είναι αναγκαίο να φύγουμε. Όχι μόνο για τη δική μας σωτηρία και το δικό μας καλό αλλά και για των άλλων. Η φυγή μας μπορεί να διδάξει περισσότερα από την παρουσία μας. Είναι προτιμότερη μια φυγή που θα φέρει ειρήνευση και ίσως και αναστοχασμό παρά μια σύγκρουσή που απλά θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα.
Η φυγή δεν είναι δειλία. Πολλές φορές είναι η καλύτερη διδασκαλία ή η καλύτερη προστασία. Γιατί όταν τελικά προκαλείται πολλή φασαρία -και το έχουμε δει και αλλού αυτό στο Ευαγγέλιο- δεν προκύπτει κανένα όφελος. Για καμία πλευρά. Ο αμαρτωλός δεν διορθώνεται, αντιθέτως σκληραίνει τη στάση του και δένεται περισσότερο με την αμαρτία και εκείνος που προσπαθεί να του δείξει το λάθος του, απλά φθείρεται.
Υπάρχει όμως και μια πιο σημαντική φυγή και πιο χρήσιμη. Η φυγή από τον ίδιο μας τον εαυτό. Από την ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας, από την άνεσή μας, από τη θέση μας. Η φυγή από όσα έχουμε πλάσει ως εικόνα μας.
Ο Κύριος έφυγε από τη χώρα των Γαδαρηνών. Και τούτη η φυγή όπως είδαμε δίνει ένα πολλαπλό μάθημα σε όλους μας. Γιατί τελικά φεύγοντας από τη βοή του κόσμου, μένουμε κοντά στην ησυχία του Θεού.
Ο δρ Μοχάμαντ Αλ-Κσούς, οδοντίατρος από την επαρχία Καράκ της Ιορδανίας, υπήρξε ζωντανή μαρτυρία των βαθιά ριζωμένων αξιών της ιορδανικής κοινωνίας, όπου οι διαφορές παραμερίζονται μπροστά στην αγάπη και την κοινή μοίρα.
Χριστιανός που έφερε το όνομα «Μοχάμαντ», ενσάρκωνε, τόσο με το όνομά του όσο και με τη ζωή του, τους μακραίωνους δεσμούς αδελφοσύνης και συνύπαρξης ανάμεσα στις μουσουλμανικές και τις χριστιανικές κοινότητες της χώρας.
Στην πόλη Ζάρκα, το ιατρείο του ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα οδοντιατρείο. Ήταν καταφύγιο για όσους δυσκολεύονταν να ανταποκριθούν στο κόστος της θεραπείας και σημείο αναφοράς για τους ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Οι πόρτες του ήταν πάντοτε ανοιχτές και η καλοσύνη προσφερόταν πριν από την ιατρική φροντίδα. Δικαίως, λοιπόν, του είχε αποδοθεί ο τίτλος «ο γιατρός των φτωχών».
Ωστόσο, οι σφαίρες που έβαλαν τέλος στη ζωή αυτής της ανθρωπιστικής μορφής, πυροδοτημένες από την προδοσία και τον τυφλό εξτρεμισμό, έπεσαν κατά τη διάρκεια μιας νεκρικής πομπής έξω από εκκλησία στην πόλη Χαμούντ, στην επαρχία Καράκ.
Ο γιατρός υπέκυψε στα σοβαρά τραύματά του, ανεβάζοντας στους εννέα τον αριθμό των νεκρών από την τρομοκρατική επίθεση.
Στην καρδιά του Καράκ, το γεγονός ότι ένας χριστιανός γιατρός έφερε το όνομα «Μοχάμαντ» αποτελούσε ισχυρή μαρτυρία των βαθιών δεσμών γειτονίας και αδελφοσύνης που οι φυλές και οι οικογένειες της Ιορδανίας μεταδίδουν από γενιά σε γενιά.
Μέσα σε αυτή την κοινή ζωή, τα ονόματα έγιναν μέρος ενός κοινού δεσμού, θεμελιωμένου στην αγάπη και τη συνύπαρξη.
Η πόλη Χαμούντ, στο Καράκ, έγινε ο τόπος όπου γράφτηκε το τελευταίο κεφάλαιο της ζωής ενός γιατρού που έζησε για να υπηρετεί τους άλλους και κέρδισε τον σεβασμό τους.
Το απόγευμα της Παρασκευής, ο δρ Αλ-Κσούς βρισκόταν έξω από την εκκλησία, συμμετέχοντας στην κηδεία ενός ομοθρήσκου του.
Κατά τη διάρκεια μιας πεντάλεπτης έκρηξης βίας, μασκοφόροι δράστες άνοιξαν πυρ εναντίον των ανθρώπων που είχαν συγκεντρωθεί για την κηδεία. Ο γιατρός τραυματίστηκε σοβαρά και κατέρρευσε μέσα σε μια λίμνη αίματος, έξω από την είσοδο της εκκλησίας.
Για ώρες υποβαλλόταν σε θεραπεία, ενώ οι ιατρικές ομάδες έδιναν μάχη για να σώσουν τη ζωή του. Την ίδια ώρα, χιλιάδες Ιορδανοί προσεύχονταν για την ανάρρωσή του.
Τελικά, υπέκυψε στα τραύματά του, χάνοντας τη ζωή του κατά την άσκηση του ανθρωπιστικού του έργου.
Με τον θάνατο του Αλ-Κσούς, ο αριθμός των νεκρών από την επίθεση ανήλθε στους εννέα, ενώ 20 τραυματίες εξακολουθούσαν να νοσηλεύονται σε νοσοκομεία, υπό στενή ιατρική παρακολούθηση.
Είναι πολύ λογικό σε έναν κόσμο που χτίζεις γύρω από την τεχνολογία να απαγορεύεις τη χρήση της σε παιδιά 15 χρονών. Δηλαδή σε ένα από τα πιο ζωηρά κομμάτια της κοινωνίας. Γιατί όταν έχεις αποτύχει ή μάλλον δεν έχεις προσπαθήσει καν να τους εμφυσήσεις κάποιες βασικές έστω αξίες, προφανώς και θα ζητήσεις λύσεις στις απαγορεύσεις. Έδωσες τη φωτιά παντού σαν ένας απερίσκεπτος Προμηθέας και τώρα λες στα παιδιά ενός κόσμου που καίγεται να μην παίζουν με τα σπίρτα. Γιατί είναι προτιμότερο να φτιάξεις έναν δράκο και να φοβίζεις τον κόσμο με αυτόν, παρά να φτιάξεις πολίτες -από μικρές ηλικίες- που θα μπορούν να εξημερώσουν τον δράκο. Που θα έχουν αξίες και κριτική ικανότητα. Αυτοί οι τελευταίοι άλλωστε μπορεί κάποια μέρα να γκρεμίσουν και τα σάπια παλάτια που έχεις φτιάξει για να καλοπερνάς εσύ και οι συνδαιτημόνες σου...
Πολλές αναλύσεις γίνονται για τα γεγονότα στη Γαλλία κυρίως. Πάντα οι Έλληνες είχαμε μια λιγούρα για τη Γαλλία. Ίσως και καλά να κάναμε. Τέλος πάντων. Έτσι λοιπόν γράφονται αναλύσεις πολιτικές, κινηματικές, κοινωνιολογικές κλπ. Το μάτι μου έπεσε σε κάποια άρθρα ή κείμενα που ασχολούνταν με το πλιάτσικο που γίνεται κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων αυτών. Και αν συμβαδίζουν με το κίνημα, με τα πολιτικά ζητούμενα, τις επιδιώξεις κλπ. Εγώ, πάλι, είμαι άνθρωπος της απλότητας και των απλών σκέψεων. Οι λεηλασίες και το πλιάτσικο δεν έχουν καμία ή σχεδόν καμία σχέση με τις διαδηλώσεις. Αλλά όταν οι διαμαρτυρίες παίρνουν τέτοια έκταση, στα όρια της εξέγερσης, τότε προφανώς και διάφορα στοιχεία (φτωχοδιάβολοι, εγκληματικά στοιχεία αλλά και...χαβαλετζήδες) θα εκμεταλλευτούν την κατάσταση και θα προβούν σε τέτοιες ενέργειες. Δεν είναι κάτι που έχει σχέση άμεση με τις διαμαρτυρίες(ο συσχετισμός επιχειρείται από τη δεξιά και την ακροδεξιά ή από όποιον κυβερνά, δεν ξέρω πώς χαρακτηρίζεται ο Μακρόν), αλλά και που ζει σχεδόν παρασιτικά από αυτές. Είναι μια αναπόφευκτη κατάσταση. Είναι κομμάτι της φύσης του ανθρώπου αλλά και των συνθηκών που δημιουργεί ο καπιταλισμός(υπερβολική προβολή ακριβών προϊόντων και ενός lifestyle για λίγους). Δεν καταλαβαίνω γιατί εστιάζουμε εκεί. Για να δείξουμε κάποια ιδεολογική ανωτερότητα; Για να τρομάξουμε κόσμο; Για να δικαιολογήσουμε την απραξία μας; Για όλα τα παραπάνω; Ποιος ξέρει;
Τσίμπησα λιγάκι σήμερα. Ε, κάτι κεμπάπ, λίγο παστουρμά, πατάτες με σουτζούκι και αυγά, ένα - δυο γαλακτομπούρεκα, ένα καταϊφι, μερικές χού...
