Κατεύθυνση

 

Ο κόσμος πηγαίνει μπροστά. Δεν έχει και πού άλλου να πάει. Πάντα μπροστά πήγαινε και πάντα μπροστά θα πηγαίνει. Ακόμα κι αν μας φαίνεται ότι πηγαίνει πίσω. Όλη η σύγχυση προκαλείται από τη λανθασμένη εντύπωση ότι το μπροστά σημαίνει και σωστά ή καλά. Όταν οι Γερμανοί επέλεξαν τους Ναζί πήγαν μπροστά. Το ίδιο και οι Ρώσοι όταν επέλεξαν τους Κομμουνιστές. Ή οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Άγγλοι έκαναν τις ανάλογες επιλογές τους. Ανεξαρτήτως αν αυτές οι επιλογές ήταν "καλές" ή "κακές" ήταν κίνηση προς τα εμπρός. Το ίδιο συνέβη με τις  Σταυροφορίες, τις επιδρομές των Μογγόλων, την εξάπλωση των Αράβων, των Τούρκων, τη Μεταρρύθμιση, την  Αναγέννηση, τον Διαφωτισμός, την Ιερά Εξέταση. Δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα ή τα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Όλες αυτές οι ιστορικές περίοδοι, όλα αυτά τα φαινόμενα ήταν κίνηση προς τα εμπρός. 

Το "μπροστά" δεν σημαίνει πάντα "σωστά". Αυτό είναι λάθος να το πιστεύουμε. Γιατί όταν τελικά αυτό το "μπροστά" θα μας οδηγήσει σε ανεπιθύμητους προορισμούς θα προσπαθήσουμε να το "διορθώσουμε" γυρνώντας πίσω. Αλλά ούτε πίσω μπορούμε να γυρίσουμε, ούτε και να φέρουμε κρίσιμα στοιχεία και συνθήκες του παρελθόντος και να τα κάνουμε κυρίαρχα στο μέλλον. Αυτό θα δημιουργήσει φρανκενσταϊνικές καταστάσεις. Εξάλλου ούτε το "πίσω" είναι σωστό όταν το "μπροστά" μας οδηγεί σε άσχημες καταστάσεις. 

Μπορεί κάποια στοιχεία του αύριο να μοιάζουν με εκείνα του χθες αλλά και πάλι η κίνησή μας δεν μπορεί παρά να πηγαίνει προς τα εμπρός. Δεν υπάρχει άλλη κατεύθυνση που να μπορούμε να πάρουμε. Και αυτό δεν αφορά μόνο τη "μεγάλη" κίνηση του ανθρώπινου είδους, αφορά και την προσωπική ζωή του καθενός. 

Δεν θα γυρίσουμε στο χθες επειδή το σήμερα είναι άσχημο και το αύριο φαντάζει αβέβαιο. Θα προχωρήσουμε στο αύριο και την αβεβαιότητα αναζητώντας καινούριους τρόπους ώστε να επιβιώσουμε, να ζήσουμε και να αναπτυχθούμε μέσα στις συνθήκες που θα βρεθούμε. Ανεξάρτητα ποιες θα είναι αυτές. Από το χθες μόνο διδάγματα μπορούμε να αντλήσουμε. Τίποτα άλλο. 

Πέθανε ο Τζέσι Τζάκσον, εμβληματική μορφή των πολιτικών δικαιωμάτων, σε ηλικία 84 ετών

 

https://eu.usatoday.com/story/news/nation/2026/02/17/jesse-jackson-civil-rights-icon-dies/8245106002/

Ο αιδεσιμότατος Τζέσι Τζάκσον, ένας κορυφαίος υπερασπιστής των πολιτικών δικαιωμάτων που αγωνίστηκε στο πλευρό του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ, διαπραγματεύτηκε την απελευθέρωση ομήρων παγκοσμίως και εξέθεσε εταιρείες για την έλλειψη πολυμορφίας και την αποτυχία τους να στηρίξουν τα δικαιώματα ψήφου, έφυγε από τη ζωή.

Ο Τζάκσον είχε τιμηθεί με το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, υπήρξε υποψήφιος των Δημοκρατικών για την προεδρία και ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Μαύρους ακτιβιστές στον κόσμο. Ήταν 84 ετών και έπασχε από προϊούσα υπερπυρηνική παράλυση, μια σπάνια ασθένεια που προκαλεί φθορά παρόμοια με τη νόσο Πάρκινσον, αλλά με ταχύτερο ρυθμό.

«Με βαθιά θλίψη ανακοινώνουμε τον θάνατο του ηγέτη των πολιτικών δικαιωμάτων και ιδρυτή του συνασπισμού Rainbow PUSH, του αξιότιμου αιδεσιμότατου Τζέσι Λούις Τζάκσον του πρεσβύτερου», ανέφερε δήλωση της οργάνωσης. «Πέθανε ειρηνικά το πρωί της Τρίτης, περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του».

Μια ζωή αφιερωμένη στον αγώνα

Παρά την ασθένεια που είχε εξασθενήσει τη φωνή και το βάδισμά του, ο Τζάκσον συνέχισε να μάχεται για τα πολιτικά δικαιώματα και συνελήφθη δύο φορές το 2021 λόγω της αντίθεσής του στον κανόνα του "filibuster" στη Γερουσία. Την ίδια χρονιά, ο ίδιος και η σύζυγός του, Ζακλίν, νοσηλεύτηκαν με επιπλοκές της COVID-19 σε νοσοκομείο του Σικάγο.

«Η μακροζωία του είναι μέρος της ιστορίας», δήλωσε ο Ρασάντ Ρόμπινσον, πρώην πρόεδρος της οργάνωσης Color of Change. «Πρόκειται για κάποιον που είχε τόσες ευκαιρίες να κάνει κάτι άλλο, κι όμως αυτό επέλεξε να κάνει με τη ζωή του».

Αντιδράσεις και Πολιτική Παρακαταθήκη

Ο θάνατος του Τζάκσον έρχεται εν μέσω έξαρσης του λευκού εθνικισμού και ζητημάτων πρόσβασης στα εκλογικά δικαιώματα, ακολουθώντας την απώλεια άλλων εμβληματικών μορφών, όπως ο πρώην βουλευτής Τζον Λιούις το 2020.

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι συνεργαζόταν με τον Τζάκσον για δεκαετίες, παρέχοντας γραφεία για τον συνασπισμό του. Ο Τζάκσον είχε δηλώσει προηγουμένως ότι οι δρόμοι τους με τον Τραμπ χώρισαν λόγω της υπόθεσης των "Central Park Five" — της ομάδας των Ισπανόφωνων και Μαύρων εφήβων που καταδικάστηκαν αλλά τελικά αθωώθηκαν για τη σεξουαλική επίθεση σε μια γυναίκα στο Σέντραλ Παρκ το 1989. Ο Τραμπ είχε δημοσιεύσει τότε διαφημίσεις σε εφημερίδες ζητώντας την εκτέλεσή τους.

«Ο Τζέσι ήταν μια δύναμη της φύσης όσο λίγοι άλλοι πριν από αυτόν», έγραψε ο Τραμπ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Αγαπούσε πολύ την οικογένειά του και σε αυτούς στέλνω τα βαθύτατα συλλυπητήριά μου. Ο Τζέσι θα λείψει!»

Η διαδρομή προς την κορυφή

Γεννημένος στο Γκρίνβιλ της Νότιας Καρολίνας, η άνοδος του Τζάκσον ξεκίνησε το 1960, όταν σε ηλικία 18 ετών συνελήφθη μαζί με άλλους επτά επειδή διαμαρτυρήθηκαν κατά του φυλετικού διαχωρισμού στη δημόσια βιβλιοθήκη της πόλης τους. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον αναπτυσσόμενο αγώνα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και βρισκόταν σε απόσταση λίγων μέτρων όταν ο Κινγκ δολοφονήθηκε το 1968.

Ο Τζάκσον ίδρυσε τον συνασπισμό Rainbow/PUSH και έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία με τους Δημοκρατικούς το 1984 και το 1988, κινητοποιώντας και εγγράφοντας στους εκλογικούς καταλόγους εκατομμύρια Μαύρους ψηφοφόρους.

Διεθνής Διπλωματία και Ακτιβισμός

Πέρα από την εγχώρια πολιτική, ο Τζάκσον σημείωσε σημαντικές επιτυχίες στη διεθνή σκηνή:

1983: Διαπραγματεύτηκε στη Συρία την απελευθέρωση Αμερικανού πιλότου.

1984: Εξασφάλισε την απελευθέρωση 22 Αμερικανών και 26 πολιτικών κρατουμένων από την Κούβα μετά από συνάντηση με τον Φιντέλ Κάστρο.

1990: Διαπραγματεύτηκε την απελευθέρωση εκατοντάδων ανθρώπων που ο Σαντάμ Χουσεΐν απειλούσε να χρησιμοποιήσει ως «ανθρώπινες ασπίδες».

1999: Πέτυχε την απελευθέρωση τριών Αμερικανών αιχμαλώτων πολέμου κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο.

«Δεν θα υπήρχε Μπαράκ Ομπάμα χωρίς τον Τζέσι Τζάκσον»

Πολλοί αναλυτές τονίζουν ότι ο Τζάκσον άνοιξε τον δρόμο για τις επόμενες γενιές. Ο Ρασάντ Ρόμπινσον σημείωσε: «Δεν θα υπήρχε Μπαράκ Ομπάμα αν δεν υπήρχε ο Τζέσι Τζάκσον. Και δεν θα υπήρχε ούτε Μπιλ Κλίντον».

Το 2000, ο Κλίντον του απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, δηλώνοντας: «Είναι δύσκολο να φανταστούμε πώς θα είχαμε φτάσει ως εδώ χωρίς τη δημιουργική δύναμη, την οξεία διάνοια και την αδυσώπητη πάθος του Τζέσι Λούις Τζάκσον».

Ο Τζάκσον αφήνει πίσω του τη σύζυγό του, Ζακλίν, με την οποία ήταν παντρεμένος 63 χρόνια, και έξι παιδιά.

Black Sabbath - Children of the Sea

 

Παραβολή

 

Είμαι παπάς σε μια ενορία σε ένα χωριό. Γίνεται ένας φόνος. Οι συγγενείς του θύματος κατηγορούν τον πρόεδρο του χωριού ως ηθικό -τουλάχιστον- αυτουργό και το συμβούλιο της κοινότητας ως υπευθύνους για τη συγκάλυψη του φόνου, για απόκρυψη στοιχείων κλπ. Μπορεί να συμφωνώ ή να διαφωνώ μαζί τους. Είναι τουλάχιστον απρέπεια, στο μνημόσυνο του θύματος να καλέσω τον ταμία(ή κάποιο άλλο μέλος) του συμβουλίου ή έστω να του επιτρέψω να παραστεί στο μνημόσυνο. Και να βγάλω και φωτογραφίες και να τις δημοσιεύσω, πως ήρθε το τάδε μέλος του συμβουλίου στο μνημόσυνο του θύματος. Οι πενθούντες, ακόμα και παλαβομάρες να λένε, αξίζουν σεβασμό...

Κάποιοι μου είπαν κάποτε για ένα θέμα, "πάτερ γιατί δε μιλάει η Εκκλησία;" εννοώντας τους κληρικούς. Η απάντησή μου παραμένει: "Το 90% από εμάς καλύτερα να μη μιλάει. Ζημιά κάνουμε όταν το ανοίγουμε. "

Υγ1. Πάνω που χάρηκα με το κάζο του βάζελου στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο, ξανασυγχίστηκα....

Υγ2. Είδατε καλός που είμαι με τις παραβολές;;;

Rory Gallagher - A Million Miles Away

 

Κυριακή της Απόκρεω

 

H ευαγγελική περικοπή της Κυριακής της Απόκρεω αφορά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου και την Τελική Κρίση. 

Και μας δίνεται ανάγλυφα το κριτήριο. Αν σταθήκαμε δίπλα στους αδύναμους, στους περιθωριακούς, στους ασθενείς αλλά και στους αντιπαθείς ακόμα. Αν τελικά αγαπήσαμε τους ανθρώπους ως παιδιά του Πατέρα μας, ως αδέρφια μας. 

Κι όταν μιλάμε για αγάπη δεν εννοούμε ούτε την άχρωμη και άγευστη εποχική φιλανθρωπία, δεν μιλάμε για θεωρητικές ακροβασίες και πολιτικάντικες αερολογίες. Μιλάμε για έμπρακτη συμπαράσταση, για αγώνα δίπλα τους, για πραγματική ενασχόληση με τις αιτίες που τους οδήγησαν στην κατάσταση που βρίσκονται. Αν εγώ εκφράζω τη συμπάθεια και την αγανάκτησή μου για τους φτωχούς πχ αλλά δεν κάνω απολύτως τίποτα για να αλλάξουν όλες αυτές οι συνθήκες που τους οδηγούν στην κατάσταση αυτή, τότε τι σόι αγάπη είναι τούτη;

Συνηθίζουμε αυτές τις ημέρες να μιλάμε για τον καρνάβαλο, για τους μασκαράδες και όλα αυτά τα έθιμα και να τα κατακεραυνώνουμε από θέση αρετής και πίστεως. Αλλά αλήθεια, αυτές οι μάσκες, οι αποκριάτικες είναι χειρότερες από τις δικές μας; Γιατί τι ντύνονται συνήθως οι άνθρωποι -οι κοσμικοί όπως τους αποκαλούμε- αυτή την εποχή. Μουτσούνες ζώων, κλόουν και διάφορα άλλα. Πράγματα που δείχνουν είτε μια κωμική διάθεση είτε κάποιο παράξενο ανεκπλήρωτο όνειρο. Τελικά τι ζημιά κάνει αυτό; 

Ίσως να κάνει κάποια. Αλλά όταν εμείς, όλο τον χρόνο φοράμε τη μάσκα του χριστιανού, του πιστού και στη πραγματικότητα είμαστε κλεισμένοι στο ατομικό και το στενό οικογενειακό μας συμφέρον, αυτή η μάσκα, αυτός ο καρνάβαλος δεν κάνει πολύ μεγαλύτερη ζημιά; Όταν εμείς αντί για το αλάτι του κόσμου δεν είμαστε παρά υποκριτές, αυτάρεσκα περιχαρακωμένοι στην παράδοση, τα άμφια και τις τελετουργίες, πλήρως αδιάφοροι για τους συνανθρώπους μας, δεν προκαλούμε μεγαλύτερη καταστροφή; Δεν δείχνουμε στον κόσμο ότι δεν υπάρχει κάτι καλύτερο να αναζητήσει, ότι όλοι είμαστε μία από τα ίδια; 

Και ναι, ξέρω πως πολλοί τώρα θα θελήσουν να υποστηρίξουν τους χριστιανούς, να υποστηρίξουν την "ομάδα" στην οποία ανήκουν, όπως κάνουν οι οπαδοί των κομμάτων ή των αθλητικών συλλόγων. Αλλά αυτό είμαστε τελικά; Οπαδοί; Τυφλοί ακόλουθοι κάποιων συνηθειών; 

Ας τα αφήσουμε λοιπόν αυτά. Ο Χριστός δεν μας λέει τη σημερινή ιστορία για να μας τρομάξει. Μας τη λέει για να μας ξυπνήσει. Να μας ξυπνήσει από αυτόν τον λήθαργο που περιγράφηκε παραπάνω. Τον λήθαργο της αυταρέσκειας. 

Και πάμε στην ουσία του πράγματος. Έρχεται σήμερα ο Χριστός και μας ρωτά: Αγαπήσατε; Εδώ πια δε χωρούν ούτε ψέματα ούτε δικαιολογίες. Μόνο μια απλή απάντηση που θα κρίνει ποιοι είμαστε και που ανήκουμε. Λοιπόν; Με κάθε ειλικρίνεια. Μπορούμε να πούμε "ναι";

Αν μπορούμε, έχει καλώς. Ας φυλάξουμε αυτόν τον πολύτιμο λίθο.  Αν δεν μπορούμε, να μην απογοητευτούμε. Ακόμα και τη δωδεκάτη ώρα, υπάρχει χρόνος!

Eagles - Hotel California

 

Έρωτας και θάνατος

Είναι σχεδόν ποιητικό το γεγονός ότι το φετινό Ψυχοσάββατο συμπίπτει με τη μέρα που ο κόσμος γιορτάζει την ημέρα των ερωτευμένων, του Αγίου Βαλεντίνου.

Μικρή παρένθεση, ο Άγιος Βαλεντίνος γιορτάζεται και στην Ορθόδοξη Εκκλησία αλλά στις 6 Ιουλίου. 

Ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε και έναν καλύτερο και λιγότερο σκανδαλιστικό, για τους πιο παραδοσιακούς, παραλληλισμό με τη χθεσινή γιορτή των Αγίων Ακύλα και Πρισκίλλης. Εκείνο το ζευγάρι που βαπτίστηκε από τον Απόστολο Παύλο, τον φιλοξένησαν διακινδυνεύοντας τις ζωές τους, τον ακολούθησαν ως βοηθοί στις περιοδείες του και τελικά συνελήφθησαν και αποκεφαλίστηκαν εξαιτίας της πίστης τους. 

Αυτό που έχουμε λοιπόν αυτές τις ημέρες είναι μια σύνθεση, έναν εναγκαλισμό του κοσμικού έρωτα, του θείου έρωτα και του θανάτου. 

Κι ενώ ο κοσμικός έρωτας κρατά όσο ζούμε και παύει με τον θάνατο, ο θείος έρωτας είναι αυτός που κατανικά και τον θάνατο. Αλλά, αλήθεια, πιστεύει κανένας πως μπορούμε να φτάσουμε στον θείο έρωτα χωρίς πριν να έχουμε γνωρίσει τον κοσμικό; Γιατί τι άλλο είναι ο κοσμικός έρωτας από μια μικρή ψηλάφηση του θεϊκού; 

Κάποτε, πηγαίνοντας για λειτουργία στην εκκλησία που υπηρετούσα με το λεωφορείο, μπροστά μας ήταν ένα μηχανάκι όπου επέβαινε ένα νεαρό ζευγάρι. Ο νέος οδηγούσε και η κοπέλα που καθόταν πίσω είχε ανοίξει τα χέρια της σαν να πετάει. Αυτή η σκηνή, αυτή η στιγμή εκτός του ότι ομοιάζει πολύ με τον θείο έρωτα, όσο μπορεί να μοιάσει ο ανθρώπινος, ο χοϊκός, είναι και μια στιγμή στην οποία ο θάνατος δεν υπάρχει. Εκμηδενίζεται. 

Σε αυτή τη στιγμή η αγάπη, η ζεστασιά, η τρυφερότητα, η εμπιστοσύνη είχαν φτάσει στο απόγειό τους.

Και μια τέτοια στιγμή, ανάλογες έχουμε ζήσει όλοι μας, ανεξαρτήτως αν εκείνος ο έρωτας βρήκε απάντηση ή όχι, είναι που θα πρέπει να μας δώσει μια ιδέα για την πίστη μας. Για τη σχέση μας με τον Χριστό. 

Σήμερα ήρθαμε να τελέσουμε τρισάγια για τους αγαπημένους μας που έχουν κοιμηθεί. όμως με ποιο πνεύμα ερχόμαστε. Με εκείνο του ερωτευμένου, που τα αφήνει όλα με εμπιστοσύνη στα χέρια του Εραστή, ή με ένα ξερό πνεύμα θλίψης και απογοήτευσης για τους δικούς μας που πέθαναν; Τελικά τελούμε τρισάγιο για εκείνους που έχουν κοιμηθεί και θα τους ξανασυναντήσουμε στην αγκαλιά του Κυρίου μας ή για εκείνους που είναι νεκροί και δεν θα τους δούμε ξανά ποτέ;

Η απάντηση που θα δώσουμε, σχεδόν αυτόματα είναι η πρώτη. Όμως την πιστεύουμε ή απλά διδαχτήκαμε να τη δίνουμε; Εδώ είναι που ο έρωτας ξεκαθαρίζει τα πράγματα.

Γιατί ο έρωτας ούτε φοβάται, ούτε απελπίζεται, ούτε αμφιβάλλει. Ο έρωτας αφιερώνεται και γνωρίζει. Και είναι αυτός, ο θείος, ο μανικός έρωτας που νικά τον θάνατο και διαλύει το βασίλειο του. Είναι εκείνος ο έρωτας που ο Χριστός έχει για τους ανθρώπους. 

Lynyrd Skynyrd - Tuesday's Gone

 

Αντίχριστος

 

Η υπόθεση Επστάιν, την οποία δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω (δεν είναι ένα απλό σκάνδαλο αλλά και με βάση τα λίγα που έχουν βγει ούτε η λέξη "έγκλημα" ή "εγκλήματα" τη περιγράφει ούτε στο ελάχιστο επαρκώς), δίνει μια ανάγλυφη εικόνα του κόσμου μας. 

Ισχυροί άνθρωποι, κάθε ιδεολογίας και πολιτικού προσανατολισμού είναι εμπλεκόμενοι. Όπως είναι εμπλεκόμενοι ακαδημαϊκοί, καλλιτέχνες, όλοι του υψηλότερου επιπέδου, επιχειρηματίες κλπ. Όλη η αφρόκρεμα σχεδόν του δυτικού κόσμου. 

Νεαρά κορίτσια και αγόρια, θύματα σκληρής σεξουαλικής εκμετάλλευσης που συχνά κατέληγε σε δολοφονίες, απόπειρες ευγονικής ώστε να δημιουργηθεί μια υπερ-φυλή, παιχνίδια με κράτη ολόκληρα και επομένως με τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων χωρίς ίχνος ενδιαφέροντος για τη καταστροφή που φέρνουν. 

Όλη η υπόθεση είναι μια απόδειξη αυτού που λίγο πολύ γνωρίζαμε. Ότι αυτοί οι τύποι, αυτοί που και εμείς θαυμάζουμε, δεν μας βλέπουν σαν κάτι παραπάνω από ένα κοπάδι πρόβατα ή βοοειδή ή ένα κοτέτσι, από το οποίο μπορούν να διαλέγουν τα ζώα που θα αρμέξουν, που θα κουρέψουν ή που θα σφάξουν για να το φάνε.

Θυμάμαι πως είχα διαβάσει ένα βιβλίο του μακαριστού μητροπολίτη Πρεβέζης Μελετίου, το οποίο είχε ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών των παραδοσιακών πιστών, όπου έγραφε πως ο Αντίχριστος δεν είναι ένα πρόσωπο αλλά ένα σύστημα. Και τώρα το βλέπουμε να ξεδιπλώνεται μπροστά μας. 

Και πολύ αμφιβάλλω ότι αυτό το πράγμα, θα διαλυθεί πραγματικά από την όποια δικαιοσύνη. Ακόμα και από μια πολύ ισχυρή δικαιοσύνη όπως αυτή των ΗΠΑ. Ελπίζω τουλάχιστον, να δεχτεί όσο το δυνατόν πιο ισχυρό πλήγμα.

Led Zeppelin - Stairway to Heaven

 

Η ασφυξία της Κούβας

 

https://edromos.gr/apo-ton-apokleismo-stin-asfyxia/

Η διοίκηση Τραμπ επιχειρεί την πλήρη ασφυξία της Κούβας, ισχυριζόμενη ότι αποτελεί «μια ασυνήθιστη και εξαιρετική απειλή για τις ΗΠΑ» και απαγορεύοντας σε… τρίτες χώρες να πωλούν πετρέλαιο στο νησί!

Ο Κουβανός πρόεδρος Μιγκέλ Ντίαζ-Κανέλ θύμισε ότι η Κούβα δεν απειλεί τις ΗΠΑ, αντίθετα, διαχρονικά απειλείται από αυτές – και ταυτόχρονα δήλωσε έτοιμος για διάλογο «σε ισότιμη βάση». Ο Λευκός Οίκος απέρριψε την πρόταση, προσθέτοντας ότι «η καταρρέουσα κουβανική κυβέρνηση θα πρέπει να μιλά πιο συνετά όταν απευθύνεται στον πρόεδρο των ΗΠΑ»!

Η Μαρία Σαλαζάρ, εκπρόσωπος της κουβανικής μαφίας του Μαϊάμι στο Κογκρέσο, ήταν πιο σαφής: «Είναι όντως στενάχωρο να σκέφτεσαι μια μητέρα που πεινά, ή ένα παιδί που χρειάζεται ιατρική βοήθεια… Το δίλημμα είναι, να ανακουφίσουμε τον βραχυπρόθεσμο πόνο, ή να απελευθερώσουμε την Κούβα μια για πάντα;». Εννοεί να τη γυρίσουν στην εποχή που ήταν ένα απέραντο σύμπλεγμα καζίνων και οίκων ανοχής, με το 80% της οικονομίας να ανήκει σε βορειοαμερικανικές εταιρίες…

Στη φωτογραφία, η καθιερωμένη ετήσια λαμπαδηφορία στην Αβάνα προς τιμήν του ήρωα της ανεξαρτησίας Χοσέ Μαρτί φέτος μετατράπηκε σε μαζική και ζωηρή διαδήλωση κατά των ΗΠΑ.

Camel - Captured

 

Αγίου Χαραλάμπους

 

Ο Άγιος Χαράλαμπος, ο ιερομάρτυρας, ήταν 113 ετών όταν συνελήφθη, βασανίστηκε και τελικά θανατώθηκε από τον ειδωλολάτρη έπαρχο της Μαγνησίας της Μικράς Ασίας. 

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε -και δίνουμε τελικά αρνητική απάντηση- αν μπορεί ένας άνθρωπος μόνος του να αλλάξει τον κόσμο. Ο ισχυρός αξιωματούχος που συνέλαβε και εκτέλεσε τον Άγιο Χαράλαμπο μας απαντά. Ναι, μπορεί. Δε χρειάζεται ούτε την ορμή των νιάτων, ούτε χιλιάδες ακολούθους ούτε πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας. 

Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν 113 ετών. Και όμως ο έπαρχος θεώρησε πως έπρεπε να τον συλλάβει και να τον θανατώσει αντί να περιμένει τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του. Γιατί πόσος καιρός έμενε ακόμα στον Άγιο Χαράλαμπο; Ούτε αυτό όμως δεν άντεξε να περιμένει ο ειδωλολάτρης αξιωματούχος.

Ο Άγιος Χαράλαμπος όμως θεωρήθηκε μεγάλη απειλή. Με την σταθερότητα της πίστης του, με το παράδειγμά του, με τις λειτουργίες που τελούσε(μπροστά σε λίγους ανθρώπους), αποτελούσε κίνδυνο. Γιατί; Όχι επειδή θα άλλαζε τον κόσμο όλο ή θα γκρέμιζε την αυτοκρατορία. Θα άλλαζε αυτούς τους λίγους ανθρώπους που ήταν κοντά του. Θα άλλαζε ένα μικρό μόνο κομμάτι. 

Αλλά αυτή η μικρή, η ανεπαίσθητη αλλαγή θα έφερνε κι άλλες μικρές τέτοιες αλλαγές. Και σιγά σιγά το μικρό ρυάκι θα ενωνόταν με τα υπόλοιπα και θα σχημάτιζαν ένα ορμητικό ποτάμι που θα σάρωνε τα πάντα. 

Και τελικά αυτό έγινε τότε. Κι αυτό μπορεί να γίνει και σήμερα. Δεν θα αλλάξουμε τον κόσμο όλο. Δεν μπορούμε και δε χρειάζεται. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε ένα μικρό, ελάχιστο κομμάτι. Κι αυτό είναι αρκετό. 

Κι αφού το έκανε ένας ιερέας 113 ετών, προφανώς δε χρειάζεται ούτε κάποια ιδιαίτερη δύναμη ούτε τίποτα άλλο. Πίστη χρειάζεται και αγάπη. Όσο ένας μικρός κόκκος...Έχουμε ή μάλλον θέλουμε να έχουμε έστω τόσο;

Πραγματική φιλανθρωπία

 

"Ένας αληθινός χριστιανός πρέπει να συνεργάζεται με όλους εκείνους τους επαναστάτες που προσπαθούν να αλλάξουν τις παρούσες άδικες και καταπιεστικές κοινωνικές δομές [...] Ο χριστιανός, ως τέτοιος και αν θέλει να είναι τέτοιος πραγματικά και όχι μόνο στα λόγια, οφείλει να συμμετέχει ενεργά στις αλλαγές. Η παθητική πίστη δεν αρκεί για να πλησιάσει κανείς τον Θεό: είναι απαραίτητη και η φιλανθρωπία. Και η φιλανθρωπία σημαίνει, συγκεκριμένα, να ζεις το συναίσθημα της ανθρώπινης αδελφοσύνης. Αυτό το συναίσθημα εκδηλώνεται σήμερα στα επαναστατικά κινήματα των λαών, στην αναγκαιότητα να ενωθούν οι αδύναμες και καταπιεσμένες χώρες για να δώσουν τέλος στην εκμετάλλευση και, σε όλα αυτά, η θέση μας είναι ξεκάθαρα από αυτή τη πλευρά και όχι από την πλευρά των καταπιεστών. Γι' αυτό, μερικές φορές, λίγο στ' αστεία αλλά και αρκετά στα σοβαρά, γίνομαι αδιάλλακτος και λέω στους κοντινούς μου ανθρώπους: ο καθολικός που δεν είναι επαναστάτης και δεν είναι με τους επαναστάτες διαπράττει θανάσιμο αμάρτημα".

Padre Camilo, η σκέψη και η δράση του Καμίλο Τόρες - Χρύσα Τζιαφέτα - εκδ. Red 'n' Noir