Κυριακή της Τυρινής

 

Έχει επικρατήσει οι μέρες αυτές, αρχής γενομένης από το προηγούμενο Σάββατο, το Ψυχοσάββατο, να είναι αφιερωμένες στους κεκοιμημένους. 

Και η αλήθεια είναι ότι αυτές τις ημέρες αισθανόμαστε κάπως άβολα. Από τη μία είναι καλό και ωραίο να ερχόμαστε με αυτόν τον τρόπο κοντά στους κεκοιμημένους συγγενείς μας αλλά από την άλλη η σκέψη του θανάτου, είναι κάπως ενοχλητική, κάπως τρομακτική, έτσι δεν είναι; 

Ειδικά από τη στιγμή που ο θάνατος έρχεται κάποιες φορές απροσδόκητα, απροειδοποίητα. Δεν κρατά κάποια σειρά προτεραιότητας και δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την κοινωνική μας θέση, την οικονομική κατάσταση, τις οικογενειακές μας υποχρεώσεις ή τα σχέδιά μας. Πολλές φορές δεν λαμβάνει καν υπ' όψη του την υγεία μας. Απλά...έρχεται. 

Και αυτό θα ήταν ικανό να μας παραλύσει, να μας ισοπεδώσει, να μας καταστήσει αδιάφορους ακόμα. Και ίσως και να το κάνει σε μερικούς. Όταν γίνεται όμως αυτό δε χρειάζεται να φοβόμαστε πια τον θάνατο. Έχουμε μετατρέψει τη ζωή μας σε θάνατο. Όπως μετέτρεψαν τη ζωή τους σε θάνατο οι Εβραίοι που φώναζαν για τον Χριστό "άρον άρον, σταύρωσον Αυτόν". Όπως μετέτρεψαν τη ζωή τους σε θάνατο οι Φαρισαίοι. Όχι απλώς επειδή δεν τον δέχτηκαν ως αυτόν που ήταν, τον σαρκωμένο προαιώνιο Θεό, αλλά επειδή έστειλαν έναν αθώο, τον μόνο αθώο άνθρωπο στον θάνατο για το συμφέρον τους. Το στενό τους και μικρόψυχο συμφέρον. 

Φοβόμαστε τον θάνατο και είναι φυσιολογικό. Αυτό που είναι αφύσικο είναι που δε φοβόμαστε τη μετατροπή της ζωής μας σε θάνατο. Όταν σιωπούμε μπροστά στην αδικία και την εκμετάλλευση για να προστατεύσουμε τα δικά μας κεκτημένα. Όταν μαζεύουμε θησαυρούς στη γη και όχι στον ουρανό. Όταν προτιμούμε τα είδωλα του χρήματος, της εξουσίας και της καλοπέρασης έναντι του αληθινού Θεού. Όταν υποκρινόμαστε τους ευσεβείς διαλαλώντας με τον τρόπο μας την νηστεία μας, τη συμμετοχή μας στις ακολουθίες, την λειτουργική μας ζωή ενώ μέσα μας είμαστε πλήρως παγωμένοι και αδιάφοροι για τους ανθρώπους που δοκιμάζονται. Όταν δηλαδή, παριστάνουμε τους ζωντανούς ενώ είμαστε εντελώς μα εντελώς νεκροί. 

Οι μέρες αυτές, λίγο πριν ξεκινήσει η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, με όλες τις δυσκολίες της και την κούραση που φέρνει -γιατί ας μη κοροϊδευόμαστε είναι και δύσκολη και κουραστική αυτή η περίοδος ό,τι κι αν λέμε για τη χαρά της άσκησης- οι μέρες αυτές λοιπόν, είναι μέρες αφιερωμένες στην πραγματική ζωή. Είναι μέρες αφιερωμένες στην ουσία της ζωής. Στην πνευματικότητα η οποία δεν περιορίζεται σε προσευχές και γονυκλισίες μόνο αλλά απλώνεται και στον κόσμο. 

Και ξεκινώντας από τη Καθαρά Δευτέρα, σε αυτή την ουσία καλούμαστε να βουτήξουμε με τη βοήθεια της δύσκολης αλλά πολύ ωφέλιμης άσκησης της νηστείας. 

Αναγνώριση του βρικόλακα. Κυνηγοί, εκδορείς και γητευτές βρικολάκων

 

Ο βρικόλακας πιστεύεται ότι αναγνωρίζεται συνήθως, από τους σαββατογεννημένους που δεν βρικολάκιαζουν και τους αλαφροΐσκιωτους στις διάφορες μορφές που αναφέραμε.

Κατά κανόνα τους βλέπουν εργαζόμενους και σχεδόν πάντα να μπαλώνουν παπούτσια. Αντίθετα στη Χίο θεωρούν ότι και οι σαββατογεννημένοι βρικολάκιαζουν. Στη Γραλίτσα της Καρδίτσας πιστεύουν ότι αναγνωρίζονται από όλους. Κάποιοι μύθοι αναφέρουν πως για να ανακαλυφθεί τάφος του βρικόλακα πρέπει να βάλεις ένα παρθένο αγόρι ή κορίτσι γυμνό, καβάλα στα καπούλια ενός μαύρου παρθένου αλόγου δρομέα, που δεν έχει φορέσει σέλα ή χάμουρα. Το αφήνεις ελεύθερο μέσα στο νεκροταφείο. Το άλογο θα κωλώσει, όταν φθάσει στον τάφο του βρικόλακα.

Στα βασικά στοιχεία της λατρείας των Αναστεναρίων μεταξύ των ιδιοτήτων και δυνατοτήτων που έχουν ο αρχιαναστενάρης και οι αναστενάρηδες πιστεύεται ότι είναι η αναγνώριση και το κυνηγητό των βρικολάκων. Έτσι όπως γράφει ο Χουρμουζιάδης, «... τοποθετούντες τρία κέντρα ἀκάνθης εἰς τά χείλη ἐξέρχονται πανδημεί καί κυκλώνουν μίαν ἀγέλη. Νομίζοντες δέ ὅτι βλέπουν βρικόλακα τόν καταδιώκουν ἀκόμη καί ἐντός τοῦ νεκροταφείου ὅπου ἀνορύξαντες νεκρούς τούς κατέκαυσαν εἰς μεγάλας πυρᾶς...». Προσθέτει δε «ἡμεῖς δ’ αὐτοί παῖδες ὄντες εἴδομεν ἐν Μέτραις βρικόλακαν ἐν τοῖς τάφοις βρικόλακα διώκοντες...».

Μαρτυρία για κυνηγούς βρικολάκων σώζεται για τα χωριά της περιοχής Αλμωπίας, στην Έδεσσα.

Μια μοναδική περιγραφή έχουμε από την Ικαρία, όπου μαρτυρείται ότι υπήρχαν ορισμένοι άνθρωποι οι οποίοι έκοβαν με μαχαίρι σε φέτες τους βρικόλακες. Διασώζονται τα ονόματα δυο ατόμων που ασχολούνταν με αυτή την εργασία κατά το μεγάλο θανατικό του 1918. Ήταν ο Κουταλίδας και ο Τσελέκατος.

Στο χωριό Παγώνδνα στη Σάμο θεωρούσαν ότι το χώμα όπου έθαβαν τους νεκρούς στο νεκροταφείο τους, ήταν μολυσμένο γι’ αυτό και συχνά βρικολάκιαζαν οι νεκροί τους. Έτσι αποφάσισαν να αντιστρέψουν αυτό και για να εξοντώσουν τους βρικόλακες, έπρεπε να εξαγνίσουν το χώμα του νεκροταφείου εκτελώντας το θρόνιασμα, δηλαδή να πραγματοποιήσουν έναν μαγικό κύκλο γύρω από το νεκροταφείο, με τη βοήθεια ενός γητευτή. Με τη διαδικασία αυτή όμως εκλαμβάνουν το βρικολάκιασμα ως επιδημική ασθένεια με φορέα της το χώμα, στοιχείο που είναι γνωστό και από άλλες παραδόσεις.

Αναφέρει ο Πολίτης: «Στόν Παγώνδνα ἦσαν πολλοί βρικόλακες, καί οἱ χωριανοί γιά νά γλιτώσουν ἀπό τό κακό, ἐπροκάλεσαν ἕνα γητευτή καί τοῦ δωκαν ἀπό ἕνα ἄσπρο ὁ καθένας γιά νά θρονιάση τό νεκροταφεῖο. Ἐκεῖνος πῆρε τρία βοΐδια μονόκοιλα (πού ἦσαν γεννημένα τόν ἴδιο καιρό ἀπό μιά γελάδα) καί ἔφερε τρεῖς φοραῖς τό νεκροταφεῖο γύρω, λέγοντας κάτι λόγια μαγικά. Ἔτσι τό ἐθρόνιασε καί κανείς πλέον δεν ἐβρικολάκιασε. Καί ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλά καί πολλοί ἔρχονται ἀπό τήν ἀντικρινή στεριά καί παίρνουν χῶμα ἀπό τό νεκροταφεῖο τοῦ Παγώνδνα καί τό πηγαίνουν 'ς τά δικά τους τά νεκροταφεῖα γιά να μην βρικολάκιαζουν ὅσους χώνουν 'ς αὐτά, καί μερικοί βάνουν καί σέ σακκούλαις χῶμα καί τοῖς κρεμοῦν 'ς τοὺς τοίχους τῶν σπιτιῶν για νά ναι φυλαχτά».

Στέλιος Α. Μουζάκης - Ο Αφορισμός, οι Βρικόλακες και η αντιεμτώπισή τους - εκδ. Ηρόδοτος

Ozzy - Bark At The Moon

 

Ένας ρομαντικός...

 

Ακολουθεί κείμενο αυτοβιογραφικό:

Η αλήθεια είναι ότι αν είμαι κάτι, αν κάπως μπορεί να με χαρακτηρίσει κάποιος, είμαι ρομαντικός. Στην πραγματικότητα υπήρξα ρομαντικός πολύ πριν μάθω τι είναι ο ρομαντισμός. 

Τα πρώτα κινούμενα σχέδια που θυμάμαι να έχω δει είναι μια εκδοχή του Sleepy Hollow. To πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν στη δευτέρα δημοτικού το Frankenstein, δώρο από το φροντιστήριο αγγλικών επειδή βγήκα ο καλύτερος στην τάξη. Ήταν μια πολύ συνοπτική έκδοση. Οι Τρεις Σωματοφύλακες ήταν ένα αγαπημένο μου επίσης. Η Παναγία των Παρισίων, οι Άθλιοι, Μόμπυ Ντικ...Αυτά τα αναφέρω με (σχεδόν)τη σειρά που τα ανακάλυψα και τα περισσότερα τα έβλεπα σε κινούμενα σχέδια ή ταινίες παρά τα διάβαζα. 

Φυσικά τότε ούτε ήξερα ούτε μπορούσαν να ξέρω τι είναι ο ρομαντισμός. Κάποια στιγμή έμαθα την καρικατουρίστικη εκδοχή του "ρομαντικού" που εννοούσε τις αισθηματικές κακογραμμένες ιστορίες του κιλού. Λουλούδια και σοκολάτες κλπ. 

Πολύ αργότερα ήρθα σε επαφή συνειδητά με τους ρομαντικούς, Blake, Byron, Shelley, Beckford, Thoreau, Dickinson, Poe κλπ

Όλες μου οι κοινωνικές και πολιτικές αντιλήψεις, οι διαπροσωπικές σχέσεις αλλά και ο τρόπος που προσεγγίζω και την πίστη αλλά και την ιερωσύνη, πέρα από τις όποιες επιρροές έχω από τον τρόπο που μεγάλωσα(να πω την αλήθεια κράτησα μόνο τις επιρροές του παππού και της γιαγιάς μου, τις άλλες μάλλον τις κρατώ ως εξωτικά φρούτα και τις κοιτάζω ξανά όταν βαριέμαι και λέω "τι ανοησίες"), πηγάζουν από εκεί. Ούτε Μαρξ διάβασα ποτέ μου(εννοώ κανονικά, από την αρχή ως το τέλος,τον βαριέμαι) ούτε όλες αυτές οι αναλύσεις αριστερών και δεξιών επί των οικονομικών και των τραπεζικών συστημάτων μου προκαλούν κανένα ενδιαφέρον. Μάλλον ανία. Φανταστείτε τι μου προκαλούσε η λογιστική λοιπόν(δεν μπορούσα να την αφήσω απ' έξω). Τα πολιτικά κείμενα που διάβασα(κι εδώ ξεκίνησα με τον Thoreau στον οποίο οι ρομαντικές επιρροές είναι εμφανείς) τα διάβασα πολύ αργότερα. 

Ούτε τίποτα κοινωνικούς αναλυτές έπιασα ποτέ στα χέρια μου σοβαρά. 

Όσο για τις σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους... όποιος ξέρει λίγο από ρομαντισμό μπορεί να καταλάβει.

Η αδυναμία μου ήταν πάντα οι καταραμένοι ήρωες, αυτοί που πάντα κάτι ήθελαν αλλά ποτέ δεν μπορούσαν να το αποκτήσουν και το κυνηγούσαν συνεχώς. Είτε αυτό ήταν μια αιθέρια ονειρική σχεδόν ύπαρξη, ευτυχία ή...μία εκδικητική φάλαινα που τους είχε φάει το πόδι. Αυτού του είδους οι ιστορίες πάντα με συγκινούσαν...

Όλα αυτά κάπου μου βγήκαν σε καλό και κάπου σε κακό. Αν τα έβαζα στο ζύγι, θα έλεγα μάλλον σε κακό πιο πολύ. Αλλά κι αυτό ακόμα το λέω υπό το πρίσμα ενός ρομαντικού. Μάλιστα ενός γοτθικού ρομαντικού. Οπότε δε ξέρω κι αν είναι αλήθεια τελικά αυτό.

Μερικές φορές με ρωτάνε αν φοβάμαι μήπως αυτά που γράφω ενοχλήσουν κάποιον που δεν πρέπει. Ε, λοιπόν, νομίζω ότι μόλις απάντησα παραθέτοντας τα παραπάνω...

Όταν με ρωτάνε τι είμαι λοιπόν δεν μπορώ να απαντήσω ούτε αριστερός, σίγουρα όχι δεξιός, δυστυχώς δεν είμαι αρκετά καλός για Χριστιανός και απέχω πολύ από το να είμαι μοντέρνος, μεταμοντέρνος, ορθολογιστής(ευτυχώς) ή τεχνοκράτης. Είμαι αυτό που ήμουν πάντα είτε το ήξερα είτε όχι. Ένας ρομαντικός περιπλανώμενος...

Eagles - Desperado

 

Νύχτες του Φλεβάρη

 

Η νύχτα αυτή την εποχή είναι πιο σκοτεινή από τον υπόλοιπο χρόνο. Δεν ξέρω αν το έχει παρατηρήσει κανείς. Τα φώτα στις κολώνες, στις βιτρίνες των μαγαζιών, ακόμα και στα φανάρια κυκλοφορίας των δρόμων φαίνονται πιο αδύναμα, πιο θαμπά. 

Κάπως έτσι είναι και τα πράγματα γενικότερα αυτό τον καιρό. Το δίκιο του ισχυρού πιο χυδαίο από ποτέ. Αυτοί που φέρουν το όνομα των ακολούθων Εκείνου που ήταν αγάπη, δεν έχουν αρθρώσει μισή λέξη παρηγοριάς, μια κουβέντα ποιμαντική για ένα δικό τους παιδί που -ποιος ξέρει; - ξέπεσε, έπεσε θύμα σκευωρίας; Αν είναι το πρώτο πού είναι η ποιμαντική που θα τον οδηγήσει στη μετάνοια; Αν ισχύει το δεύτερο μια κουβέντα συμπαράστασης δεν είναι απαραίτητη;

Όπως και να έχει αυτή η αδιαφορία, η εγκατάλειψη, η παγερή αντιμετώπιση είναι αβάστακτη. Και απαράδεκτη. 

Αλλά από Δευτέρα αρχίζει η Σαρακοστή. Δε θα ξεχάσουμε να πούμε πόσο σημαντική είναι η νηστεία και πόσο χαρούμενοι θα πρέπει να ριχτούμε στον στίβο των αγώνων και άλλες πνευματικές κενολογίες, πνιγμένες στις παραδόσεις και την ευλάβειά μας, με τις οποίες φτιασιδώνουμε την πλήρη μας εκκοσμίκευση. 

Ας βουλιάξουν όλα στο βούρκο που μας περιβάλλει. Αρκεί να διατηρήσουμε καθαρές τις προσόψεις μας...στον τάφο μέσα το σκουλήκι μας περιμένει θριαμβευτικά. 

AC/DC - Dirty Deeds Done Dirt Cheap

 

Αγία Φιλοθέη

Η Αγία Φιλοθέη γεννήθηκε το 1522 στην Αθήνα. Την εποχή που η Τουρκοκρατία ήταν στην πιο δυναμική και βάρβαρη μορφή της. Είχε παντρευτεί νωρίς, 14 χρονών έναν πλούσιο Αθηναίο. Όταν πέθαναν οι γονείς και ο άντρας της, αυτή πραγματοποίησε το όνειρό της και μόνασε. 

Όμως μόνο τυπική μοναχή δεν ήταν. Αιώνες πριν την γερόντισσα Γαβριηλία και την Μαρία Σκομπτσόβα, τις οσίες αυτές, η αγία Φιλοθέη είχε ήδη θέσει τα πρότυπα. Ίδρυσε μοναστήρι που έφτασε να έχει διακόσιες μοναχές, βοήθησε πολλές χριστιανές να μην καταλήξουν σε οθωμανικά χαρέμια, φρόντιζε απόρους, ορφανά, φέροντες και ασθενείς. 

Κατόρθωσε με την περιουσία που είχε και έστησε ένα, τρομακτικό για την εποχή, δίκτυο ιδρυμάτων και σχολείων για να βοηθά όσους είχαν ανάγκη. Η ίδια αξιώθηκε με το θαυματουργικό χάρισμα, χαρακτηριστική η θεραπεία ενός δαιμονισμένου νεαρού με την προσευχή της. Η δε φήμη της έφτανε και πέρα από τα σύνορα της Αθήνας αλλά και της οθωμανικής αυτοκρατορίας όπως φαίνεται από ανταλλαγή επιστολών με την Γερουσία της Βενετίας η οποία σώζεται.

Και όλα αυτά με τη συνεχή απειλή των Τούρκων να κρέμεται πάνω από το κεφάλι της. Απειλή που τελικά πραγματοποιήθηκε, αφού η οσία μαρτύρησε στα χέρια των Τούρκων. 

Συζητάμε κάποιες φορές ποια είναι η θέση της γυναίκας στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Και ανταλλάσσουμε επιχειρήματα επί επιχειρημάτων, τα οποία δεν είναι παρά φιλοσοφίες και λόγια του αέρα. Η αγία Φιλοθέη απαντά και σε αυτό το ερώτημα αλλά και στο ερώτημα περί της θέσης του χριστιανού στην κοινωνία γενικά. 

Η θέση είναι μία: εκεί μπροστά. Δίπλα στους φτωχούς, στους πεινασμένους, στους διωκόμενους, στους ασθενείς. Ούτε παραδόσεις ούτε τυπικά ούτε πρωτόκολλα  μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δικαιολογίες για την απροθυμία και την διστακτικότητά μας να αναλάβουμε δράση. Δεν τηρούσε το τυπικό η αγία; Δεν γνώριζε το πρωτόκολλο; Αν η δράση και οι πράξεις μιας αγίας δεν αποτελούν παράδοση, τότε τι αποτελεί παράδοση;

Η Αγία Φιλοθέη δεν είναι μόνο ένα παράδειγμα και μια απάντηση για τη θέση της γυναίκας. Είναι και μια απάντηση για τις ευθύνες των χριστιανών στον κόσμο. Δεν είναι μόνο ένα παράδειγμα για όλους μας. Είναι και σημείο κρίσης...

Λόγια του Αιδ. Jesse Jackson

 

«Κανένας δεν πρέπει να διαπραγματεύεται τα όνειρά του. Τα όνειρα πρέπει να είναι ελεύθερα να πετούν ψηλά. Καμία κυβέρνηση, κανένα νομοθετικό σώμα, δεν έχει το δικαίωμα να περιορίζει τα όνειρά σας.»

«Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να δελεαστεί από το χρήμα ούτε να εκφοβιστεί από την απειλή της φυλακής ή του θανάτου, κατέχει δύο από τα ισχυρότερα όπλα που μπορεί να διαθέτει κανείς.»

«Η ηγεσία δεν μπορεί απλώς να συμβιβάζεται για να τα πηγαίνει καλά με όλους. Η ηγεσία πρέπει να ανταποκρίνεται στην ηθική πρόκληση της εποχής.»

«Αν δεν γνωρίζεις τι επιφυλάσσει το αύριο, πρέπει να γνωρίζεις Ποιος κρατά το αύριο στα χέρια του!»

«Στο τέλος της ημέρας, πρέπει να προχωράμε μπροστά με ελπίδα και όχι προς τα πίσω με φόβο και διχασμό.»

«Αν μείνεις πίσω, τρέξε πιο γρήγορα. Μην τα παρατάς ποτέ, μην παραδίνεσαι ποτέ και ορθώσου ενάντια στις πιθανότητες.»

«Τόσο τα δάκρυα όσο και ο ιδρώτας είναι αλμυρά, αλλά αποδίδουν διαφορετικό αποτέλεσμα. Τα δάκρυα θα σου αποφέρουν συμπόνια· ο ιδρώτας θα σου αποφέρει την αλλαγή.»

«Αφαιρέσαμε την οροφή πάνω από τα όνειρά μας. Δεν υπάρχουν πια ανέφικτα όνειρα.»

«Ο χρόνος είναι ουδέτερος και δεν αλλάζει τα πράγματα. Με θάρρος και πρωτοβουλία, οι ηγέτες είναι αυτοί που αλλάζουν τα πράγματα.»

«Ένας άνθρωπος πρέπει να είναι πρόθυμος να πεθάνει για τη δικαιοσύνη. Ο θάνατος είναι μια αναπόφευκτη πραγματικότητα και οι άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά, αλλά οι καλές πράξεις ζουν για πάντα.»

Wishbone Ash - Warrior

 

Κατεύθυνση

 

Ο κόσμος πηγαίνει μπροστά. Δεν έχει και πού άλλου να πάει. Πάντα μπροστά πήγαινε και πάντα μπροστά θα πηγαίνει. Ακόμα κι αν μας φαίνεται ότι πηγαίνει πίσω. Όλη η σύγχυση προκαλείται από τη λανθασμένη εντύπωση ότι το μπροστά σημαίνει και σωστά ή καλά. Όταν οι Γερμανοί επέλεξαν τους Ναζί πήγαν μπροστά. Το ίδιο και οι Ρώσοι όταν επέλεξαν τους Κομμουνιστές. Ή οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Άγγλοι έκαναν τις ανάλογες επιλογές τους. Ανεξαρτήτως αν αυτές οι επιλογές ήταν "καλές" ή "κακές" ήταν κίνηση προς τα εμπρός. Το ίδιο συνέβη με τις  Σταυροφορίες, τις επιδρομές των Μογγόλων, την εξάπλωση των Αράβων, των Τούρκων, τη Μεταρρύθμιση, την  Αναγέννηση, τον Διαφωτισμός, την Ιερά Εξέταση. Δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα ή τα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Όλες αυτές οι ιστορικές περίοδοι, όλα αυτά τα φαινόμενα ήταν κίνηση προς τα εμπρός. 

Το "μπροστά" δεν σημαίνει πάντα "σωστά". Αυτό είναι λάθος να το πιστεύουμε. Γιατί όταν τελικά αυτό το "μπροστά" θα μας οδηγήσει σε ανεπιθύμητους προορισμούς θα προσπαθήσουμε να το "διορθώσουμε" γυρνώντας πίσω. Αλλά ούτε πίσω μπορούμε να γυρίσουμε, ούτε και να φέρουμε κρίσιμα στοιχεία και συνθήκες του παρελθόντος και να τα κάνουμε κυρίαρχα στο μέλλον. Αυτό θα δημιουργήσει φρανκενσταϊνικές καταστάσεις. Εξάλλου ούτε το "πίσω" είναι σωστό όταν το "μπροστά" μας οδηγεί σε άσχημες καταστάσεις. 

Μπορεί κάποια στοιχεία του αύριο να μοιάζουν με εκείνα του χθες αλλά και πάλι η κίνησή μας δεν μπορεί παρά να πηγαίνει προς τα εμπρός. Δεν υπάρχει άλλη κατεύθυνση που να μπορούμε να πάρουμε. Και αυτό δεν αφορά μόνο τη "μεγάλη" κίνηση του ανθρώπινου είδους, αφορά και την προσωπική ζωή του καθενός. 

Δεν θα γυρίσουμε στο χθες επειδή το σήμερα είναι άσχημο και το αύριο φαντάζει αβέβαιο. Θα προχωρήσουμε στο αύριο και την αβεβαιότητα αναζητώντας καινούριους τρόπους ώστε να επιβιώσουμε, να ζήσουμε και να αναπτυχθούμε μέσα στις συνθήκες που θα βρεθούμε. Ανεξάρτητα ποιες θα είναι αυτές. Από το χθες μόνο διδάγματα μπορούμε να αντλήσουμε. Τίποτα άλλο. 

Πέθανε ο Τζέσι Τζάκσον, εμβληματική μορφή των πολιτικών δικαιωμάτων, σε ηλικία 84 ετών

 

https://eu.usatoday.com/story/news/nation/2026/02/17/jesse-jackson-civil-rights-icon-dies/8245106002/

Ο αιδεσιμότατος Τζέσι Τζάκσον, ένας κορυφαίος υπερασπιστής των πολιτικών δικαιωμάτων που αγωνίστηκε στο πλευρό του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ, διαπραγματεύτηκε την απελευθέρωση ομήρων παγκοσμίως και εξέθεσε εταιρείες για την έλλειψη πολυμορφίας και την αποτυχία τους να στηρίξουν τα δικαιώματα ψήφου, έφυγε από τη ζωή.

Ο Τζάκσον είχε τιμηθεί με το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, υπήρξε υποψήφιος των Δημοκρατικών για την προεδρία και ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Μαύρους ακτιβιστές στον κόσμο. Ήταν 84 ετών και έπασχε από προϊούσα υπερπυρηνική παράλυση, μια σπάνια ασθένεια που προκαλεί φθορά παρόμοια με τη νόσο Πάρκινσον, αλλά με ταχύτερο ρυθμό.

«Με βαθιά θλίψη ανακοινώνουμε τον θάνατο του ηγέτη των πολιτικών δικαιωμάτων και ιδρυτή του συνασπισμού Rainbow PUSH, του αξιότιμου αιδεσιμότατου Τζέσι Λούις Τζάκσον του πρεσβύτερου», ανέφερε δήλωση της οργάνωσης. «Πέθανε ειρηνικά το πρωί της Τρίτης, περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του».

Μια ζωή αφιερωμένη στον αγώνα

Παρά την ασθένεια που είχε εξασθενήσει τη φωνή και το βάδισμά του, ο Τζάκσον συνέχισε να μάχεται για τα πολιτικά δικαιώματα και συνελήφθη δύο φορές το 2021 λόγω της αντίθεσής του στον κανόνα του "filibuster" στη Γερουσία. Την ίδια χρονιά, ο ίδιος και η σύζυγός του, Ζακλίν, νοσηλεύτηκαν με επιπλοκές της COVID-19 σε νοσοκομείο του Σικάγο.

«Η μακροζωία του είναι μέρος της ιστορίας», δήλωσε ο Ρασάντ Ρόμπινσον, πρώην πρόεδρος της οργάνωσης Color of Change. «Πρόκειται για κάποιον που είχε τόσες ευκαιρίες να κάνει κάτι άλλο, κι όμως αυτό επέλεξε να κάνει με τη ζωή του».

Αντιδράσεις και Πολιτική Παρακαταθήκη

Ο θάνατος του Τζάκσον έρχεται εν μέσω έξαρσης του λευκού εθνικισμού και ζητημάτων πρόσβασης στα εκλογικά δικαιώματα, ακολουθώντας την απώλεια άλλων εμβληματικών μορφών, όπως ο πρώην βουλευτής Τζον Λιούις το 2020.

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι συνεργαζόταν με τον Τζάκσον για δεκαετίες, παρέχοντας γραφεία για τον συνασπισμό του. Ο Τζάκσον είχε δηλώσει προηγουμένως ότι οι δρόμοι τους με τον Τραμπ χώρισαν λόγω της υπόθεσης των "Central Park Five" — της ομάδας των Ισπανόφωνων και Μαύρων εφήβων που καταδικάστηκαν αλλά τελικά αθωώθηκαν για τη σεξουαλική επίθεση σε μια γυναίκα στο Σέντραλ Παρκ το 1989. Ο Τραμπ είχε δημοσιεύσει τότε διαφημίσεις σε εφημερίδες ζητώντας την εκτέλεσή τους.

«Ο Τζέσι ήταν μια δύναμη της φύσης όσο λίγοι άλλοι πριν από αυτόν», έγραψε ο Τραμπ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Αγαπούσε πολύ την οικογένειά του και σε αυτούς στέλνω τα βαθύτατα συλλυπητήριά μου. Ο Τζέσι θα λείψει!»

Η διαδρομή προς την κορυφή

Γεννημένος στο Γκρίνβιλ της Νότιας Καρολίνας, η άνοδος του Τζάκσον ξεκίνησε το 1960, όταν σε ηλικία 18 ετών συνελήφθη μαζί με άλλους επτά επειδή διαμαρτυρήθηκαν κατά του φυλετικού διαχωρισμού στη δημόσια βιβλιοθήκη της πόλης τους. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον αναπτυσσόμενο αγώνα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και βρισκόταν σε απόσταση λίγων μέτρων όταν ο Κινγκ δολοφονήθηκε το 1968.

Ο Τζάκσον ίδρυσε τον συνασπισμό Rainbow/PUSH και έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία με τους Δημοκρατικούς το 1984 και το 1988, κινητοποιώντας και εγγράφοντας στους εκλογικούς καταλόγους εκατομμύρια Μαύρους ψηφοφόρους.

Διεθνής Διπλωματία και Ακτιβισμός

Πέρα από την εγχώρια πολιτική, ο Τζάκσον σημείωσε σημαντικές επιτυχίες στη διεθνή σκηνή:

1983: Διαπραγματεύτηκε στη Συρία την απελευθέρωση Αμερικανού πιλότου.

1984: Εξασφάλισε την απελευθέρωση 22 Αμερικανών και 26 πολιτικών κρατουμένων από την Κούβα μετά από συνάντηση με τον Φιντέλ Κάστρο.

1990: Διαπραγματεύτηκε την απελευθέρωση εκατοντάδων ανθρώπων που ο Σαντάμ Χουσεΐν απειλούσε να χρησιμοποιήσει ως «ανθρώπινες ασπίδες».

1999: Πέτυχε την απελευθέρωση τριών Αμερικανών αιχμαλώτων πολέμου κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο.

«Δεν θα υπήρχε Μπαράκ Ομπάμα χωρίς τον Τζέσι Τζάκσον»

Πολλοί αναλυτές τονίζουν ότι ο Τζάκσον άνοιξε τον δρόμο για τις επόμενες γενιές. Ο Ρασάντ Ρόμπινσον σημείωσε: «Δεν θα υπήρχε Μπαράκ Ομπάμα αν δεν υπήρχε ο Τζέσι Τζάκσον. Και δεν θα υπήρχε ούτε Μπιλ Κλίντον».

Το 2000, ο Κλίντον του απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, δηλώνοντας: «Είναι δύσκολο να φανταστούμε πώς θα είχαμε φτάσει ως εδώ χωρίς τη δημιουργική δύναμη, την οξεία διάνοια και την αδυσώπητη πάθος του Τζέσι Λούις Τζάκσον».

Ο Τζάκσον αφήνει πίσω του τη σύζυγό του, Ζακλίν, με την οποία ήταν παντρεμένος 63 χρόνια, και έξι παιδιά.

Black Sabbath - Children of the Sea

 

Παραβολή

 

Είμαι παπάς σε μια ενορία σε ένα χωριό. Γίνεται ένας φόνος. Οι συγγενείς του θύματος κατηγορούν τον πρόεδρο του χωριού ως ηθικό -τουλάχιστον- αυτουργό και το συμβούλιο της κοινότητας ως υπευθύνους για τη συγκάλυψη του φόνου, για απόκρυψη στοιχείων κλπ. Μπορεί να συμφωνώ ή να διαφωνώ μαζί τους. Είναι τουλάχιστον απρέπεια, στο μνημόσυνο του θύματος να καλέσω τον ταμία(ή κάποιο άλλο μέλος) του συμβουλίου ή έστω να του επιτρέψω να παραστεί στο μνημόσυνο. Και να βγάλω και φωτογραφίες και να τις δημοσιεύσω, πως ήρθε το τάδε μέλος του συμβουλίου στο μνημόσυνο του θύματος. Οι πενθούντες, ακόμα και παλαβομάρες να λένε, αξίζουν σεβασμό...

Κάποιοι μου είπαν κάποτε για ένα θέμα, "πάτερ γιατί δε μιλάει η Εκκλησία;" εννοώντας τους κληρικούς. Η απάντησή μου παραμένει: "Το 90% από εμάς καλύτερα να μη μιλάει. Ζημιά κάνουμε όταν το ανοίγουμε. "

Υγ1. Πάνω που χάρηκα με το κάζο του βάζελου στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο, ξανασυγχίστηκα....

Υγ2. Είδατε καλός που είμαι με τις παραβολές;;;

Rory Gallagher - A Million Miles Away