Ντροπή...

 

Ένας 46χρονος Ρουμάνος, άστεγος, στη Θεσσαλονίκη, κοιμήθηκε σε έναν κάδο απορριμμάτων και βρέθηκε στη πρέσα τους απορριμματοφόρου. Σώθηκε χάρη στη γρήγορη αντίδραση των υπαλλήλων καθαριότητας. 

Όμως δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι οι άστεγοι. Και πως το φαινόμενο αυτό θεωρείται αποδεκτό από τη μεγάλη πλειοψηφία. 

Και εδώ θα μιλήσω για τους χριστιανούς, γιατί αυτό με ενδιαφέρει. Ξεσηκώνουν τον κόσμο αν θα μπει ένα κορίτσι στο ιερό -επ' ευκαιρίας ούτε οι άντρες επιτρέπεται να μπαίνουν στο ιερό- βλέπουν σημάδια των καιρών αν ψάλλουν οι γυναίκες, βλέπουν τον Αντίχριστο...λοιπόν, σχεδόν παντού, αλλά για το θέαμα των αστέγων δε λένε κουβέντα. Μιλιά! Λες και δεν υπάρχουν ή λες και παθαίνουν προσωρινή τύφλωση όταν περνάνε δίπλα τους στους δρόμους της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης. 

Αυτό κατάντησε λοιπόν η Εκκλησία του Χριστού στην Ελλάδα; Αυτό είμαστε πια; Ασχολούμαστε οι κληρικοί με τα άμφια και τις τελετουργίες, προσπαθώντας να τα παραφουσκώσουμε και τα δυο ενώ οι πιστοί ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο με θέματα άνευ ουσίας στα οποία προσπαθούν να προσδώσουν τεράστια σημασία μόνο και μόνο για να ικανοποιούμε όλοι τα συμπλέγματά μας; 

Τελικά η λειτουργία της Κυριακής αποκαλύπτει κάποιον διαφορετικό τρόπο ζωής ή έχει ξεπέσει απλά σε ένα οπτικοακουστικό θέαμα με έντονες παρελθοντικές αναφορές και κάποια μεταφυσική πινελιά, έτσι για να καθησυχάζουμε τον εαυτό μας;

Τελικά όλοι εμείς που θεολογούμε, φιλοσοφούμε και γενικά γράφουμε και ομιλούμε ακατάσχετα, όταν βρισκόμαστε μπροστά στην εικόνα του Χριστού, με τι  μούτρα Τον κοιτάμε; Και στην ευρύτερη κοινωνία, το βλέπουμε, δεν έχει απομείνει ίχνος ντροπής και ευαισθησίας. Στην Εκκλησία;

Και όχι, τα συσσίτια και οι όποιες φιλανθρωπίες δεν είναι λύση. Δεν σταματούν το φαινόμενο. Αν δεν συνοδεύονται με ευθεία ρήξη με όλους τους παράγοντες που το δημιουργούν, τότε δεν είναι ούτε καν μισή δουλειά.

Τρίφωνο - Να μ' Αγαπάς

 

Οι γυναίκες στο αναλόγιο, η υποκρισία στα ύψη

Πολύ μεγάλο μέρος των πιστών, ειδικά οι πιο συντηρητικοί, ξεσηκώθηκαν με την εικόνα γυναικών στο αναλόγιο. Και όλοι με μια φωνή στεντόρεια φώναξαν: Επιτρέπεται να ψέλνουν οι γυναίκες; 

Κι εγώ ρωτάω κάτι άλλο: Επιτρέπεται να ψέλνουν οι άντρες; Όχι δε ξύπνησε ο φεμινιστής μέσα μου ξαφνικά και όχι, ο Σόρος δεν μου έστειλε καμία επιταγή. 

Το ερώτημά μου είναι απλό: Οι άντρες που βρίσκονται στο αναλόγιο, οι χειροθετημένοι, ως μέρος του κατώτερου κλήρου, πληρούν τις προϋποθέσεις; Διαφυλάττουν, αυτή τους την ιερωσύνη; Κανέναν δεν ακούω να αναρωτιέται. 

Γιατί οι πέντε, δέκα, εκατό γυναίκες που βρίσκονται στα αναλόγια είναι ένα ελάχιστο ποσοστό. Οι χιλιάδες άντρες που είναι -το ξαναγράφω- χειροθετημένοι κατώτεροι κληρικοί, τηρούν αυτά που πρέπει. Γιατί αυτοί είναι και περισσότεροι. Πολύ περισσότεροι. Κανείς, από αυτούς τους θεματοφύλακες της ηθικής δεν έχουν θέσει αυτό το ερώτημα. Τουλάχιστον όχι με την ένταση που έθεσαν το θέμα των ελάχιστων γυναικών στο αναλόγιο. 

Διυλίζουμε τον κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλο. Είμαστε πιστοί αναμφισβήτητα. Πιστοί στο πνεύμα των Φαρισαίων. Πιστοί στην υποκρισία των Νομικών. Πιστοί ακόλουθοι των σταυρωτών του Χριστού...

Και φυσικά όλοι αυτοί ούτε για την φτώχεια εξεγείρονται, ούτε για τις εξώσεις που έγιναν πιο εύκολες, ούτε για τις ανισότητες. Αυτά δεν είναι θέματα με τα οποία ασχολείται ένας χριστιανός γι' αυτούς, δεν είναι θεολογικά όπως το παραπάνω. Αυτή είναι η κατάντια μας...Αυτή και τα λαμπρά μας άμφια...

ΜΠΛΕ - Φοβάμαι

 

Του Αγίου Γεωργίου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι ένας από τους πιο αγαπητούς αγίους της Ορθοδοξίας. Πολλά θαύματα και θρύλοι συνδέθηκαν με το όνομά του. Όμως δεν θα σταθούμε εκεί. Θα μπούμε στην πιο βαθιά ουσία του θέματος. 

Ο Άγιος Γεώργιος, αξιωματούχος του Αυτοκρατορικού στρατού, ομολόγησε πως είναι χριστιανός και συνελήφθη. Και καταδικάστηκε τελικά σε θάνατο επειδή δεν δέχτηκε να θυσιάσει στα είδωλα. Αυτή είναι η ιστορία που μαθαίνουμε τουλάχιστον. Σε ποια είδωλά όμως; Τι ήταν τα είδωλα αυτά; 

Οι Ρωμαίοι εκείνη την εποχή, θεωρούσαν θεό τον Αυτοκράτορα. Η λατρεία του αυτοκράτορα είχε λάβει ισχυρό πολιτικό χαρακτήρα και λειτουργούσε ως σημείο υποταγής στην αυτοκρατορική τάξη, με τη λατρεία των υπόλοιπων ειδωλολατρικών θεών να την πλαισιώνουν.

Η άρνηση θυσίας στα είδωλα δεν ήταν απλώς θρησκευτική ανυπακοή. Ήταν άρνηση υποταγής στην αυτοκρατορική εξουσία και στο σύστημα που ζούσε από αυτήν. Γι' αυτό και οι Χριστιανοί κατηγορήθηκαν ως άθεοι και επαναστάτες.

Όλα αυτά έρχονται σε πλήρη συμφωνία με την εκδίωξη των εμπόρων από τον Ναό, όταν ο Χριστός αναποδογύρισε τα τραπέζια και τα ταμεία τους. Το ίδιο πνεύμα βλέπουμε στις απαντήσεις Του προς τους αρχιερείς και στη στάση Του απέναντι στον Πιλάτο, όταν είπε πως καμία εξουσία δεν θα είχε πάνω Του αν δεν του είχε δοθεί άνωθεν.

Οι θαυμαστές διασώσεις των μαρτύρων φανερώνουν ότι η εξουσία των ισχυρών έχει όρια· φτάνει μόνο ως εκεί που επιτρέπει ο Θεός. Ώστε και αυτοί οι ισχυροί ακόμα, να μπορέσουν να μετανοήσουν. 

Αυτοί, οι περισσότεροι τουλάχιστον, δεν άρπαξαν την ευκαιρία. Εμείς όμως, έχουμε την ευκαιρία, μαθαίνοντας όλα αυτά, να έχουμε τη σωστή στάση απέναντι στις εξουσίες αυτού του κόσμου, είτε αυτές έχουν τη μορφή κυβερνητών είτε έχουν τη μορφή οικονομικής ισχύος, είτε παίρνουν οποιαδήποτε μορφή επιβολής. Να θυμόμαστε ότι πατρίδα μας είναι μόνο η Βασιλεία του Θεού και μόνη εξουσία που εμπιστευόμαστε είναι αυτή του Χριστού.

Ο Άγιος Γεώργιος δεν μαρτύρησε λόγω παραφροσύνης ή λόγω άγνοιας κινδύνου. Μαρτύρησε γιατί δεν προσκύνησε καμία γήινη δύναμη πάνω από τον Χριστό. Γι’ αυτό και μένει οδοδείκτης σε κάθε εποχή.

Dalit, οι "Ανέγγιχτοι" της Ινδίας

 

https://minorityrights.org/communities/dalits/

Προφίλ

Ο όρος Dalit σημαίνει «καταπιεσμένος», «σπασμένος» ή «συντετριμμένος» σε βαθμό απώλειας της αρχικής ταυτότητας. Ωστόσο, αυτό το όνομα έχει υιοθετηθεί από τους ανθρώπους που αλλιώς αποκαλούνται Harijans ή «Ανέγγιχτοι», και έχει καταλήξει να συμβολίζει για αυτούς ένα κίνημα αλλαγής και εξάλειψης της προαιώνιας καταπίεσης υπό το σύστημα των καστών. Σε νομικούς και συνταγματικούς όρους, οι Dalits είναι γνωστοί στην Ινδία ως «προγραμματισμένες κάστες» (scheduled castes). Σήμερα υπάρχουν περίπου 166,6 εκατομμύρια Dalits στην Ινδία. Το Σύνταγμα απαιτεί από την κυβέρνηση να ορίσει έναν κατάλογο (schedule) των κατώτερων καστών που έχουν ανάγκη από προγράμματα αποκατάστασης. Αυτές οι κάστες περιλαμβάνουν προσηλυτισμένους στον Σιχισμό, αλλά εξαιρούν όσους ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ· οι ομάδες που εξαιρούνται και συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται ως «ανέγγιχτοι» αποτελούν πιθανώς ένα επιπλέον 2% του πληθυσμού.

Ιστορικό πλαίσιο

Οι ρίζες της καταπίεσης των Dalits ανάγονται στην προέλευση του συστήματος των καστών στην ινδουιστική θρησκεία. Η φιλοσοφία των καστών περιέχεται στο Manusmriti, ένα ιερό ινδουιστικό κείμενο που χρονολογείται από τον 2ο αιώνα π.Χ. Στις κοινότητες των «ανέγγιχτων» απαγορευόταν η συμμετοχή στη θρησκευτική και κοινωνική ζωή της κοινότητας και περιορίζονταν σε ταπεινές εργασίες που θεωρούνταν «μολυσματικές», όπως η σφαγή ζώων και η κατεργασία δέρματος.

Η εισαγωγή του Ισλάμ στην Ινδία από τον 13ο αιώνα μ.Χ. οδήγησε σε ευρείς προσηλυτισμούς πολλών ομάδων χαμηλής κάστας και «ανέγγιχτων», και μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού ήταν Μουσουλμάνοι.

Κατά τη διάρκεια του αγώνα για την ινδική ανεξαρτησία, εμφανίστηκαν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις για τη βελτίωση της κατάστασης των ανθρώπων που σήμερα είναι γνωστοί ως Dalits:

Η πρώτη είχε επικεφαλής τον Μαχάτμα Γκάντι, ο οποίος πίστευε στην αναβάθμιση του καθεστώτος των Dalits (τους οποίους προτιμούσε να αποκαλεί Harijans), διατηρώντας στοιχεία του παραδοσιακού συστήματος καστών αλλά αφαιρώντας το εξευτελιστικό στίγμα και τις εκδηλώσεις της «ανεγγιχτικότητας».

Η άλλη προσέγγιση καθοδηγήθηκε από τον Δρ. Ambedkar, δικηγόρο και ο ίδιος «ανέγγιχτο», ο οποίος πίστευε ότι μόνο με την καταστροφή του συστήματος των καστών θα μπορούσε να εξαλειφθεί η «ανεγγιχτικότητα». Ο Ambedkar έγινε ο κύριος εκπρόσωπος εκείνων που απαιτούσαν χωριστή νομική και συνταγματική αναγνώριση. Μετά την απόρριψη των ινδουιστικών αξιών, το 1956 ασπάστηκε τον Βουδισμό, ακολουθούμενος αργότερα από μεγάλο αριθμό πιστών.

Μετά την ανεξαρτησία, το ινδικό Σύνταγμα κατήργησε την «ανεγγιχτικότητα» διά νόμου. Σήμερα, η πολιτική των Dalits επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στη δίκαιη κατανομή των οφελών της θετικής διάκρισης (στην απασχόληση, την εκπαίδευση και την εκλογική εκπροσώπηση). Ωστόσο, η εφαρμογή των σχετικών νόμων παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματική λόγω έλλειψης πολιτικής βούλησης, απουσίας δέσμευσης από ανώτερες κάστες γραφειοκρατών και της σύνδεσης της κάστας με τη φτώχεια.

Η καταστροφή του Τσουνάμι (2004)

Ένα αποκαλυπτικό παράδειγμα του κοινωνικού αποκλεισμού σημειώθηκε μετά το Τσουνάμι του 2004. Στο κρατίδιο Ταμίλ Ναντού, οι Dalits αποκλείστηκαν από καταυλισμούς ανακούφισης, ενώ τους απαγορεύτηκε ακόμα και η χρήση δεξαμενών πόσιμου νερού που είχαν δωρίσει διεθνείς οργανισμοί, λόγω του φόβου των ανώτερων καστών για «μόλυνση» του νερού από την επαφή με τους Dalits.

Τρέχοντα ζητήματα

Παρά τις πολιτικές θετικών διακρίσεων, οι Dalits παραμένουν η πιο μειονεκτούσα τάξη της ινδικής κοινωνίας. Περίπου το 80% ζει σε αγροτικές περιοχές, όπου η οικονομική εκμετάλλευση είναι οξεία.

Χρεωστική δουλεία: Πολλοί αναγκάζονται να εργάζονται ως δέσμιοι εργάτες για να ξεπληρώσουν χρέη προς γαιοκτήμονες, μια πρακτική που, αν και παράνομη από το 1976, παγιδεύει γενιές ολόκληρες σε έναν αέναο κύκλο χρέους.

Γυναίκες Dalit: Αντιμετωπίζουν τριπλή διάκριση (λόγω φύλου, κάστας και οικονομικής κατάστασης). Το Διεθνές Δίκτυο Αλληλεγγύης Dalit (IDSN) αναφέρει ότι λιγότερο από το 2% των περιπτώσεων βιασμού κατά γυναικών Dalit καταλήγει σε καταδίκη, έναντι 25% για τον γενικό πληθυσμό των γυναικών στην Ινδία.

Παρά τις δυσκολίες, η μετανάστευση στις πόλεις και η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχουν δημιουργήσει μια αναδυόμενη μεσαία τάξη Dalits. Καθώς οι ευκαιρίες αυξάνονται, οι Dalits θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια ισχυρή δύναμη αλλαγής για την Ινδία τις επόμενες δεκαετίες.

Τάκης Μηλιάδης - Έλα στο πάρτυ

 

Τριπέλαγο!

Αυτή η ιστορία έρχεται από τα τεσσεράμισι χρόνια που έζησα στα Κύθηρα( για την ακρίβεια τέσσερα χρόνια, πέντε μήνες και είκοσι τρεις μέρες, όχι ότι τις μετρούσα). Οι Κυθήριοι θεωρούν πως το νησί τους βρίσκεται στο Τριπέλαγο, στο σημείο δηλαδή που συναντώνται το Ιόνιο, το Αιγαίο και το Κρητικό Πέλαγος. Και το υποστηρίζουν με πάθος. 

Η αλήθεια βέβαια είναι -και το διαπιστώνει κανείς με μια ματιά στο χάρτη- πως τα Κύθηρα ανήκουν: διοικητικά στην Αττική, ιστορικά στα Επτάνησα, γεωγραφικά στο Αιγαίο και με το κρητικό πέλαγος δεν έχουν καμία σχέση. Ούτε καν τα Αντικύθηρα. Αν και εκεί μπορούμε να κάνουμε μια παραχώρηση. 

Όταν ήμουν κάτω το άκουσα μία, το άκουσα δύο, ε, τη τρίτη φορά δεν άντεξα. Το είπα. Ούτε Ιόνιο σας βρέχει ούτε κρητικό πέλαγος. Το Αιγαίο κι αυτό παίζεται. Το Μυρτώο είναι πιο πιθανό να βρέχει τα ποδάρια σας. 

Καμία σημασία δεν είχε για εμένα ποιο ρημάδι πέλαγος έβρεχε τις ακτές των Κυθήρων και τους Κυθήριους. Με ενδιέφερε ότι βρήκα κάτι να εκνευρίσω τους παρευρισκόμενους εκεί!

Ακολούθησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση και τελικά φύγαμε όλοι αγκαλιασμένοι για τα σπίτια μας. 

Η παραπάνω ιστορία είναι αληθινή εκτός από το ειδυλλιακό τέλος της. Καθόλου έτσι δεν έγιναν τα πράγματα. Αλλά η αλήθεια δεν πρέπει να σου χαλάει μια ωραία ιστορία. Πρέπει; Είναι επίσης ενδεικτική του τρόπου που σκέφτομαι πριν γράψω κάποιο κείμενο ή πώς απαντάω σε σχόλια...Ελπίζω να μπαίνετε στο νόημα.

ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ-ΧΟΡΕΥΤΗΣ ΕΚ ΠΑΡΙΣΙΩΝ

 

Αυτοαναφορικόν!

 

Από τότε που ξεκίνησα να γράφω στο blog και στο fb αλλά ίσως και πιο πριν, από τότε που άρχισα να μιλάω πιο δημόσια τέλος πάντων με έχουν αποκαλέσει: εθνικιστή, συντηρητικό, αριστερό, δεξιό, προοδευτικό, αιρετικό( πολλές φορές), φιλελεύθερο, δαιμονισμένο, τρελό(εδώ ίσως να έχουν και κάποιο δίκιο), δωδεκαθεϊστή, μηδενιστή, σοσιαλιστή, ακροδεξιό, κάποια κοσμητικά που τα κόβει η λογοκρισία κυρίως από οπαδούς της ΝΔ όταν τα βάζω με τους λαμπρούς πολιτικούς τους, λαϊκό και λαϊκιστή, άσχετο, επιφανειακό, σκοτεινό, κρύο, χιουμορίστα και άλλα πολλά. 

Τον πιο ωραίο χαρακτηρισμό όμως μου τον έγραψε μια θειά στο fb, όταν έγραφα κάτι ειρωνικό για την κυβέρνηση της ΝΔ (οι Νεοδημοκράτες για κάποιο λόγο αντιδρούν πολύ άσχημα όταν ένας παπάς γράφει κάτι εναντίον του κόμματος, σε αντίθεση με τους αριστερούς που απλώς αντιδράνε άσχημα όταν ένας παπάς γράφει - αστείο ήταν μη πέσετε να με φάτε) : "αυτός είναι δαιμονικός! Έχει εκατό πρόσωπα" απάντησε σε μια άλλη θείτσα που με έβριζε για τον ίδιο λόγο, κάνοντας αναφορά στις συχνές αλλαγές στο προφίλ που κάνω προφανώς. 

Η αλήθεια είναι ότι γενικά διασκεδάζω με τους χαρακτηρισμούς που μου αποδίδουν αλλά αυτός είναι ο καλύτερος μέχρι τώρα. Και βέβαια δεν ξέρω αν ήταν πράγματι θείτσες αυτές οι δύο, έτσι εμφανίζονταν στο fb. Θα μπορούσαν να είναι δυο κοιλαράδες αξύριστοι ή ο Γεωργιάδης με τον Λαζαρίδη! 

Στην πραγματικότητα δεν είμαι τίποτα από τα παραπάνω. Ένας απλός παπάς με σατιρική διάθεση συχνά πυκνά είμαι, που κάνω τα πάντα λάθος περιμένοντας να βγει κάτι σωστό. Και που νοσταλγώ και το χωριό μου ώρες ώρες, χωρίς να ξέρω το γιατί. 

Τέλος πάντων. Δεν είχα τι να γράψω και έγραψα αυτό. Αν το διαβάσατε και θεωρείτε ότι χάσατε το χρόνο σας, δε με νοιάζει. Σιγά τι σημαντικό θα κάνατε έτσι κι αλλιώς μέσα σε δύο λεπτά. Τα επόμενα κείμενα θα είναι χειρότερα...

Χειμερινοί Κολυμβητές - Συχνάζεις στο μικρό καφέ

 

Άλυτα μυστήρια

 

Η Διακαινήσιμος είναι για εμένα η πιο κουραστική εβδομάδα. Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν με κουράζει αλλά οι λειτουργίες της Διακαινησίμου μου φαίνονται πως είναι διπλάσιες. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μου. Το θέμα μου είναι εντελώς άσχετο, απλά έβαλα και μια εκκλησιαστική πινελιά, έτσι για να μη μου λένε ότι γράφω άσχετα πράγματα συνέχεια.

Όταν κουράζομαι, πολλές φορές σκέφτομαι πράγματα του παρελθόντος. Δεν το προσπαθώ, το κάνει το μυαλό από μόνο του. Δε δουλεύει και πολύ καλά, αυτό είναι γεγονός. Αλλά αυτό έχω, με αυτό πορεύομαι. 

Λοιπόν, έχω κάνει πολλά ακατανόητα πράγματα στη ζωή μου, βλακώδη και αποτυχημένα τα περισσότερα. Σε όλα έχω βρει μια λογική. Μια κάποια αιτία. Ένα δε μπορώ να καταλάβω. Γιατί στην ευχή πήγαινα σε ρεμπετάδικα, τότε που ήμουν έφηβος. 

Όλα τα άλλα τα καταλαβαίνω αλλά τα ρεμπετάδικα όχι. Ούτε τα ρεμπέτικα μου άρεσαν ποτέ ιδιαίτερα, καθόλου εδώ που τα λέμε, μόνο τα δημοτικά και τα ελληνάδικα των 90's αντιπαθώ περισσότερο, ούτε και οι ρεμπέτες και όλη η κουλτούρα - αυτή που μας παρουσιάσανε εκείνη την εποχή ως κουλτούρα των ρεμπετών δηλαδή - με ενδιέφερε ιδιαίτερα. Τι στην ευχή πήγαινα να κάνω; 

Ποτέ δε θα μάθω. Θα μείνει ένα από τα άλυτα μυστήρια της ζωής μου. Αυτό και ο λόγος που δήλωσα τις σχολές λογιστικής στο μηχανογραφικό μου...

Θέμης Ανδρεάδης - Ο Δημητράκης

 

Κυριακή του Θωμά

 

Αναρωτιούνται πολλοί, πώς γίνεται ο Θωμάς, μαθητής του Ιησού, που είχε δει τόσα, να μην πιστεψε στην Ανάσταση του Κυρίου. Και αυτή είναι μια πολύ λογική απορία. 

Μία πιθανή απάντηση μπορεί να δοθεί αν κοιτάξουμε γύρω μας. Όχι γύρω μας στον κόσμο, στη πόλη, στη γειτονιά. Γύρω μας μέσα σε μια εκκλησία. 

Τι βλέπουμε; Πρόσωπα σφιχτά, ίχνος χαράς, προσωποληψία, διακρίσεις ακόμα ανάμεσα στους πιστούς (εκτός κι αν βλέπετε ίδια αντιμετώπιση σε κάποιον υπουργό ή δικαστή ή επιχειρηματία ή καθηγητή και σε έναν υπάλληλο ή εργάτη που έρχεται να εκκλησιαστεί). Βλέπουμε μια απουσία χαράς, πολλές φορές και δαιμονοποίησή της, και ακόμα πιο συχνά μια ακατανόητη φοβία για κάθε τι καινούριο. Ακόμα και για την καινούρια μέρα που έρχεται. 

Αυτά είδε και ο Απόστολος Θωμάς στους άλλους μαθητές, που του ανακοίνωσαν την Ανάσταση του Χριστού. Το παράξενο δεν είναι που δυσπιστησε. Το παράξενο είναι που δεν το απέρριψε εντελώς το χαρμόσυνο νέο. Γιατί όταν φέρνουμε τέτοια νέα, θα πρέπει να έχουμε και την ανάλογη χαρά. Την ανάλογη πίστη. Αλλιώς εμείς οι ίδιοι δρουμε σαν τους Φαρισαίους ή τους Ρωμαίους ή τους όποιους εθνικούς οι οποίοι είτε αρνούνταν την Ανάσταση είτε προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να τη διαψεύσουν. .

Τελικά το ερώτημα που θα έπρεπε να μας απασχολεί δεν είναι η δυσπιστία του Αποστόλου Θωμά αλλά η έλλειψη αναστάσιμης χαράς τόσο στους μαθητές όσο και σε εμάς τους ίδιους. 

Ας χαρούμε λοιπόν. Αυτός άλλωστε ήταν και ο χαιρετισμός του Κυρίου. Χαίρετε. Που θα πει Χριστός Ανέστη!

Πυξ Λαξ - Δεν θα δακρύσω πια για σένα