Κυριακή μετά της Μεταμορφώσεως

 

Σε κάποιο σημείο του αποστολικού αναγνώσματος διαβάζουμε: Εμείς οι Απόστολοι θεωρούμαστε από τους ανθρώπους του κόσμου μωροί και ανόητοι για το όνομα του Χριστού...

Ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής, το μεγαλύτερο πνευματικό στέφανο το οποίο μπορεί να αξιωθεί κάποιος χριστιανός να φορέσει, εκτός από εκείνο του μαρτυρίου, είναι αυτό. Να σε θεωρήσει ο κόσμος ανόητο και βλάκα επειδή πιστεύεις στον Χριστό. 

Και πώς να μη γίνει αυτό; Πιστεύουμε σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος αδύναμος, σταυρώθηκε και πέθανε για τις δικές μας αμαρτίες. Πώς να μη το θεωρήσει αυτό ανοησία ένας κόσμο που ζει, αναπνέει και καταστρέφεται κυνηγώντας τη δύναμη; 

Πιστεύουμε σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος, γεννήθηκε και έζησε φτωχικά και συναναστράφηκε με ανθρώπους φτωχούς, ανθρώπους του περιθωρίου, ανθρώπους αμφίβολης ηθικής αλλά και ανθρώπους αιρετικούς. Πώς να μη το θεωρήσει βλακεία αυτό ένας κόσμος που θαυμάζει τους πλούσιους, τους διάσημους, τους υψηλά ιστάμενους και τους διανοούμενους; 

Έχουμε όπλο τη προσευχή στη μέση της νύχτας όταν ο κόσμος μαγεύεται και υπνωτίζεται από τη τεχνολογία. 

Είμαστε τα καθάρματα του κόσμου όταν ο κόσμος κοιτάζει να κάνει όσο πιο καλή εντύπωση με ακριβά ρούχα και αποκτήματα υλικά.

Για σταθείτε όμως...Είμαστε πράγματι όλα αυτά; Είμαστε οι χριστιανοί, κληρικοί και λαϊκοί, όλα όσα αναφέραμε; Ή μήπως, αν κοιτάξουμε στις μητροπόλεις και τις εκκλησίες, τους ιερείς και τους πιστούς, θα δούμε πως μοιάζουμε πιο πολύ με τον κόσμο του αποστολικού αναγνώσματος παρά με τους Αποστόλους; 

Μήπως κι εμείς, αν δούμε απλότητα αντί για πολυτέλεια σε κάποιον ναό, προσευχή αντί για εξουσία σε κάποιον ιερέα, ταπεινότητα αντί για κομπασμό σε κάποιον πιστό, απορρίπτουμε τα πρώτα και ζητάμε τα δεύτερα; Μήπως τελικά με το πέρασμα των αιώνων και την συνεργασία με το όποιο κράτος, γίναμε κόσμος; Μήπως τελικά αλλοτριωθήκαμε τόσο ώστε οι Απόστολοι, αν εμφανίζονταν σήμερα να μη μπορούσαν να μας ξεχωρίσουν από τον κόσμο; 

Συνήθως στα κηρύγματα, μας αρέσει σε μας τους κληρικούς να δίνουμε απαντήσεις και μάλιστα με μεγάλη βεβαιότητα. Σήμερα όμως δεν έχω μια απάντηση να δώσω. Θα πρέπει ο καθένας από εσάς που ακούει ή διαβάζει αυτό το κήρυγμα, να ψάξει μέσα του και να βρει την απάντηση μόνος του. Θα πρέπει και εγώ που το έγραψα να βρω τις απαντήσεις για τον εαυτό μου. Και αυτό θα πρέπει να το κάνουμε με κάθε ειλικρίνεια, όσο κι αν μπορεί, το τελικό συμπέρασμα να μας θλίψει.

Ας μας θλίψει. Όμως να μη μας συνθλίψει. Να βρούμε το κουράγιο, να διορθώσουμε ότι μπορούμε να διορθώσουμε και να ζητήσουμε από τον Θεό να καλύψει τα ελλείματα της προσπάθειάς μας. Αυτή είναι και η ουσία της πνευματικής ζωής, αν μας ενδιαφέρει πραγματικά: 

Μια συνεχής προσπάθεια διόρθωσης με τη βοήθεια του Θεού. Μια αγωνιώδης αναζήτηση της σωτηρίας μας. Μια επίμονη κίνηση προς τον Θεό. 

Η πνευματική ζωή είναι αυτή που αλλάζει στη ζωή μας τα πάντα. Γιατί η πίστη αυτό μπορεί να είναι μόνο. Τα πάντα. Ή τίποτα. Δεν μπορεί όμως ποτέ να είναι απλά και μόνο κάτι...Ας τα αναλογιστούμε όλα αυτά την περίοδο τούτη.

Lizzy Borden - Love is a Crime

 

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος

 

Ο Χριστός μεταμορφώνει το περιβάλλον με Φως. Το πρόσωπό Του ακτινοβολεί, ένα νέφος φωτός κατεβαίνει και όλα γίνονται φως.

Ο άνθρωπος μπορεί να το κάνει κι αυτός κατά χάριν Θεού. Ο φωτισμένος άνθρωπος μπορεί να σκορπίσει φως γύρω του. 

Αλλά και ο σκοτισμένος, ο παραδομένος στην απληστία του μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο. Και να σκορπίσει το σκοτάδι του. Να αφήσει πίσω του τοπία καρβουνιασμένα, γη καμμένη, ανθρώπους και ζώα άψυχα

Ο κόσμος γύρω μας είναι το Θαβώρ μας. Η δική μας κατάσταση μεταφέρεται και μεταμορφώνει αυτόν τον κόσμο. Ο άνθρωπος του Θεού αγωνίζεται να φωτιστεί ο ίδιος και να φωτίσει τον κόσμο. Σε πείσμα και σε αντίθεση - ή μήπως αντίσταση; - στη μαυρίλα που η απληστία φέρνει. 

Και δεν προσεύχεται, δεν προσπαθεί, δεν αντιστέκεται για να μη σκοτεινιάσει ο κόσμος. Αντιθέτως, ο άνθρωπος του Θεού τα κάνει όλα αυτά παρ' ότι ο κόσμος είναι σκοτάδι, είναι κάρβουνο, είναι γεμάτος πόνο και θλίψη. 

Γιατί ο άνθρωπος του Θεού, έχει σαν παράδειγμα τον Χριστό. Ο οποίος ήρθε και θυσιάστηκε γι' αυτόν τον κόσμο. Όσοι λοιπόν θέλουμε να είμαστε άνθρωποι του Θεού, παρ' όλα τα ελαττώματά μας, δεν μπορούμε να αφήσουμε τον κόσμο να καταστραφεί στα χέρια των άπληστων και άκαρδων ανθρώπων...

Χυδαιότητα

 

To αφήγημα της κυβέρνησης (το οποίο μεταφέρουν με ζήλο και αυταπάρνηση στη πλειοψηφία τους δημοσιογράφοι, παρουσιαστές και άλλοι) πως τα σπίτια ξαναγίνονται και πως εφόσον δεν υπάρχουν (πολλές) απώλειες ζωών, όλα καλά είναι τουλάχιστον χυδαίο. Τα σπίτια δεν ξαναφτιάχνονται. Πρώτον γιατί έχουν πάει οι τιμές σε ασύλληπτα ύψη(και αυτό ευθύνη της κυβέρνησης για να εισπράττει φόρους και να θρέφει ένα ολόκληρο σύστημα) και δεύτερον γιατί αν έχει καεί όλος ο περιβάλλοντας χώρος, τι στην ευχή να φτιάξεις ξανά; Αν σου έχουν καεί οι κήποι, το κοπάδι ή το κτήμα, τι σπίτι να ξαναφτιάξεις; Και με τι; Με τις γελοίες αποζημιώσεις που δίνει το κράτος; Μόνο στον ΟΠΕΚΕΠΕ έδινε χρήματα, που δεν ήταν και δικά του. 

Και κάτι ακόμα. Ότι δεν έχουμε -πολλές το ξαναγράφω- ανθρώπινες απώλειες, δε σημαίνει ότι δεν έχουμε καταστροφή. Τα δέντρα και τα άγρια ζώα που χάνονται, νομίζει κανείς εχέφρων άνθρωπος πως δεν έχουν επιπτώσεις στην υγεία των ανθρώπων; Νομίζουμε ότι είναι λίγο αυτό; 

Προφανώς, ο επίδοξος σωτήρας αυτού του τόπου, έθεσε νέα υψηλά στάνταρ αποτυχίας όσο κυβέρνησε, αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να πάθουμε όλοι μαζί κάποιου είδους πολιτικής άνοιας και να μη ξέρουμε τι μας γίνεται καταπίνοντας ότι προπαγάνδα μας σερβίρουν οι καναλάρχες και οι εκδότες μέσω των οργάνων τους(πάρτε το όπως θέλετε αυτό)

AC/DC - T.N.T.

 

Κυριακή Θ Ματθαίου

 

Το σημερινό ευαγγελικό κείμενο μας μιλά για την προσπάθεια του Πέτρου να περπατήσει πάνω στο νερό. Οι μαθητές, ενώ βρίσκονταν στο πλοίο, είδαν τον Ιησού να περπατά πάνω στα ταραγμένα νερά. Ο Πέτρος, όπως πάντα ορμητικός, ζήτησε από τον Ιησού να τον καλέσει ώστε να περπατήσει κι αυτός στο νερό. Μόλις όμως έκανε λίγα βήματα, φοβήθηκε και άρχισε να βουλιάζει. Τότε φώναξε στον Ιησού να τον βοηθήσει. Πράγματι ο Κύριος τον άρπαξε και τον έβαλε στο πλοίο. 

Η ώρα που έγιναν όλα αυτά έχει σημασία. Ήταν πριν τα ξημερώματα, την ώρα που οι φρουροί αναλάμβαναν την τελευταία βάρδια. Η πιο ήσυχη ώρα της νύχτας. Η πιο σκοτεινή ίσως. 

Όταν ησυχάζουμε πλήρως σωματικά εκείνη την ώρα είναι που γίνονται τα σπουδαία πνευματικά πράγματα. Εκείνη την ώρα ο άνθρωπος που εργάζεται πνευματικά μπορεί είτε να πετύχει σπουδαία κατορθώματα, όπως να περπατήσει επάνω στο νερό, ή να βουλιάξει μέσα στη ταραχή της ημέρας που δε μπόρεσε να αποβάλλει. Είναι εκείνη την άρα που η πίστη και η αδυναμία συγκρούονται αδυσώπητα μέσα σε εκείνον που προσεύχεται. 

Γιατί η προσευχή δε διαφέρει και πολύ από την προσπάθεια να περπατήσουμε στο νερό. Ειδικά όταν γίνεται εκείνη την ώρα της νύχτας. Δε θέλει και πολύ ο άνθρωπος που προσεύχεται να πνιγεί από τις μέριμνες όλης της ημέρας που μαζεύονται γύρω του σαν αφρισμένα κύματα. Δε θέλει και πολύ εκείνη την ώρα να λυγίσει από την ίδια την ησυχία της ώρας, ησυχία που είναι μεν επιθυμητή αλλά μπορεί να μας φανεί και σαν αδυσώπητη σιωπή. 

Ακόμα, εκείνη την ώρα αν δεν είμαστε αρκετά προσεκτικοί μπορεί να αισθανθούμε υπερβολικά αυτάρκεις. Να πιστέψουμε πως μπορούμε μόνοι μας, με τις δυνάμεις μας και μόνο, να περπατήσουμε στο νερό. όπως πιθανόν αν νόμισε ο Πέτρος. Και όταν είδε γύρω του τα κύματα τρόμαξε. Όπως τρομάζουμε κι εμείς αν δούμε τις δυσκολίες -πνευματικές και φυσικές- που υπάρχουν γύρω μας. Και αν θεωρήσουμε πως εμείς μόνοι μας μπορούμε να τις ξεπεράσουμε, είναι πολύ πιθανό να φοβηθούμε και να πνιγούμε μέσα τους. 

Όμως η ώρα αυτή της νύχτας είναι και διδακτική. Την ώρα που ότι ο προσευχόμενος αντιλαμβάνεται την αδυναμία του, την ίδια ώρα μπορεί και πρέπει να αντιληφθεί την παντοδυναμία του Κυρίου μας, του Χριστού. Αυτός είναι που μας βοηθά, Αυτός στέκεται δίπλα μας σε κάθε δυσκολία, αδυναμία, θλίψη. 

Αλλά έχει και κάτι ακόμα αυτή η ώρα. Σταθείτε λίγο αν τύχει να ξυπνήσετε στις τρεις ή στις τέσσερις τα ξημερώματα. Εκείνη την ώρα όλα είναι πολύ ήσυχα. Ακόμα και οι πολύβουες πόλεις ησυχάζουν. Και είναι και πολύ σκοτεινά εκείνες τις ώρες. Όμως και η σιωπή και το σκοτάδι, κάτι αναμένουν. Το ξημέρωμα και το ξύπνημα. Ξέρουν ότι έρχεται όπου να 'ναι το χάραμα. Οι φωνές, η κινητικότητα, το φως. Μας δίνεται έτσι ένα μάθημα. Πως όσο σκοτεινά και δύσκολα και να μοιάζουν τα πράγματα, έρχεται κάτι που θα τα αλλάξει. Αλλά ενώ στη διαδοχή της νύχτας από τη μέρα αυτό γίνεται αυτόματα, στη ζωή μας, στην προσευχή μας, θα πρέπει να τα ανακαλύψουμε μόνοι μας. 

Μόνοι μας; Όχι. Ποτέ δεν είμαστε μόνοι μας. Ακόμα κι όταν νομίζουμε ότι βουλιάζουμε, ότι πνιγόμαστε, εκεί βρίσκεται ο Χριστός. Με το χέρι Του απλωμένο. Έτοιμος να μας προσφέρει, ενίσχυση, βοήθεια, παρηγοριά. 

Hawkwind - The Psychedelic Warlords (Disappear in Smoke)

 

Το ζύγι

Υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται και υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν. Υπάρχουν εκείνοι που διαβάζουν παραμύθια και υπάρχουν εκείνοι που διαβάζουν ισολογισμούς. Υπάρχουν άνθρωποι που ρωτάνε τι κάνει κάποιος και εννοούν την υγεία του και υπάρχου άλλοι που εννοούν τι δουλειά κάνει και πόσα χρήματα βγάζει. Υπάρχουν αυτοί που ζητούν τη ζωή και αυτοί που ζητούν την επιβίωση. Οι πρώτοι είναι λιγότεροι από τους δεύτερους. Και ο κόσμος γυρίζει γύρω από το κέρδος και όχι γύρω από τη φαντασία. Αυτό είναι το σενάριο της τραγωδίας που παίζεται στον πλανήτη μας. Και τα επεισόδια θα γίνονται όλο και πιο σκοτεινά...

Tony Iommi – World Alone (Official Video)

 

Το καλοκαιράκι, στην ακρογιαλιά

 

Όχι, δε μου αρέσει το καλοκαίρι. Δε μου αρέσει γιατί δε μπορώ να πάω διακοπές. Αλλά και να πάω διακοπές πάλι δε μου αρέσει. Έξι, εφτά μέρες εκ των οποίων οι δύο το ταξίδι. Οι παραλίες γεμάτες κόσμο. Τον ίδιο κόσμο που αντιπαθώ στην Αθήνα πάνω κάτω, Με προσθήκες τουριστικές. 

Και φυσικά να μη σου τύχει κι ένα πανηγύρι; Κλαρίνα, ζουρνάδες, νταούλια. Αυτό δεν είναι διακοπές. Ομιλία του Τσίπρα πριν το 2012 είναι. 

Και άντε μετά να βρεις κάπου να φας, άντε να γυρίσεις σπίτι, άντε το βράδυ πάλι μια βόλτα. Δε με παρατάτε ρε. Για διακοπές ήρθα ή για να εκπαιδευτώ για λοκατζής; 

Θα μου πεις, μη πας, αφού έτσι κι αλλιώς δε βγαίνεις, κάνε staycation. Κάνω. Αλλά κάνουν και οι γείτονες τελευταία. Και όχι όποιοι κι όποιοι. Οι πιο αχώνευτοι. Αυτοί που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί δε βγήκε ο Χάρο παγανιά. 

Και πραγματικά, τον επόμενο που θα μου πει πως άδειασε η πόλη θα του αδειάσω στο κεφάλι ένα κουβά κοτρώνια! Γιατί όλα έχουν και τα όριά τους. 

Δεν είναι όμως, μόνο οι διακοπές ή η απουσία τους. Άντε να κάνεις και λειτουργίες το καλοκαίρι με όλα τα άμφια. Που με το που βάζω κάλτσες ήδη έχω σκάσει. Ήθελα να 'ξερα, δεν είχαν ζέστη αυτοί τότε που τα έφτιαξαν; Μόνο χειμώνα και άνοιξη είχανε; 

Φυσικά δεν είναι ευκολότερη η κυκλοφορία με τα μαύρα τα ράσα. Κοιτάει ο ήλιος από πάνω, λέει, "α, να ένας βλάκας. Κάτσε να τον βάλω σημάδι να δω πόσο θα αντέξει μέχρι τη θερμοπληξία". Δίκιο έχει. Όλα κι όλα! Δε θα τα βάλουμε και με τον ήλιο τώρα. 

Και φυσικά έχουμε και κάμποσες νηστείες το καλοκαίρι, με μεγαλύτερη αυτή του Δεκαπενταύγουστου. Ναι...μη χάσουμε και δε νηστέψουμε και το καλοκαίρι. Ένα καλό έχει η ρημάδα η εποχή. Το παγωτό. Πάει κι αυτό. "Μα μπορείς να φας σαλάτες, φρούτα και λαχανικά" ίσως μου πει κάποιος. Διάσημες τελευταίες λέξεις θυμάτων ανθρωποκτονίας.  Τι είμαι ρε; Κατσίκι ή χιμπατζής, να τη βγάζω με πρασινάδες και φρούτα; Και για μία και τελευταία φορά: Τα λαδερά τρώγονται μόνο με φέτα! Εντάξει; Σκέτα είναι απλά μαγειρεμένη σαλάτα. Και -όχι- δε μου αρέσουν. Άντε μη σας πω για τη μεσογειακή κουζίνα καμιά βαριά κουβέντα. 

Τέλος πάντων. Ένας Αύγουστος έμεινε θα περάσει. Θα φάμε στη μάπα αναρτήσεις για πανηγύρια, παραλίες...Μια στιγμή. Η άμμος! Την σιχαίνομαι την άμμο. Πάμε παρακάτω. Λοιπόν, θα φάω στη μάπα όλα αυτά συν κάτι ταξιδιωτικές φωτογραφίες και βίντεο, μη κοιτάτε που πατάω like, δεν έχει φάσκελο το fb και το πιο κοντινό είναι το like. Χεράκι με δάχτυλα. 

Αυτά για το καλοκαίρι. Μη το δείτε σαν χιουμοριστική ανάρτηση. Σαν προειδοποίηση να το δείτε...

Ο Γέρος του Βουνού

 

Ἐνῷ στὴν Ἀσία οἱ Ἀσσασῖνοι οἰκοδομοῦν ἰσχυρὰ κάστρα ἐπάνω σὲ ὑψώματα στρατηγικῆς σημασίας, ὅπως τὸ Ἀλαμοὺτ στὴν Περσία ἢ τὸ Μαζυὰτ στὴν Συρία, οἱ Ναΐτες προτιμοῦν νὰ γεμίσουν τὴν Εὐρώπη μὲ κάστρα ποὺ δεσπόζουν στὴν ἑκάστοτε περιοχή. Ἀλλὰ καὶ τὰ κάστρα τῆς Ἀσίας προκαλοῦν καὶ σήμερον τὸν θαυμασμὸ τῶν ἐπισκεπτῶν. Ἀκόμη στέκει ὄρθιο τὸ τεράστιο Καλὰτ-ὰλ-Χέσν, ἐπονομαζόμενο «Κρὰκ τῶν Ἱπποτῶν», τὸ ὁποῖον ἐλέγχει τὴν δίοδο μεταξὺ τοῦ ποταμοῦ Ὀρόντη καὶ τῆς θάλασσας. Πίσω ἀπὸ τὰ γιγαντιαῖα τείχη τὰ ὁποῖα στέγαζαν τοὺς Ὁσπιταλιέρους, φιλοξενεῖτο καὶ μία ὑπο-νομαρχία τῶν Ναϊτῶν.

Ἕνα τέτοιο κάστρο, συγχρόνως στρατηγικὴ ἀκρόπολη καὶ πνευματικὸ ἐρημητήριο, εἶχε οἰκοδομήσει γιὰ νὰ ζεῖ ἐκεῖ, ἀόρατος αἰχμάλωτος τῆς τεράστιας ἰσχύος του, ὁ μυστηριώδης Χασὰν Σαμπάχ, ὁ πρῶτος Σεΐχ-ἐλ-Τζεμπάλ (Γέροντας τοῦ Βουνοῦ). Ἔζησε ἐκεῖ ἐπὶ τριανταπέντε χρόνια, χωρὶς νὰ ἐγκαταλείψει τὸ δωμάτιό του, ἀπ' ὅπου κυβερνοῦσε ἕνα τμῆμα τοῦ κόσμου. Δύο μόνον φορὲς βγῆκε στὸ μπαλκόνι, χωρὶς ἐν τούτοις νὰ ρίξει οὔτε μία ματιὰ στοὺς μαγευτικοὺς κήπους ποὺ ἐκτείνοντο ἀπὸ κάτω, θελκτικοὶ σὰν ἐκείνους τῆς Ἁρμίδας.

Οἱ κῆποι αὐτοὶ μεθοῦσαν τοὺς Fedavi καὶ τοὺς Refik me τὰ ἀρώματά τους ἀπὸ μύρια λουλούδια, δίπλα σὲ συντριβάνια ποὺ χόρευαν ἀνεβοκατεβαίνοντας μέσα σὲ τυρκουὰζ λιμνοῦλες. Ἐκεῖνος, ὁ παντοδύναμος Δεσπότης ἢ Sidna ἦταν ὠχρός, λόγῳ τοῦ ὅτι ὅλη τὴν ἡμέρα ἦταν σκυμμένος ἐπάνω ἀπὸ ἑρμητικὰ χειρόγραφα τὰ ὁποῖα τοῦ ἔφεραν οἱ πιὸ ἐπίλεκτοι μαθητές του ἀπὸ τὴν μεγαλειώδη βιβλιοθήκη τοῦ κάστρου – θησαυροὺς τῆς φιλοσοφίας καὶ κάθε γνώσεως, ποὺ εἶχαν ἔλθει ἀπὸ κάθε γωνία τῆς γῆς: θησαυροὺς ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, ἀπὸ τὴν Περσία, ἀπὸ τὴν Ἰνδία, τοὺς ὁποίους μίαν ἡμέρα ἔμελλαν νὰ κάψουν οἱ Μογγόλοι τοῦ Τσένγκις Χάν, ὅπως οἱ Σταυροφόροι ἔκαψαν τὴν βιβλιοθήκη τῆς Τριπόλεως, ὁ Ὀμὰρ ἔκαψε τὴν βιβλιοθήκη τῆς Ἀλεξανδρείας καὶ οἱ Γερμανοὶ ἔκαψαν τὸ 1914 τὴν βιβλιοθήκη τῆς Λουβαίν. Φαίνεται ὅτι κάποιος σατανικὸς νόμος θέλει τὴν πιὸ κτηνώδη μάζα τῆς ἀνθρωπότητος νὰ καταστρέφει τὶς ὡραιότερες μαρτυρίες ἐκείνης τῆς ἐνθουσιώδους ὁρμῆς ἡ ὁποία ὠθεῖ τοὺς ἐκλεκτούς της πρὸς πνευματικὲς κορυφώσεις...

Κατὰ τὴν νεότητά του, ὁ Χασὰν Σαμπὰχ εἶχε ἀφιερωθεῖ ἀρχικῶς στὸ ν' ἀκολουθήσει τὴν διδασκαλία τοῦ Σοῦφι Μουβάφικ Ἔλ Ντίν, τοῦ μεγάλου αὐτοῦ διδασκάλου τοῦ Χορασσάν. Δίπλα του, ὁ ἀδελφικός του φίλος Ὀμὰρ Χαγνάμ, ὁ σοφότατος ποιητὴς τοῦ ὁποίου τὰ βακχικὰ τετράστιχα ὑποκρύπτουν ἕναν ἐσωτερισμό, στὸν ὁποῖον πολλοὶ μελετητὲς θέλησαν νὰ διεισδύσουν – πολλοὶ περισσότεροι (ἂς τὸ παραδεχθοῦμε) ἀπὸ ἐκείνους τῆς Δύσεως, οἱ ὁποῖοι προσπάθησαν νὰ γευθοῦν τὸ ἄρωμα τοῦ θεϊκοῦ οἴνου τοῦ δικοῦ μας Ραμπελαί!

Πόση πικρία, πόση ἀδιαφορία θὰ πρέπει νὰ βίωνε ἡ καρδιὰ αὐτοῦ τοῦ κυριάρχου τῆς Ἀσίας, ὥστε νὰ καταλήξει νὰ ἀσκεῖ τὴν διοίκησή του ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ δωματίου του... αὐτὸς ὁ Γέροντας τοῦ Βουνοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχε περάσει τὸν πρῶτο θάνατο τοῦ Μεμυημένου, τὸν θάνατο γιὰ τὸν βέβηλο κόσμο!

Ὁ θρύλος ποὺ ἐπεκράτησε στὴν ἀντίληψη τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ ὑποστηρίζει ὅτι ὁ Γέροντας τοῦ Βουνοῦ ἐπέβαλλε στοὺς ὑφισταμένους του ἕναν φοβερὸ φανατισμὸ μὲ τὴν βοήθεια τῶν καπνῶν τοῦ χασίς, ὁδηγῶντας κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο τὸ πνεῦμα τους στοὺς κήπους τοῦ παραδείσου καὶ στὶς ἄφατες ἡδονὲς τῶν Οὐρί. Εἶναι ὅμως ἀπίθανο (καὶ θὰ ἦταν πολὺ θλιβερό!) τὸ μυστικὸ τῆς ἰσχύος του νὰ ἔγκειτο στὴν χρήση αὐτῆς τῆς εὐφορικῆς οὐσίας, ἀφοῦ σ' ὅλες τὶς ἐποχὲς ἡ ἰνδικὴ κάνναβις ἦταν στὴν διάθεση ὅλου τοῦ κόσμου. Ἂς θεωρήσουμε λοιπὸν αὐτὲς τὶς ἱστοριοῦλλες ὡς ἀνέκδοτα ἢ ὡς προϊόντα φαντασίας.

Ἐξ ἄλλου, γιατὶ νὰ δεχθοῦμε ὅτι ἕνας ἀρχηγός, προκειμένου νὰ μεθύσει τοὺς ὑφισταμένους του, θὰ ἐπέλεγε μία οὐσία ἡ ὁποία ἀντιθέτως καταστρέφει τὴν ἐνεργητικότητα καὶ τὴν γενναιότητα! Προκειμένου νὰ ἐπιβάλει τυφλὴ ὑπακοή, ὁ σεΐχης διέθετε ἄλλα μέσα, λιγότερο παιδιάστικα.

Victor-Emile Michelet - Το Μυστικό της Ιπποσύνης - μεταφρ. Δημήτριος Πολυχρόνης

Marillion - Assassing

 

Γάλα αντί αίματος

 

Ο Άγιος Παντελεήμονας ονομαζόταν Παντολέων. Το όνομα Παντελεήμονας ακούστηκε από τον ουρανό καθώς αυτός πήγαινε προς το μαρτύριο του. Δεν είναι ένα απλό όνομα, αλλά ένας τίτλος. Αυτός που βοήθησε με τις ιατρικές του γνώσεις κάθε άνθρωπο, χωρίς να δέχεται καμία αμοιβή, προδόθηκε από τους φθονερούς συναδέλφους του που τον κατήγγειλαν για τη χριστιανική του πίστη ώστε να τον ξεφορτωθούν. 

Μπροστά στον Αυτοκράτορα έφεραν έναν παράλυτο. Από τη μία οι ιερείς των ειδώλων και από την άλλη ο Παντολέων. Ποιος θα μπορούσε να τον θεραπεύσει; Εισακούστηκε η προσευχή του Παντελεήμονα. Όπως τότε, με τον προφήτη Ηλία και τους ιερείς του Βάαλ. Μα τώρα ο Παντολέων,  Παντελεήμονας πλέον, οδηγείται στο μαρτύριο. Και οι ιερείς παραμένουν στο σκοτάδι τους, μαζί με τον Αυτοκράτορα. Πεθαίνουν αργά, πνευματικά, αιώνια.  Ο κόσμος θαρρεί πως προστατεύει τους δικούς του. Αλλά τους καταδικάζει μαζί του.

Και ο Θεός δοξάζει αυτούς που Τον δοξάζουν. Το κεφάλι του Παντελεήμονα κόβεται μα δεν τρέχει αίμα. Αντιθέτως ρέει γάλα άφθονο και η ελιά στην οποία ήταν δεμένος αμέσως καρποφορεί. 

Ο θάνατος του μάρτυρα ζωοποιεί. Τη φύση και τις συνειδήσεις. Όσες δεν έχουν προσκολληθεί στον λήθαργό τους. Όσες αναζητούν την Αλήθεια. Όσες προτιμούν την ταπεινότητα από την υπερηφάνεια. 

Epica - Delirium

 

Πέντε άρτοι και δύο ψάρια

 

Και όταν ο κόσμος πείνασε, οι μαθητές του Ιησού ζήτησαν από Αυτόν να τους δώσει την άδεια να πάνε στα γύρω χωριά για να βρουν φαγητό. Αυτός όμως τους είπε να μοιραστούν αυτά που έχουν. Πέντε ψωμιά και δύο ψάρια. Και με αυτά τελικά, όχι μόνο χόρτασαν οι χιλιάδες άνθρωποι που ήταν εκεί αλλά περίσσεψε κιόλας πολύ φαγητό. 

Εντυπωσιακό το θαύμα τούτο αλλά ακόμα πιο εντυπωσιακό αυτό που αποκαλύπτει. Όλοι όσοι είχαν μαζευτεί και άκουσαν τη διδασκαλία του Ιησού, ίσως και χωρίς να το έχουν καταλάβει καλά καλά, είχαν περάσει σε μια κατάσταση ύπαρξης -ας τολμήσουμε να τη πούμε έτσι- εντελώς διαφορετική. Ήρθαν κοντά στον Λόγο. Ήρθαν κοντά στην πηγή της Αγάπης, στην πηγή της Ζωής. 

Και να προσέξουμε και πώς ξεκινά η ευαγγελική περικοπή: είδε κόσμο πολύ και τους ευσπλαχνίσθηκε και τους θεράπευσε. 

Διότι όλοι είμαστε ασθενείς και χρειαζόμαστε θεραπεία. Και η θεραπεία δεν είναι σωματική. Ξεπερνά το σώμα και επικεντρώνεται στο πνεύμα, στη ψυχή. Και η θεραπεία αυτή είναι ο φωτισμός, που θα οδηγήσει στην αγιοσύνη και στη θέωση. 

Οι άνθρωποι εκείνοι μάλλον δεν ήταν σε θέση να κρατήσουν αυτή τη θεραπεία και να την αξιοποιήσουν πλήρως. Όχι όλοι τουλάχιστον. Αν ο Χριστός τους άφηνε να φύγουν και να πάνε να βρουν τι να φάνε, θα έχαναν συντομότερα όλο αυτό το δώρο που τους δόθηκε. Δε θα προλάβαινε να δώσει καρπούς. Γι' αυτό ο Χριστός τους κράτησε εκεί και έφαγαν όλοι από το λιγοστό φαγητό. 

Και τι ήταν εκείνο το φαγητό; Άρτος και ιχθύς. Το σώμα του Χριστού και το σύμβολό του στη πρώτη Εκκλησία. Ιχθύς έγραφαν οι πρώτοι χριστιανοί ή ζωγράφιζαν απλά και αυτό σήμαινε Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ. 

Ο κόσμος εκείνη την ημέρα έζησε κάτι ανεπανάληπτο. Πήρε μια μικρή γεύση ενός καινούριου κόσμου. Ενός κόσμου αγάπης, κοινοκτημοσύνης, αδελφότητας αλλά και ενός κόσμου βαθιάς γνώσης και αντίληψης. 

Σε αυτόν τον κόσμο μας καλεί διαχρονικά ο Χριστός. Μέσω της Εκκλησίας, μέσω των μυστηρίων, μέσω της προσευχής αλλά και των πράξεών μας. Αλλά αυτόν τον κόσμο δε φτάνει μόνο να τον θελήσουμε και να τον αναζητήσουμε. Θα χρειαστεί και να τον οικοδομήσουμε. Και ο Κύριος θα είναι μαζί μας σε αυτή τη προσπάθεια.