Ζωολογία...

Ως πρόβατα εν μέσω λύκων μας στέλνει ο Χριστός. Ως αθώους, ως άκακους εν μέσω βίαιων και πονηρών. Όχι ως ηλίθιους φυσικά. Να είμαστε φρόνιμοι σαν τα φίδια και ακέραιοι σαν τα περιστέρια είπε. Να προφυλαγόμαστε αλλά χωρίς να κάνουμε κακό σε κανέναν. Όταν είδωλα όπως το έθνος, η πατρίδα(και ακόμα ακόμα το κόμμα, η ομάδα) χρησιμοποιούνται σαν δικαιολογία για την υιοθέτηση των μεθόδων του κόσμου και τη μετατροπή μας από πράους σε πολεμοχαρής, όταν για χάρη τους "αγιάζουμε" τη βία, το φόνο, τον πόλεμο, τότε δεν είμαστε παρά ειδωλολάτρες. Δεν είμαστε παρά θιασώτες εκείνου του πνεύματος του παλαιού κόσμου που ήρθε να αλλάξει ο Χριστός και που προσπάθησε και προσπαθεί να αλλάξει η Εκκλησία(χωρίς να είναι λίγες οι φορές που υποκύπτει στη χρήση της βίας του κόσμου). Και μπορεί οι μέθοδοι του κόσμου να μας βγουν σε καλό. Να κερδίσουμε, εδάφη, πλούτη, ισχύ, τον κόσμο όλο. Καμία αξία δεν θα έχουν αυτά. Γιατί θα έχουμε χάσει τη ψυχή μας. 

Να αγαπάμε τον εαυτό μας

 

Για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε τον πλησίον μας, πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι θα ικανοποιούμε όλα μας τα καπρίτσια, ότι θα βρίσκουμε τρόπο να εκπληρώνουμε κάθε μας επιθυμία και τα όμοια. Όχι, σημαίνει ότι θα κοιτάζουμε τον εαυτό μας και θα βλέπουμε την ωραιότητα που ο Θεός βλέπει σ’ εμάς, αυτήν που εντύπωσε μέσα μας, θα χαιρόμαστε γι’ αυτήν, θα την τρέφουμε, θα την ενισχύουμε και θα την απαλλάσσουμε από τα δεσμά της, θα της προσφέρουμε πλήρη ελευθερία και θα τη στηρίζουμε· μέσα από τη διαδικασία αυτή θα ανακαλύπτουμε την ομορφιά και κάθε άλλου προσώπου, παρ’ όλα τα στοιχεία που ίσως μας απωθούν σε αυτό, παρ’ όλες τις δυσκολίες, παρ’ όλα όσα θα θέλαμε ενδεχομένως να απορρίψουμε. Δεν είναι καθόλου εύκολο το έργο αυτό, μόνον ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ έλεγε σε καθέναν που τον πλησίαζε: «Χαρά μου!» Δεν μπορούμε να το πούμε ο ένας στον άλλον. Το λέμε κάπου-κάπου, χωρίς να το εννοούμε απολύτως πάντα, αλλά σίγουρα δεν μπορούμε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον και να του πούμε: «Είσαι η χαρά μου»

Anthony Bloom, Του Χριστού ή του κόσμου τούτου; εκδ. Πορφύρα

King Buffalo - Orion

 

Καρφιά

 

Κάθε φορά που ένας χριστιανός υπερασπίζεται μια πράξη ή και άποψη που έρχεται σε αντίθεση με το Ευαγγέλιο λέγοντας φράσεις-δικαιολογίες όπως "είμαστε χριστιανοί αλλά όχι και βλάκες" ή "είμαστε χριστιανοί αλλά πρώτα(!) Έλληνες(ή όποια άλλη εθνικότητα θέλετε, Σέρβοι, Ρώσοι, Βούλγαροι, Κενυάτες) ή κάποια άλλη παρόμοια, καρφώνει ο ίδιος τα καρφιά στα χέρια και τα πόδια του Χριστού. Αυτός είναι που Του βάζει το αγκάθινο στεφάνι στο κεφάλι. Αυτός είναι που προτιμά ένα κομμάτι γης, τον πατέρα και τη μητέρα του από τον Χριστό. Αυτός είναι που παίρνει εκείνη την ώρα τη θέση του Ιούδα...

Killing Joke - New Jerusalem

 

Το Τριώδιο

 

Το Τριώδιο είναι η προπαρασκευαστική περίοδος πριν τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Είναι η εποχή που τρώμε περισσότερο απ' όσο συνήθως, πηγαίνουμε σε πάρτι μασκέ ή και όχι και τόσο μασκέ όπου και πίνουμε περισσότερο απ' όσο συνήθως. Ξεκινά από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και τελειώνει τη Κυριακή της Τυρινής. Μετά έρχεται η Καθαρά Δευτέρα, η έναρξη της Σαρακοστής, η οποία είναι και η μέρα κατά την οποία και πάλι τρώμε και πίνουμε περισσότερο απ' όσο συνήθως αλλά νηστίσιμα. Κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής -πιο επίσημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής- νηστεύουμε στα χαρτιά οι περισσότεροι (ή δε νηστεύουμε ούτε καν στα χαρτιά) και τρώμε κανονικά, όπως συνήθως.

Στα πιο εκκλησιαστικά το Τριώδιο είναι η εποχή που προβάλλονται αξίες άγνωστες και στους κληρικούς και τους λαϊκούς, όπως ταπείνωση, μετάνοια, αλληλεγγύη, αγάπη και άλλα παρόμοια. Ούτε εμείς που τα λέμε από άμβωνος τα κάνουμε(οι περισσότεροι έχουμε και μια κάποια αλλεργία στα παραπάνω) ούτε και ο κόσμος που τα ακούει ενδιαφέρεται γι' αυτά. Μάλλον ενδιαφέρεται ο κόσμος στο βαθμό που δεν αγγίζουν το ατομικό ή οικογενειακό του συμφέρον. Δηλαδή καθόλου. 

Είναι επίσης η εποχή που οι πιστοί χριστιανοί εκφράζουν απερίφραστα την ενόχληση και αποδοκιμασία για όσους καρναβαλίζονται, την ίδια ώρα που εμείς άνετα καννιβαλίζουμε τους συνανθρώπους μας δικούς μας και ξένους. Είναι η εποχή που φοράμε την μάσκα τους ευσεβούς και κατηγορούμε εκείνους που φοράνε μάσκες ντόμινο, κλόουν και διάφορων ζώων ή άλλων χαρακτήρων. 

Γενικά το Τριώδιο είναι η εποχή που θα έπρεπε να είμαστε όλοι κάπως μαζεμένοι αφού είναι η κατ' εξοχήν εποχή που τα ευαγγελικά κείμενα που διαβάζονται στις εκκλησίες μας μιλάνε για τα δύο μεγαλύτερα κακά που φωλιάζουν στην ανθρώπινη ψυχή. Την περηφάνεια και την υποκρισία αλλά εμείς δεν τα ακούμε καθώς έχουμε το μυαλό μας στο πότε θα έρθει η Τσικνοπέμπτη για να φάμε -ε, το έχετε καταλάβει πια- περισσότερο απ' όσο συνήθως. Ίσως και λίγο περισσότερο από περισσότερο απ' όσο συνήθως. 

Θα μπορούσε να είναι και μια εποχή που θα δούμε καθαρότερα τον εαυτό μας υπό το πρίσμα της παραβολής του Τελώνου και του Φαρισαίου και θα πάψουμε να είμαστε τόσο αυτοδικαιωτικοί. Θα μπορούσε να είναι η εποχή που η παραβολή του Ασώτου θα μας βοηθήσει να δούμε καθαρότερα την πορεία της ζωής μας και να την διορθώσουμε. Ίσως η περίοδος που διαβάζοντας την περικοπή για τη Δευτέρα Παρουσία θα καταλάβουμε πως θα κριθούμε με κριτήριο το πόσο και αν ενδιαφερθήκαμε για τους συνανθρώπους μας, ειδικά τους πιο αδύναμους και τους πιο περιθωριοποιημένους και όχι με το πόσες εδαφιαίες μετάνοιες κάναμε. Τέλος θα μπορούσε να είναι η περίοδος που κατανοούμε πως ο θησαυρός, ο μόνος που έχει σημασία είναι η ψυχή μας και η καλλιέργειά της και όχι τα καταναλωτικά αγαθά που τρίβουμε στη μούρη των συγγενών και των φίλων μας και πως αν ασχοληθούμε με τον πραγματικό αυτό θησαυρό θα κάνουμε και τον κόσμο μας καλύτερο. 

Δεν είναι όμως. Είναι μια εποχή που θα αντιμετωπιστεί μάλλον φολκλορικά, όπως και η επερχόμενη Σαρακοστή, μέχρι την αποκορύφωση των θρησκευτικών φολκλορικών εκδηλώσεων τη Μεγάλη Εβδομάδα...

Είναι μια εποχή που οι μάσκες πέφτουν με την ίδια ευκολία που φοριούνται.

All Them Witches - Diamond

 

Σιωπή...

 

Και πάλι σιωπήσαμε. Και πάλι αποτύχαμε στο έργο μας. Και πάλι αρνηθήκαμε τον προφητικό μας ρόλο(προφήτης είναι αυτός που ενώπιον Θεού και ανθρώπων μιλάει για την αλήθεια, όχι αυτός που προβλέπει το μέλλον)... Μείναμε στη σιωπή. Όχι στη σιωπή της προσευχής ή της παρακλήσεως. Στην ένοχη σιωπής που δεν θέλει να ενοχλήσει τους ισχυρούς. Η σιωπή που δε γίνεται σημείο μετάνοιας αλλά μάλλον δείγμα σύμπραξης και συνενοχής. Πέντε οικογένειες θρηνούν τις μητέρες, τις συζύγους, τις αδερφές, τις κόρες κι εμείς δεν είπαμε κουβέντα. Ένας από εμάς. Κλειστήκαμε για άλλη μια φορά στην ασφάλεια των ναών μας και κρύψαμε τις φωνές μας πίσω από τις ψαλμωδίες. Ντύσαμε τη δειλία μας με τα άμφιά μας και εκφωνήσαμε λόγους κενούς ξανά. Όσο όμως αφήνουμε την αποστολή που ο ίδιος ο Θεός μας έχει αναθέσει, κάποια στιγμή ίσως -μάλλον σίγουρα-  θα μας αφήσει κι Αυτός λίγο προς παιδαγώγηση...

Don't Fear The Reaper - Candlemass

 

Η Υπαπαντή του Κυρίου

 

Δύο άνθρωποι -από τους τόσους- αναγνώρισαν τον Ιησού όταν βρέφος Τον έφεραν στον ναό η Μαρία και ο Ιωσήφ. Ο δίκαιος και ευλαβής Συμεών, ειδοποιημένος από το Άγιο Πνεύμα, ο οποίος είχε λάβει την υπόσχεση πως δε θα πεθάνει πριν να δει τον Λυτρωτή των ανθρώπων  να έρχεται στον κόσμο και η Άννα, προφήτισσα η οποία έμεινε χήρα νωρίς και πέρασε όλη της τη ζωή με προσευχή και νηστεία. Ο πρώτος είπε στην Παναγία για το παιδί αυτό: «Να, αυτός προορίζεται για πτώση και ανάσταση πολλών στον Ισραήλ και για σημείο που θα προκαλεί αντιλογία· και τη δική σου ψυχή θα τη διαπεράσει ρομφαία, ώστε να αποκαλυφθούν οι διαλογισμοί πολλών καρδιών» ενώ η δεύτερη "δοξολογούσε τον Κύριο και μιλούσε γι’ αυτόν σε όλους όσοι περίμεναν τη λύτρωση στην Ιερουσαλήμ".

Και οι δυο θεωρούνταν από τους ιερείς του ναού, λίγο πολύ, σαλεμένοι. Γέροι που παραληρούσαν. Κι όμως αυτοί οι δυο γέροι μας χαρίζουν μια ματιά στο τι έχει πραγματικά αξία. Μας δείχνουν πώς πλησιάζεται ο Θεός. Με ευλάβεια, με προσευχή, με νηστεία, με δικαιοσύνη αλλά κυρίως με δυο άλλα πράγματα. Με μια ανοιχτή αγκαλιά και με υπέρβαση της λογικής του κόσμου. 

Ο Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Προαιώνιος Λόγος, έγινε άνθρωπος και ήρθε στον κόσμο όχι ως ένας ισχυρός θεός με κεραυνούς και όπλα αλλά ως ένας ευάλωτος Θεός. Ως ένας Θεός που δεν εξουσιάζει, δεν επιβάλλεται αλλά περιμένει από εμάς να Τον δεχτούμε. Αναμένει να Τον προσκαλέσουμε, να Τον φιλοξενήσουμε, να Τον αγκαλιάσουμε. Τελικά αυτό είναι το σημείο αντιλεγόμενο. όχι οι αφόρητα βαρετές συζητήσεις για το αν είναι ή δεν είναι Θεός, Μεσσίας, Λυτρωτής. Αλλά αν τελικά θα Τον αγκαλιάσουμε ή όχι. Αν θα βρούμε ένα μέρος στη ζωή μας, μέσα μας για να Τον φιλοξενήσουμε. 

Και όχι. Όσο παραμένουμε εγκλωβισμένοι στη λογική και τη σοφία του κόσμου δεν θα Τον δεχτούμε. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να απορρίψουμε τα δύο παραπάνω. Ούτε αυτό είναι σωστό. Αλλά θα πρέπει -όπως ο Συμεών και η Άννα- να τα ξεπεράσουμε. Να τα υπερβούμε. Όχι να τα διαγράψουμε.

Να ακούσουμε τα λόγια των δύο αυτών προφητών, να τα βάλουμε στην καρδιά μας και να γίνουν αυτά η αφορμή να υποδεχτούμε εκεί το μικρό αυτό Παιδί. Και να το αφήσουμε να μεγαλώσει και να δυναμώσει μέσα μας. Και να αφήσουμε κι εμείς τη χάρη του Θεού να έρθει πάνω μας. 

Below - Suffer in Silence

 

Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου

 

"Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στον Ναό, για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος και ο άλλος Τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε επιδεικτικά στο μέσον του Ναού κι άρχισε να προσεύχεται ως εξής: «Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ που δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους, άρπαγας, άδικος, μοιχός, ή και σαν αυτόν τον τελώνη. Εγώ νηστεύω δυο φορές την εβδομάδα, και δίνω στον ναό το ένα δέκατο από τα εισοδήματά μου».

Αντίθετα ο Τελώνης στεκόταν πίσω, παράμερα, και δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό. Χτυπούσε το στήθος του και έλεγε: «Θεέ μου, σπλαχνίσου με τον αμαρτωλό». Σας βεβαιώνω ότι έφυγε για το σπίτι του συμφιλιωμένος με τον Θεό ο τελώνης. Αυτού την προσευχή άκουσε ο Θεός. Γιατί όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί κι όποιος τον ταπεινώνει θα υψωθεί."

Η σημερινή παραβολή δεν είναι μόνο ένα κάλεσμα στην ταπείνωση. Δεν είναι μόνο μια υπενθύμιση πως η περηφάνια είναι η μητέρα όλων των κακών. Από αυτή ξεκινά η πλεονεξία, από αυτή γεννιέται η οργή, από αυτή πηγάζει η αδικία, ο φθόνος, η εκμετάλλευση, ο φόνος. Όταν θεωρούμε πως είμαστε καλύτεροι από τους άλλους θεωρούμε πως έχουμε και δικαίωμα να τους εκμεταλλευτούμε, να τους αδικήσουμε και οπωσδήποτε να έχουμε καλύτερη θέση από όλους. Και θα κάνουμε τα πάντα -μα τα πάντα- για να αποκτήσουμε ό,τι θεωρούμε πως μας ανήκει. 

Η παραβολή αυτή είναι στην πραγματικότητα ένα κήρυγμα εναντίον της ανοησίας. Γιατί τι άλλο είναι παρά ανόητος αυτός που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του; Τι άλλο παρά ανόητος μπορεί να χαρακτηριστεί αυτός που θα θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο και θα υποτιμά τους άλλους συνανθρώπους του νομίζοντας πως μπορεί να κοροϊδέψει πρώτα τον θεό και έπειτα τον εαυτό του. Όπως ο Φαρισαίος της παραβολής. 

Πώς να κοροϊδέψεις τον Θεό που σε δημιούργησε, που σου έδωσε ζωή; Που σε γνωρίζει πιο καλά κι από τον εαυτό σου; 

Αλλά και τον εαυτό σου δεν μπορείς να τον κοροϊδέψεις. Ίσως να τον ξεγελάσεις μόνο προσωρινά. Βαθιά μέσα σου πάντα θα ξέρεις ποιος είσαι και τι κρύβεις. 

Και τέλος, η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου είναι μια κλήση για σιωπή. Σήμερα, μόνο σήμερα, μόνο για μία μέρα, ας μην ανυψώσουμε τον εαυτό μας υποτιμώντας τους άλλους. Ας μην κατηγορήσουμε τους συνανθρώπους μας για τα δικά τους ελαττώματα αλλά ας εξετάσουμε τα δικά μας. Ας μη φωνάξουμε ότι ο κόσμος πρέπει να αλλάξει αλλά ας αποφασίσουμε ήσυχα να αλλάξουμε τον δικό μας εσωτερικό κόσμο. Τούτο το βήμα -το μικρό κι ασήμαντο- θα διαπιστώσουμε ότι κάνει μεγάλη διαφορά. 

Γιατί δεν θα το κάνουμε μόνοι μας. Θα έχουμε πάντα δίπλα μας τον Θεό, αφού πράττοντας έτσι, κάνουμε το θέλημά μας, θέλημά Του.

*πίνακας του Bryn Gillette

Ανησυχία των Χριστιανών στο Καμισλί μετά τις επιθέσεις του Συριακού Στρατού

 

https://www.rudaw.net/english/middleeast/syria/310120262

ΚΑΜΙΣΛΙ, Συρία – Οι Χριστιανοί κάτοικοι στο Καμισλί της βορειοανατολικής Συρίας (Ροζάβα) δηλώνουν ότι οι ανησυχίες τους για την ασφάλεια αυξάνονται, μετά τις πρόσφατες επιθέσεις του Συριακού Αραβικού Στρατού στην κουρδική περιοχή.

Μέλη της χριστιανικής κοινότητας της πόλης δήλωσαν στο δίκτυο Rudaw ότι ο φόβος έχει ωθήσει πολλούς να εκκλησιάζονται συχνότερα.

«Οι Χριστιανοί σε αυτή την επαρχία φοβούνται πάντα, γιατί είμαστε ένας λαός που δεν αγαπά τους πολέμους, δεν αγαπά τους σκοτωμούς· αγαπάμε την ειρήνη, ζούμε αρμονικά μαζί, εμείς και οι Κούρδοι», δήλωσε ο Malki Somi, κάτοικος του Καμισλί.

Η κατάσταση στο μέτωπο

Ο Συριακός Αραβικός Στρατός και παρατάξεις που συνδέονται με τη Δαμασκό, σε μια ευρείας κλίμακας επίθεση αυτόν τον μήνα, κατέλαβαν μεγάλες εκτάσεις εδαφών και υποδομές ζωτικής σημασίας που ελέγχονταν από τον de facto στρατό της Ροζάβα — τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF).

Οι συγκρούσεις ανάγκασαν τις μονάδες των SDF να αποσυρθούν από διάφορες περιοχές, συμπεριλαμβανομένων:

Γειτονιών με κουρδική πλειοψηφία στο Χαλέπι.

Τμημάτων της επαρχίας Χασάκα.

Περιοχών στο Ντέιρ εζ-Ζορ και τη Ράκκα.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις των Ηνωμένων Εθνών, περίπου 100.000 άνθρωποι —στην πλειονότητά τους Κούρδοι— έχουν εκτοπιστεί λόγω των μαχών.

Ανθρωπιστική κρίση και Εκκλησία

Ο Somi ανέφερε ότι έχει αποχωριστεί τα παιδιά του, τα οποία ζουν στο εξωτερικό εδώ και αρκετά χρόνια, και εξέφρασε την ελπίδα ότι οι τρέχουσες εντάσεις δεν θα τον εμποδίσουν να παραμείνει κοντά στην ευρύτερη οικογένειά του στη Ροζάβα.

Στις Συριακές (Συριακές Ορθόδοξες/Καθολικές) εκκλησίες της πόλης, ο κλήρος πραγματοποίησε ειδικές δεήσεις για τους πληγέντες από την πρόσφατη βία, καθώς και για τους αμάχους σε όλη την περιοχή, ανεξαρτήτως θρησκεύματος.

«Οι βομβαρδισμοί, ο πόλεμος, οι ξυλοδαρμοί και οι δολοφονίες ανησυχούν τους πάντες, φυσικά, όχι μόνο τους Χριστιανούς», δήλωσε ο πατήρ Abdulmasih Youssef.

Παράλληλα, οι εκκλησίες στο Καμισλί έχουν ξεκινήσει προσπάθειες παροχής βοήθειας για τη στήριξη των εκτοπισμένων οικογενειών στην πόλη, με τα μέλη της κοινότητας να συνεισφέρουν εφόδια και δωρεές.

Μια κοινότητα σε συρρίκνωση

«Πραγματικά, αυτή η κατάσταση είναι πολύ, πολύ δύσκολη για όλο τον κόσμο. Για 15 χρόνια υπομείναμε και ελπίζαμε ότι η κατάσταση θα βελτιωνόταν και θα απελευθερωνόμασταν, αλλά όλα έγιναν το αντίθετο. Η κατάσταση είναι καταστροφική και φέρνει δάκρυα», δήλωσε η Shmoni Abdulahad.

Οι Χριστιανοί, συμπεριλαμβανομένων των Συριακών, Αρμενικών και Ασσυριακών κοινοτήτων, αποτελούν εδώ και καιρό μέρος του πληθυσμού του Καμισλί. Ο αριθμός τους, που πριν από την έκρηξη του εμφυλίου πολέμου στη Συρία υπολογιζόταν σε περίπου 40.000, πιστεύεται ότι έχει πλέον μειωθεί περίπου στο μισό.

Lightbringer of Sweden - Fallen Angels

 

Διαστρέβλωση

 

Δεν θα ασχολιομουν με το παρακάτω γιατί γενικά δεν θέλω να χάνω το χρόνο μόνο με βλακείες αλλά για μια φορά είπα να κάνω εξαίρεση. Κοιτάξτε πώς δουλεύουν αυτοί οι τύποι... Παίρνουν από ένα απόσπασμα ενός λόγου κάποιου Αγίου, ένα ακόμα πιο μικρό απόσπασμα και το παρουσιάζουν σαν διδασκαλία του Αγίου ή του Αποστόλου ή οποιουδήποτε άλλου. Για παράδειγμα. Χθες των Τριών Ιεραρχών ανέβηκε και η φωτογραφία που βλέπετε. Αυτό είναι απόσπασμα από τον ένατο κανόνα του Μ.Βασιλειου. Στον κανόνα αυτόν, παραθέτει τι ίσχυε στην καθημερινή ζωή και στην εκκλησιαστική για τη γυναίκα και το καυτηριάζει αντιπαραβάλλοντας την οπτική του Ευαγγελίου. Πώς παρουσιάζεται από διάφορους κουτοπονηρους και γίνεται πιστευτό από τους ανόητους που τσιμπάνε; Πως αυτή είναι θέση του Μ. Βασιλείου. Πλήρης διαστρέβλωση. Και το ίδιο γίνεται και με άλλα θέματα. Η πρακτική αυτή δεν είναι καινούρια και έχει υιοθετηθεί από πολλά χρόνια από διάφορες ομάδες είτε αιρετικές είτε νεοπαγανιστικες είτε new age πνευματικότητας (εντελώς τυχαία όλα αυτά αν ψάξετε τη ροή του χρήματος οδηγούν στις ΗΠΑ). Σήμερα με το διαδίκτυο αυτά εξαπλώνονται πιο γρήγορα αλλά μπορούν και να ελεγχθούν πιο εύκολα... Βρίσκεις το πλήρες κείμενο, το αντιγράφεις, χρησιμοποιείς και ένα εργαλείο τεχνητής νοημοσύνης και μαθαίνεις περί τίνος πρόκειται πραγματικά... Αλλά, όπως είπε και ο σύντροφός Κουτσουμπας, αυτοί είστε.