Οι ανόητοι

 

 Διαβάζουμε σε μια ερμηνευτική απόδοση της σημερινής ευαγγελικής περικοπής: “Σε ευχαριστώ και σε δοξολογώ, Πατερ, Κυριε του ουρανού και της γης, επειδή ενεργόντας με δικαιοσύνη και αγαθότητα , έκρυψες τις υψηλές αυτές αλήθειες της πίστεως από εκείνους που θεωρούνται σοφοί και συνετοί, και φανέρωσες αυτές σε απλοϊκούς και αφελείς ανθρώπους τους μαθητές μου, που φαίνονται σαν νήπια εμπρός στους σοφούς του κόσμου. Ναι Πάτερ, διότι αυτή ήταν η αγαθή και δίκαια θέλησή σου”. 

Οι αλήθειες οι υψηλές, λέει ο Κύριος, δεν φανερώνονται σε σοφούς και συνετούς. Και πράγματι, κάποιος που είναι σοφός και συνετός για τον κόσμο, δεν μπορεί να αντιληφθεί τη διδασκαλία του Χριστού. 

Αυτά αποκαλύπτονται μόνο σε αυτούς που δείχνουν απλοϊκοί και αφελείς. 

Ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Και τι έκανε; Έζησε πλουσιοπάροχα; Δίδαξε σε πανεπιστήμια; Κάθισε σε θρόνους; Συνέφαγε με αξιωματούχους και επιφανείς; Όχι. 

Βρέθηκε στο ίδιο τραπέζι με πόρνες, τελώνες και αμαρτωλούς, διδάσκοντάς τους τη μετάνοια. Δεν είχε που να μείνει και περιφερόταν από σπίτι σε σπίτι, διδάσκοντας την πτωχεία. Δίδαξε απλούς ανθρώπους συνήθως στην ύπαιθρο. 

Δε μίλησε με περίπλοκους όρους αλλά με παραβολές. Στις συναγωγές πήγε μόνο και μόνο για να αποκαλύψει την υποκρισία του τότε θρησκευτικού κατεστημένου, εκείνου των Φαρισαίων. 

Το Ευαγγέλιο δεν είναι μια συλλογή ιστοριών και θαυμάτων που αφορούν μια παλαιότερη εποχή. Είναι ο ζωντανός λόγος του Κυρίου που μιλά καθημερινά στα αυτιά όλων μας. Σε κάποιους φτάνει στην καρδιά, σε κάποιους δεν ξεπερνά την ακοή. 

Οι πρώτοι είναι αυτοί που σαν παιδιά, με ενθουσιασμό και άγνοια κινδύνου ακολουθούν τι διδασκαλίες του Κυρίου. Οι δεύτεροι είναι εκείνοι που δεν δέχονται να αφήσουν τη σοφία με την οποία έχουν περιζώσει τον εαυτό τους και να διακινδυνεύσουν τη σύνεσή τους. 

Ο Χριστιανός είναι για τον κόσμο μωρός, ανόητος. Είναι αντικείμενο κοροϊδίας και πολλές φορές πληγώνεται. Είναι κι αυτό κομμάτι της ζωής του. Δεν υπάρχει άνεση και ευκολία για τον χριστιανό. Υπάρχει μόνο ο δρόμος του Κυρίου. Ο δρόμος από την φάτνη στην Αίγυπτο, και από την Ιερουσαλήμ στον Γολγοθά, τη Σταύρωση και την Ανάσταση. 

Είναι ο δρόμος που μόνος ένας ανόητος θα έπαιρνε. Γιατί μόνο σε έναν ανόητο φανερώνονται οι ουράνιες αλήθειες. Και κοιτώντας το παραπάνω κείμενο, που μόλις διάβασα, λυπάμαι που δεν μπορώ κι εγώ να είμαι ένας τέτοιος ανόητος. Εσείς; 

Ελευθερία και αγάπη

Ας μη νομίζουμε πάντως ότι η ελευθερία είναι ο μόνος επίγειος σκοπός του ανθρώπου: όλες του οι προσδοκίες θα κατέληγαν τότε σε έναν γιγάντιο εγωισμό. Υπάρχει επίσης και μια άλλη ιδέα, η ιδέα της αγάπης που εξελίσσεται παράλληλα με την πρώτη. Για κάθε άνθρωπο χωριστά,η ελευθερία είναι ένας σκοπός, δεν είναι όμως παρά ένα μέσο για την αγάπη, για την οικουμενική αδελφοσύνη, μέσο αποτελεσματικό και παντοδύναμο, γιατί μόνο ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί χωρίς υστεροβουλία να σφίξει στην αγκαλιά του τον ελεύθερο αδελφό του και να του πει: «Σ’ αγαπώ».

Επομένως, η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σφάλλει παραχωρώντας στον πολίτη το δικαίωμα στην ελευθερία εάν αυτή δεν οριοθετείται από την αγάπη, από τα καθήκοντα. Αντί να αντιμάχονται, το δικαίωμα και το καθήκον συγκλίνουν στο υψηλότερο νόημά τους· αντί να αλληλοπεριορίζονται, μεγεθύνει το ένα το άλλο και επεκτείνονται παράλληλα το ένα με το άλλο από τον άνθρωπο έως τον Θεό, όπου δικαίωμα και καθήκον, αγάπη και ελευθερία είναι ένα και το αυτό.

Elisee Reclus - Εξέλιξη της ελευθερίας στον κόσμο από το  βιβλίο: "Η πόλη της δίκαιης συμφωνίας", εκδ. Firebrand

Saint Vitus - Jack Frost

 

Ἀποθανέτω ἡ ψυχή μου μετὰ τῶν ἀλλοφύλων

 

"καὶ εἶπεν Σαμψων Ἀποθανέτω ἡ ψυχή μου μετὰ τῶν ἀλλοφύλων· καὶ ἔκλινεν ἐν ἰσχύι, καὶ ἔπεσεν ὁ οἶκος ἐπὶ τοὺς σατράπας καὶ ἐπὶ πάντα τὸν λαὸν τὸν ἐν αὐτῷ"

Τούτη η σκηνή για κάποιο λόγο πάντα μου μιλούσε περίεργα. Ο Σαμψών είναι για εμένα ο απόλυτος ρομαντικός ήρωας. Προδομένος και αδύναμος, αιχμαλωτισμένος και εξευτελισμένος, γνωρίζει πως δεν υπάρχει πια διέξοδος, δεν υπάρχει ελπίδα επιβίωσης. Αλλά δε σταματά να αγωνίζεται και να πολεμά. Και καταφέρνει το καίριο, το θριαμβευτικό πλήγμα στους εχθρούς του, τους οποίους και παίρνει μαζί του στον θάνατο. Εκείνος που είχε όλο το μέλλον μπροστά του, το οποίο φάνταζε λαμπρό, βρέθηκε σε ένα φρικτό αδιέξοδο. Και όμως το αντιμετώπισε με τέτοιο τρόπο που και την πρότερη περήφανη ζωή του να τιμήσει αλλά και τους εχθρούς του να εξαφανίσει. Επιπλέον δεν πρόκειται για έναν τέλειο ήρωα. Ξεμυαλίζεται από τη Δαλιδά, της αποκαλύπτει το μυστικό της δύναμής του και έτσι μόνος του φέρνει την αιχμαλωσία, την τύφλωση και το τέλος του. Ένα τέλος όμως που δεν έρχεται με κλάματα ή με δάκρυα ή θρήνους. Αλλά με μια πολεμική κραυγή. Τι έξοδος κι αυτή!

The Obsessed - Stoned Back to the Bomb Age

 

Εκκοσμίκευση

 

Εκκοσμίκευση εδώ, εκκοσμίκευση εκεί, πού είναι η εκκοσμίκευση; Σε ένα τραγούδι λαϊκό; Σε ένα σχόλιο κοινωνικό; Μη σας το χαλάσω. Εκκοσμίκευση είναι η δίψα για υποτακτικούς που υπηρετούν και προσκυνούν. Εκκοσμίκευση είναι το μανιώδες κυνήγι θέσεων και αξιωμάτων. Εκκοσμίκευση είναι η αδιαφορία για τον διπλανό μας με τη ψευδή -ως και βλάσφημη- δικαιολογία της ουράνιας πατρίδας. Εκκοσμίκευση είναι ο εναγκαλισμός με την εξουσία και τον πλούτο, όσα πέπλα θαυμάτων, εσχατολογίας και υψηλής θεολογίας κι αν ρίξουμε από πάνω. Εκκοσμίκευση είναι πολλά πράγματα που κάποιοι τα θεωρείτε (ή θέλετε να τα θεωρείτε) πνευματικά...

Skyclad - The Sinful Ensemble

 

Παρακμή και ελπίδα

 

Η Εκκλησία γιατί δε μιλάει; Αυτό με ρωτούν συχνά πυκνά πολλοί άνθρωποι. Βλέπουμε, λένε, ένα σωρό άσχημα πράγματα και η Εκκλησία είναι άφωνη. Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοούν ως Εκκλησία, αφού Εκκλησία είμαι εγώ, είστε κι εσείς και ο κάθε βαπτισμένος Ορθόδοξος Χριστιανός. Υποθέτω ότι εννοούν τους πιο επίσημους, τους ανώτερους κληρικούς. Η απάντηση είναι απλή. Σε μια κοινωνία που παρακμάζει και σέρνεται, η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι διαφορετική. Γιατί; Γιατί οι άνθρωποι που την απαρτίζουν από την κοινωνία προέρχονται. Επιπλέον, μπαίνοντας σε αυτούς τους "κύκλους" τους αρχιερατικούς, η επαφή με τον έξω κόσμο είτε γίνεται προβληματική είτε χάνεται τελείως. Δεν είναι μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Δε διαφέρει ας πούμε πολύ από την εποχή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Εκείνος όταν έγινε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης καθαίρεσε μια σειρά Αρχιερέων και ιερέων οι οποίοι είχαν γίνει κληρικοί μέσω της σιμωνίας. Πλήρωσαν και έγιναν δηλαδή για να απολαύσουν μεγαλύτερα κέρδη, προβολή κλπ. Αυτή ήταν η κοινωνία τότε, μια κοινωνία ατομικισμού, όπου ακόμα και η αυτοκράτειρα πήγε να κλέψει το χωράφι μιας χήρας, αυτή ήταν και η Εκκλησία. Αντί να επεμβαίνει στην παρακμή της κοινωνίας, ασχολιόταν με το να ράψει στολές, να πληρώσει για θέσεις και να τα έχει καλά με την εξουσία. Και τότε, βρέθηκε(ή τον έστειλε ο Θεός που λειτουργεί κάπως περίεργα για τη δική μας σκέψη) ένας "τρελός" τύπος, ο οποίος έγινε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης και έφερε τα πάνω κάτω. Και ναι, δεν έβαλε την "ενότητα και την αγάπη" πάνω από την αλήθεια. Θα βρεθεί ένας τέτοιος και τώρα; Δεν ξέρω. Αν δούμε την κατάσταση και τα δεδομένα, μάλλον όχι. Αλλά και τότε, την εποχή του Χρυσοστόμου, τα δείγματα μόνο θετικά δεν ήταν. Αλλά, να που τότε ήρθε ένας τύπος από τη Συρία και τα έκανε όλα "όπα"! Και φυσικά πλήρωσε το τίμημα. Πέθανε εξόριστος στον Καύκασο. Αλλά αν δεν είσαι έτοιμος να πληρώσεις το τίμημα, μη ξεκινάς κανέναν αγώνα. 

Cathedral - Fountain of Innocence

 

Τσαρλατάνοι

 

Η αγιότητα δεν είναι κάτι που επιδεικνύεται. Ο άγιος δε μαζεύει γύρω του ακολούθους και οπαδούς και φυσικά δεν αυτοανακηρύσσεται άγιος. Αν περάσει μια νύχτα από το Άγιο Όρος ή το Σινά ή τον Άγιο Τάφο δε γίνεται ούτε Αγιορείτης ούτε Σιναϊτης ούτε Αγιοταφίτης. Μένει αυτό που είναι πραγματικά. Περαστικός. Και όσο αφορά την αγιότητα, ένας απλός τσαρλατάνος. 

Αλλά εδώ που τα λέμε, δε φταίνε αυτοί. Βρίσκουν και τα κάνουν. Όταν οι άνθρωποι δεν έχουν σκοπό να προσπαθήσουν να βελτιώσουν τη ζωή τους αλλά περιμένουν να βρέξει η αλλαγή από τον ουρανό, τότε έχουμε αυτά τα αστεία φαινομενικά αλλά πολύ σοβαρά φαινόμενα. 

Ουσιαστικά έναν γκουρουισμό ντυμένο με ορθόδοξο ράσο. Και φυσικά τούτοι οι "ορθόδοξοι" γκουρού δε θα δυσκολευτούν να εντοπίσουν και ανθρώπους απελπισμένους και κουρασμένους που θα τους προσεγγίσουν, με όπλο εντυπωσιασμού τον πλήθος των ανόητων οπαδών που αναφέρθηκαν παραπάνω, θα τους πουλήσουν ελπίδα και θα τους εντάξουν στις τάξεις των υπολοίπων οπαδών τους. 

Ε, αυτό είναι έγκλημα ενώπιον του Θεού. 

Η αγάπη του Θεού

 

Ο Θεός ενεργεί διαφορετικά σε κάθε άνθρωπο. Και θα απέρριπτα απολύτως ως φοβερή αίρεση - σαν κυνηγός αιρέσεων που είμαι- την έννοια ότι ο Θεός αγαπά κάποιους περισσότερο από κάποιους άλλους. Θα έλεγα ότι δεν υπάρχει τίποτα ποσοτικό στον Θεό· δεν υπάρχει συν ή πλην στον Θεό. Μην ποσοτικοποιούμε τον Θεό. Μην ποσοτικοποιούμε την αγάπη Του. Η αγάπη του Θεού είναι κάτι σαν την ατμοσφαιρική πίεση., η οποία ασκείται σε κάθε έναν εξίσου. Η μόνη διαφορά είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που ανοίγονται σε αυτήν την πίεση, ενώ άλλοι κλείνονται. Αλλά είναι η ίδια αδιαίρετη, ολική, θεία, απόλυτη αγάπη αυτή που περιβάλλει όλους μας, που μιλάει σε όλους μας, που ενεργεί επί όλων. 

Λεβ Ζιλέ - Έλα! Κάλεσμα στην αληθινή ζωή - εκδ. Εν πλω

Iron Maiden - Man on the Edge

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΘ΄ (Δ΄ ΛΟΥΚΑ)

 

"Με το σπόρο που έπεσε στο γόνιμο έδαφος, εννοούνται όσοι άκουσαν το λόγο με καλή και αγαθή καρδιά, τον φυλάνε μέσα τους και καρποφορούν με υπομονή".

Η υπομονή είναι το κλειδί για να να αποδώσει καρπούς ο σπόρος του λόγου του Θεού. Η υπομονή είναι το κλειδί για πολλά πράγματα που συνδέονται είτε με την πνευματική είτε με την πρακτική ζωή. 

Συνήθως ως υπομονή, ορίζουμε την παθητική αντιμετώπιση των καταστάσεων γύρω μας. Έναν κακό γείτονα, έναν κακό προϊστάμενο στη δουλειά, έναν κακό συνεργάτη, έναν κακό συγγενή ακόμα, να τους αντιμετωπίζουμε με τέτοιον τρόπο, σαν να περιμένουμε να αλλάξουν χαρακτήρα ή να φύγουν από μόνοι τους. Ομοίως και άλλες καταστάσεις, όπως η φτώχεια, η ασθένεια ή η καταπίεση. 

Υπομονή όμως δε σημαίνει ανοχή στον κάθε έναν που θα μας κάνει τη ζωή δύσκολη ούτε να τον αφήνουμε να αλωνίζει μέχρι να βαρεθεί,. Σημαίνει σταθερότητα, σημαίνει ορισμός ορίων και οξυδέρκεια στα προβλήματα που μας δημιουργεί. 

Η υπομονή δεν περιορίζεται στην παθητικότητα. Υπομονή σημαίνει αντοχή ώστε να μην υποχωρούμε. Σημαίνει σύνεση ώστε να μη κάνουμε βιαστικές ή σπασμωδικές κινήσεις. Σημαίνει επιμονή ώστε να μην απωλέσουμε την αίσθηση του σωστού και του λάθους. 

Δε σημαίνει πως σκύβουμε το κεφάλι και ιδιωτεύουμε περιμένοντας να αλλάξουν οι άσχημες συνθήκες. Σημαίνει πως συνεχίζουμε την πορεία μας παρά τις δυσκολίες. 

Αλλά και στα πνευματικά: Όλοι έχουμε πειρασμούς, όλοι έχουμε στεναχώριες, δυσκολίες και όλοι αντιμετωπίζουμε καθημερινά ένα πλέγμα αμαρτιών που περιμένει να μας αρπάξει. Και πολλές φορές πέφτουμε μέσα σε αυτό το δίχτυ. 

Εκεί χρειάζεται η υπομονή, ώστε να ξεμπλεχτούμε από αυτή τη παγίδα, να σηκωθούμε και να συνεχίσουμε τον δρόμο προς την αρετή κι έπειτα τη σωτηρία, ο οποίος είναι πάντα ανηφορικός. 

Δεν περιμένουμε όμως ούτε να ξεμπλεχτούμε εκ θαύματος ούτε ο δρόμος από ανηφορικός να γίνει ίσιος. Εμείς ξεμπλεκόμαστε, με τη βοήθεια του Χριστού, εμείς ανεβαίνουμε την ανηφοριά με συνοδοιπόρο τον Κύριο. 

Άλλωστε ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της προσευχής είναι η υπομονή καθώς η απάντηση του Κυρίου σε αυτήν είτε έρχεται αργά -για τα δικά μας ανθρώπινα δεδομένα- είτε έρχεται με τρόπους που αν είμαστε βιαστικοί δεν θα κατορθώσουμε να αντιληφθούμε. 

Δε σημαίνει ότι κάνουμε  πως δε βλέπουμε τα κακώς κείμενα, σημαίνει πως αναλαμβάνουμε να τα αλλάξουμε και πως οι δυσκολίες και οι συνέπειες δεν μας πτοούν. 

Ο σπόρος έπεσε κι εμείς τον δεχτήκαμε. Τώρα χρειάζεται να εργαστούμε με συνέπεια και υπομονή μέχρι να ανθίσει. Και ναι, θα ανθίσει. 

Iced Earth- Dante's Inferno (Original Version)

 

Ελευθερία

 

Να τα πούμε λίγο ωμά, επειδή κάτι ελιτίστικα και βαθυστόχαστα τα ψιλοχοντροσιχαίνομαι. Στην Εκκλησία προσερχόμαστε ώστε να απελευθερωθούμε από τα δεσμά της αμαρτίας και τα πάθη μας. Έτσι, πραγματικά ελεύθεροι πλέον, να μπορέσουμε να αφιερωθούμε στον Θεό και το θέλημά Του να γίνει θέλημά μας. Δεν προσερχόμαστε για να υποδουλωθούμε στον κάθε κληρικό που νομίζει ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω του ή που θεωρεί πως όλοι πρέπει να τον προσκυνάνε ή που θέλει να καλύψει τα προσωπικά του κενά αποκτώντας οπαδούς και ακολούθους ή τέλος πάντων στον κάθε μεγαλομανή μωροφιλόδοξο. Προσέχετε τους εξομολόγους σας, προσέχετε τους πνευματικούς σας, προσέχετε ποιους διαλέγετε για να σας καθοδηγούν στην πνευματική σας ζωή. Και να ξέρετε ότι δεν τους χρωστάτε τίποτα. Ούτε δώρα, ούτε μεταφορές, ούτε χαμαλίκια ούτε ό,τι άλλη βλακεία μπορεί να σας ζητήσουν να κάνετε. Άλλο να βοηθήσετε, μια -δυο φορές άλλο να γίνετε υπηρέτες. Και όχι, δε θα πάτε σε κανέναν παράδεισο επειδή κουβαλούσατε τη τσάντα του α ή του β κληρικού όποια θέση κι αν έχει αυτός. Δε μας ελευθέρωσε ο Χριστός για να πάμε να σκλαβωθούμε χειρότερα εμείς στον κάθε προβληματικό τύπο. Γιατί αυτός που δεν είναι προβληματικός δε θα ζητήσει τίποτα τέτοιο. Και ό,τι κάνετε θα είναι σε πλαίσια αμοιβαίας εκτίμησης και αγάπης. Η ελευθερία είναι ένα πολύτιμο δώρο που ούτε ο Θεός εν το καταπατά. Δε κάνει να το πετάμε στα σκουπίδια...