Ενοριακό

 

Μου έδωσε κάποιος μία "συμβουλή" τώρα που ανέλαβα την ενορία. Μου είπε να μη κάνω την ενορία "λαϊκή" αλλά κρατήσω το επίπεδο που τώρα έχει. Πέρα από το αμφιλεγόμενο της σημασίας του "επιπέδου" που δίνει (δεν ξέρω καν πως μετριέται το "επίπεδο")και πόσο αυτό είναι πραγματικό ή στο μυαλό εκείνου, εδώ ξεδιπλώνεται όλη η προβληματική σκέψη πολλών εκκλησιαστικών ανθρώπων. Ας ξεκινήσουμε από τα απλά. όλες οι ενορίες είναι ή πρέπει να είναι "λαϊκές" αφού αυτός, ο λαός, αποτελεί το ένα από τα δύο κύρια στοιχεία της ενορίας. Οι ενορίες αποτελούνται από κλήρο και λαό. Και δεν υπάρχει περιθώριο να εμφανίζονται φαινόμενα εκλεκτισμού εντός της ενορίας. Οι άνθρωποι δεν αντιμετωπίζονται διαφορετικά αναλόγως του εισοδήματος, της μόρφωσης ή του επαγγέλματος. Αυτά έχουν λυθεί από την επιστολή του Ιακώβου του Αδελφοθέου ακόμα. Επιπλέον, μια ενορία εκλεκτική, που αποζητά συγκεκριμένο "κοινό" δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εργαλείο στα χέρια του εκάστοτε κληρικού ώστε να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, όπως και αν τα εννοεί. Τις ενορίες όμως δεν τις αναλαμβάνουμε για να προωθήσουμε τα συμφέροντά μας ούτε για να κάνουμε υψηλές γνωριμίες ούτε και για να ικανοποιήσουμε τις φιλοδοξίες μας. Τις ενορίες μας τις εμπιστεύεται η Εκκλησία ώστε να λειτουργούν προς όφελος των πιστών, δηλαδή του λαού. Αν μια ενορία είναι πχ στο Ψυχικό θα έχει ενορίτες καλύτερου εισοδήματος από μια ενορία που βρίσκεται στο Μενίδι. Αυτό δε σημαίνει ότι η μία είναι ανώτερη της άλλης. Ούτε ότι η δεύτερη έχει μεγαλύτερη πνευματικότητα από την πρώτη. Ούτε το "υψηλό" ούτε το "χαμηλό" επίπεδο είναι ζητούμενα. Ζητούμενο είναι η υπέρβαση των δύο εννοιών. Οφείλουμε να το προσέξουμε και αυτό. Η δε προσφορά του κάθε μέλους στην ενορία δεν μπορεί να περνά απαρατήρητη αλλά ούτε και να γίνεται αιτία διαχωρισμού. Προφανώς ο κληρικός θα είναι ευγνώμων σε κάποιον που βοηθά πολλαπλώς την ενορία αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν του επιτρέπει να υποβαθμίσει την προσφορά κάποιου ο οποίος μπορεί να προφέρει μόνο χειρωνακτική εργασία για παράδειγμα. Επιπλέον στις ενορίες πρέπει να επικρατεί ιεροπρέπεια, δηλαδή χαρά, απλότητα και ησυχία και όχι μεγαλοπρέπεια δηλαδή υπερβολή, στόμφος και υπεροψία. Έτσι λοιπόν, με αφορμή την παραπάνω κουβέντα που μου είπε καλοπροαίρετα κάποιος, είπα να γράψω κάτι σαν "προγραμματική δήλωση" μη πω και μανιφέστο και φανώ αριστερός!

Alphataurus - La Mente Vola

 

Έρωτας παράφορος

 

Ζηλεύω είναι η αλήθεια. Αν και συχνά δυσκολεύομαι κι εγώ να τους καταλάβω. Ζηλεύω εκείνους τους ανθρώπους που είναι τόσο βαθιά ερωτευμένοι που εγκαταλείπουν την αξιοπρέπεια, την εξυπνάδα, τη δύναμή τους προς χάρη του έρωτά τους. Ζηλεύω εκείνον τον εραστή που γονατίζει και παρακαλά την ερωμένη του για μια τόση δα σταγόνα αγάπης. Ζηλεύω την ερωτευμένη που συμπεριφέρεται σαν τρελή ή σαν ανόητη για χάρη του αγαπημένου της. Πραγματικά τους ζηλεύω. Ειδικά την ώρα εκείνη που οι άλλοι, σοφοί και τετραπέρατοι, τους λοιδωρούν και τους κοροϊδεύουν. Δεν πειράζει. Πώς να καταλάβουν οι λογικοί τους τρελούς;  Άλλωστε εκείνοι δεν έχουν ιδέα από έρωτα αλλά μόνο από επιθυμία. 

Ozric Temntacles - Mysticum Arabicola

 

Το Άγιον Μανδήλιον

 

"Στα  χρόνια της επί γης παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, βασιλέας στην πόλη  Έδεσσα  της  Συρίας, ήταν ο Αύγαρος.  Αυτός αρρώστησε βαριά  και δεν μπορούσαν οι ιατροί του βασιλείου του να τον θεραπεύσουν. Κάποτε άκουσε, ότι στα μέρη της  Παλαιστίνης ζούσε ένας νέος Προφήτης, ο  Ιησούς Χριστός, ο Οποίος  επιτελούσε πολλά θαύματα και καμιά ασθένεια δεν ήταν αθεράπευτη  γι’ Αυτόν.

Έστειλε  λοιπόν τον πρωθυπουργό του να βρει αυτόν τον  προφήτη που  έκανε τόσα θαύματα  και να  τον παρακαλέσει να έλθει κοντά του να τον θεραπεύσει. Ο πρωθυπουργός του βασιλέα Αύγαρου,  πράγματι πήγε  και βρήκε τον Χριστό και του  διαβίβασε  την παράκληση του κυρίου  του. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός του είπε:  Δεν είναι ανάγκη να πάω εγώ προσωπικά  στον βασιλέα σου Αύγαρο για να τον θεραπεύσω. Αν πράγματι πιστεύει ότι  έχω τη δύναμη να τον θεραπεύσω, θα το πράξω με άλλο τρόπο. Ζήτησε να του δώσουν ένα προσόψιο.  Σκούπισε  το Πρόσωπό Του σ’ αυτό, και στο προσόψιο παρουσιάστηκε αχειροποίητη, η Θεία Μορφή Του. Μετά  του έδωσε το προσόψιο   αυτό και  του είπε: Μετέφερε το προσόψιο αυτό στον βασιλέα σου και αν έχει  πίστη στον Θεό, θα  θεραπευθεί.  Πράγματι έτσι έγινε και ο Αύγαρος  θεραπεύθηκε   και πίστεψε στον  Χριστό (απόσπασμα από κείμενο του Χριστόδουλου Γ. Παχουλίδη)."

Διαβάζοντας αυτή την ιστορία, το μυαλό μου πάει στην εικόνα. Όχι στην εικόνα του Ιησού που θεράππευσε τον Αύγαρο, ούτε στις εικόνες των αγίων που έχουμε στις εκκλησίες και στα σπίτια μας. 

Μια άλλη εικόνα σκέφτομαι. Αυτή που φτιάχνουμε για τον εαυτό μας. Αυτή την εικόνα με την οποία εμφανιζόμαστε στον κόσμο. Και που τη λατρεύουμε περισσότερο κι από την ίδια τη ζωή μας. 

Και δεν είναι μια εικόνα που φέρνει ζωή και υγεία όπως η εικόνα του Κυρίου μας που αποτυπώθηκε πάνω στο Άγιο Μανδήλιο. Είναι μια εικόνα ψεύτικη. Μια εικόνα που έχουμε φροντίσει να αποκρύπτει τις αδυναμίες μας και να τονίζει τις ικανότητές μας. Και αν μπορεί να παρουσιάζει και ανύπαρκτα προτερήματα ακόμα καλύτερα. 

Έτσι άλλος παρουσιάζεται ως ηγέτης, άλλος ως διανοούμενος, άλλος ως σκεπτόμενος,  άλλος ως ορθολογιστής, άλλος ως εργατικός, ως ταπεινός και πάει λέγοντας. 

Αλλά όλες αυτές είναι εικόνες ψεύτικες. Οφθαλμαπάτες. Κόλπα για να κοροϊδεύουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας αν είναι δυνατόν. Και έτσι ζούμε μια διπλή ζωή. Γινόμαστε -θα λέγαμε - διπλοί άνθρωποι. Άλλοι στην πραγματικότητα και άλλοι σε αυτό που δείχνουμε. 

Όταν όμως ζούμε διπλή ζωή, αργά ή γρήγορα αυτή η αντίθεση θα μας καταπιεί, θα μας διαλύσει. Όπως δε μπορούμε να υπηρετούμε δύο αφέντες έτσι δε μπορούμε να ζούμε και με διπλή ταυτότητα. Γιατί αυτό το κάνουν οι απατεώνες. Και αργά ή γρήγορα οι απάτες αποκαλύπτονται. 

Και ακόμα κι αν κρατήσουν για καιρό, υπάρχει Κάποιος που δε μπορούμε να κοροϊδέψουμε. Γιατί Αυτός μας ξέρει καλύτερα από τον εαυτό μας. Και μας ξέρει πριν γεννηθούμε καν. Κάποια στιγμή θα βρεθούμε στο φως Του μπροστά και τότε όλη η ψευδαίσθηση που έχουμε φτιάξει θα καταρρεύσει. 

Δύο εικόνες λοιπόν. Η μία, η αχειροποίητη του προσώπου του Ιησού. Ο οποίος ποτέ δεν έκρυψε τίποτα. Και από την άλλη αυτή που εντέχνως φτιάχνουμε για να κρύψουμε τα ελαττώματά μας. Η μία, η αληθινή φέρνει ζωή, η άλλη , η ψεύτικη, αργά ή γρήγορα φέρνει θάνατο. 

Αναρωτιέμαι. Πόσο σημαντική είναι η εικόνα που έχει ο κόσμος για εμάς; Τόσο σημαντική ώστε να διαλέξουμε το ψέμα και το θάνατο από την αλήθεια και τη ζωή; Έτσι φαίνεται. Αυτό δείχνουν οι επιλογές μας. 

Αλλά υπάρχει και η μετάνοια. Η αλλαγή του τρόπου σκέψης και ζωής. Η μετακίνηση από τον κόσμο στον Θεό. Από το ψέμα στην αλήθεια. Από το θάνατο στη ζωή. Μια επιλογή που δεν τη φέρουμε πάντα επιτυχώς σε πέρας. Αλλά μια επιλογή που άπαξ και γίνει, με τη βοήθεια του Κυρίου και παρά τις πτώσεις κατά τη διάρκεια της πορείας, μας οδηγεί στην Αλήθεια. Μας οδηγεί στη Ζωή. Μας οδηγεί στον Χριστό. 

Κοίμηση της Θεοτόκου

 

"Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’ αὐτῆς."

H αγαθή μερίδα λοιπόν...Αυτή που διάλεξε η Μαρία και που η Μάρθα την πέρασε για οκνηρία, για τεμπελιά. Ποια είναι όμως αυτή μερίδα; 

Σε πρώτη ανάγνωση, η πιο προφανής απάντηση είναι ότι η αγαθή μερίδα είναι η ακρόαση της διδασκαλίας του Ιησού. Και πράγματι, αυτή είναι. Το σημαντικότερο είναι η ακρόαση ή η ανάγνωση στις μέρες μας, της διδασκαλίας του Χριστού, η κατανόησή της, η αποδοχή της και η βίωσή της. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. 

Υπάρχει όμως και μια άλλη οπτική, στην οποία θα σταθούμε σήμερα μιας και ταιριάζει απόλυτα με τον χαρακτήρα της Θεοτόκου: Η αγαθή μερίδα είναι η απλότητα. Η απλότητα στον τρόπο ζωής, η απλότητα στους τρόπους μας, η απλότητα στην καθημερινότητά μας. 

Ας δούμε την Παναγία. Με τι απλότητα αντιμετώπισε τα νέα του Ευαγγελισμού, την πορεία του Ιησού μέχρι το σταυρό αλλά και έπειτα, όσο γνωρίζουμε από την Παράδοση της Εκκλησίας, μέχρι την Κοίμησή της. Ποτέ μα ποτέ δε ζήτησε προνόμια, ποτέ μα ποτέ δε ντύθηκε με ακριβά υφάσματα, ποτέ μα ποτέ δεν επιδόθηκε σε πολύπλοκες διδασκαλίες. Και δε χρειαζόταν. 

Οι πολύπλοκες σκέψεις χρησιμεύουν σε ανθρώπους πονηρούς για να εξυφάνουν σχέδια. Τα περίτεχνα ρούχα μας βοηθούν να καλύπτουμε τη γύμνια του χαρακτήρα μας, τα προνόμια τα ζητάμε για να καλύψουμε το κενό της πραγματικής αξίας μας. Αγωνιζόμαστε και ασχολούμαστε με ένα σωρό πράγματα για να φανούμε και να αποκτήσουμε περίοπτη θέση σε ένα κόσμο απατηλό. 

Η απλότητα όμως; Όταν έχουμε απλότητα στη ζωή μας, στο φέρσιμό μας, στη σκέψη μας, δε κρύβουμε τίποτα. Αλλά δε χάνουμε και τίποτα. Αντιθέτως φτάνουμε ή μάλλον μπορούμε να φτάσουμε ευκολότερα στην ουσία της ζωής. Όταν με απλότητα αντιμετωπίζουμε τις διάφορες δυσκολίες της ζωής, οι παγίδες που στήνονται μπροστά μας καταρρέουν. 

Ας το δούμε πιο χειροπιαστά, στην καθημερινότητά μας: τι μας τρώει καθημερινά; Να έχουμε το ένα , να αγοράζουμε το άλλο, να πηγαίνουμε από εδώ και από εκεί. Γιατί; Γιατί συνήθως συγκρινόμαστε με το τι έχουν, τι αγοράζουν και πού πάνε άλλοι άνθρωποι. Έτσι δημιουργούμε προβλήματα από μόνοι μας στον εαυτό μας. 

Τι λένε οι άνθρωπος που ζουν απλά; Έχουμε αυτά που έχουμε, αγοράζουμε αυτά που μπορούμε, πηγαίνουμε όποτε και όπου καταφέρνουμε. Τι μας ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι; Τι νόημα έχει; 

Και αυτή, όσο κι αν φαίνεται εντελώς καθημερινή, εντελώς του κόσμου, σαν σκέψη είναι βαθιά πνευματική.

Όμως, αντίθετα με το όνομά της και τη σημασία της, η απλότητα δεν είναι εύκολη να την κάνουμε κτήμα μας. Δεν είναι εύκολο να μην ασχολούμαστε με τις πολλές δουλειές και να επικεντρωθούμε μόνο στο κήρυγμα του Ιησού. Δεν είναι εύκολο να απομακρυνθούμε και να αγνοήσουμε τις πολύπλοκες μα και ψεύτικες χαρές του κόσμου και να ακολουθήσουμε την απλότητα, την πλούσια στην πραγματικότητα απλότητα της πνευματικής ζωής. 

Όμως δείτε! Δύο Μαρίες μας διδάσκουν σήμερα τον τρόπο. Η πρώτη είναι η Παναγία, η Θεοτόκος και η δεύτερη η αδερφή της Μάρθας. Κοιτάξτε, ας κοιτάξουμε όλοι μας, με τι χάρη και ευκολία προσεγγίζουν την απλότητα και την κάνουν κτήμα τους. Πώς αγκαλιάζουν την πνευματική ζωή, η οποία δεν θα τους αφαιρεθεί ποτέ. 

Κι εμείς; Θα συνεχίσουμε να βουλιάζουμε στα πολύπλοκα και απατηλά κάλλη του ψευδούς αυτού κόσμου ή θα προσπαθήσουμε να αγκαλιάσουμε την πνευματική απλότητα που ο Χριστός φέρνει; Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το αποφασίσει ο καθένας μας χωριστά. 

The Marshall Tucker Band - Can't You See

 

Από τον προφήτη Μιχαία

 

https://orthodoxoiorizontes.gr/Palaia_Diathikh/Mixaias/Mixaias_kef.1-7.htm#kef.3A

Μιχ. 3,1             Καὶ ἐρεῖ· ἀκούσατε δὴ ταῦτα, αἱ ἀρχαὶ οἴκου Ἰακὼβ καὶ οἱ κατάλοιποι οἴκου Ἰσραήλ. οὐχ ὑμῖν ἐστι τοῦ γνῶναι τὸ κρίμα;

Μιχ. 3,1                     Λέγει ο Κυριος· “ακούσατε αυτά, που θα σας πω, σεις, οι μεγάλοι άρχοντες του οίκου Ιακωβ και οι υπόλοιποι του Ισραηλιτικού λαού· Καθήκον σας δεν είναι να γνωρίζετε, να αποδίδετε και να εφαρμόζετε το δίκαιον;

Μιχ. 3,2             μισοῦντες τὰ καλὰ καὶ ζητοῦντες τὰ πονηρά, ἁρπάζοντες τὰ δέρματα αὐτῶν ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ τὰς σάρκας αὐτῶν ἀπὸ τῶν ὀστέων αὐτῶν.

Μιχ. 3,2                    Και όμως σεις μισείτε τα καλά έργα, επιζητείτε τας πονηράς πράξεις, αφαιρείτε το δέρμα από τους πτωχούς και τας σάρκας από τα κόκκαλά των, τους εκμεταλλεύεσθε αγρίως!

Μιχ. 3,3             ὃν τρόπον κατέφαγον τὰς σάρκας τοῦ λαοῦ μου καὶ τὰ δέρματα αὐτῶν ἀπ᾿ αὐτῶν ἐξέδειραν καὶ τὰ ὀστέα αὐτῶν συνέθλασαν καὶ ἐμέλισαν ὡς σάρκας εἰς λέβητα καὶ ὡς κρέα εἰς χύτραν,

Μιχ. 3,3                     Οπως, λοιπόν, οι πονηροί αυτοί δυνάσται και εκμεταλλευταί κατέφαγον τας σάρκας του λαού μου, αφήρεσαν από αυτούς τα δέρματά των, έσπασαν τα κόκκαλά των, γενικώς τους διεμέλισαν, όπως ο μάγειρος κατατεμαχίζει τα κρέατα, που θα ριφθούν εις την χύτραν, δια να βράσουν, την ίδιαν μεταχείρισιν θα εύρουν και αυτοί από τους εχθρούς των. Θα καταφαγωθούν από εκείνους.

Μιχ. 3,4             οὕτως κεκράξονται πρὸς τὸν Κύριον, καὶ οὐκ εἰσακούσεται αὐτῶν. καὶ ἀποστρέψει τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἀπ᾿ αὐτῶν ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀνθ᾿ ὧν ἐπονηρεύσαντο ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν αὐτῶν ἐπ᾿ αὐτούς.

Μιχ. 3,4                    Τοτε θα κράζουν προς τον Κυριον, αλλά ο Κυριος δεν θα τους ακούση. Θα αποστρέψη από αυτούς το πρόσωπόν του κατά την εποχήν της τρομεράς δοκιμασίας, διότι απεδείχθησαν με τα έργα των πονηροί και κακοί εναντίον των πτωχών και αδυνάτων.

Lynyrd Skynyrd - God 'n' Guns

 

Το καλάμι

 

Στην παραπάνω εικόνα βλέπουμε ένα καλάμι. Το καλάμι, μπορεί να μη σας γεμίζει το μάτι, αλλά είναι ένα πολύ διαδεδομένο αντικείμενο ίππευσης. Καβαλήματος. Πολλοί γεννιούνται καβαλώντας το. Άλλοι το μαθαίνουν από τους γονείς τους. Άλλοι το διδάσκονται από το ευρύτερο περιβάλλον. Υπάρχουν κι εκείνοι που το καβαλάνε λόγω μόρφωσης ή λόγω χρημάτων που αποκτούν. Ή και λόγω κάποιου αξιώματος. Η ανάβαση στο καλάμι, είναι πολύ εύκολη. Εν τούτοις παρατηρείται μεγάλη δυσκολία στο ξεπέζεμα. Δημιουργεί έναν κάποιο εθισμό στον αναβάτη του, ο οποίος μετά από ελάχιστο χρόνο, αρνείται επίμονα να κατέβει από το καλάμι. Η επιστήμη αλλά και η θρησκεία και η μεταφυσική, αδυνατούν προς ώρας να βρουν κάποια λύση στο παραπάνω ζήτημα. Ελπίζουμε στο μέλλον να βρεθεί κάποια θεραπεία. 

Helloween - Revolution Now

 

Φιλοδοξία

 

 Με ρώτησαν κάποτε ποιες είναι οι φιλοδοξίες μου. Δεν έχω καμία είπα.  Άλλωστε δεν έχω δει κανέναν που να είχε φιλοδοξίες και να μην έγινε σκλάβος τους είτε όσο τις κυνηγούσε είτε όταν τις πραγματοποίησε. Αλλά είπα ψέματα. Έχω μία. Κάποια στιγμή, να αποσυρθώ σε κάποιοι ερημικό μέρος -σε βουνό ή σε νησί κατά προτίμηση- με κάμποσα βιβλία για παρέα  κι εκεί να πεθάνω χωρίς κανείς να με αναζητήσει. Να γλιτώσω και τους επικήδειους...

Golden Reurrection - Never Look Back

 

Κυριακή μετά της Μεταμορφώσεως

 

Σε κάποιο σημείο του αποστολικού αναγνώσματος διαβάζουμε: Εμείς οι Απόστολοι θεωρούμαστε από τους ανθρώπους του κόσμου μωροί και ανόητοι για το όνομα του Χριστού...

Ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής, το μεγαλύτερο πνευματικό στέφανο το οποίο μπορεί να αξιωθεί κάποιος χριστιανός να φορέσει, εκτός από εκείνο του μαρτυρίου, είναι αυτό. Να σε θεωρήσει ο κόσμος ανόητο και βλάκα επειδή πιστεύεις στον Χριστό. 

Και πώς να μη γίνει αυτό; Πιστεύουμε σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος αδύναμος, σταυρώθηκε και πέθανε για τις δικές μας αμαρτίες. Πώς να μη το θεωρήσει αυτό ανοησία ένας κόσμο που ζει, αναπνέει και καταστρέφεται κυνηγώντας τη δύναμη; 

Πιστεύουμε σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος, γεννήθηκε και έζησε φτωχικά και συναναστράφηκε με ανθρώπους φτωχούς, ανθρώπους του περιθωρίου, ανθρώπους αμφίβολης ηθικής αλλά και ανθρώπους αιρετικούς. Πώς να μη το θεωρήσει βλακεία αυτό ένας κόσμος που θαυμάζει τους πλούσιους, τους διάσημους, τους υψηλά ιστάμενους και τους διανοούμενους; 

Έχουμε όπλο τη προσευχή στη μέση της νύχτας όταν ο κόσμος μαγεύεται και υπνωτίζεται από τη τεχνολογία. 

Είμαστε τα καθάρματα του κόσμου όταν ο κόσμος κοιτάζει να κάνει όσο πιο καλή εντύπωση με ακριβά ρούχα και αποκτήματα υλικά.

Για σταθείτε όμως...Είμαστε πράγματι όλα αυτά; Είμαστε οι χριστιανοί, κληρικοί και λαϊκοί, όλα όσα αναφέραμε; Ή μήπως, αν κοιτάξουμε στις μητροπόλεις και τις εκκλησίες, τους ιερείς και τους πιστούς, θα δούμε πως μοιάζουμε πιο πολύ με τον κόσμο του αποστολικού αναγνώσματος παρά με τους Αποστόλους; 

Μήπως κι εμείς, αν δούμε απλότητα αντί για πολυτέλεια σε κάποιον ναό, προσευχή αντί για εξουσία σε κάποιον ιερέα, ταπεινότητα αντί για κομπασμό σε κάποιον πιστό, απορρίπτουμε τα πρώτα και ζητάμε τα δεύτερα; Μήπως τελικά με το πέρασμα των αιώνων και την συνεργασία με το όποιο κράτος, γίναμε κόσμος; Μήπως τελικά αλλοτριωθήκαμε τόσο ώστε οι Απόστολοι, αν εμφανίζονταν σήμερα να μη μπορούσαν να μας ξεχωρίσουν από τον κόσμο; 

Συνήθως στα κηρύγματα, μας αρέσει σε μας τους κληρικούς να δίνουμε απαντήσεις και μάλιστα με μεγάλη βεβαιότητα. Σήμερα όμως δεν έχω μια απάντηση να δώσω. Θα πρέπει ο καθένας από εσάς που ακούει ή διαβάζει αυτό το κήρυγμα, να ψάξει μέσα του και να βρει την απάντηση μόνος του. Θα πρέπει και εγώ που το έγραψα να βρω τις απαντήσεις για τον εαυτό μου. Και αυτό θα πρέπει να το κάνουμε με κάθε ειλικρίνεια, όσο κι αν μπορεί, το τελικό συμπέρασμα να μας θλίψει.

Ας μας θλίψει. Όμως να μη μας συνθλίψει. Να βρούμε το κουράγιο, να διορθώσουμε ότι μπορούμε να διορθώσουμε και να ζητήσουμε από τον Θεό να καλύψει τα ελλείματα της προσπάθειάς μας. Αυτή είναι και η ουσία της πνευματικής ζωής, αν μας ενδιαφέρει πραγματικά: 

Μια συνεχής προσπάθεια διόρθωσης με τη βοήθεια του Θεού. Μια αγωνιώδης αναζήτηση της σωτηρίας μας. Μια επίμονη κίνηση προς τον Θεό. 

Η πνευματική ζωή είναι αυτή που αλλάζει στη ζωή μας τα πάντα. Γιατί η πίστη αυτό μπορεί να είναι μόνο. Τα πάντα. Ή τίποτα. Δεν μπορεί όμως ποτέ να είναι απλά και μόνο κάτι...Ας τα αναλογιστούμε όλα αυτά την περίοδο τούτη.

Lizzy Borden - Love is a Crime