Το μέλλον που χτίζουμε

 

Δύο αστυνομικοί, πυροβόλησαν δεκατρείς(!) φορές εναντίον ενός εικοσάχρονου αυτιστικού ανθρώπου ο οποίος δε σταμάτησε σε κάποιον έλεγχο. Γιατί δε σταμάτησε; Γιατί είχε υποστεί αστυνομική βία στο παρελθόν και φοβήθηκε. Τον καταδίωξαν και του έριξαν δεκατρείς, το ξαναγράφω, φορές. Αυτό τα λέει όλα για την εκπαίδευση και την νοοτροπία τους.

Αλλά το θέμα δεν είναι αυτοί οι δύο αστυνομικοί. Αλλά όσοι πανηγύριζαν σχεδόν στο διαδίκτυο για την ωμή δολοφονία του εικοσάχρονου, ειδικά όσο κυκλοφορούσε η φήμη ότι ήταν Ρομά. Λες και τους Ρομά δε πειράζει αν τους σκοτώνουν χωρίς λόγο τα όργανα της Τάξης.

Αυτή είναι η κοινωνία που οικοδομούμε για αύριο και είναι εξόχως τρομακτική...

Lita Ford - War of Angels

 

Η υπόθεση των Ναϊτών

 

O Norman Cohn, στην πραγματεία του Europe's Inner Demons εξετάζει την υπόθεση των Ναϊτών, η οποία περιελάμβανε κατηγορίες για μαγεία, ειδωλολατρία, σοδομισμό και σύσταση αίρεσης, ως πρελούδιο για τις μεταγενέστερες καταδιώξεις εναντίον των μαγισσών. Οι Ναΐτες υπήρξαν Τάγμα με ιδιαίτερα προνόμια και άφθονη χρηματική περιουσία. Η φήμη και η περιουσία τους κέντρισε τον Φίλιππο Δ', βασιλιά της Γαλλίας και κύριο αντίπαλό τους, ο οποίος επιζητούσε αγωνιωδώς χρηματικά έσοδα για το βασίλειό του. Έτσι, μετά τον διωγμό εναντίον των Εβραίων το 1305 και την αρπαγή των περιουσιών τους, ο Φίλιππος έβλεπε τον πλούτο του Τάγματος των Ναϊτών ως ευκαιρία, για να ανακουφίσει τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε το βασίλειο της Γαλλίας.

 Ας σημειώσουμε πως οι Ναΐτες είχαν στενούς δεσμούς με τον Πάπα. Έτσι, ο Φίλιππος εκτόξευε κατηγορίες, τόσο προς τον Πάπα όσο και προς τους Ναΐτες, πως με τις εγκληματικές και βέβηλες πράξεις της αίρεσης, της μαγείας και της ειδωλολατρίας προσβάλλουν τον Θεό και την Εκκλησία. Ο Φίλιππος αντιτάχθηκε στις κατηγορίες που του προσήπτε ο Πάπα για τυραννία και θεώρησε τους Ναΐτες ενόχους, καθώς υπηρετούσαν τα διαβολικά σχέδια του Βονιφάτιου. Κατηγόρησε τους Ναΐτες πως απαρνιόνταν τον Κύριο, κατέφευγαν σε πρακτικές της μαγείας και κατέφευγαν σε οργιαστικές ομοφυλοφιλικές μυστικές συνάξεις και λάτρευαν τα είδωλα. Όλα αυτά τα στοιχεία αποτελούσαν κατηγορίες που προσήπταν ήδη από τον 12ο αιώνα στους αιρετικούς. Μάλιστα, οι ήττες σε στρατιωτικό επίπεδο, και ιδιαίτερα η πτώση της Άκρας το 1291, ερμηνεύτηκε ως αποτέλεσμα της οργής του Θεού για τις αμαρτίες των Χριστιανών. 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πολλές κατηγορίες εκτοξεύτηκαν και εναντίον των Ναϊτών. Διαπιστώνουμε πως οι επιθέσεις εναντίον προσώπων που κατείχαν υψηλά εκκλησιαστικά και η υπόθεση με το Τάγμα των Ναϊτών, φέρνουν δυο κύρια στοιχεία που συνοδεύουν τις κατηγορίες για την άσκηση μαγείας: Την ειδωλολατρία και την έχθρα προς τον Χριστιανισμό. Ιδιαίτερα, το τελευταίο στοιχείο είχε καθιερωθεί ως βασικό συστατικό των αιρέσεων ήδη από τον 12ο αιώνα, εποχή που παρατηρείται η εξάπλωσή και η μανιώδης καταδίωξή τους. Την ιδέα πως ο Χριστιανισμός απειλείται από τις αιρέσεις και από ανάξιους, διεφθαρμένους κληρικούς την είχε υιοθετήσει έντονα τόσο η Εκκλησία από τον 12ο αιώνα, όσο και η κοσμική εξουσία, η οποία από τα τέλη του 13ου αιώνα παραπονιόταν για την αδυναμία της να ελέγξει τους εκκλησιαστικούς άρχοντες και την περιουσία τους. Η κοσμική εξουσία άρχισε να φοβάται τη μαγεία ως όπλο στα χέρια των αντιπάλων της. Ο Peters σημειώνει πως στις αρχές του 14ου αιώνα η βασιλική αυλή αγωνιούσε για την εξάπλωση της μαγείας ως απειλή, όπως ανησυχούσε η Εκκλησία για τις αιρέσεις. Η παρουσία των μάγων δεν απειλούσε μόνο τον βασιλιά, αλλά συνολικά το βασίλειο, καθώς, όπως διαχεόταν, η εξάπλωση της μαγείας και της ειδωλολατρίας απειλούσε να εγείρει την οργή του Θεού.

Μαγεία και Δαιμονολογία στον Μεσαίωνα, Δρ. Νικόλαος Ζαρωτιάδης, εκδ. Βάνιας

Traveler - Starbreaker

 

Και πού να πιάσουν οι ζέστες

 

Mε ρωτάει μια φίλη τις προάλλες: "Πώς ήταν στην εκκλησία; Ήταν ωραία; Είχατε κόσμο; Είχε δουλίτσα;". "Καταπληκτικά" της απαντάω, "στασίδια γεμάτα, όσοι είχαν κλείσει πρώτο στασίδι σολέα άναψαν από πέντε λαμπάδες ο καθένας ενώ ζήτησαν από τον νεωκόρο να τους ανοίξει μία παρτίδα κεριά από μέλι, καλά για να τα ανάψουν. Μεράκλωσαν και τρεις παρέες με τη χορωδία και έψαλλαν μαζί το κοινωνικό. Μεγάλο κέφι". Ρε, σε εκκλησία είμαι όχι σε σκυλάδικο να με ρωτάς άμα είχε κόσμο και αν ήταν ωραία. Μου θύμισε μια άλλη καταπληκτική ερώτηση: "Ήταν ωραία κηδεία;". Υπέροχη, ρίξαμε κάτι μοιρολόγια ξεγυρισμένα, σηκώθηκε κι ο πεθαμένος και είπε δυο τροπάρια νεκρώσιμα μαζί μας. Η δε ταφή, ποίημα! Μαλακό το χώμα, σαν πάπλωμα στρώθηκε από πάνω ενώ ο κόσμος την ώρα που έριχνε από μία χούφτα πολύ το γλέντησε. Βγάλανε και selfies. Στο τέλος στον καφέ είπαμε και κάτι υπέροχα τραγούδια, κρίμα που τον θάψαμε και δε μπόρεσε να ρίξει μια στροφή κι ο πεθαμένος. Τι άλλο θα με ρωτήσουν, απορώ....Δεν έχει ξεκινήσει καλά αυτός ο μήνας...

Nemedian Chronicles - The Savage Sword

 

Ιστορίες με παιδιά...

 

Βαριέμαι αφόρητα όταν κάποιος/α μου στέλνει μήνυμα ή με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει ιστορίες για παιδιά. Γιους, κόρες, ανίψια, γειτονόπουλα. Και τι γλυκούλια που είναι και τι είπε η δασκάλα στο σχολείο και τι ζωγραφίσανε προχθές και...και...και τι με νοιάζει εμένα. Εγώ βαριέμαι τις ιστορίες για τα δικά μου παιδιά, όχι να ακούσω ιστορίες για παιδιά άλλων, τα οποία τα έχω δει στην καλύτερη περίπτωση μια φορά όλη κι όλη. Επίσης, δε συμπαθώ τα παιδιά. Ούτε τα δικά μου. Δεν κάνω διακρίσεις, είμαι δημοκράτης ακραιφνής εγώ! Τι με νοιάζει εμένα τι έκανε το παιδί σου ή το παιδί του αδελφού σου ή της αδελφής ή της γειτόνισσας. Άμα δεν έχεις να πεις κάτι και επιστρατεύεις ιστορίες με παιδιά για να γίνει κουβέντα, τουλάχιστον προειδοποίησέ με, να ετοιμάσω κι εγώ μια δικαιολογία για να ξεφύγω. Και να ξέρετε, έχω μπλουζάκι με τυπωμένη τη φάτσα του Ηρώδη και από κάτω γράφει: ήταν παρεξηγημένος! Αυτά τα ολίγα και χιουμοριστικά σήμερα. Άντε να κάνουμε και καμιά δουλειά τώρα!

Arandu Arakuaa - Hêwaka Waktû

 

Οι δαιμονισμένοι της χώρας των Γεργεσηνών

 

Δύο κατηγορίες δαιμονισμένων συναντάμε στη σημερινή περικοπή. Στην πρώτη ανήκουν οι δύο δαιμονισμένοι, οι οποίοι ταλαιπωρούνται από τα δαιμόνια και ζουν στα μνήματα μακριά από τους ανθρώπους. Αυτούς τους θεραπεύει ο Ιησούς, ο οποίος και επιτρέπει στα δαιμόνια να μπουν σε μια αγέλη χοίρων που έβοσκε εκεί κοντά. Οι χοίροι όμως δεν άντεξαν την παρουσία τους μέσα τους - η φύση βλέπετε είναι λιγότερο ανεκτική στη δαιμονική παρουσία από τους ανθρώπους - και όρμηξαν στον γκρεμό και έπεσαν στη λίμνη. 

Στη δεύτερη κατηγορία, ανήκουν οι κάτοικοι της πόλης. Οι οποίοι μόλις έμαθαν τι έγινε ζήτησαν από τον Ιησού να φύγει από την περιοχή τους τρομαγμένοι.  Βλέπετε την αντίθεση; Οι χοίροι δεν άντεξαν την παρουσία των δαιμόνων, οι Γεργεσηνοί δεν άντεξαν την παρουσία του Ιησού. Γιατί ο δαιμονισμός δεν αφορά αυτά τα εντυπωσιακά που μας δείχνου σε κινηματογραφικές ταινίες ή και - δυστυχώς υπάρχει και αυτό το φαινόμενο στην Εκκλησία μας- τα βίντεο που ανεβάζουν διάφοροι στο διαδίκτυο και που υποτίθεται ότι δείχνουν εξορκισμούς ανθρώπων, οι οποίοι μάλλον άλλης αντιμετώπισης έχουν ανάγκη και όχι εξορκισμού εν είδει θεάματος. 

Ο δαιμονισμός έχει να κάνει με το πόσο ανεκτικοί και δεκτικοί είμαστε σε αυτό που οι δαίμονες μας ψιθυρίζουν. Πόσο εύκολα τους ακολουθούμε όταν μας προτρέπουν στην αμαρτία, στην αμετανοησία, στο κακό. Κοιτάξτε τους Γεργεσηνούς. Έβοσκαν χοίρους, που σημαίνει δύο πράγματα. Είτε ήταν ειδωλολάτρες, λάτρευαν ψεύτικους θεούς είτε ήταν Εβραίοι που προτιμούσαν το κέρδος από την τήρηση των εντολών. Στον εβραϊκό νόμο οι χοίροι θεωρούνταν ακάθαρτα ζώα. Και δεν έδιναν δεκάρα για τους δύο ανθρώπους που υπέφεραν λίγο πιο έξω από την πόλη τους. 

Μη νομίζουμε λοιπόν πως είναι περισσότερο  δαιμονισμένος αυτός που ουρλιάζει ή μιλάει σε γλώσσες αρχαίες ή σκαρφαλώνει σε τοίχους σαν έντομο, για να χρησιμοποιήσω μια κινηματογραφική εικόνα, από έναν άλλον ο οποίος ενώ βλέπει ανθρώπους να κοιμούνται στο δρόμο και αυτός σκέφτεται το κέρδος και την καριέρα του αδιαφορώντας για την δυστυχία των συνανθρώπων του. Και οι δύο τελικά τους δαίμονες ακούν. Αλλά στη πρώτη περίπτωση, είναι πιο πιθανό αυτός που βρίσκεται υπό δαιμονική επήρεια να ζητήσει τη βοήθεια του Χριστού. Ο δεύτερος ούτε καν καταλαβαίνει τη κατάστασή του. 

Τελικά, το ζήτημα είναι άλλο. Δεν είναι πόσο μας επηρεάζουν οι δαίμονες με τις προτροπές και τους πειρασμούς τους. Είναι πόσο έτοιμοι είμαστε να ζητήσουμε τη βοήθεια του Χριστού ή αν θα Τον διώξουμε μακριά ώστε το φως Του να μη φανερώνει το σκοτάδι μας. 

Rhapsody of Fire - Dargor, Shadowlord of the Black Mountain

 

Λαγοκέφαλοι

 

H υστερία με ένα ψάρι που παρουσιάστηκε σαν κάποιο είδος μετα-αποκαλυπτικού πιράνχας. Η φυσιολογική για πολλούς απόφαση επιδοτούμενης εξαφάνισής του ώστε να συνεχίσουν απρόσκοπτοι οι παραθεριστές τα ανέμελα μπάνια τους. Αυτά που όλο και πιο πολλοί Έλληνες δεν μπορούν να κάνουν λόγω των αποφάσεων ανθρώπων πάμπλουτων που δεν δούλεψαν ποτέ τους. Και αυτοί οι πολλοί σχεδόν χειροκροτούν. Χειροκροτούν την πολιτική που παράγουν οι λίγοι. Μια πολιτική που θεμελιώνεται σε βίαιους θανάτους πια και όχι σε όραμα για τη ζωή. Και πώς να ζήσεις σε πολυκατοικίες που γέρνουν μα δε στέκονται όπως ο Πύργος της Πίζα αλλά πέφτουν; Η εικόνα μιας χώρας που δεν ονειρεύτηκε ποτέ τίποτα πέρα από μια καλή θέση. Που δεν κατάφερε να συνειδητοποιήσει πως η φαντασία δεν είναι χαμένη ενέργεια για παιδιά. Για μια χώρα που απλά αφέθηκε να μαραίνεται από τους ίδιους τους ανθρώπους της. Αυτούς που καληνυχτίζουν τον Κεμάλ κατά το δοκούν. 

Moonspell - The Great Wolf in the Sky (feat. Alicia Nuhro)

 

Βεβαιότητα

 

Πόση βεβαιότητα χωρά ο κόσμος τούτος; Πόσους καθηγητές που τρέχουν να διδάξουν με σιγουριά για πράγματα άγνωστα και εν πολλοίς μυστήρια; Πώς γράφουν και μιλούν για τις μεταβολές του κόσμου με περίσσια σταθερότητα; Σίγουροι για εκείνα που διάβασαν και αποδέχτηκαν. Ακόμα πιο βέβαιοι για όσα απέρριψαν. Και απορώ. Δεν ακούνε τα άστρα που γελάνε όταν με σπουδή τα δείχνουν στον ουρανό ενώ αυτά έχουν από αμέτρητα έτη φωτός εξαφανιστεί; 

Skyclad - Cardboard City

 

Η φύση

 

Τελικά ο χρόνος περνάει. Οι συνθήκες αλλάζουν, άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, μα τελικά παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις όλα μένουν ίδια. Και αυτό είναι που δημιουργεί την κούραση, την εξάντληση, την παραίτηση. Η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων μοτίβων παρά τις φαινομενικές αλλαγές. Αυτό θα πει κάποιος είναι φυσικό. Οι εναλλαγές των εποχών, οι αγροτικές δουλειές που επαναλαμβάνονταν στις παλαιότερες εποχές, ο κύκλος της ζωής που βλέπουμε στα ζώα, τα πτηνά και τα φυτά. Μήπως τελικά έχουμε χάσει την επαφή μας με τη φύση και γι' αυτό σκοτεινιάζει το μυαλό μας και μερικές φορές και η καρδιά μας; Ίσως. Μα -από την άλλη- η υπέρβαση της φύσης δεν είναι αυτή που μας ξεχωρίζει από τα ζώα; Αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Μήπως τελικά αυτή σκοτεινιά είναι η αποτυχία μας να αποδεσμευτούμε από τη φύση μας; Δεν ξέρω. Μπορεί ο καθένας να δώσει τις απαντήσεις του. Κι αν κάποιος με ρωτήσει: "πού είναι ο Θεός σε αυτό το κείμενο, παπά;" δεν έχω παρά μία απάντηση να δώσω. Σε κάθε γράμμα, σε κάθε σημείο στίξης και σε κάθε κενό που υπάρχει.