Κυριακή της Απόκρεω

 

H ευαγγελική περικοπή της Κυριακής της Απόκρεω αφορά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου και την Τελική Κρίση. 

Και μας δίνεται ανάγλυφα το κριτήριο. Αν σταθήκαμε δίπλα στους αδύναμους, στους περιθωριακούς, στους ασθενείς αλλά και στους αντιπαθείς ακόμα. Αν τελικά αγαπήσαμε τους ανθρώπους ως παιδιά του Πατέρα μας, ως αδέρφια μας. 

Κι όταν μιλάμε για αγάπη δεν εννοούμε ούτε την άχρωμη και άγευστη εποχική φιλανθρωπία, δεν μιλάμε για θεωρητικές ακροβασίες και πολιτικάντικες αερολογίες. Μιλάμε για έμπρακτη συμπαράσταση, για αγώνα δίπλα τους, για πραγματική ενασχόληση με τις αιτίες που τους οδήγησαν στην κατάσταση που βρίσκονται. Αν εγώ εκφράζω τη συμπάθεια και την αγανάκτησή μου για τους φτωχούς πχ αλλά δεν κάνω απολύτως τίποτα για να αλλάξουν όλες αυτές οι συνθήκες που τους οδηγούν στην κατάσταση αυτή, τότε τι σόι αγάπη είναι τούτη;

Συνηθίζουμε αυτές τις ημέρες να μιλάμε για τον καρνάβαλο, για τους μασκαράδες και όλα αυτά τα έθιμα και να τα κατακεραυνώνουμε από θέση αρετής και πίστεως. Αλλά αλήθεια, αυτές οι μάσκες, οι αποκριάτικες είναι χειρότερες από τις δικές μας; Γιατί τι ντύνονται συνήθως οι άνθρωποι -οι κοσμικοί όπως τους αποκαλούμε- αυτή την εποχή. Μουτσούνες ζώων, κλόουν και διάφορα άλλα. Πράγματα που δείχνουν είτε μια κωμική διάθεση είτε κάποιο παράξενο ανεκπλήρωτο όνειρο. Τελικά τι ζημιά κάνει αυτό; 

Ίσως να κάνει κάποια. Αλλά όταν εμείς, όλο τον χρόνο φοράμε τη μάσκα του χριστιανού, του πιστού και στη πραγματικότητα είμαστε κλεισμένοι στο ατομικό και το στενό οικογενειακό μας συμφέρον, αυτή η μάσκα, αυτός ο καρνάβαλος δεν κάνει πολύ μεγαλύτερη ζημιά; Όταν εμείς αντί για το αλάτι του κόσμου δεν είμαστε παρά υποκριτές, αυτάρεσκα περιχαρακωμένοι στην παράδοση, τα άμφια και τις τελετουργίες, πλήρως αδιάφοροι για τους συνανθρώπους μας, δεν προκαλούμε μεγαλύτερη καταστροφή; Δεν δείχνουμε στον κόσμο ότι δεν υπάρχει κάτι καλύτερο να αναζητήσει, ότι όλοι είμαστε μία από τα ίδια; 

Και ναι, ξέρω πως πολλοί τώρα θα θελήσουν να υποστηρίξουν τους χριστιανούς, να υποστηρίξουν την "ομάδα" στην οποία ανήκουν, όπως κάνουν οι οπαδοί των κομμάτων ή των αθλητικών συλλόγων. Αλλά αυτό είμαστε τελικά; Οπαδοί; Τυφλοί ακόλουθοι κάποιων συνηθειών; 

Ας τα αφήσουμε λοιπόν αυτά. Ο Χριστός δεν μας λέει τη σημερινή ιστορία για να μας τρομάξει. Μας τη λέει για να μας ξυπνήσει. Να μας ξυπνήσει από αυτόν τον λήθαργο που περιγράφηκε παραπάνω. Τον λήθαργο της αυταρέσκειας. 

Και πάμε στην ουσία του πράγματος. Έρχεται σήμερα ο Χριστός και μας ρωτά: Αγαπήσατε; Εδώ πια δε χωρούν ούτε ψέματα ούτε δικαιολογίες. Μόνο μια απλή απάντηση που θα κρίνει ποιοι είμαστε και που ανήκουμε. Λοιπόν; Με κάθε ειλικρίνεια. Μπορούμε να πούμε "ναι";

Αν μπορούμε, έχει καλώς. Ας φυλάξουμε αυτόν τον πολύτιμο λίθο.  Αν δεν μπορούμε, να μην απογοητευτούμε. Ακόμα και τη δωδεκάτη ώρα, υπάρχει χρόνος!

Eagles - Hotel California

 

Έρωτας και θάνατος

Είναι σχεδόν ποιητικό το γεγονός ότι το φετινό Ψυχοσάββατο συμπίπτει με τη μέρα που ο κόσμος γιορτάζει την ημέρα των ερωτευμένων, του Αγίου Βαλεντίνου.

Μικρή παρένθεση, ο Άγιος Βαλεντίνος γιορτάζεται και στην Ορθόδοξη Εκκλησία αλλά στις 6 Ιουλίου. 

Ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε και έναν καλύτερο και λιγότερο σκανδαλιστικό, για τους πιο παραδοσιακούς, παραλληλισμό με τη χθεσινή γιορτή των Αγίων Ακύλα και Πρισκίλλης. Εκείνο το ζευγάρι που βαπτίστηκε από τον Απόστολο Παύλο, τον φιλοξένησαν διακινδυνεύοντας τις ζωές τους, τον ακολούθησαν ως βοηθοί στις περιοδείες του και τελικά συνελήφθησαν και αποκεφαλίστηκαν εξαιτίας της πίστης τους. 

Αυτό που έχουμε λοιπόν αυτές τις ημέρες είναι μια σύνθεση, έναν εναγκαλισμό του κοσμικού έρωτα, του θείου έρωτα και του θανάτου. 

Κι ενώ ο κοσμικός έρωτας κρατά όσο ζούμε και παύει με τον θάνατο, ο θείος έρωτας είναι αυτός που κατανικά και τον θάνατο. Αλλά, αλήθεια, πιστεύει κανένας πως μπορούμε να φτάσουμε στον θείο έρωτα χωρίς πριν να έχουμε γνωρίσει τον κοσμικό; Γιατί τι άλλο είναι ο κοσμικός έρωτας από μια μικρή ψηλάφηση του θεϊκού; 

Κάποτε, πηγαίνοντας για λειτουργία στην εκκλησία που υπηρετούσα με το λεωφορείο, μπροστά μας ήταν ένα μηχανάκι όπου επέβαινε ένα νεαρό ζευγάρι. Ο νέος οδηγούσε και η κοπέλα που καθόταν πίσω είχε ανοίξει τα χέρια της σαν να πετάει. Αυτή η σκηνή, αυτή η στιγμή εκτός του ότι ομοιάζει πολύ με τον θείο έρωτα, όσο μπορεί να μοιάσει ο ανθρώπινος, ο χοϊκός, είναι και μια στιγμή στην οποία ο θάνατος δεν υπάρχει. Εκμηδενίζεται. 

Σε αυτή τη στιγμή η αγάπη, η ζεστασιά, η τρυφερότητα, η εμπιστοσύνη είχαν φτάσει στο απόγειό τους.

Και μια τέτοια στιγμή, ανάλογες έχουμε ζήσει όλοι μας, ανεξαρτήτως αν εκείνος ο έρωτας βρήκε απάντηση ή όχι, είναι που θα πρέπει να μας δώσει μια ιδέα για την πίστη μας. Για τη σχέση μας με τον Χριστό. 

Σήμερα ήρθαμε να τελέσουμε τρισάγια για τους αγαπημένους μας που έχουν κοιμηθεί. όμως με ποιο πνεύμα ερχόμαστε. Με εκείνο του ερωτευμένου, που τα αφήνει όλα με εμπιστοσύνη στα χέρια του Εραστή, ή με ένα ξερό πνεύμα θλίψης και απογοήτευσης για τους δικούς μας που πέθαναν; Τελικά τελούμε τρισάγιο για εκείνους που έχουν κοιμηθεί και θα τους ξανασυναντήσουμε στην αγκαλιά του Κυρίου μας ή για εκείνους που είναι νεκροί και δεν θα τους δούμε ξανά ποτέ;

Η απάντηση που θα δώσουμε, σχεδόν αυτόματα είναι η πρώτη. Όμως την πιστεύουμε ή απλά διδαχτήκαμε να τη δίνουμε; Εδώ είναι που ο έρωτας ξεκαθαρίζει τα πράγματα.

Γιατί ο έρωτας ούτε φοβάται, ούτε απελπίζεται, ούτε αμφιβάλλει. Ο έρωτας αφιερώνεται και γνωρίζει. Και είναι αυτός, ο θείος, ο μανικός έρωτας που νικά τον θάνατο και διαλύει το βασίλειο του. Είναι εκείνος ο έρωτας που ο Χριστός έχει για τους ανθρώπους. 

Lynyrd Skynyrd - Tuesday's Gone

 

Αντίχριστος

 

Η υπόθεση Επστάιν, την οποία δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω (δεν είναι ένα απλό σκάνδαλο αλλά και με βάση τα λίγα που έχουν βγει ούτε η λέξη "έγκλημα" ή "εγκλήματα" τη περιγράφει ούτε στο ελάχιστο επαρκώς), δίνει μια ανάγλυφη εικόνα του κόσμου μας. 

Ισχυροί άνθρωποι, κάθε ιδεολογίας και πολιτικού προσανατολισμού είναι εμπλεκόμενοι. Όπως είναι εμπλεκόμενοι ακαδημαϊκοί, καλλιτέχνες, όλοι του υψηλότερου επιπέδου, επιχειρηματίες κλπ. Όλη η αφρόκρεμα σχεδόν του δυτικού κόσμου. 

Νεαρά κορίτσια και αγόρια, θύματα σκληρής σεξουαλικής εκμετάλλευσης που συχνά κατέληγε σε δολοφονίες, απόπειρες ευγονικής ώστε να δημιουργηθεί μια υπερ-φυλή, παιχνίδια με κράτη ολόκληρα και επομένως με τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων χωρίς ίχνος ενδιαφέροντος για τη καταστροφή που φέρνουν. 

Όλη η υπόθεση είναι μια απόδειξη αυτού που λίγο πολύ γνωρίζαμε. Ότι αυτοί οι τύποι, αυτοί που και εμείς θαυμάζουμε, δεν μας βλέπουν σαν κάτι παραπάνω από ένα κοπάδι πρόβατα ή βοοειδή ή ένα κοτέτσι, από το οποίο μπορούν να διαλέγουν τα ζώα που θα αρμέξουν, που θα κουρέψουν ή που θα σφάξουν για να το φάνε.

Θυμάμαι πως είχα διαβάσει ένα βιβλίο του μακαριστού μητροπολίτη Πρεβέζης Μελετίου, το οποίο είχε ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών των παραδοσιακών πιστών, όπου έγραφε πως ο Αντίχριστος δεν είναι ένα πρόσωπο αλλά ένα σύστημα. Και τώρα το βλέπουμε να ξεδιπλώνεται μπροστά μας. 

Και πολύ αμφιβάλλω ότι αυτό το πράγμα, θα διαλυθεί πραγματικά από την όποια δικαιοσύνη. Ακόμα και από μια πολύ ισχυρή δικαιοσύνη όπως αυτή των ΗΠΑ. Ελπίζω τουλάχιστον, να δεχτεί όσο το δυνατόν πιο ισχυρό πλήγμα.

Led Zeppelin - Stairway to Heaven

 

Η ασφυξία της Κούβας

 

https://edromos.gr/apo-ton-apokleismo-stin-asfyxia/

Η διοίκηση Τραμπ επιχειρεί την πλήρη ασφυξία της Κούβας, ισχυριζόμενη ότι αποτελεί «μια ασυνήθιστη και εξαιρετική απειλή για τις ΗΠΑ» και απαγορεύοντας σε… τρίτες χώρες να πωλούν πετρέλαιο στο νησί!

Ο Κουβανός πρόεδρος Μιγκέλ Ντίαζ-Κανέλ θύμισε ότι η Κούβα δεν απειλεί τις ΗΠΑ, αντίθετα, διαχρονικά απειλείται από αυτές – και ταυτόχρονα δήλωσε έτοιμος για διάλογο «σε ισότιμη βάση». Ο Λευκός Οίκος απέρριψε την πρόταση, προσθέτοντας ότι «η καταρρέουσα κουβανική κυβέρνηση θα πρέπει να μιλά πιο συνετά όταν απευθύνεται στον πρόεδρο των ΗΠΑ»!

Η Μαρία Σαλαζάρ, εκπρόσωπος της κουβανικής μαφίας του Μαϊάμι στο Κογκρέσο, ήταν πιο σαφής: «Είναι όντως στενάχωρο να σκέφτεσαι μια μητέρα που πεινά, ή ένα παιδί που χρειάζεται ιατρική βοήθεια… Το δίλημμα είναι, να ανακουφίσουμε τον βραχυπρόθεσμο πόνο, ή να απελευθερώσουμε την Κούβα μια για πάντα;». Εννοεί να τη γυρίσουν στην εποχή που ήταν ένα απέραντο σύμπλεγμα καζίνων και οίκων ανοχής, με το 80% της οικονομίας να ανήκει σε βορειοαμερικανικές εταιρίες…

Στη φωτογραφία, η καθιερωμένη ετήσια λαμπαδηφορία στην Αβάνα προς τιμήν του ήρωα της ανεξαρτησίας Χοσέ Μαρτί φέτος μετατράπηκε σε μαζική και ζωηρή διαδήλωση κατά των ΗΠΑ.

Camel - Captured

 

Αγίου Χαραλάμπους

 

Ο Άγιος Χαράλαμπος, ο ιερομάρτυρας, ήταν 113 ετών όταν συνελήφθη, βασανίστηκε και τελικά θανατώθηκε από τον ειδωλολάτρη έπαρχο της Μαγνησίας της Μικράς Ασίας. 

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε -και δίνουμε τελικά αρνητική απάντηση- αν μπορεί ένας άνθρωπος μόνος του να αλλάξει τον κόσμο. Ο ισχυρός αξιωματούχος που συνέλαβε και εκτέλεσε τον Άγιο Χαράλαμπο μας απαντά. Ναι, μπορεί. Δε χρειάζεται ούτε την ορμή των νιάτων, ούτε χιλιάδες ακολούθους ούτε πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας. 

Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν 113 ετών. Και όμως ο έπαρχος θεώρησε πως έπρεπε να τον συλλάβει και να τον θανατώσει αντί να περιμένει τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του. Γιατί πόσος καιρός έμενε ακόμα στον Άγιο Χαράλαμπο; Ούτε αυτό όμως δεν άντεξε να περιμένει ο ειδωλολάτρης αξιωματούχος.

Ο Άγιος Χαράλαμπος όμως θεωρήθηκε μεγάλη απειλή. Με την σταθερότητα της πίστης του, με το παράδειγμά του, με τις λειτουργίες που τελούσε(μπροστά σε λίγους ανθρώπους), αποτελούσε κίνδυνο. Γιατί; Όχι επειδή θα άλλαζε τον κόσμο όλο ή θα γκρέμιζε την αυτοκρατορία. Θα άλλαζε αυτούς τους λίγους ανθρώπους που ήταν κοντά του. Θα άλλαζε ένα μικρό μόνο κομμάτι. 

Αλλά αυτή η μικρή, η ανεπαίσθητη αλλαγή θα έφερνε κι άλλες μικρές τέτοιες αλλαγές. Και σιγά σιγά το μικρό ρυάκι θα ενωνόταν με τα υπόλοιπα και θα σχημάτιζαν ένα ορμητικό ποτάμι που θα σάρωνε τα πάντα. 

Και τελικά αυτό έγινε τότε. Κι αυτό μπορεί να γίνει και σήμερα. Δεν θα αλλάξουμε τον κόσμο όλο. Δεν μπορούμε και δε χρειάζεται. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε ένα μικρό, ελάχιστο κομμάτι. Κι αυτό είναι αρκετό. 

Κι αφού το έκανε ένας ιερέας 113 ετών, προφανώς δε χρειάζεται ούτε κάποια ιδιαίτερη δύναμη ούτε τίποτα άλλο. Πίστη χρειάζεται και αγάπη. Όσο ένας μικρός κόκκος...Έχουμε ή μάλλον θέλουμε να έχουμε έστω τόσο;

Πραγματική φιλανθρωπία

 

"Ένας αληθινός χριστιανός πρέπει να συνεργάζεται με όλους εκείνους τους επαναστάτες που προσπαθούν να αλλάξουν τις παρούσες άδικες και καταπιεστικές κοινωνικές δομές [...] Ο χριστιανός, ως τέτοιος και αν θέλει να είναι τέτοιος πραγματικά και όχι μόνο στα λόγια, οφείλει να συμμετέχει ενεργά στις αλλαγές. Η παθητική πίστη δεν αρκεί για να πλησιάσει κανείς τον Θεό: είναι απαραίτητη και η φιλανθρωπία. Και η φιλανθρωπία σημαίνει, συγκεκριμένα, να ζεις το συναίσθημα της ανθρώπινης αδελφοσύνης. Αυτό το συναίσθημα εκδηλώνεται σήμερα στα επαναστατικά κινήματα των λαών, στην αναγκαιότητα να ενωθούν οι αδύναμες και καταπιεσμένες χώρες για να δώσουν τέλος στην εκμετάλλευση και, σε όλα αυτά, η θέση μας είναι ξεκάθαρα από αυτή τη πλευρά και όχι από την πλευρά των καταπιεστών. Γι' αυτό, μερικές φορές, λίγο στ' αστεία αλλά και αρκετά στα σοβαρά, γίνομαι αδιάλλακτος και λέω στους κοντινούς μου ανθρώπους: ο καθολικός που δεν είναι επαναστάτης και δεν είναι με τους επαναστάτες διαπράττει θανάσιμο αμάρτημα".

Padre Camilo, η σκέψη και η δράση του Καμίλο Τόρες - Χρύσα Τζιαφέτα - εκδ. Red 'n' Noir

Rainbow - L.A. Connection

 

Ηρακλής και Διγενής

 

Από το 2010 και μετά, η ελληνική κοινωνία, χάνοντας το μόνο πραγματικό της στήριγμα, τα χρήματα, έπεσε σε μια φάση στασιμότητας. Υπήρξε η αναλαμπή της "πρώτης φοράς Αριστερά" και του δημοψηφίσματος, το οποίο φρόντισε η τότε κυβέρνηση να ακυρώσει στη πραγματικότητα. 

Έκτοτε πολλοί απογοητεύτηκαν και γύρισαν την πλάτη στην πολιτική διαδικασία, ιδιώτευσαν και επέτειναν την κατάσταση αφασίας που επικρατούσε. Ήρθε και η τωρινή κυβέρνηση και με τη βοήθεια δημοσιογράφων και ΜΜΕ, αποτελείωσαν την κατάσταση, δημιουργώντας τα πολύ βολικά γι' αυτούς, ελώδη νερά στα οποία ζούμε σήμερα. 

Όμως σε τέτοια μέρη, σε έλη, βάλτους και γενικά σε στάσιμα νερά αναπτύσσονται παράσιτα και ασθένειες. Ή ενισχύονται προϋπάρχουσες. Έτσι εμφανίζονται φαινόμενα εθνικισμού, διαφθοράς, παραίτησης, μηδενισμού, φανατισμού, νοσταλγίας και άλλα πολλά.

Και όσο λιμνάζει η κατάσταση, τόσο πιο έντονα γίνονται τα παραπάνω φαινόμενα. 

Είναι δυνατόν να αλλάξουν τα πράγματα; Νομίζω πως ένας ταιριαστός μύθος είναι αυτός που ο Ηρακλής καθαρίζει τους στάβλους του Αυγεία. Πώς καθάρισε ο Ηρακλής τη βρώμα; Έσκαψε χαντάκια στα θεμέλια των στάβλων και έστειλε δύο ποτάμια, τον Αλφειό και τον Πηνειό να περάσουν από μέσα και να σαρώσουν τα πάντα. 

Κάτι ανάλογο χρειάζεται να γίνει και στην κοινωνία. Χρειάζεται κάτι σαρωτικό, κάτι καθαρό, κάτι υγιές. Αν θα έχει κάποιο παραδοσιακό ιδεολογικό πρόσημο ή όχι αυτό μένει να φανεί. 

Υπάρχει κάτι τέτοιο στον ορίζοντα; Μάλλον όχι αυτή τη στιγμή. Τίποτα δεν έχει την απαιτούμενη ορμή, καμία σοβαρή ζύμωση δε γίνεται στη κοινωνία, κι ας λένε κάποιοι άνθρωποι -τους οποίους εκτιμώ- το αντίθετο. Η δεξιά έχει βαλτώσει στα νερά του μητσοτακισμού, η άκρα δεξιά είναι ασθένεια και όχι θεραπεία, η αριστερά αδυνατεί να μιλήσει στους απλούς ανθρώπους και να έρθει σε επαφή μαζί τους, κέντρο δεν υπάρχει και όλα τα καινούρια που πάνε να εμφανιστούν έχουν μια έντονη οσμή παλιού για την ώρα. Ηρακλής ούτε γι' αστείο δεν υπάρχει ενώ όλος ο δυτικός κόσμος βρίσκεται σε παραζάλη ανάμεσα στον παρανοϊκή woke κουλτούρα και στον ψυχοπαθή τραμπισμό. Οπότε και μια χώρα που λειτούργησε ως σκωληκοειδής απόφυση του παραπάνω πολιτισμού, δύσκολα θα μπορέσει να βρει θεραπεία. 

Αυτή τη στιγμή, η Ελλάδα μοιάζει με τον Διγενή Ακρίτα. Όσο γενναία και αν παλέψει στα μαρμαρένια αλώνια με τον Χάρο στο τέλος θα πεθάνει. Αυτό όμως ίσως να μην είναι και πολύ κακό. Με τον θάνατο έρχεται και η ελπίδα της ανάστασης. Αντίθετα μια χώρα που δεν πεθαίνει αλλά μονίμως ψυχορραγεί δε μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι του πόνου και συνεχώς υποφέρει...

Rory Gallagher - For The Last Time

 

Κυριακή του Ασώτου

 

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, η παραβολή του Ασώτου, μας θέτει ερωτήματα. Ερωτήματα που αν τα απαντήσουμε με ειλικρίνεια, όσο άβολη και οδυνηρή κι αν είναι αυτή, θα ωφεληθούμε αρκετά. 

Λοιπόν, ποιοι είμαστε; Τι είμαστε; Είμαστε σαν τον μικρό αδερφό; Χαμένοι στις γνώσεις, τις απολαύσεις, τη λάμψη  και τη σοφία αυτού του κόσμου τις οποίες και ακολουθούμε αλλά και καταναλώνουμε τυφλά όπως ο άσωτος υιός χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι έτσι και το βιός της ψυχής μας σπαταλάμε αλλά και ότι όλα αυτά χωρίς την επαφή με τον Θεό δεν είναι παρά ξυλοκέρατα; 

Αν είμαστε σαν τον μικρό υιό της παραβολής, μπορούμε να του μοιάσουμε άραγε και στο θάρρος του; Γιατί, αν μη τι άλλο, χρειάζεται θάρρος να μαζέψει κανείς τα συντρίμμια του και να γυρίσει πίσω μετανιωμένος. Και μάλιστα όχι για να ζητήσει πίσω την πρότερη θέση του, αλλά έστω τη θέση ενός υπηρέτη. Μπορούμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να πούμε πως έχουμε αυτή τη δύναμη; 

Μήπως είμαστε σαν τον μεγάλο αδερφό; Παραπονιόμαστε που ενώ εμείς που είμαστε κοντά στον Θεό, έχουμε λιγότερα ή και τα ίδια με αυτούς που αναιδέστατα απομακρύνονται από Αυτόν; 

Αλλά είμαστε πράγματι; Ο μεγάλος αδερφός στη παραβολή αυτή, πράγματι ακολουθεί πιστά τις εντολές του Πατέρα του. Κάνει ό,τι του ζητά και με το παραπάνω. Εμείς μπορούμε άραγε να το πούμε αυτό; Ή απλά λέμε ότι είμαστε πιστοί στον Θεό και ζητάμε ανταπόδοση, ανταμοιβή των υπηρεσιών μας, λες και Αυτός μας έχει ανάγκη κι εμάς και τις υπηρεσίες μας. Που, τελικά, ούτε κι αυτές προσφέρουμε. όχι όσο λέμε τουλάχιστον...

Τέλος, μπορούμε να μιμηθούμε την συμπεριφορά του πατέρα; Θα μπορούσαμε ποτέ να συγχωρήσουμε αυτούς που μας πλήγωσαν; Θα τους αγκαλιάζαμε δίνοντάς τους, όχι μόνο τη θέση τους στην καρδιά μας που είχαν πριν, αλλά ακόμα καλύτερη; Αλήθεια, όσοι είμαστε γονείς, τι θα κάναμε αν ένα από τα παιδιά μας συμπεριφερόταν σαν τον άσωτο υιό της παραβολής;. 

Και τελικά, σαν Εκκλησία, μπορούμε να έχουμε τη συμπεριφορά του πατέρα της παραβολής; Μπορούμε να έχουμε ανοιχτές αγκάλες σε όσους απομακρύνθηκαν και ενδεχομένως μας πλήγωσαν; Θα τους δεχόμασταν ή μάλλον σαν τον μεγάλο αδερφό θα στηλώναμε τα πόδια μας και θα μέναμε εκτός; 

Λοιπόν, αυτές είναι ερωτήσεις που απευθύνονται σε όλους μας αλλά απαντά ο καθένας μας ξεχωριστά. Ας δώσουμε τις απαντήσεις μας με πάσα ειλικρίνεια και ας ξαναδιαβάσουμε ακόμα πιο προσεκτικά την σημερινή παραβολή. Και τότε θα δούμε ακριβώς σε ποιο σημείο του δρόμου μας βρισκόμαστε και πόση ακόμα απόσταση έχουμε να διανύσουμε...

King Gizzard & the Lizard Wizard - Iron Lung