Μεγάλη Πέμπτη βράδυ

 

Μπροστά στον Ηρώδη Αντύπα ο Ιησούς σιωπά. Στον Πόντιο Πιλάτο λέει πως δεν έχει καμία εξουσία επάνω Του. Τους Αρχιερείς των Εβραίων τους χλευάζει. 

Εγκαινιάζει μία στάση που θα ακολουθήσουν και οι Μάρτυρες οι οποίοι θα αψηφήσουν τη λατρεία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα και αργότερα οι Πατέρες της Ερήμου, οι οποίοι σε πιο ήπιες συνθήκες, θα φύγουν από τον "πολιτισμό" για να αποφύγουν τον εναγκαλισμό με την εξουσία.

Μια εξουσία που συχνά -αν όχι πάντα- γίνεται ο Αντίχριστος της Αποκάλυψης. 

Όλα όσα γίνονται της Μεγάλη Εβδομάδα, η σύγκρουση με τους Φαρισαίους, η σύλληψη, η "δίκη", τα βασανιστήρια, η σταύρωση και η Ανάσταση δεν είναι ένα θέαμα που προσεγγίζεται φολκλορικά με δρώμενα στους ναούς. Είναι η αποκάλυψη ενός νέου τρόπου ζωής. 

Ενός τρόπου ζωής που όπως στο παράδεισο οι άνθρωποι "οὔτε γαμοῦσιν, οὔτε ἐκγαμίζονται, ἀλλ' ὡς ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἐν οὐρανῷ εἰσιν" έτσι και στην περίπτωση που το θέλημα του Θεού εφαρμοστεί  ως εν ουρανώ και επί της γης, οι άνθρωποι ούτε εξουσιάζουν ούτε εξουσιάζονται αλλά υπηρετούν ο ένας τον άλλον. 

Δεν ερχόμαστε στην εκκλησία αυτές τις ημέρες για να συγκινηθούμε και να κλάψουμε ή να νιώσουμε μια βουτηγμένη στον συναισθηματισμό κατάνυξη. Ερχόμαστε για να ανακαλύψουμε έναν νέο τρόπο ζωής που κάποτε ταρακούνησε μια ολόκληρη αυτοκρατορία. Όχι, με όπλα αλλά με λόγια και μαρτύριο. Και αν μη τι άλλο, κάτι τέτοιο χρειαζόμαστε πάλι στην εποχή μας. 

πίνακας του Kreg Yingst

Μυστικός Δείπνος

 

Ο Μυστικός Δείπνος, η παράδοση του μυστηρίου των μυστηρίων, αυτού της Θείας Ευχαριστίας, δεν είναι κάτι το οποίο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε με μια μαγική αντίληψη. Δεν είναι μια διαδικασία που θα μας δώσει δύναμη, υγεία ή θα μας λύση τα προβλήματα. Είναι η φανέρωση ενός τρόπου ζωής. 

Τι κάνει ο Χριστός; Μοιράζεται τον άρτο και τον οίνο, το σώμα και το αίμα Του, με τους μαθητές Του. Μοιράζει την ίδια την ύπαρξή του. Και όπως λέει και η ευχή μελίζεται και μοιράζεται αλλά δεν διαιρείται  και δεν δαπανάται. Ό,τι μοιραζόμαστε, ποτέ δεν λιγοστεύει. Αυτή είναι και η πρακτική που ακολούθησαν οι χριστιανοί των πρώτων αιώνων. Μοιράζονταν όχι μόνο το σώμα και το αίμα του Κυρίου στη Θεία Ευχαριστία αλλά και τα περιουσιακά τους στοιχεία και τα υλικά αγαθά τους. Το ίδιο έκαναν αργότερα και οι πρώτοι Ασκητές της Ερήμου. Αυτός ήταν και ο λόγος που κατέφυγαν στην έρημο άλλωστε. 

Σήμερα είναι δύσκολο αυτό. Η ατομική μας ιδιοκτησία θεωρείται το πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε. Και έχει εγκατασταθεί αυτή η νοοτροπία για τα καλά ακόμα και στην Εκκλησία. 

Μπορούμε όμως, αρχικά τουλάχιστον, να ανοίξουμε τις καρδιές μας, να μοιραστούμε το ενδιαφέρον μας για τους αδελφούς μας και να δώσουμε την υποστήριξή μας. Να πλύνουμε τα πόδια των αδελφών μας όπως έκανε και ο Χριστός, ο οποίος έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του. 

Ας ξεκινήσουμε με αυτό το πνεύμα ταπείνωσης και με αυτή τη διάθεση ανοίγματος και ποιος ξέρει; Ίσως μια μέρα φτάσουμε ξανά στο σημείο να μοιραζόμαστε πολλά περισσότερα. Αν μη τι άλλο, ο κόσμος μας το έχει ανάγκη αυτό τούτη την εποχή.

πίνακας του Kreg Yingst

Pink Floyd - Hey You

 

Το φιλί του Ιούδα

 

Ο Ιούδας προδίδει τον Ιησού με ένα φιλί στο μάγουλο. Μια πράξη τρυφερότητας, αγάπης, φιλίας, σεβασμού ακόμα μετατρέπεται σε πια πράξη προδοσίας. Ο Ιούδας, έρμαιο των εξουσιαστικών του αντιλήψεων, έβλεπε τον Χριστό σαν έναν πολεμικό βασιλιά που θα υπότασσε τα έθνη στα πόδια του εβραϊκού έθνους. Όταν ο Ιησούς έκανε σαφές που στη βασιλεία Του δεν υπάρχει καν η έννοια της υποταγής, ο Ιούδας τον πρόδωσε. 

Πολλοί άνθρωποι είναι έτσι. Σκέφτονται με όρους υποταγής και κατάκτησης. Και έτσι δρουν. Χρησιμοποιούν δε τις πιο γλυκές και όμορφες εκφράσεις για να πετύχουν τους σκοπούς τους. Με χαμόγελα, με ευχές, με γλυκά λόγια μας πλησιάζουν ώστε να μπορέσουν να μας προδώσουν τη πρώτη ευκαιρία. 

Αυτοί είναι οι καθημερινοί Ιούδες και είναι δική μας αποστολή, δική μας ευθύνη, όχι να τους νικήσουμε, αλλά να μην τους μοιάσουμε. Και αυτό, ο διαχωρισμός μας από αυτούς τους ανθρώπους, είναι μια νίκη, με τους όρους που έθεσε ο Χριστός. 

Βλέπετε, η κατάκτηση και η υποταγή δεν ευδοκιμούν μόνο στις σκέψεις των ισχυρών. Ευδοκιμούν στις σκέψεις όλων μας...

πίνακας του Kreg Yingst

The Moody Blues - Melancholy Man

 

Όρθρος Μεγάλης Τετάρτης

 

Στον όρθρο της Μεγάλης Τετάρτης(διαβάζεται το απόγευμα της Μεγάλης Τρίτης) ο Ιησούς λέει σε όσους έχουν αυτιά για να τον ακούσουν: όποιος αγαπά τη ζωή του θα τη χάσει και όποιος μισεί τη ζωή του στον κόσμο τούτο θα τη διαφυλάξει αιώνια. 

Ο Χριστός μας καλεί στη τρέλα απόψε. Και ποια είναι αυτή η τρέλα; Η απόρριψη της ζωής μας εν τω κόσμω. Αυτό δε σημαίνει ούτε να πάρουμε τα βουνά ούτε να τρυπώσουμε σε σπηλιές και να ζήσουμε εκεί. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο.

Η τρέλα που προτείνει ο Χριστός είναι η απόρριψη όλων όσων ο κόσμος θεωρεί σημαντικά. Το κύρος το κοινωνικό. Την καλή οικονομική κατάσταση. Το ατομικό μας κέρδος. Ακόμα και το στενό οικογενειακό συμφέρον. Η τάση να κερδίσουμε, να φανούμε, να αποκτήσουμε αγαθά, θέσεις και γνωριμίες. Αυτά απορρίπτει ένας χριστιανός αν θέλει να ακολουθήσει τον Χριστό. Δεν ρίχνεται με όλα τα μέσα στο κυνήγι τους. Αντίθετα, με ορμή πέφτει μόνο στη βοήθεια όσων έχουν ανάγκη. Ακόμα και αυτών που θεωρούμε εχθρούς μας ή τους αντιπαθούμε. 

Τούτη είναι η τρέλα που πρεσβεύει ο χριστιανισμός. Τούτη τη τρέλα προτείνει ο Χριστός. Την εγκατάλειψη του ατομικού συμφέροντος για να προσφέρουμε στους άλλους. Κι αν αυτό δεν είναι ανατρεπτικό, τότε δε ξέρω τι μπορεί να θεωρηθεί ως τέτοιο. 

πίνακας του Kreg Yingst

Aerosmith - Janie's Got A Gun (David Fincher Cut)

 

Όρθρος Μεγάλης Τρίτης

Στον όρθρο της Μεγάλης Τρίτης ψάλλεται ένας στίχος που σκανδαλίζει πολλούς και ακούγεται πριν ψάλλουμε το "Ιδού ο Νυμφίος έρχεται". «Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσ­θες αὐτοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» (Ἡσ. κς΄ [26] 15). Ο προφήτης Ησαϊας παρακαλά τον Θεό να φέρει κακά στους ένδοξους της γης. Στους άρχοντες, τους κυβερνήτες, σε αυτούς που καταχρώνται την εξουσία. Σε εκείνους που εξυψώνουν τους εαυτούς τους δηλαδή ώστε να ταπεινωθούν. 

Ο στίχος αυτός δεν είναι κατάρα. Δεν είναι προσευχή για να πάθουν κακό. Αντίθετα είναι προσευχή ώστε όλοι αυτοί οι ένδοξοι να μην μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τα κακά που θέλουν. Και ποια είναι αυτά; Πόλεμοι, εκμετάλλευση, αδικίες, πλουτισμός εις βάρος των απλών ανθρώπων, κατάχρηση της εξουσίας τους. 

Γιατί όμως σκανδαλιζόμαστε; Δεν είναι άραγε σύμφωνος ο στίχος αυτός με την αντίδραση του Κυρίου όταν του φέρνουν το νόμισμα με την εικόνα του Καίσαρα κι Εκείνος λέει, δώστε στον Καίσαρα ό,τι του ανήκει; Τι ανήκει στον Καίσαρα. Μόνο αυτό το αντικείμενο που έχει την μορφή του. Καμία άλλη εξουσία δεν αναγνωρίζει ο Χριστός στον Καίσαρα, κάτι που θα δούμε και όταν ο Κύριος θα βρεθεί δεμένος μπροστά στον Πιλάτο και θα του πει πως καμία εξουσία δεν έχει πάνω Του. 

Όπως καμία εξουσία δεν έχει επάνω μας κανένας άρχοντας ή κυβερνήτης όσο εμείς δεν μετέχουμε των παιχνιδιών εξουσία και επιβολής. Όσο εμείς καλούμε όλους τους ανθρώπους αδερφούς μας και θεωρούμε πως εκείνος που υπηρετεί τους αδερφούς του είναι και ο σπουδαιότερος και πως εκείνος που θέλει να εξουσιάζει, να είναι πρώτος, να θεωρείται ως ο καλύτερος, δεν είναι παρά ένα ευτελές άτομο. 

Και αυτό δεν αφορά μόνο θέσεις πολιτικής ή οικονομικής εξουσίας. Τα παραπάνω αγγίζουν κάθε πτυχή της ζωής μας. 

Και, ξέρετε, ο στίχος από τον προφήτη Ησαϊα είναι και προειδοποίηση. Πως σε όλους αυτούς, σε όλους τους "ένδοξους" της γης, τελικά θα έρθουν κακά. Γιατί αυτοί ποτέ δε χορταίνουν και όποιος δε χορταίνει, τελικά σκάει...

πίνακας του Kreg Yingst

Elf - When She Smiles

 

Όρθρος Μεγάλης Δευτέρας

 

Το απόγευμα της Κυριακής των Βαϊων διαβάζεται ο όρθρος της Μεγάλης Εβδομάδος. Ο Νυμφίος έρχεται, έτοιμος να φτάσει στην άκρα ταπείνωση, να περάσει τους εμπαιγμούς, τα βασανιστήρια, τη σταύρωση. Κι εμείς ακολουθούμε. Έτσι λέμε. Αλήθεια όμως, είμαστε έτοιμοι να ακολουθήσουμε πραγματικά ή περιοριζόμαστε σε μια επιφανειακή και φολκλορική προσέγγιση; Κι αν Αυτός, ο Θεός ο παντοδύναμος αφέθηκε αδύναμος στα χέρια των ανθρώπων για να δώσει ελπίδα σωτηρίας και στους σταυρωτές Του ακόμα, εμείς, με τις πράξεις και τις επιλογές μας, προσπαθούμε να Τον ακολουθήσουμε ή βρισκόμαστε στα τραπέζια και στις πλατείες μαζί με τους Φαρισαίους ζητώντας πρωτοκαθεδρίες, γνωριμίες, εξουσία; Ο Χριστός από τη Κυριακή των Βαϊων και μέχρι τη Σταύρωσή Του απορρίπτει επιδεικτικά και περιγελά κάθε ανθρώπινη εξουσία. Οικονομική, θρησκευτική, πολιτική. Είμαστε έτοιμοι κι εμείς να τα περιγελάσουμε όλα αυτά για χάρη του Αγαπημένου μας Φίλου; 

Κυριακή των Βαϊων

 

Λένε πως η Ιερουσαλήμ είχε δύο εισόδους. Μία από την Ανατολή και μία από τη Δύση. Από την Ανατολική πύλη μπήκε ο Ιησούς. Ανεβασμένος πάνω σε ένα γαϊδουράκι και με τον κόσμο που τον επευφημούσε να κρατά κλαδιά φοινίκων. Από τη Δυτική πύλη μπήκε ο βασιλιάς της πόλης, καβάλα πάνω σε ένα πολεμικό άτι και συνοδευόμενος από στρατιώτες που κρατούσαν όπλα. 

Ασχέτως αν αυτή η εικόνα είναι πραγματική, δείχνει ανάγλυφα την αντίθεση της βασιλείας του Θεού και της βασιλείας του κόσμου. Αν θέλετε, χρησιμοποιώντας μια εικόνα που χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα, έχουμε τον τρόπο του Ιησού και τον τρόπο του Τζέγκις Χαν. 

Και εμείς είμαστε αυτοί που θα επιλέξουμε ποιον θα υποδεχτούμε. Τον Ιησού, την Αγάπη, την ζωή, την ταπείνωση και απλότητα ή τον κατακτητή-βασιλιά, τον πόλεμο, τον θάνατο, τη βία και την ισχύ. 

Υπάρχουν άνθρωποι που διαλέγουν κάθε μέρα τη μία ή την άλλη πλευρά και οι οποίοι θεωρούν την πλευρά που δεν διάλεξαν ως ανοησία ή τρέλα. 

Δεν θα σας πω σήμερα ποια πλευρά, ποια οδός είναι η σωστή. Αυτό θα πρέπει να το διαλέξει ο καθένας μας. Άλλωστε πολλές φορές ακολουθούμε τη μία οδό με τα λόγια αλλά την άλλη με τις πράξεις. 

Αυτό είναι το δίλημμα της σημερινής ημέρας. Ποιον κόσμο θέλουμε τελικά; Αυτόν της ισχύος ή εκείνον της δικαιοσύνης; Αυτή την απάντηση καλούμαστε να δώσουμε. 

Rainbow - The Temple Of The King

 

Σάββατο του Λαζάρου

 

Σήμερα είναι το Σάββατο του Λαζάρου. Η ιστορία μας είναι γνωστή. Ο φίλος του Χριστού, ο Λάζαρος έχει πεθάνει εδώ και τέσσερις ημέρες. Ο Χριστός μιλάει με τις αδερφές του Λαζάρου, τη Μάρθα και τη Μαρία και τους λέει πως ο αδερφός τους κοιμάται και θα τον ξυπνήσει. Τους λέει ακόμα πως Αυτός είναι η Ανάσταση και η Ζωή και όποιος πιστεύει σε αυτών ακόμα κι αν πεθάνει, ζει. Πηγαίνει στον τάφο του Λαζάρου, τον καλεί και ο Λάζαρος σηκώνεται και επιστρέφει ολοζώντανος και υγιής στο σπίτι του. 

Ο Χριστός όμως δεν καλεί μόνο τον Λάζαρο. Καλεί και εμάς. Τον κάθε έναν από εμάς προσωπικά. Μας καλεί να σηκωθούμε από το μαύρο σκοτάδι του θανάτου στο οποίο βρισκόμαστε και να Τον ακολουθήσουμε στη ζωή. Καλεί όλους μας να αφήσουμε το σκοτάδι των ειδώλων, του πλούτου, της φιλαυτίας, της υπερηφάνειας, της εξουσίας, της χλιαρής πίστης, της αποκλειστικής ενασχόλησης με τις υποθέσεις του κόσμου. Μας καλεί να αφήσουμε όλα αυτά τα θανατερά σκοτάδια για να πάμε κοντά Του, τώρα που μας καλεί. 

Ο Χριστός σήμερα απλώνει το χέρι Του προς εμάς και μας φωνάζει θέλοντας να μας οδηγήσει στη Ζωή. Και είναι η δική μας ανταπόκριση, η δική μας απόφαση που περιμένει. Όποια κι αν είναι αυτή, θα είναι απολύτως σεβαστή. Αλλά θα έχει και τις συνέπειές της. 

Tarja - 'At Sea' (Lyric Video)

 

Εκκλησιαστικό Αντιλεξικό 2.0 - Φφ

 

Όταν βλέπω το γράμμα Φφ δύο πράγματα έρχονται στο μυαλό μου: ο ΟΦΗ και η ατάκα του Κοντογιαννίδη σε μια παλιά σειρά που για να τη πει σε έναν συνάδελφο του που έγλειφε τον ρωτάει: "η Γλυφάδα με πόσα φ γράφεται;". Πάμε λοιπόν να μετρήσουμε τα "φ"...τις λέξεις από το γράμμα φ ήθελα να πω...

Φάβα: νηστίσιμο έδεσμα, εξαιρετικά θρεπτικό, στις εκκλησιαστικές υποθέσεις έχει πάντα φάβα. Όπως και στην πολιτική

Φάκελος: του κάθε κληρικού. Φόβος και τρόμος για το τι θα μπει εκεί μέσα...

Φανφαρόνος: είδος που ευδοκιμεί ΚΑΙ στην Εκκλησία. Ειδικά στους πιο υψηλά ιστάμενους. 

Φασίστας: ένας είδος αντίχριστου. Από τα πολλά που κυκλοφορούν

Φιέστα: σε τέτοια μετατρέπονται συχνά λειτουργίες και ιερές πανήγυρεις. Θα πέσει φωτιά να μας κάψει και δε θα ξέρουμε γιατί έπεσε...

Φιλανθρωπία: όπως ασκείται, η νομιμοποίηση των ανισοτήτων

Φιλαργυρία: μεγάλος πειρασμός που συχνά νικά

Φιλαυτία: βλ. φιλαργυρία

Φίλος: ο Χριστός. Στόχος μας να γίνουμε από δούλοι Του είναι να γίνουμε φίλοι Του. Κάποιοι προτιμούν να μείνουν δούλοι αποφεύγοντα τις ευθύνες της ελευθερίας, το ρίσκο της φιλίας και τελικά αποτυγχάνοντας να Τον συναντήσουν

Φλυαρία: συχνά θεωρείται προσόν. όσο πιο πολύ μιλά κάποιος τόσο πιο σπουδαίος θεωρείται

Φύλαρχος: τον παριστάνει πολλές φορές ο ιερέας όταν φορά υπερβολικά άμφια και όταν γενικά κάνει πολλά υπερβολικά πράγματα στις λειτουργίες.