Από την αρχή

 

Και γιατί να μη ξεκινήσουμε από την αρχή; Τι είναι αυτό που μας δεσμεύει; Τα προηγούμενα χρόνια; Πέρασαν και σύντομα θα ξεχαστούν. Οι ήττες και οι απογοητεύσεις; Κι αυτές είναι πια του παρελθόντος σκιές. Οι προδοσίες και οι πληγές; Ας γίνουν παράσημα στα στήθη. Οι προσδοκίες και οι ελπίδες που θάφτηκαν κάτω από τόνους αποτυχιών; Γιατί να μην τις ξεθάψουμε λοιπόν; Γιατί να μην αφιερώσουμε το χρόνο που μας έμεινε για να τις βγάλουμε ξανά στο φως του ήλιου και να τις κυνηγήσουμε για άλλη μια φορά; Μήπως πέρασαν τα χρόνια και η ηλικία μας είναι τέτοια που δεν το επιτρέπει το κυνήγι τούτο; Και τι θα κάνουμε τα χρόνια που -άγνωστο πόσα - μας μένουν; Γιατί να μη ξοδέψουμε τον καιρό μας σε μια ακόμα προσπάθεια, η οποία μπορεί να είναι και η τελευταία αλλά μπορεί να είναι και εκείνη που θα στεφθεί με επιτυχία, αντί να περιμένουμε να μας χτυπήσει ο Χάρος τη πόρτα; Άλλωστε μπορεί να είμαστε γέροι για το rock 'n' roll αλλά είμαστε και νέοι για να μας φωνάξει ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Πόσες φορές ματαιώθηκε το ταξίδι του Αποστόλου Παύλου στην Ισπανία; Πόσες φορές οι προσπάθειες του Ιωνά να αποφύγει το έργο του έπεσαν στο κενό; Και ο πρώτος πήγε στην Ισπανία και ο δεύτερος συνέχισε τη γκρίνια για το έργο που του ανέθεσε ο Θεός. Δεν είναι τόσο δύσκολο να ξεκινήσεις από την αρχή. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια γερή κλωτσιά ώστε να στείλεις στον αγύριστο αυτά που σε κρατάνε καθηλωμένο...

Εκπροσώπηση

 

Κι αν υπάρχει, σε κάποιον άγνωστο τόπο, ένας έντιμος άνθρωπος, ικανός να σε κυβερνήσει και να σε αγαπήσει, λησμόνησέ τον. Δεν θα καταδεχόταν να ευτελίσει την αξιοπρέπειά του για να λερωθεί στο βούρκο της διαμάχης των κομμάτων. Θα ήταν πολύ περήφανος για να ζητήσει την εκπροσώπησή σου, την οποία, εσύ, πάντα εκχωρούσες αποκλειστικά στο κυνικό θράσος, στη χυδαιότητα και στο ψέμα. 

Octave Mirbeau - H απεργία των ψηφοφόρων - εκδ. Άγρα

Lord Vicar - The Last Of The Templars

 

Οι ανόητοι

 

 Διαβάζουμε σε μια ερμηνευτική απόδοση της σημερινής ευαγγελικής περικοπής: “Σε ευχαριστώ και σε δοξολογώ, Πατερ, Κυριε του ουρανού και της γης, επειδή ενεργόντας με δικαιοσύνη και αγαθότητα , έκρυψες τις υψηλές αυτές αλήθειες της πίστεως από εκείνους που θεωρούνται σοφοί και συνετοί, και φανέρωσες αυτές σε απλοϊκούς και αφελείς ανθρώπους τους μαθητές μου, που φαίνονται σαν νήπια εμπρός στους σοφούς του κόσμου. Ναι Πάτερ, διότι αυτή ήταν η αγαθή και δίκαια θέλησή σου”. 

Οι αλήθειες οι υψηλές, λέει ο Κύριος, δεν φανερώνονται σε σοφούς και συνετούς. Και πράγματι, κάποιος που είναι σοφός και συνετός για τον κόσμο, δεν μπορεί να αντιληφθεί τη διδασκαλία του Χριστού. 

Αυτά αποκαλύπτονται μόνο σε αυτούς που δείχνουν απλοϊκοί και αφελείς. 

Ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Και τι έκανε; Έζησε πλουσιοπάροχα; Δίδαξε σε πανεπιστήμια; Κάθισε σε θρόνους; Συνέφαγε με αξιωματούχους και επιφανείς; Όχι. 

Βρέθηκε στο ίδιο τραπέζι με πόρνες, τελώνες και αμαρτωλούς, διδάσκοντάς τους τη μετάνοια. Δεν είχε που να μείνει και περιφερόταν από σπίτι σε σπίτι, διδάσκοντας την πτωχεία. Δίδαξε απλούς ανθρώπους συνήθως στην ύπαιθρο. 

Δε μίλησε με περίπλοκους όρους αλλά με παραβολές. Στις συναγωγές πήγε μόνο και μόνο για να αποκαλύψει την υποκρισία του τότε θρησκευτικού κατεστημένου, εκείνου των Φαρισαίων. 

Το Ευαγγέλιο δεν είναι μια συλλογή ιστοριών και θαυμάτων που αφορούν μια παλαιότερη εποχή. Είναι ο ζωντανός λόγος του Κυρίου που μιλά καθημερινά στα αυτιά όλων μας. Σε κάποιους φτάνει στην καρδιά, σε κάποιους δεν ξεπερνά την ακοή. 

Οι πρώτοι είναι αυτοί που σαν παιδιά, με ενθουσιασμό και άγνοια κινδύνου ακολουθούν τι διδασκαλίες του Κυρίου. Οι δεύτεροι είναι εκείνοι που δεν δέχονται να αφήσουν τη σοφία με την οποία έχουν περιζώσει τον εαυτό τους και να διακινδυνεύσουν τη σύνεσή τους. 

Ο Χριστιανός είναι για τον κόσμο μωρός, ανόητος. Είναι αντικείμενο κοροϊδίας και πολλές φορές πληγώνεται. Είναι κι αυτό κομμάτι της ζωής του. Δεν υπάρχει άνεση και ευκολία για τον χριστιανό. Υπάρχει μόνο ο δρόμος του Κυρίου. Ο δρόμος από την φάτνη στην Αίγυπτο, και από την Ιερουσαλήμ στον Γολγοθά, τη Σταύρωση και την Ανάσταση. 

Είναι ο δρόμος που μόνος ένας ανόητος θα έπαιρνε. Γιατί μόνο σε έναν ανόητο φανερώνονται οι ουράνιες αλήθειες. Και κοιτώντας το παραπάνω κείμενο, που μόλις διάβασα, λυπάμαι που δεν μπορώ κι εγώ να είμαι ένας τέτοιος ανόητος. Εσείς; 

Ελευθερία και αγάπη

Ας μη νομίζουμε πάντως ότι η ελευθερία είναι ο μόνος επίγειος σκοπός του ανθρώπου: όλες του οι προσδοκίες θα κατέληγαν τότε σε έναν γιγάντιο εγωισμό. Υπάρχει επίσης και μια άλλη ιδέα, η ιδέα της αγάπης που εξελίσσεται παράλληλα με την πρώτη. Για κάθε άνθρωπο χωριστά,η ελευθερία είναι ένας σκοπός, δεν είναι όμως παρά ένα μέσο για την αγάπη, για την οικουμενική αδελφοσύνη, μέσο αποτελεσματικό και παντοδύναμο, γιατί μόνο ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί χωρίς υστεροβουλία να σφίξει στην αγκαλιά του τον ελεύθερο αδελφό του και να του πει: «Σ’ αγαπώ».

Επομένως, η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σφάλλει παραχωρώντας στον πολίτη το δικαίωμα στην ελευθερία εάν αυτή δεν οριοθετείται από την αγάπη, από τα καθήκοντα. Αντί να αντιμάχονται, το δικαίωμα και το καθήκον συγκλίνουν στο υψηλότερο νόημά τους· αντί να αλληλοπεριορίζονται, μεγεθύνει το ένα το άλλο και επεκτείνονται παράλληλα το ένα με το άλλο από τον άνθρωπο έως τον Θεό, όπου δικαίωμα και καθήκον, αγάπη και ελευθερία είναι ένα και το αυτό.

Elisee Reclus - Εξέλιξη της ελευθερίας στον κόσμο από το  βιβλίο: "Η πόλη της δίκαιης συμφωνίας", εκδ. Firebrand

Saint Vitus - Jack Frost

 

Ἀποθανέτω ἡ ψυχή μου μετὰ τῶν ἀλλοφύλων

 

"καὶ εἶπεν Σαμψων Ἀποθανέτω ἡ ψυχή μου μετὰ τῶν ἀλλοφύλων· καὶ ἔκλινεν ἐν ἰσχύι, καὶ ἔπεσεν ὁ οἶκος ἐπὶ τοὺς σατράπας καὶ ἐπὶ πάντα τὸν λαὸν τὸν ἐν αὐτῷ"

Τούτη η σκηνή για κάποιο λόγο πάντα μου μιλούσε περίεργα. Ο Σαμψών είναι για εμένα ο απόλυτος ρομαντικός ήρωας. Προδομένος και αδύναμος, αιχμαλωτισμένος και εξευτελισμένος, γνωρίζει πως δεν υπάρχει πια διέξοδος, δεν υπάρχει ελπίδα επιβίωσης. Αλλά δε σταματά να αγωνίζεται και να πολεμά. Και καταφέρνει το καίριο, το θριαμβευτικό πλήγμα στους εχθρούς του, τους οποίους και παίρνει μαζί του στον θάνατο. Εκείνος που είχε όλο το μέλλον μπροστά του, το οποίο φάνταζε λαμπρό, βρέθηκε σε ένα φρικτό αδιέξοδο. Και όμως το αντιμετώπισε με τέτοιο τρόπο που και την πρότερη περήφανη ζωή του να τιμήσει αλλά και τους εχθρούς του να εξαφανίσει. Επιπλέον δεν πρόκειται για έναν τέλειο ήρωα. Ξεμυαλίζεται από τη Δαλιδά, της αποκαλύπτει το μυστικό της δύναμής του και έτσι μόνος του φέρνει την αιχμαλωσία, την τύφλωση και το τέλος του. Ένα τέλος όμως που δεν έρχεται με κλάματα ή με δάκρυα ή θρήνους. Αλλά με μια πολεμική κραυγή. Τι έξοδος κι αυτή!

The Obsessed - Stoned Back to the Bomb Age

 

Εκκοσμίκευση

 

Εκκοσμίκευση εδώ, εκκοσμίκευση εκεί, πού είναι η εκκοσμίκευση; Σε ένα τραγούδι λαϊκό; Σε ένα σχόλιο κοινωνικό; Μη σας το χαλάσω. Εκκοσμίκευση είναι η δίψα για υποτακτικούς που υπηρετούν και προσκυνούν. Εκκοσμίκευση είναι το μανιώδες κυνήγι θέσεων και αξιωμάτων. Εκκοσμίκευση είναι η αδιαφορία για τον διπλανό μας με τη ψευδή -ως και βλάσφημη- δικαιολογία της ουράνιας πατρίδας. Εκκοσμίκευση είναι ο εναγκαλισμός με την εξουσία και τον πλούτο, όσα πέπλα θαυμάτων, εσχατολογίας και υψηλής θεολογίας κι αν ρίξουμε από πάνω. Εκκοσμίκευση είναι πολλά πράγματα που κάποιοι τα θεωρείτε (ή θέλετε να τα θεωρείτε) πνευματικά...

Skyclad - The Sinful Ensemble

 

Παρακμή και ελπίδα

 

Η Εκκλησία γιατί δε μιλάει; Αυτό με ρωτούν συχνά πυκνά πολλοί άνθρωποι. Βλέπουμε, λένε, ένα σωρό άσχημα πράγματα και η Εκκλησία είναι άφωνη. Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοούν ως Εκκλησία, αφού Εκκλησία είμαι εγώ, είστε κι εσείς και ο κάθε βαπτισμένος Ορθόδοξος Χριστιανός. Υποθέτω ότι εννοούν τους πιο επίσημους, τους ανώτερους κληρικούς. Η απάντηση είναι απλή. Σε μια κοινωνία που παρακμάζει και σέρνεται, η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι διαφορετική. Γιατί; Γιατί οι άνθρωποι που την απαρτίζουν από την κοινωνία προέρχονται. Επιπλέον, μπαίνοντας σε αυτούς τους "κύκλους" τους αρχιερατικούς, η επαφή με τον έξω κόσμο είτε γίνεται προβληματική είτε χάνεται τελείως. Δεν είναι μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Δε διαφέρει ας πούμε πολύ από την εποχή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Εκείνος όταν έγινε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης καθαίρεσε μια σειρά Αρχιερέων και ιερέων οι οποίοι είχαν γίνει κληρικοί μέσω της σιμωνίας. Πλήρωσαν και έγιναν δηλαδή για να απολαύσουν μεγαλύτερα κέρδη, προβολή κλπ. Αυτή ήταν η κοινωνία τότε, μια κοινωνία ατομικισμού, όπου ακόμα και η αυτοκράτειρα πήγε να κλέψει το χωράφι μιας χήρας, αυτή ήταν και η Εκκλησία. Αντί να επεμβαίνει στην παρακμή της κοινωνίας, ασχολιόταν με το να ράψει στολές, να πληρώσει για θέσεις και να τα έχει καλά με την εξουσία. Και τότε, βρέθηκε(ή τον έστειλε ο Θεός που λειτουργεί κάπως περίεργα για τη δική μας σκέψη) ένας "τρελός" τύπος, ο οποίος έγινε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης και έφερε τα πάνω κάτω. Και ναι, δεν έβαλε την "ενότητα και την αγάπη" πάνω από την αλήθεια. Θα βρεθεί ένας τέτοιος και τώρα; Δεν ξέρω. Αν δούμε την κατάσταση και τα δεδομένα, μάλλον όχι. Αλλά και τότε, την εποχή του Χρυσοστόμου, τα δείγματα μόνο θετικά δεν ήταν. Αλλά, να που τότε ήρθε ένας τύπος από τη Συρία και τα έκανε όλα "όπα"! Και φυσικά πλήρωσε το τίμημα. Πέθανε εξόριστος στον Καύκασο. Αλλά αν δεν είσαι έτοιμος να πληρώσεις το τίμημα, μη ξεκινάς κανέναν αγώνα. 

Cathedral - Fountain of Innocence

 

Τσαρλατάνοι

 

Η αγιότητα δεν είναι κάτι που επιδεικνύεται. Ο άγιος δε μαζεύει γύρω του ακολούθους και οπαδούς και φυσικά δεν αυτοανακηρύσσεται άγιος. Αν περάσει μια νύχτα από το Άγιο Όρος ή το Σινά ή τον Άγιο Τάφο δε γίνεται ούτε Αγιορείτης ούτε Σιναϊτης ούτε Αγιοταφίτης. Μένει αυτό που είναι πραγματικά. Περαστικός. Και όσο αφορά την αγιότητα, ένας απλός τσαρλατάνος. 

Αλλά εδώ που τα λέμε, δε φταίνε αυτοί. Βρίσκουν και τα κάνουν. Όταν οι άνθρωποι δεν έχουν σκοπό να προσπαθήσουν να βελτιώσουν τη ζωή τους αλλά περιμένουν να βρέξει η αλλαγή από τον ουρανό, τότε έχουμε αυτά τα αστεία φαινομενικά αλλά πολύ σοβαρά φαινόμενα. 

Ουσιαστικά έναν γκουρουισμό ντυμένο με ορθόδοξο ράσο. Και φυσικά τούτοι οι "ορθόδοξοι" γκουρού δε θα δυσκολευτούν να εντοπίσουν και ανθρώπους απελπισμένους και κουρασμένους που θα τους προσεγγίσουν, με όπλο εντυπωσιασμού τον πλήθος των ανόητων οπαδών που αναφέρθηκαν παραπάνω, θα τους πουλήσουν ελπίδα και θα τους εντάξουν στις τάξεις των υπολοίπων οπαδών τους. 

Ε, αυτό είναι έγκλημα ενώπιον του Θεού. 

Η αγάπη του Θεού

 

Ο Θεός ενεργεί διαφορετικά σε κάθε άνθρωπο. Και θα απέρριπτα απολύτως ως φοβερή αίρεση - σαν κυνηγός αιρέσεων που είμαι- την έννοια ότι ο Θεός αγαπά κάποιους περισσότερο από κάποιους άλλους. Θα έλεγα ότι δεν υπάρχει τίποτα ποσοτικό στον Θεό· δεν υπάρχει συν ή πλην στον Θεό. Μην ποσοτικοποιούμε τον Θεό. Μην ποσοτικοποιούμε την αγάπη Του. Η αγάπη του Θεού είναι κάτι σαν την ατμοσφαιρική πίεση., η οποία ασκείται σε κάθε έναν εξίσου. Η μόνη διαφορά είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που ανοίγονται σε αυτήν την πίεση, ενώ άλλοι κλείνονται. Αλλά είναι η ίδια αδιαίρετη, ολική, θεία, απόλυτη αγάπη αυτή που περιβάλλει όλους μας, που μιλάει σε όλους μας, που ενεργεί επί όλων. 

Λεβ Ζιλέ - Έλα! Κάλεσμα στην αληθινή ζωή - εκδ. Εν πλω

Iron Maiden - Man on the Edge