Ηρακλής και Διγενής

 

Από το 2010 και μετά, η ελληνική κοινωνία, χάνοντας το μόνο πραγματικό της στήριγμα, τα χρήματα, έπεσε σε μια φάση στασιμότητας. Υπήρξε η αναλαμπή της "πρώτης φοράς Αριστερά" και του δημοψηφίσματος, το οποίο φρόντισε η τότε κυβέρνηση να ακυρώσει στη πραγματικότητα. 

Έκτοτε πολλοί απογοητεύτηκαν και γύρισαν την πλάτη στην πολιτική διαδικασία, ιδιώτευσαν και επέτειναν την κατάσταση αφασίας που επικρατούσε. Ήρθε και η τωρινή κυβέρνηση και με τη βοήθεια δημοσιογράφων και ΜΜΕ, αποτελείωσαν την κατάσταση, δημιουργώντας τα πολύ βολικά γι' αυτούς, ελώδη νερά στα οποία ζούμε σήμερα. 

Όμως σε τέτοια μέρη, σε έλη, βάλτους και γενικά σε στάσιμα νερά αναπτύσσονται παράσιτα και ασθένειες. Ή ενισχύονται προϋπάρχουσες. Έτσι εμφανίζονται φαινόμενα εθνικισμού, διαφθοράς, παραίτησης, μηδενισμού, φανατισμού, νοσταλγίας και άλλα πολλά.

Και όσο λιμνάζει η κατάσταση, τόσο πιο έντονα γίνονται τα παραπάνω φαινόμενα. 

Είναι δυνατόν να αλλάξουν τα πράγματα; Νομίζω πως ένας ταιριαστός μύθος είναι αυτός που ο Ηρακλής καθαρίζει τους στάβλους του Αυγεία. Πώς καθάρισε ο Ηρακλής τη βρώμα; Έσκαψε χαντάκια στα θεμέλια των στάβλων και έστειλε δύο ποτάμια, τον Αλφειό και τον Πηνειό να περάσουν από μέσα και να σαρώσουν τα πάντα. 

Κάτι ανάλογο χρειάζεται να γίνει και στην κοινωνία. Χρειάζεται κάτι σαρωτικό, κάτι καθαρό, κάτι υγιές. Αν θα έχει κάποιο παραδοσιακό ιδεολογικό πρόσημο ή όχι αυτό μένει να φανεί. 

Υπάρχει κάτι τέτοιο στον ορίζοντα; Μάλλον όχι αυτή τη στιγμή. Τίποτα δεν έχει την απαιτούμενη ορμή, καμία σοβαρή ζύμωση δε γίνεται στη κοινωνία, κι ας λένε κάποιοι άνθρωποι -τους οποίους εκτιμώ- το αντίθετο. Η δεξιά έχει βαλτώσει στα νερά του μητσοτακισμού, η άκρα δεξιά είναι ασθένεια και όχι θεραπεία, η αριστερά αδυνατεί να μιλήσει στους απλούς ανθρώπους και να έρθει σε επαφή μαζί τους, κέντρο δεν υπάρχει και όλα τα καινούρια που πάνε να εμφανιστούν έχουν μια έντονη οσμή παλιού για την ώρα. Ηρακλής ούτε γι' αστείο δεν υπάρχει ενώ όλος ο δυτικός κόσμος βρίσκεται σε παραζάλη ανάμεσα στον παρανοϊκή woke κουλτούρα και στον ψυχοπαθή τραμπισμό. Οπότε και μια χώρα που λειτούργησε ως σκωληκοειδής απόφυση του παραπάνω πολιτισμού, δύσκολα θα μπορέσει να βρει θεραπεία. 

Αυτή τη στιγμή, η Ελλάδα μοιάζει με τον Διγενή Ακρίτα. Όσο γενναία και αν παλέψει στα μαρμαρένια αλώνια με τον Χάρο στο τέλος θα πεθάνει. Αυτό όμως ίσως να μην είναι και πολύ κακό. Με τον θάνατο έρχεται και η ελπίδα της ανάστασης. Αντίθετα μια χώρα που δεν πεθαίνει αλλά μονίμως ψυχορραγεί δε μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι του πόνου και συνεχώς υποφέρει...

Rory Gallagher - For The Last Time

 

Κυριακή του Ασώτου

 

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, η παραβολή του Ασώτου, μας θέτει ερωτήματα. Ερωτήματα που αν τα απαντήσουμε με ειλικρίνεια, όσο άβολη και οδυνηρή κι αν είναι αυτή, θα ωφεληθούμε αρκετά. 

Λοιπόν, ποιοι είμαστε; Τι είμαστε; Είμαστε σαν τον μικρό αδερφό; Χαμένοι στις γνώσεις, τις απολαύσεις, τη λάμψη  και τη σοφία αυτού του κόσμου τις οποίες και ακολουθούμε αλλά και καταναλώνουμε τυφλά όπως ο άσωτος υιός χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι έτσι και το βιός της ψυχής μας σπαταλάμε αλλά και ότι όλα αυτά χωρίς την επαφή με τον Θεό δεν είναι παρά ξυλοκέρατα; 

Αν είμαστε σαν τον μικρό υιό της παραβολής, μπορούμε να του μοιάσουμε άραγε και στο θάρρος του; Γιατί, αν μη τι άλλο, χρειάζεται θάρρος να μαζέψει κανείς τα συντρίμμια του και να γυρίσει πίσω μετανιωμένος. Και μάλιστα όχι για να ζητήσει πίσω την πρότερη θέση του, αλλά έστω τη θέση ενός υπηρέτη. Μπορούμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να πούμε πως έχουμε αυτή τη δύναμη; 

Μήπως είμαστε σαν τον μεγάλο αδερφό; Παραπονιόμαστε που ενώ εμείς που είμαστε κοντά στον Θεό, έχουμε λιγότερα ή και τα ίδια με αυτούς που αναιδέστατα απομακρύνονται από Αυτόν; 

Αλλά είμαστε πράγματι; Ο μεγάλος αδερφός στη παραβολή αυτή, πράγματι ακολουθεί πιστά τις εντολές του Πατέρα του. Κάνει ό,τι του ζητά και με το παραπάνω. Εμείς μπορούμε άραγε να το πούμε αυτό; Ή απλά λέμε ότι είμαστε πιστοί στον Θεό και ζητάμε ανταπόδοση, ανταμοιβή των υπηρεσιών μας, λες και Αυτός μας έχει ανάγκη κι εμάς και τις υπηρεσίες μας. Που, τελικά, ούτε κι αυτές προσφέρουμε. όχι όσο λέμε τουλάχιστον...

Τέλος, μπορούμε να μιμηθούμε την συμπεριφορά του πατέρα; Θα μπορούσαμε ποτέ να συγχωρήσουμε αυτούς που μας πλήγωσαν; Θα τους αγκαλιάζαμε δίνοντάς τους, όχι μόνο τη θέση τους στην καρδιά μας που είχαν πριν, αλλά ακόμα καλύτερη; Αλήθεια, όσοι είμαστε γονείς, τι θα κάναμε αν ένα από τα παιδιά μας συμπεριφερόταν σαν τον άσωτο υιό της παραβολής;. 

Και τελικά, σαν Εκκλησία, μπορούμε να έχουμε τη συμπεριφορά του πατέρα της παραβολής; Μπορούμε να έχουμε ανοιχτές αγκάλες σε όσους απομακρύνθηκαν και ενδεχομένως μας πλήγωσαν; Θα τους δεχόμασταν ή μάλλον σαν τον μεγάλο αδερφό θα στηλώναμε τα πόδια μας και θα μέναμε εκτός; 

Λοιπόν, αυτές είναι ερωτήσεις που απευθύνονται σε όλους μας αλλά απαντά ο καθένας μας ξεχωριστά. Ας δώσουμε τις απαντήσεις μας με πάσα ειλικρίνεια και ας ξαναδιαβάσουμε ακόμα πιο προσεκτικά την σημερινή παραβολή. Και τότε θα δούμε ακριβώς σε ποιο σημείο του δρόμου μας βρισκόμαστε και πόση ακόμα απόσταση έχουμε να διανύσουμε...

King Gizzard & the Lizard Wizard - Iron Lung

 

Ζωολογία...

Ως πρόβατα εν μέσω λύκων μας στέλνει ο Χριστός. Ως αθώους, ως άκακους εν μέσω βίαιων και πονηρών. Όχι ως ηλίθιους φυσικά. Να είμαστε φρόνιμοι σαν τα φίδια και ακέραιοι σαν τα περιστέρια είπε. Να προφυλαγόμαστε αλλά χωρίς να κάνουμε κακό σε κανέναν. Όταν είδωλα όπως το έθνος, η πατρίδα(και ακόμα ακόμα το κόμμα, η ομάδα) χρησιμοποιούνται σαν δικαιολογία για την υιοθέτηση των μεθόδων του κόσμου και τη μετατροπή μας από πράους σε πολεμοχαρής, όταν για χάρη τους "αγιάζουμε" τη βία, το φόνο, τον πόλεμο, τότε δεν είμαστε παρά ειδωλολάτρες. Δεν είμαστε παρά θιασώτες εκείνου του πνεύματος του παλαιού κόσμου που ήρθε να αλλάξει ο Χριστός και που προσπάθησε και προσπαθεί να αλλάξει η Εκκλησία(χωρίς να είναι λίγες οι φορές που υποκύπτει στη χρήση της βίας του κόσμου). Και μπορεί οι μέθοδοι του κόσμου να μας βγουν σε καλό. Να κερδίσουμε, εδάφη, πλούτη, ισχύ, τον κόσμο όλο. Καμία αξία δεν θα έχουν αυτά. Γιατί θα έχουμε χάσει τη ψυχή μας. 

Να αγαπάμε τον εαυτό μας

 

Για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε τον πλησίον μας, πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι θα ικανοποιούμε όλα μας τα καπρίτσια, ότι θα βρίσκουμε τρόπο να εκπληρώνουμε κάθε μας επιθυμία και τα όμοια. Όχι, σημαίνει ότι θα κοιτάζουμε τον εαυτό μας και θα βλέπουμε την ωραιότητα που ο Θεός βλέπει σ’ εμάς, αυτήν που εντύπωσε μέσα μας, θα χαιρόμαστε γι’ αυτήν, θα την τρέφουμε, θα την ενισχύουμε και θα την απαλλάσσουμε από τα δεσμά της, θα της προσφέρουμε πλήρη ελευθερία και θα τη στηρίζουμε· μέσα από τη διαδικασία αυτή θα ανακαλύπτουμε την ομορφιά και κάθε άλλου προσώπου, παρ’ όλα τα στοιχεία που ίσως μας απωθούν σε αυτό, παρ’ όλες τις δυσκολίες, παρ’ όλα όσα θα θέλαμε ενδεχομένως να απορρίψουμε. Δεν είναι καθόλου εύκολο το έργο αυτό, μόνον ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ έλεγε σε καθέναν που τον πλησίαζε: «Χαρά μου!» Δεν μπορούμε να το πούμε ο ένας στον άλλον. Το λέμε κάπου-κάπου, χωρίς να το εννοούμε απολύτως πάντα, αλλά σίγουρα δεν μπορούμε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον και να του πούμε: «Είσαι η χαρά μου»

Anthony Bloom, Του Χριστού ή του κόσμου τούτου; εκδ. Πορφύρα

King Buffalo - Orion

 

Καρφιά

 

Κάθε φορά που ένας χριστιανός υπερασπίζεται μια πράξη ή και άποψη που έρχεται σε αντίθεση με το Ευαγγέλιο λέγοντας φράσεις-δικαιολογίες όπως "είμαστε χριστιανοί αλλά όχι και βλάκες" ή "είμαστε χριστιανοί αλλά πρώτα(!) Έλληνες(ή όποια άλλη εθνικότητα θέλετε, Σέρβοι, Ρώσοι, Βούλγαροι, Κενυάτες) ή κάποια άλλη παρόμοια, καρφώνει ο ίδιος τα καρφιά στα χέρια και τα πόδια του Χριστού. Αυτός είναι που Του βάζει το αγκάθινο στεφάνι στο κεφάλι. Αυτός είναι που προτιμά ένα κομμάτι γης, τον πατέρα και τη μητέρα του από τον Χριστό. Αυτός είναι που παίρνει εκείνη την ώρα τη θέση του Ιούδα...

Killing Joke - New Jerusalem

 

Το Τριώδιο

 

Το Τριώδιο είναι η προπαρασκευαστική περίοδος πριν τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Είναι η εποχή που τρώμε περισσότερο απ' όσο συνήθως, πηγαίνουμε σε πάρτι μασκέ ή και όχι και τόσο μασκέ όπου και πίνουμε περισσότερο απ' όσο συνήθως. Ξεκινά από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και τελειώνει τη Κυριακή της Τυρινής. Μετά έρχεται η Καθαρά Δευτέρα, η έναρξη της Σαρακοστής, η οποία είναι και η μέρα κατά την οποία και πάλι τρώμε και πίνουμε περισσότερο απ' όσο συνήθως αλλά νηστίσιμα. Κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής -πιο επίσημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής- νηστεύουμε στα χαρτιά οι περισσότεροι (ή δε νηστεύουμε ούτε καν στα χαρτιά) και τρώμε κανονικά, όπως συνήθως.

Στα πιο εκκλησιαστικά το Τριώδιο είναι η εποχή που προβάλλονται αξίες άγνωστες και στους κληρικούς και τους λαϊκούς, όπως ταπείνωση, μετάνοια, αλληλεγγύη, αγάπη και άλλα παρόμοια. Ούτε εμείς που τα λέμε από άμβωνος τα κάνουμε(οι περισσότεροι έχουμε και μια κάποια αλλεργία στα παραπάνω) ούτε και ο κόσμος που τα ακούει ενδιαφέρεται γι' αυτά. Μάλλον ενδιαφέρεται ο κόσμος στο βαθμό που δεν αγγίζουν το ατομικό ή οικογενειακό του συμφέρον. Δηλαδή καθόλου. 

Είναι επίσης η εποχή που οι πιστοί χριστιανοί εκφράζουν απερίφραστα την ενόχληση και αποδοκιμασία για όσους καρναβαλίζονται, την ίδια ώρα που εμείς άνετα καννιβαλίζουμε τους συνανθρώπους μας δικούς μας και ξένους. Είναι η εποχή που φοράμε την μάσκα τους ευσεβούς και κατηγορούμε εκείνους που φοράνε μάσκες ντόμινο, κλόουν και διάφορων ζώων ή άλλων χαρακτήρων. 

Γενικά το Τριώδιο είναι η εποχή που θα έπρεπε να είμαστε όλοι κάπως μαζεμένοι αφού είναι η κατ' εξοχήν εποχή που τα ευαγγελικά κείμενα που διαβάζονται στις εκκλησίες μας μιλάνε για τα δύο μεγαλύτερα κακά που φωλιάζουν στην ανθρώπινη ψυχή. Την περηφάνεια και την υποκρισία αλλά εμείς δεν τα ακούμε καθώς έχουμε το μυαλό μας στο πότε θα έρθει η Τσικνοπέμπτη για να φάμε -ε, το έχετε καταλάβει πια- περισσότερο απ' όσο συνήθως. Ίσως και λίγο περισσότερο από περισσότερο απ' όσο συνήθως. 

Θα μπορούσε να είναι και μια εποχή που θα δούμε καθαρότερα τον εαυτό μας υπό το πρίσμα της παραβολής του Τελώνου και του Φαρισαίου και θα πάψουμε να είμαστε τόσο αυτοδικαιωτικοί. Θα μπορούσε να είναι η εποχή που η παραβολή του Ασώτου θα μας βοηθήσει να δούμε καθαρότερα την πορεία της ζωής μας και να την διορθώσουμε. Ίσως η περίοδος που διαβάζοντας την περικοπή για τη Δευτέρα Παρουσία θα καταλάβουμε πως θα κριθούμε με κριτήριο το πόσο και αν ενδιαφερθήκαμε για τους συνανθρώπους μας, ειδικά τους πιο αδύναμους και τους πιο περιθωριοποιημένους και όχι με το πόσες εδαφιαίες μετάνοιες κάναμε. Τέλος θα μπορούσε να είναι η περίοδος που κατανοούμε πως ο θησαυρός, ο μόνος που έχει σημασία είναι η ψυχή μας και η καλλιέργειά της και όχι τα καταναλωτικά αγαθά που τρίβουμε στη μούρη των συγγενών και των φίλων μας και πως αν ασχοληθούμε με τον πραγματικό αυτό θησαυρό θα κάνουμε και τον κόσμο μας καλύτερο. 

Δεν είναι όμως. Είναι μια εποχή που θα αντιμετωπιστεί μάλλον φολκλορικά, όπως και η επερχόμενη Σαρακοστή, μέχρι την αποκορύφωση των θρησκευτικών φολκλορικών εκδηλώσεων τη Μεγάλη Εβδομάδα...

Είναι μια εποχή που οι μάσκες πέφτουν με την ίδια ευκολία που φοριούνται.

All Them Witches - Diamond

 

Σιωπή...

 

Και πάλι σιωπήσαμε. Και πάλι αποτύχαμε στο έργο μας. Και πάλι αρνηθήκαμε τον προφητικό μας ρόλο(προφήτης είναι αυτός που ενώπιον Θεού και ανθρώπων μιλάει για την αλήθεια, όχι αυτός που προβλέπει το μέλλον)... Μείναμε στη σιωπή. Όχι στη σιωπή της προσευχής ή της παρακλήσεως. Στην ένοχη σιωπής που δεν θέλει να ενοχλήσει τους ισχυρούς. Η σιωπή που δε γίνεται σημείο μετάνοιας αλλά μάλλον δείγμα σύμπραξης και συνενοχής. Πέντε οικογένειες θρηνούν τις μητέρες, τις συζύγους, τις αδερφές, τις κόρες κι εμείς δεν είπαμε κουβέντα. Ένας από εμάς. Κλειστήκαμε για άλλη μια φορά στην ασφάλεια των ναών μας και κρύψαμε τις φωνές μας πίσω από τις ψαλμωδίες. Ντύσαμε τη δειλία μας με τα άμφιά μας και εκφωνήσαμε λόγους κενούς ξανά. Όσο όμως αφήνουμε την αποστολή που ο ίδιος ο Θεός μας έχει αναθέσει, κάποια στιγμή ίσως -μάλλον σίγουρα-  θα μας αφήσει κι Αυτός λίγο προς παιδαγώγηση...

Don't Fear The Reaper - Candlemass

 

Η Υπαπαντή του Κυρίου

 

Δύο άνθρωποι -από τους τόσους- αναγνώρισαν τον Ιησού όταν βρέφος Τον έφεραν στον ναό η Μαρία και ο Ιωσήφ. Ο δίκαιος και ευλαβής Συμεών, ειδοποιημένος από το Άγιο Πνεύμα, ο οποίος είχε λάβει την υπόσχεση πως δε θα πεθάνει πριν να δει τον Λυτρωτή των ανθρώπων  να έρχεται στον κόσμο και η Άννα, προφήτισσα η οποία έμεινε χήρα νωρίς και πέρασε όλη της τη ζωή με προσευχή και νηστεία. Ο πρώτος είπε στην Παναγία για το παιδί αυτό: «Να, αυτός προορίζεται για πτώση και ανάσταση πολλών στον Ισραήλ και για σημείο που θα προκαλεί αντιλογία· και τη δική σου ψυχή θα τη διαπεράσει ρομφαία, ώστε να αποκαλυφθούν οι διαλογισμοί πολλών καρδιών» ενώ η δεύτερη "δοξολογούσε τον Κύριο και μιλούσε γι’ αυτόν σε όλους όσοι περίμεναν τη λύτρωση στην Ιερουσαλήμ".

Και οι δυο θεωρούνταν από τους ιερείς του ναού, λίγο πολύ, σαλεμένοι. Γέροι που παραληρούσαν. Κι όμως αυτοί οι δυο γέροι μας χαρίζουν μια ματιά στο τι έχει πραγματικά αξία. Μας δείχνουν πώς πλησιάζεται ο Θεός. Με ευλάβεια, με προσευχή, με νηστεία, με δικαιοσύνη αλλά κυρίως με δυο άλλα πράγματα. Με μια ανοιχτή αγκαλιά και με υπέρβαση της λογικής του κόσμου. 

Ο Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Προαιώνιος Λόγος, έγινε άνθρωπος και ήρθε στον κόσμο όχι ως ένας ισχυρός θεός με κεραυνούς και όπλα αλλά ως ένας ευάλωτος Θεός. Ως ένας Θεός που δεν εξουσιάζει, δεν επιβάλλεται αλλά περιμένει από εμάς να Τον δεχτούμε. Αναμένει να Τον προσκαλέσουμε, να Τον φιλοξενήσουμε, να Τον αγκαλιάσουμε. Τελικά αυτό είναι το σημείο αντιλεγόμενο. όχι οι αφόρητα βαρετές συζητήσεις για το αν είναι ή δεν είναι Θεός, Μεσσίας, Λυτρωτής. Αλλά αν τελικά θα Τον αγκαλιάσουμε ή όχι. Αν θα βρούμε ένα μέρος στη ζωή μας, μέσα μας για να Τον φιλοξενήσουμε. 

Και όχι. Όσο παραμένουμε εγκλωβισμένοι στη λογική και τη σοφία του κόσμου δεν θα Τον δεχτούμε. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να απορρίψουμε τα δύο παραπάνω. Ούτε αυτό είναι σωστό. Αλλά θα πρέπει -όπως ο Συμεών και η Άννα- να τα ξεπεράσουμε. Να τα υπερβούμε. Όχι να τα διαγράψουμε.

Να ακούσουμε τα λόγια των δύο αυτών προφητών, να τα βάλουμε στην καρδιά μας και να γίνουν αυτά η αφορμή να υποδεχτούμε εκεί το μικρό αυτό Παιδί. Και να το αφήσουμε να μεγαλώσει και να δυναμώσει μέσα μας. Και να αφήσουμε κι εμείς τη χάρη του Θεού να έρθει πάνω μας. 

Below - Suffer in Silence