Κυριακή της Σαμαρείτιδας

 

Οι ερμηνείες της συνάντησης του Ιησού με τη Σαμαρείτιδα, των νοημάτων και των μηνυμάτων που προέκυψαν από αυτή τη συνάντηση είναι πολλές. Λίγο πολύ κάποιος σχετικά τακτικός εκκλησιαζόμενος έχει τύχει να ακούσει τουλάχιστον από μία φορά τις πιο γνωστές. 

Θα σταθούμε σε μια ανάγνωση που αναφέρεται λιγότερο αλλά θεωρώ πως είναι ιδιαίτερα επίκαιρη. Σε μια ερμηνεία που συνδέεται και με την Κυριακή των Μυροφόρων. Και αυτή είναι η στάση του Χριστού προς τη γυναίκα. 

Ο Ιησούς μιλά σε μια γυναίκα - και μάλιστα σε μια αιρετική γυναίκα - και της αποκαλύπτει πως Αυτός είναι ο Μεσσίας. 

Μέχρι εκείνη την εποχή - δυστυχώς και μετά από εκείνη την εποχή- όλοι οι γνωστοί πολιτισμοί και όλες οι θρησκείες, από την Άπω Ανατολή ως τη Ρώμη θεωρούσαν τη γυναίκα ως κάτι υποδεέστερο. Κάπου και ως όχι ακριβώς άνθρωπο. 

Ο Χριστός ήρθε και διέλυσε αυτή την αντίληψη με μια απλή καθημερινή κίνηση. Ζήτησε λίγο νερό. Και από εκεί ξεδιπλώθηκε ο διάλογος που είχε ως αποτέλεσμα να αποκαλύψει στη Σαμαρείτιδα ποιος πραγματικά είναι. Έτσι έδειξε και δείχνει σε όλους μας σήμερα πως η γυναίκα δεν είναι σε τίποτα υποδεέστερη ή πιο ακάθαρτη ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλη ανοησία πιστεύει κανείς, από τον άντρα. 

Μα θα πει κάποιος, ο Χριστιανισμός δεν αντιμετωπίζει τη γυναίκα ως υποδεέστερη; Παρά τα λόγια του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και άλλων αγίων; 

Ναι. Το κάνει. Και πότε το κάνει; Το αναφέρουμε παραπάνω. Όταν από Εκκλησία γίνεται Χριστιανισμός. Όταν δηλαδή υιοθετεί και ενσωματώσει στοιχεία που τη μετατρέπουν από Εκκλησία σε ιδεολογία, σε φιλοσοφία, σε κάποιου είδους ιεραρχικό σύστημα. 

Ο Χριστός όμως, ο Δάσκαλος που έπλυνε τα λόγια των Μαθητών Του, που τους αποκαλούσε Φίλους Του, αυτός, ο Κύριος και Θεός μας, ο προαιώνιος Λόγος, δεν ήρθε να εγκαθιδρύσει ένα φιλοσοφικό, ιδεολογικό ή άλλο σύστημα. Ήρθε όλα αυτά να τα ολοκληρώσει ή να τα καταστήσει άχρηστα μέσω της Εκκλησίας Του. Και αυτό έκανε και στη περίπτωση της Σαμαρείτιδας. Έστειλε στον κάλαθο των αχρήστων φιλοσοφίες, θρησκείες και πολιτικές απλά ζητώντας της νερό. Εγκαθιδρύοντας την Εκκλησία. 

Κι εμείς; Τι θα κάνουμε εμείς; Θα συνεχίσουμε αυτή την Εκκλησία να την μετατρέπουμε σε κάποιον -ισμό; Θα συνεχίσουμε να φέρνουμε τα πάθη, τα συμπλέγματα και τις αδυναμίες μέσα στην Εκκλησία και θα προσπαθούμε να τα επιβάλλουμε σαν γνήσια στοιχεία της, ντύνοντάς τα με περιβολή ευλαβική και ευσεβή, ή θα τα φέρνουμε και θα τα αφήνουμε μπροστά στα πόδια του Ιησού ώστε να τα θεραπεύσει; 

Ο Κύριος στέκεται δίπλα στο πηγάδι και μας ζητά λίγο νερό. Την διάθεση να θεραπευτούμε και να μεταμορφωθούμε δηλαδή. Και μας προσφέρει ένα άλλο νερό. Εκείνο που αν το πιούμε, δε θα διψάσουμε ξανά ποτέ...Λοιπόν; Ας κοπιάσουμε!

Planet X - Dog Boots

 

Εκκλησιαστικές συμβουλές - Εξομολόγηση 3 (τελευταίο)

 

Εν κατακλείδι, ο εξομολόγος είναι για να εξομολογούμαστε. Δεν είναι για να γεμίζουμε τα συναισθηματικά κενά μας και ούτε εμείς είμαστε για να γεμίζουμε τα δικά του. Γιατί σε αυτή τη περίπτωση έχουμε πολλών ειδών εκτροπές: Διαθήκες που ορίζουν κληρονόμο τον πνευματικό, ακολουθούμενες από δίκες που κάνουν οι συγγενείς, πιο περίπλοκες διαπροσωπικές σχέσεις (δε χρειάζεται να το εξηγήσω), σκάνδαλα, παρεξηγήσεις, γελοιότητες κλπ. 

Dream Theater-Beyond This Life

 

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής ήταν ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού. Μάλιστα χάρη στον Ιωάννη καταγράφεται και μια σπάνια στιγμή κατά την οποία ο Χριστός χρησιμοποιεί το χιούμορ. Αυτό συμβαίνει όταν ο Κύριος αποκαλεί τον Ιωάννη και τον αδελφό του Ιάκωβο, "Υιούς της Βροντής" λόγω του αυθόρμητου και ορμητικού τους χαρακτήρα. 

Ήταν ακόμα ο μαθητής που είδε την Μεταμόρφωση του Κυρίου, την αγωνία Του στον κήπο της Γεθσημανή, τη δίκη και τη σταύρωσή Του. Έγινε προστάτης της Θεοτόκου και ήταν επίσης ο πρώτος που αντίκρυσε τον κενό τάφο του Ιησού. 

Δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες για το έργο του Ιωάννη. Έγραψε το πιο θεολογικό από τα τέσσερα Ευαγγέλια και εκεί εξηγεί πως ο Χριστός είναι ο προαιώνιος Λόγος του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος δια του οποίου δημιουργήθηκε ο κόσμος και πως κανείς δεν είχε δει τον Λόγο μέχρι που Αυτός έγινε άνθρωπος. 

Ο Ιωάννης ο Θεολόγος αποκαλείται και ο Ευαγγελιστής της Αγάπης αφού πολύ συχνά κάνει αναφορά στην Αγάπη όχι μόνο στο Ευαγγέλιο αλλά και στη μετέπειτα διδασκαλία του. Επαναλάμβανε συχνά στους μαθητές του «Τεκνια, αγαπατε αλληλους» (Ιωαν. ιγ΄ 34), που σημαίνει, παιδιά μου, να αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Και όταν οι μαθητές του ρώτησαν γιατί συνεχώς τους λέει την ίδια φράση, αυτός απάντησε «διότι είναι εντολή του Κυρίου, και όταν αυτό μόνο γίνεται, αρκεί».

Και πράγματι, η αγάπη είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Η Αγάπη είναι επανάσταση.  Και είναι η μόνη επανάσταση που δεν θα καταντήσει χειρότερη τυραννία από αυτή που θέλει να ανατρέψει. Γιατί σε μια τέτοια κοσμοθεωρία, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Ο κυνισμός και ο μηδενισμός δεν γίνονται κυρίαρχες ιδεολογίες και η εκδίκηση δεν μπορεί να ριζώσει στις καρδιές των ανθρώπων. Τα αποτελέσματά της είναι πιο αργά, λιγότερο θεαματικά αλλά είναι τα μόνα που θα αλλοιώσουν την ασχήμια του κόσμου μας μετατρέποντάς τη σε ομορφιά. 

Η σημερινή μέρα, μέρα που τιμούμε τον Ιωάννη τον Θεολόγο, τον Απόστολο και Ευαγγελιστή, είναι μια μέρα που γιορτάζουμε την Αγάπη. Και η Αγάπη αυτή δεν είναι άλλη από τον Κύριό μας, τον Ιησού Χριστό. 

Symphony X - Sea of Lies

 

Εκκλησιαστικές συμβουλές - 2. Εξομολόγηση ξανά

 

 Δεν κάνουμε δώρα στον εξομολόγο. Δεν τον τραπεζώνουμε, δεν τον κάνουμε μέρος της οικογένειάς μας. Ούτε και τον ρωτάμε αν θα αγοράσουμε το τάδε αυτοκίνητο ή αν η κόρη μας θα πάει στο δείνα πάρτι. Δεν δημιουργούμε συναισθηματική σύνδεση τέτοια που να πέσουμε σε κατάθλιψη αν φύγει και πάει σε άλλη ενορία ή αν φύγουμε εμείς. Δεν τον υπηρετούμε. Δεν κουβαλάμε τα πράγματά του. Δεν τον κολακεύουμε. Δεν πάμε διακοπές μαζί ή στον κινηματογράφο. Του λέμε τις αμαρτίες μας και ό,τι μας βαραίνει. Ως εκεί. 

Από την ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη στη Βουλή των Ελλήνων

 

Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον εἶναι ἡ πρώτη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἀνέδειξεν, ἀκριβῶς ὡς ἔκφρασιν τῆς πνευματικῆς ταυτότητος καί μαρτυρίας της, τό οἰκοφιλικόν μήνυμα τοῦ Χριστιανισμοῦ, κατενόησε καί προέβαλε τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν ὡς «ἐφηρμοσμένην οἰκολογίαν». Τό ἐνδιαφέρον τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας διά τό φυσικόν περιβάλλον δέν ὑπῆρξεν ἁπλῶς μία περιστασιακή ἀντίδρασις εἰς τήν σοβοῦσαν οἰκολογικήν κρίσιν. Αὐτή ἦτο μόνον ἡ ἀφορμή, ὄχι ἡ αἰτία, διά νά ἀναπτύξῃ ἐπικαίρως τάς οἰκοφιλικάς της παραδόσεις. Αἱ προσπάθειαι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου συνέβαλον εἰς τήν ἔνταξιν τῆς οἰκολογικῆς θεματικῆς εἰς τούς διαχριστιανικούς καί διαθρησκειακούς διαλόγους καί ἀπετέλεσαν ἔναυσμα διά τήν Θεολογίαν νά μελετήσῃ τάς πνευματικάς, θρησκευτικάς καί ἠθικάς ρίζας καί διαστάσεις τοῦ περιβαλλοντικοῦ ζητήματος.

Ἐξ ἀρχῆς, προσηγγίσαμεν τήν οἰκολογικήν κρίσιν ὡς κοινωνικόν πρόβλημα καί ἀνεδείξαμεν τήν ἀλληλουχίαν περιβαλλοντικῶν, κοινωνικῶν καί οἰκονομικῶν θεμάτων. Ἐτονίσαμεν ὅτι τό κυρίαρχον πρότυπον οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως ἀνήκει εἰς τά κύρια αἴτια τῆς οἰκολογικῆς κρίσεως. Ἐπαναλαμβάνομεν καί ἐνώπιόν σας, Ἐξοχώτατοι καί ἀγαπητοί, αὐτό τό ὁποῖον λέγομεν συχνάκις: Ἡ οἰκονομική δραστηριότης, ἡ ὁποία δέν σέβεται τόν οἶκον τῆς ζωῆς, τό φυσικόν περιβάλλον, δέν εἶναι «οἰκονομία», ἀλλά «οἰκο-ἀνομία». Δἐν ἔχομεν μέλλον χωρίς τήν ὁλικήν στροφήν πρός μίαν «οἰκολογικήν οἰκονομίαν». Ἡ οἰκονομική ζωή καί οἱ κοινωνικοί ἀγῶνες ὀφείλουν νά ὑπηρετοῦν τόν ἄνθρωπον καί τά ζωτικάς ἀνάγκας του καί τήν ἀκεραιότητα τῆς δημιουργίας, στόχους, οἱ ὁποῖοι δύνανται νά ἐπιτευχθοῦν μόνον εἰς περιβάλλον εἰρήνης καί σεβασμοῦ τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου.

-----

Τό περί Εἰρήνης κήρυγμα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας δέν εἶναι οὐτοπικόν καί ρητορικόν. Γνωρίζομεν καλῶς ὅτι ὁ δημόσιος λόγος κυριαρχεῖται διεθνῶς ὑπό θεωρήσεων γεωπολιτικῶν καί γεωοικονομικῶν, ὑπό ἀναλύσεων τοῦ λεγομένου «συσχετισμοῦ τῶν δυνάμεων», ὑπό προσεγγίσεων, ὅπως ἀποκαλοῦνται, πραγματιστικῶν. Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ σύγχρονος ἐκδοχή τῆς λεγομένης Realpolitik ἔχει κατισχύσει πλήρως τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου καί αὐτοῦ τούτου τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ὁ ὁποῖος διέπεται ὑπό τῆς γενικῆς ἀρχῆς τῆς εἰρηνικῆς ἐπιλύσεως τῶν διαφορών. Ὁ περί Εἰρήνης Ὀρθόδοξος λόγος ὑπερβαίνει προδήλως τήν Ἱστορίαν ὡς λόγος σωτηριολογικός, ἀλλά ἡ Ἱστορία ἐκβάλλει ἐκ τῶν σπλάχνων καί τῶν πληγῶν της διδάγματα εὔγλωττα καί ἐναργῆ.

-----

Δυστυχῶς, σήμερα, ἠθελημέναι παρανοήσεις, ὁ χαρα-κτηρισμός τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ὡς τοῦ «δουρείου ἵππου τῆς Δύσεως» μέ στόχον τήν πολιτισμικήν ἐπικράτησιν, ἐνστάσεις ἐκ μέρους τῶν θρησκειῶν περί διαβρώσεως τῶν κοινοτικῶν παραδόσεών των διά μέσου τοῦ δυτικοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ, ἡ μετανεωτερική ἀπόρριψις τῆς λεγομένης «τυραννίας τοῦ γενικοῦ», ὁδηγοῦν εἰς ἠχηράς ἀμφισβητήσεις τῶν δικαιωμάτων αὐτῶν ὡς «οἰκουμενικοῦ ἀνθρωπιστικοῦ κριτηρίου».

Ἡ πορεία τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ἐξαρτᾶται κατά βάθος ἀπό τήν στάσιν τῶν Ἐκκλησιῶν καί τῶν θρησκειῶν ἀπέναντί των. Δυτικαί Ἐκκλησίαι καί Ὁμολογίαι εὑρίσκοντο ἐπί μακρόν εἰς ὀξεῖαν ἀντιπαράθεσιν μέ τά δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου. Μόνον μετά τόν Β’ Παγκόσμιον Πόλεμον ἤλλαξεν ἡ στάσις των. Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν δέν ὑπάρχει ἑνιαία ἀξιολόγησις τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Μία σχετική συμφωνία συναντᾶται κυρίως εἰς τήν θετικήν προσέγγισιν τῶν κοινωνικῶν δικαιωμάτων. Εἶναι βέβαιον ὅτι μία συνολικῶς ἀπορριπτική στάσις ἀπέναντι εἰς τά δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ θεώρησίς των ὡς ἀμέσου ἀπειλῆς διά τήν ταυτότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, πηγάζουν ἀπό τήν παρανόησιν τόσον τῶν δικαιωμάτων, ὅσον καί τοῦ Ὀρθοδόξου ἤθους. Ἡ θρησκευτική ἐλευθερία κατέχει ἄλλωστε προέχουσαν θέσιν εἰς τόν κατάλογον τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καί ὁ σεβασμός της εἶναι βασικόν κριτήριον διά τόν χαρακτηρισμόν ἑνός κράτους ὡς κράτους δικαίου. Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, θεωροῦμεν ἀναγκαῖον καί τόν διαθρησκειακόν διάλογον περί τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ἀπελευθερώνει τάς θρησκείας ἀπό τήν ἐσωστρέφειαν καί δίδει τήν εὐκαιρίαν ἀναδείξεως τῆς σημασίας τῆς πνευματικῆς διαστάσεως διά μίαν βαθυτέραν κατανόησίν τῶν δικαιωμάτων αὐτῶν.

----

Προσωπικῶς θεωροῦμεν ὅτι ὁ ὅρος ἀλληλεγγύη ἐκφράζει τήν ὁδόν, τόν τρόπον καί τόν στόχον τῆς πορείας πρός ἕν βιώσιμον μέλλον. Ἡ ἀλληλεγγύη παραπέμπει ἀφ᾿ ἑνός εἰς τήν ἱστορίαν τῶν ἀγώνων διά τήν ἐλευθερίαν καί τήν ἰσότητα καί ἐμπεριέχει τό κοινωνικόν περιεχόμενον καί τήν πολιτικήν αἰχμήν τοῦ ὅρου ἀδελφοσύνη, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ προβάλλει τά δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου ὡς συγκεκριμενοποίησιν τῆς ἰδέας τῆς δικαιοσύνης. Ἀναφέρεται ἐπίσης εἰς τήν ἀπροϋπόθετον συμπαράστασιν πρός τόν συνάνθρωπον, ἀνεξαρτήτως κοινωνικῆς καί πολιτισμικῆς ταυτότητος, ἐν τῇ ἐννοίᾳ καί τῆς ἐτυμολογίας τῆς λέξεως εἰς τήν ἑλληνικήν γλῶσσαν, τοῦ νά εὑρισκώμεθα δηλαδή ὁ εἷς πλησίον τοῦ ἄλλου, ἐγγύς ἀλλήλων. Ἡ ἀλληλεγγύη εἶναι ἡ ἔλλογος καί πλήρης ἐνσυναισθήσεως ἀνθρωπιά, διασώζει δέ τά χαρακτηριστικά τῆς «ἀρετῆς», ἐν τῇ ἀρχεγόνῳ σημασίᾳ τοῦ ὅρου, ὡς ἀνδρείας καί ἀριστείας, ὡς ἐπιμονῆς καί ἐμμονῆς εἰς τήν ἐπιτέλεσιν τοῦ ἀγαθοῦ καί ὡς κοινῆς θυσιαστικῆς διακονίας τῆς Ἀληθείας, ἡ ὁποία εἶναι πνευματική ρίζα τῆς ἀληθοῦς ἐλευθερίας.

Ozric Tentacles - Vibuthi

 

Εκκλησιαστικές συμβουλές - 1. Εξομολόγηση

 

Όσον αφορά την εξομολόγηση, έχω να δώσω τις εξής συμβουλές: Δεν έχετε πνευματικό πατέρα ούτε γέροντα. Έχετε εξομολόγο. Αν είστε λαϊκοί, έγγαμοι ή ο,τιδήποτε εκτός από μοναχοί και επιμένετε να λέτε πως έχετε πνευματικό ή γέροντα και ο εξομολόγος σας δέχεται να τον φωνάζετε έτσι, να το κοιτάξετε. Κι εσείς κι αυτός. Αφήστε τα μοναστικά για τα μοναστήρια. Αυτά.

EUROPE - One on One

 

Αγία Ειρήνη

 

O βίος της Αγίας Ειρήνης είναι γεμάτος με θαύματα. Σε κάθε μαρτύριο στο οποίο την υπέβαλλαν γεννιόταν ένα θαύμα με το οποίο η Αγία Ειρήνη παρέμενε ζωντανή. Σαν το λουλούδι που πετάγεται από το σπόρο. 

Αυτό όμως που πάντα μου έκανε εντύπωση, ήταν ο τρόπος της κοιμήσεώς της:

Στὸ Συναξάρι της ἀναφέρεται ὅτι στὴν Ἔφεσο ἡ Ἁγία βρῆκε μία λάρνακα, στὴν ὁποία δὲν εἶχε ὡς τότε ἐνταφιασθεῖ κανένας, μπῆκε μέσα σὲ αὐτὴν καὶ κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη. Πρὶν δὲ ἀπὸ τὴν κοίμησή της ἡ Ἁγία Εἰρήνη εἶχε δώσει ἐντολὴ νὰ μὴν μετακινήσει κανένας τὴν ταφόπετρα, μὲ τὴν ὁποία θὰ σκέπαζε τὴ λάρνακα ὁ δάσκαλός της Ἀπελλιανός, προτοῦ περάσουν τέσσερις ἡμέρες. Μετὰ ὅμως ἀπὸ δύο ἡμέρες ἐπισκέφθηκαν τὸν τάφο ὁ Ἀπελλιανὸς καὶ οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι εἶδαν ὅτι ἡ ταφόπετρα ἦταν σηκωμένη καὶ ἡ λάρνακα κενή.

Η Αγία Ειρήνη ήρθε μόνη της στον τάφο της! Δεν κοιμήθηκε απλά ειρηνικά. Πήγε η ίδια και συνάντησε τον θάνατο. Χωρίς κανένα φόβο. Χωρίς καμία αποστροφή. Έδειξε σε όλους μας ότι ο θάνατος είναι εντελώς φυσική διαδικασία, την οποία δεν έχει νόημα να φοβόμαστε, από τη στιγμή που ο Θεός που πιστεύουμε καταργεί την τάξη της φύσης και η Ανάσταση είναι βέβαια. 

Αν αληθεύει αυτό που έλεγε ένας Ιάπωνας φιλόσοφος, ότι η στιγμή του θανάτου φανερώνει τον πραγματικό χαρακτήρα του ανθρώπου, τότε τι μπορούμε να πούμε για τον χαρακτήρα της Αγίας Ειρήνης; Τίποτα. Μπορούμε μόνο να θαυμάσουμε και να διδαχτούμε. Άλλωστε τα πολλά λόγια είναι και κουραστικά και συνήθως περιττά. 

Devin Towsend - Home At Night(The Afterlife)

 

Το καρκίνωμα του ατομικισμού

 

Ο ατομικισμός είναι ένα καρκίνωμα στη κοινωνία. Δε γεννά μόνο την αδιαφορία γι' αυτούς που έχουν ανάγκη. Γεννά και την απροθυμία εκείνων που έχουν ανάγκη να ζητήσουν βοήθεια. Έτσι οι όποιοι δεσμοί της κοινωνίας υπάρχουν ατροφούν, μαραίνονται και τελικά διαλύονται. Η Εκκλησία, με την κοινοτική ζωή που προβάλλει (την κοινοτική ζωή την προβάλλουν και κάποιες ιδεολογίες αλλά και πιο παλιές κοινωνικές μορφές), μπορεί να θεραπεύσει αυτό το καρκίνωμα. Μόνο που θα πρέπει πρώτα να θεραπεύσει η ίδια τον εαυτό της σε περίπτωση που έχει και αυτή μολυνθεί. Είναι πιο εύκολο για την Εκκλησία να θεραπευθεί απ' ό,τι για την κοινωνία για πολλούς και διάφορους λόγους που δεν θα αναλύσω εδώ. Αρκεί να τολμήσει να κάνει τη διάγνωση του προβλήματος και να τη δεχτεί ώστε να θεραπευτεί - ο ατομικισμός μας έχει χτυπήσει αναμφίβολα- και έπειτα να προτείνει αυτή τη θεραπεία στον κόσμο. 

Anthrax - Be All, End All