Το καλοκαιράκι, στην ακρογιαλιά

 

Όχι, δε μου αρέσει το καλοκαίρι. Δε μου αρέσει γιατί δε μπορώ να πάω διακοπές. Αλλά και να πάω διακοπές πάλι δε μου αρέσει. Έξι, εφτά μέρες εκ των οποίων οι δύο το ταξίδι. Οι παραλίες γεμάτες κόσμο. Τον ίδιο κόσμο που αντιπαθώ στην Αθήνα πάνω κάτω, Με προσθήκες τουριστικές. 

Και φυσικά να μη σου τύχει κι ένα πανηγύρι; Κλαρίνα, ζουρνάδες, νταούλια. Αυτό δεν είναι διακοπές. Ομιλία του Τσίπρα πριν το 2012 είναι. 

Και άντε μετά να βρεις κάπου να φας, άντε να γυρίσεις σπίτι, άντε το βράδυ πάλι μια βόλτα. Δε με παρατάτε ρε. Για διακοπές ήρθα ή για να εκπαιδευτώ για λοκατζής; 

Θα μου πεις, μη πας, αφού έτσι κι αλλιώς δε βγαίνεις, κάνε staycation. Κάνω. Αλλά κάνουν και οι γείτονες τελευταία. Και όχι όποιοι κι όποιοι. Οι πιο αχώνευτοι. Αυτοί που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί δε βγήκε ο Χάρο παγανιά. 

Και πραγματικά, τον επόμενο που θα μου πει πως άδειασε η πόλη θα του αδειάσω στο κεφάλι ένα κουβά κοτρώνια! Γιατί όλα έχουν και τα όριά τους. 

Δεν είναι όμως, μόνο οι διακοπές ή η απουσία τους. Άντε να κάνεις και λειτουργίες το καλοκαίρι με όλα τα άμφια. Που με το που βάζω κάλτσες ήδη έχω σκάσει. Ήθελα να 'ξερα, δεν είχαν ζέστη αυτοί τότε που τα έφτιαξαν; Μόνο χειμώνα και άνοιξη είχανε; 

Φυσικά δεν είναι ευκολότερη η κυκλοφορία με τα μαύρα τα ράσα. Κοιτάει ο ήλιος από πάνω, λέει, "α, να ένας βλάκας. Κάτσε να τον βάλω σημάδι να δω πόσο θα αντέξει μέχρι τη θερμοπληξία". Δίκιο έχει. Όλα κι όλα! Δε θα τα βάλουμε και με τον ήλιο τώρα. 

Και φυσικά έχουμε και κάμποσες νηστείες το καλοκαίρι, με μεγαλύτερη αυτή του Δεκαπενταύγουστου. Ναι...μη χάσουμε και δε νηστέψουμε και το καλοκαίρι. Ένα καλό έχει η ρημάδα η εποχή. Το παγωτό. Πάει κι αυτό. "Μα μπορείς να φας σαλάτες, φρούτα και λαχανικά" ίσως μου πει κάποιος. Διάσημες τελευταίες λέξεις θυμάτων ανθρωποκτονίας.  Τι είμαι ρε; Κατσίκι ή χιμπατζής, να τη βγάζω με πρασινάδες και φρούτα; Και για μία και τελευταία φορά: Τα λαδερά τρώγονται μόνο με φέτα! Εντάξει; Σκέτα είναι απλά μαγειρεμένη σαλάτα. Και -όχι- δε μου αρέσουν. Άντε μη σας πω για τη μεσογειακή κουζίνα καμιά βαριά κουβέντα. 

Τέλος πάντων. Ένας Αύγουστος έμεινε θα περάσει. Θα φάμε στη μάπα αναρτήσεις για πανηγύρια, παραλίες...Μια στιγμή. Η άμμος! Την σιχαίνομαι την άμμο. Πάμε παρακάτω. Λοιπόν, θα φάω στη μάπα όλα αυτά συν κάτι ταξιδιωτικές φωτογραφίες και βίντεο, μη κοιτάτε που πατάω like, δεν έχει φάσκελο το fb και το πιο κοντινό είναι το like. Χεράκι με δάχτυλα. 

Αυτά για το καλοκαίρι. Μη το δείτε σαν χιουμοριστική ανάρτηση. Σαν προειδοποίηση να το δείτε...

Ο Γέρος του Βουνού

 

Ἐνῷ στὴν Ἀσία οἱ Ἀσσασῖνοι οἰκοδομοῦν ἰσχυρὰ κάστρα ἐπάνω σὲ ὑψώματα στρατηγικῆς σημασίας, ὅπως τὸ Ἀλαμοὺτ στὴν Περσία ἢ τὸ Μαζυὰτ στὴν Συρία, οἱ Ναΐτες προτιμοῦν νὰ γεμίσουν τὴν Εὐρώπη μὲ κάστρα ποὺ δεσπόζουν στὴν ἑκάστοτε περιοχή. Ἀλλὰ καὶ τὰ κάστρα τῆς Ἀσίας προκαλοῦν καὶ σήμερον τὸν θαυμασμὸ τῶν ἐπισκεπτῶν. Ἀκόμη στέκει ὄρθιο τὸ τεράστιο Καλὰτ-ὰλ-Χέσν, ἐπονομαζόμενο «Κρὰκ τῶν Ἱπποτῶν», τὸ ὁποῖον ἐλέγχει τὴν δίοδο μεταξὺ τοῦ ποταμοῦ Ὀρόντη καὶ τῆς θάλασσας. Πίσω ἀπὸ τὰ γιγαντιαῖα τείχη τὰ ὁποῖα στέγαζαν τοὺς Ὁσπιταλιέρους, φιλοξενεῖτο καὶ μία ὑπο-νομαρχία τῶν Ναϊτῶν.

Ἕνα τέτοιο κάστρο, συγχρόνως στρατηγικὴ ἀκρόπολη καὶ πνευματικὸ ἐρημητήριο, εἶχε οἰκοδομήσει γιὰ νὰ ζεῖ ἐκεῖ, ἀόρατος αἰχμάλωτος τῆς τεράστιας ἰσχύος του, ὁ μυστηριώδης Χασὰν Σαμπάχ, ὁ πρῶτος Σεΐχ-ἐλ-Τζεμπάλ (Γέροντας τοῦ Βουνοῦ). Ἔζησε ἐκεῖ ἐπὶ τριανταπέντε χρόνια, χωρὶς νὰ ἐγκαταλείψει τὸ δωμάτιό του, ἀπ' ὅπου κυβερνοῦσε ἕνα τμῆμα τοῦ κόσμου. Δύο μόνον φορὲς βγῆκε στὸ μπαλκόνι, χωρὶς ἐν τούτοις νὰ ρίξει οὔτε μία ματιὰ στοὺς μαγευτικοὺς κήπους ποὺ ἐκτείνοντο ἀπὸ κάτω, θελκτικοὶ σὰν ἐκείνους τῆς Ἁρμίδας.

Οἱ κῆποι αὐτοὶ μεθοῦσαν τοὺς Fedavi καὶ τοὺς Refik me τὰ ἀρώματά τους ἀπὸ μύρια λουλούδια, δίπλα σὲ συντριβάνια ποὺ χόρευαν ἀνεβοκατεβαίνοντας μέσα σὲ τυρκουὰζ λιμνοῦλες. Ἐκεῖνος, ὁ παντοδύναμος Δεσπότης ἢ Sidna ἦταν ὠχρός, λόγῳ τοῦ ὅτι ὅλη τὴν ἡμέρα ἦταν σκυμμένος ἐπάνω ἀπὸ ἑρμητικὰ χειρόγραφα τὰ ὁποῖα τοῦ ἔφεραν οἱ πιὸ ἐπίλεκτοι μαθητές του ἀπὸ τὴν μεγαλειώδη βιβλιοθήκη τοῦ κάστρου – θησαυροὺς τῆς φιλοσοφίας καὶ κάθε γνώσεως, ποὺ εἶχαν ἔλθει ἀπὸ κάθε γωνία τῆς γῆς: θησαυροὺς ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, ἀπὸ τὴν Περσία, ἀπὸ τὴν Ἰνδία, τοὺς ὁποίους μίαν ἡμέρα ἔμελλαν νὰ κάψουν οἱ Μογγόλοι τοῦ Τσένγκις Χάν, ὅπως οἱ Σταυροφόροι ἔκαψαν τὴν βιβλιοθήκη τῆς Τριπόλεως, ὁ Ὀμὰρ ἔκαψε τὴν βιβλιοθήκη τῆς Ἀλεξανδρείας καὶ οἱ Γερμανοὶ ἔκαψαν τὸ 1914 τὴν βιβλιοθήκη τῆς Λουβαίν. Φαίνεται ὅτι κάποιος σατανικὸς νόμος θέλει τὴν πιὸ κτηνώδη μάζα τῆς ἀνθρωπότητος νὰ καταστρέφει τὶς ὡραιότερες μαρτυρίες ἐκείνης τῆς ἐνθουσιώδους ὁρμῆς ἡ ὁποία ὠθεῖ τοὺς ἐκλεκτούς της πρὸς πνευματικὲς κορυφώσεις...

Κατὰ τὴν νεότητά του, ὁ Χασὰν Σαμπὰχ εἶχε ἀφιερωθεῖ ἀρχικῶς στὸ ν' ἀκολουθήσει τὴν διδασκαλία τοῦ Σοῦφι Μουβάφικ Ἔλ Ντίν, τοῦ μεγάλου αὐτοῦ διδασκάλου τοῦ Χορασσάν. Δίπλα του, ὁ ἀδελφικός του φίλος Ὀμὰρ Χαγνάμ, ὁ σοφότατος ποιητὴς τοῦ ὁποίου τὰ βακχικὰ τετράστιχα ὑποκρύπτουν ἕναν ἐσωτερισμό, στὸν ὁποῖον πολλοὶ μελετητὲς θέλησαν νὰ διεισδύσουν – πολλοὶ περισσότεροι (ἂς τὸ παραδεχθοῦμε) ἀπὸ ἐκείνους τῆς Δύσεως, οἱ ὁποῖοι προσπάθησαν νὰ γευθοῦν τὸ ἄρωμα τοῦ θεϊκοῦ οἴνου τοῦ δικοῦ μας Ραμπελαί!

Πόση πικρία, πόση ἀδιαφορία θὰ πρέπει νὰ βίωνε ἡ καρδιὰ αὐτοῦ τοῦ κυριάρχου τῆς Ἀσίας, ὥστε νὰ καταλήξει νὰ ἀσκεῖ τὴν διοίκησή του ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ δωματίου του... αὐτὸς ὁ Γέροντας τοῦ Βουνοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχε περάσει τὸν πρῶτο θάνατο τοῦ Μεμυημένου, τὸν θάνατο γιὰ τὸν βέβηλο κόσμο!

Ὁ θρύλος ποὺ ἐπεκράτησε στὴν ἀντίληψη τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ ὑποστηρίζει ὅτι ὁ Γέροντας τοῦ Βουνοῦ ἐπέβαλλε στοὺς ὑφισταμένους του ἕναν φοβερὸ φανατισμὸ μὲ τὴν βοήθεια τῶν καπνῶν τοῦ χασίς, ὁδηγῶντας κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο τὸ πνεῦμα τους στοὺς κήπους τοῦ παραδείσου καὶ στὶς ἄφατες ἡδονὲς τῶν Οὐρί. Εἶναι ὅμως ἀπίθανο (καὶ θὰ ἦταν πολὺ θλιβερό!) τὸ μυστικὸ τῆς ἰσχύος του νὰ ἔγκειτο στὴν χρήση αὐτῆς τῆς εὐφορικῆς οὐσίας, ἀφοῦ σ' ὅλες τὶς ἐποχὲς ἡ ἰνδικὴ κάνναβις ἦταν στὴν διάθεση ὅλου τοῦ κόσμου. Ἂς θεωρήσουμε λοιπὸν αὐτὲς τὶς ἱστοριοῦλλες ὡς ἀνέκδοτα ἢ ὡς προϊόντα φαντασίας.

Ἐξ ἄλλου, γιατὶ νὰ δεχθοῦμε ὅτι ἕνας ἀρχηγός, προκειμένου νὰ μεθύσει τοὺς ὑφισταμένους του, θὰ ἐπέλεγε μία οὐσία ἡ ὁποία ἀντιθέτως καταστρέφει τὴν ἐνεργητικότητα καὶ τὴν γενναιότητα! Προκειμένου νὰ ἐπιβάλει τυφλὴ ὑπακοή, ὁ σεΐχης διέθετε ἄλλα μέσα, λιγότερο παιδιάστικα.

Victor-Emile Michelet - Το Μυστικό της Ιπποσύνης - μεταφρ. Δημήτριος Πολυχρόνης

Marillion - Assassing

 

Γάλα αντί αίματος

 

Ο Άγιος Παντελεήμονας ονομαζόταν Παντολέων. Το όνομα Παντελεήμονας ακούστηκε από τον ουρανό καθώς αυτός πήγαινε προς το μαρτύριο του. Δεν είναι ένα απλό όνομα, αλλά ένας τίτλος. Αυτός που βοήθησε με τις ιατρικές του γνώσεις κάθε άνθρωπο, χωρίς να δέχεται καμία αμοιβή, προδόθηκε από τους φθονερούς συναδέλφους του που τον κατήγγειλαν για τη χριστιανική του πίστη ώστε να τον ξεφορτωθούν. 

Μπροστά στον Αυτοκράτορα έφεραν έναν παράλυτο. Από τη μία οι ιερείς των ειδώλων και από την άλλη ο Παντολέων. Ποιος θα μπορούσε να τον θεραπεύσει; Εισακούστηκε η προσευχή του Παντελεήμονα. Όπως τότε, με τον προφήτη Ηλία και τους ιερείς του Βάαλ. Μα τώρα ο Παντολέων,  Παντελεήμονας πλέον, οδηγείται στο μαρτύριο. Και οι ιερείς παραμένουν στο σκοτάδι τους, μαζί με τον Αυτοκράτορα. Πεθαίνουν αργά, πνευματικά, αιώνια.  Ο κόσμος θαρρεί πως προστατεύει τους δικούς του. Αλλά τους καταδικάζει μαζί του.

Και ο Θεός δοξάζει αυτούς που Τον δοξάζουν. Το κεφάλι του Παντελεήμονα κόβεται μα δεν τρέχει αίμα. Αντιθέτως ρέει γάλα άφθονο και η ελιά στην οποία ήταν δεμένος αμέσως καρποφορεί. 

Ο θάνατος του μάρτυρα ζωοποιεί. Τη φύση και τις συνειδήσεις. Όσες δεν έχουν προσκολληθεί στον λήθαργό τους. Όσες αναζητούν την Αλήθεια. Όσες προτιμούν την ταπεινότητα από την υπερηφάνεια. 

Epica - Delirium

 

Πέντε άρτοι και δύο ψάρια

 

Και όταν ο κόσμος πείνασε, οι μαθητές του Ιησού ζήτησαν από Αυτόν να τους δώσει την άδεια να πάνε στα γύρω χωριά για να βρουν φαγητό. Αυτός όμως τους είπε να μοιραστούν αυτά που έχουν. Πέντε ψωμιά και δύο ψάρια. Και με αυτά τελικά, όχι μόνο χόρτασαν οι χιλιάδες άνθρωποι που ήταν εκεί αλλά περίσσεψε κιόλας πολύ φαγητό. 

Εντυπωσιακό το θαύμα τούτο αλλά ακόμα πιο εντυπωσιακό αυτό που αποκαλύπτει. Όλοι όσοι είχαν μαζευτεί και άκουσαν τη διδασκαλία του Ιησού, ίσως και χωρίς να το έχουν καταλάβει καλά καλά, είχαν περάσει σε μια κατάσταση ύπαρξης -ας τολμήσουμε να τη πούμε έτσι- εντελώς διαφορετική. Ήρθαν κοντά στον Λόγο. Ήρθαν κοντά στην πηγή της Αγάπης, στην πηγή της Ζωής. 

Και να προσέξουμε και πώς ξεκινά η ευαγγελική περικοπή: είδε κόσμο πολύ και τους ευσπλαχνίσθηκε και τους θεράπευσε. 

Διότι όλοι είμαστε ασθενείς και χρειαζόμαστε θεραπεία. Και η θεραπεία δεν είναι σωματική. Ξεπερνά το σώμα και επικεντρώνεται στο πνεύμα, στη ψυχή. Και η θεραπεία αυτή είναι ο φωτισμός, που θα οδηγήσει στην αγιοσύνη και στη θέωση. 

Οι άνθρωποι εκείνοι μάλλον δεν ήταν σε θέση να κρατήσουν αυτή τη θεραπεία και να την αξιοποιήσουν πλήρως. Όχι όλοι τουλάχιστον. Αν ο Χριστός τους άφηνε να φύγουν και να πάνε να βρουν τι να φάνε, θα έχαναν συντομότερα όλο αυτό το δώρο που τους δόθηκε. Δε θα προλάβαινε να δώσει καρπούς. Γι' αυτό ο Χριστός τους κράτησε εκεί και έφαγαν όλοι από το λιγοστό φαγητό. 

Και τι ήταν εκείνο το φαγητό; Άρτος και ιχθύς. Το σώμα του Χριστού και το σύμβολό του στη πρώτη Εκκλησία. Ιχθύς έγραφαν οι πρώτοι χριστιανοί ή ζωγράφιζαν απλά και αυτό σήμαινε Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ. 

Ο κόσμος εκείνη την ημέρα έζησε κάτι ανεπανάληπτο. Πήρε μια μικρή γεύση ενός καινούριου κόσμου. Ενός κόσμου αγάπης, κοινοκτημοσύνης, αδελφότητας αλλά και ενός κόσμου βαθιάς γνώσης και αντίληψης. 

Σε αυτόν τον κόσμο μας καλεί διαχρονικά ο Χριστός. Μέσω της Εκκλησίας, μέσω των μυστηρίων, μέσω της προσευχής αλλά και των πράξεών μας. Αλλά αυτόν τον κόσμο δε φτάνει μόνο να τον θελήσουμε και να τον αναζητήσουμε. Θα χρειαστεί και να τον οικοδομήσουμε. Και ο Κύριος θα είναι μαζί μας σε αυτή τη προσπάθεια.

The Gathering - Nighttime birds

 

Οι ιερείς του Βάαλ

 

Οι ιερείς του Βάαλ αποδείχθηκαν ψευδοπροφήτες. Και διατάχθηκε ο θάνατός τους από τον προφήτη Ηλία. Και οι αδαείς και οι ανόητοι, οι πονηροί και οι έτοιμοι πάντα κατήγοροι σκανδαλίζονται. 

Πάντα αυτοί είναι εκείνοι οι οποίοι σκανδαλίζονται. Οι ανόητοι και οι πονηροί. Από αυτούς θέλει να μας προστατέψει ο Χριστός αλλά και ο Απόστολος Παύλος όταν μας συμβουλεύουν να μην σκανδαλίζουμε τους πιο αδύναμους από τους αδερφούς μας. Αυτοί είτε σκανδαλιστούν είτε όχι, ίδιοι θα μείνουν. Ο σκανδαλισμός όμως μπορεί να γίνει όπλο στα χέρια τους είτε από πονηριά είτε από ανοησία. Το ίδιο επικίνδυνα αυτά τα δύο.

Οι ιερείς του Βάαλ λοιπόν αποδείχτηκαν ψευδοπροφήτες. Ψεύτικος ο θεός τους, ψεύτικες και οι διδασκαλίες τους. Και η μοίρα τους σφραγισμένη. Θάνατος. 

Ο θάνατος για έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί τα πνευματικά για να κερδίσει προσωπικό όφελος, για εκείνον που διδάσκει ψεύτικους θεούς και παρασύρει άλλους ανθρώπους στη δική του κόλαση, είναι αναπόφευκτος. Και δεν αφορά τον φυσικό θάνατο, εκείνο του σώματος. Η ίδια η ψυχή του έχει παραδοθεί στον θάνατο.

Ο θάνατος των ιερέων του Βάαλ δεν είναι μια εκτέλεση. Είναι μια προειδοποίηση. Μια απεικόνιση στον φυσικό κόσμο των πνευματικών συνεπειών. Είναι η πορεία εκείνων που αφήνονται στα χέρια ψεύτικων θεών. Αλλά και εκείνων που "πλάθουν" τον Θεό έτσι ώστε να δικαιολογούν τις δικές τους παρανομίες και ανοησίες. 

Αυτά για όσους μπορούν να καταλάβουν. Οι υπόλοιποι μπορούν να μείνουν σε αυτά που τους βολεύουν. 

Υγ. Οι ιερείς του Βάαλ θυσίαζαν παιδιά στον θεό αυτόν. Η οργή του λαού όταν αποκαλύφθηκε το ψέμα τους και το μάταιο αυτών των φρικτών θυσιών όρισε τη μοίρα τους. Για όσους επιμείνουν ξεροκέφαλα στα "φυσικά" πλαίσια του θέματος. Και δεν έδειξαν ίχνος μετάνοιας μετά την αποκάλυψη της απάτης τους.

Manowar - The Demon's Whip

 

Το πύρινο άρμα

 

Ο Προφήτης Ηλίας δεν ήταν ούτε πιστός ούτε γενναίος ούτε σκληρός ούτε δειλός ούτε μελαγχολικός. Ο Προφήτης Ηλίας ήταν και είναι φωτιά. Είναι από αυτούς τους εξαιρετικά σπάνιους ανθρώπους που γεννιούνται διαφορετικοί από τους υπόλοιπους. Είναι από εκείνους που στις φλέβες του δε τρέχει αίμα αλλά πυρ θεϊκό. Αλλά και αυτό το πυρ, παρότι γεννήθηκε με αυτό μέσα του, παραμένει επικίνδυνο. Μπορεί με αυτό να γίνει παρανάλωμα ή σαν λαίλαπα να καταστρέψεις τον κόσμο. 

Και ο Προφήτης Ηλίας θα μπορούσε να πέσει στην παγίδα αυτή. Μα ο ίδιος ο Θεός τον δίδαξε πως η φωτιά, η ορμητική, η ασταμάτητη δεν είναι παρά ένα μέσο. Και το μέσο πρέπει να τιθασευτεί. Να τεθεί στην υπηρεσία του ανθρώπου και όχι να γίνει ο αφέντης του. 

Και οταν αυτό γίνει σε τόσο απόλυτο βαθμό, η φωτιά γίνεται άρμα. Άρμα που οδηγεί στον ουρανό. Τι σημαίνει ουρανός σε αυτή τη περίπτωση όμως; Είναι ο Παράδεισος, είναι ένας άλλος τρόπος ύπαρξης, μια υπέρβαση της θνητότητας; Κανείς δε μπορεί να πει με σιγουριά εκτός από εκείνους που το έχουν πετύχει. Και εκείνοι δε μιλάνε για τα θέματα αυτά. Δεν κομπάζουνε, δεν επιδεικνύουν. Αυτό θα σήμαινε παράδοση στη φωτιά. 

Μένουμε λοιπόν μπροστά στο μυστήριο τούτο και αδυνατούμε να βρούμε μια απάντηση. Μάλλον βρίσκουμε παραπάνω από μία αλλά καμία οριστική, πλήρως ικανοποιητική. Και αυτό δεν είναι κακό. Δεν πάει κάτι στραβά. Αυτό είναι η ουσία του μυστηρίου. Βρίσκεις πολλές απαντήσει γι' αυτό αλλά καμία που να διαλύει το μυστήριο το ίδιο. Αυτό παραμένει. 

Και μας οδηγεί σε νέες αναζητήσεις. Μέχρι τελικά να μπορέσουμε, όχι να το ξεδιαλύνουμε, αλλά να μάθουμε πως να ελέγχουμε κι εμείς τη φωτιά που έχουμε στις φλέβες μας. Γιατί όλοι έχουμε φωτιά. Που ίσως να μη μπορεί να κάψει τον κόσμο όλο αλλά είναι αρκετά δυνατή ώστε να επηρεάσει το άμεσο περιβάλλον μας. Και την ύπαρξή μας στα πιο βαθιά σημεία της. 

Ας έχουμε το μυστήριο, οδηγό μας λοιπόν...

Η κατάρα των Ναϊτών

 

https://www.history.co.uk/shows/knightfall/articles/the-curse-of-jacques-de-molay

Στις 18 Μαρτίου 1314, όταν ο Ζακ ντε Μολαί, μαζί με τρεις ακόμη ηγέτες των Ναϊτών, οδηγήθηκε στον τελευταίο του ζοφερό προορισμό, ένα μικρό νησί στον Σηκουάνα, ο πρώην Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος ήταν 70 ετών.

Μέσα από τις φλόγες που τον τύλιγαν, λέγεται ότι ακούστηκε η φωνή του Μολαί να καταριέται τον βασιλιά Φίλιππο και την οικογένειά του, καθώς και τον πάπα Κλήμη Ε΄. Ενώ βίωνε το μαρτύριο του θανάτου στην πυρά, φέρεται να επικαλέστηκε μια «κατάρα», καλώντας τον Χριστό να αποδείξει την αθωότητα του Τάγματος και να οδηγήσει τους διώκτες του στην κρίση του Θεού. Έτσι καταστράφηκε ο θεσμός του Τάγματος των Ιπποτών του Ναού, πεθαίνοντας όπως ακριβώς είχε γεννηθεί και ζήσει: μέσα στο αίμα, την οργή και τη ρωμαιοκαθολική ευσέβεια.

Το κατά πόσο η επίκληση του Μολαί για εκδίκηση, τη στιγμή ενός τόσο βασανιστικού θανάτου, είχε πράγματι τη δύναμη μιας κατάρας εναντίον των διωκτών του, είναι αντικείμενο συζήτησης. Ωστόσο, σε μια εξαιρετικά παράξενη σύμπτωση —ή ίσως κακοτυχία— ο πάπας Κλήμης πέθανε μόλις τριάντα τρεις ημέρες μετά την εκτέλεση του Μολαί. Επτά μήνες αργότερα, ο ίδιος ο βασιλιάς Φίλιππος αρρώστησε βαριά και πέθανε απροσδόκητα στις 29 Νοεμβρίου.

Κατά την επόμενη δεκαετία, η δυναστεία των Καπετιδών, στην οποία ανήκε ο Φίλιππος, οδηγήθηκε σταδιακά στο τέλος της, καθώς οι άτεκνοι γιοι του ανέβαιναν διαδοχικά στον θρόνο, βασίλευαν για σύντομο χρονικό διάστημα και πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλον.

Είτε πιστεύει κανείς είτε όχι στην «κατάρα του Ζακ ντε Μολαί» ως θεία ανταπόδοση, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Γαλλία γνώρισε μεγάλες συμφορές μετά την πτώση των Ναϊτών. Οι εσωτερικές συγκρούσεις που συγκλόνισαν το βασίλειο οδήγησαν τελικά στον Εκατονταετή Πόλεμο με την Αγγλία. Οι απόγονοι του βασιλιά Φιλίππου έμειναν γνωστοί στην ιστορία ως οι «Καταραμένοι Βασιλιάδες» (Les Rois Maudits), γεγονός που ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τον θρύλο που περιβάλλει την υποτιθέμενη κατάρα του Ζακ ντε Μολαί.

Black Sabbath - Neon Knights

 

O προφήτης Ηλίας

 

O Προφήτης Ηλίας, δεν είναι απλά ο Πύρινος Προφήτης. Δεν είναι απλά ο ζηλωτής άνθρωπος του Θεού που φλέγεται από την αγάπη του για τον Κύριο. Ο Προφήτης Ηλίας είναι η φωτιά που καίει μέσα στον κάθε πιστό. Είναι η φωτιά που καίει μέσα μας. 

Η ζωή του δεν είναι μόνο ο βίος ενός αγίου. Είναι η δική μας πνευματική πορεία. Η απογοήτευση που αισθάνεται όταν νομίζει ότι είναι ο μόνος που έχει μείνει στον κόσμο να πιστεύει στον αληθινό Θεό μας θυμίζει τη δική μας απογοήτευση όταν αδυνατούμε να βρούμε νόημα στη ζωή μας. 

Η αγωνία του όταν βρίσκεται κυνηγημένος από την Ιεζάβελ, εξόριστος, μοιάζει με τη δική μας αγωνία, όταν βρισκόμαστε σε πνευματική ξηρασία. 

Η σύγκρουσή του με τους ψευδοπροφήτες του Αχαάβ, είναι τόσο αδυσώπητη όσο και η δική μας όταν συγκρουόμαστε με τις αδυναμίες μας, τα πάθη και τους προσωπικούς μας δαίμονες. 

Όταν ο Θεός στέλνει τα κοράκια να του φέρουν τροφή στο βουνό, δε μπορούμε παρά να φέρουμε στο μυαλό μας, τις φορές εκείνες που αισθανόμαστε το χέρι Του να μας καθοδηγεί και να μας βοηθά. 

Η αποκάλυψη ότι ο Θεός βρίσκεται στο απαλό αεράκι και όχι στη φωτιά και στον σεισμό, είναι η αποκάλυψη ότι ο φανατισμός είναι πίστη διαστρεβλωμένη. Ακόμα και ότι η ορμή μας στα πνευματικά θέματα, παρά την καλή μας πρόθεση μπορεί να μας οδηγήσει σε λάθος δρόμο. 

Ας σταματήσουμε εδώ ώστε να μη μακρηγορούμε. Ο βίος του προφήτη Ηλία, όπως και κάθε βίος αγίου, δεν είναι απλά μια διήγηση θαυμαστών γεγονότων που λέγονται σαν παραμύθια. Μια πιο προσεκτική ματιά μπορεί να μας δώσει απαντήσεις σε πολλά περισσότερα ζητήματα. Παραλληλισμοί θα μπορούσαν να γίνουν, όχι μόνο σε θέματα πνευματικά όπως κάναμε παραπάνω αλλά και σε θέματα της καθημερινής μας ζωής. 

Να διαβάζουμε τους βίους των Αγίων. Να τους διαβάζουμε προσεκτικά και όχι μόνο επιφανειακά. Θα ανακαλύψουμε μέσα στις λίγες συνήθως γραμμές πολλούς και υπέροχους θησαυρούς. Θησαυρούς που θα εμπλουτίσουν τον δικό μας πνευματικό αγώνα.

Dio - All the Fools Sailed Away

 

Κυριακή Ζ Ματθ. - Προς Τίτον Γ 8-15

 

Λέει το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα: "Αυτός δε ο λόγος, που σου γράφω, είναι κατά πάντα αληθινός και αξιόπιστος. Και περί αυτών των μεγάλων αληθειών θέλω να διαβεβαιώνης και να πείθης τους Χριστιανούς, δια να φροντίζουν, όσοι έχουν πιστεύσει στον Θεόν, να μη μένουν εις την απλήν πίστιν, αλλά να πρωτοστατούν με ζήλον εις τα καλά έργα. Αυτά δε που είπα παραπάνω είναι έργα τα καλά και τα ωφέλιμα στους ανθρώπους. Να αντιπαρέρχεσαι δε και να αποφεύγης τας ανοήτους συζητήσεις και τας γενεαλογίας περί ευγενούς καταγωγής και τας φιλονεικίας και τας μάχας γύρω από τα ζητήματα του Ιουδαϊκού νόμου· διότι όλα αυτά είναι ανωφελή και μάταια."

Αν το καλοσκεφτούμε, σπαταλάμε ώρες ατελείωτες της ζωής μας σε ανούσιους τσακωμούς. Κάποια στιγμή, θα έρθει κάποιος που δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει και θα προσπαθήσει να ξεκινήσει κάποιον καυγά μαζί μας. Και φυσικά εμείς θα απαντήσουμε, θα πούμε μια και δυο κουβέντες παραπάνω και θα έχει πετύχει το στόχο του. 

Γιατί ο στόχος του είναι αυτός και μόνο. Να γίνει ο καυγάς. Να ξεκινήσει η φιλονικία. Οι άνθρωποι αυτοί, ζουν γι' αυτό. Η ζωή τους, γεμάτη απογοητεύσεις και ματαιώσεις δεν τους έχει αφήσει καμία άλλη χαρά πέρα από αυτή. Δεν αξίζει να σπαταλάμε χρόνο σε τέτοιου είδους τσακωμούς. Άλλωστε δε περισσεύει ο χρόνος. 

Και δεν περισσεύει γιατί ο απόστολος Παύλος μας προτρέπει να μη μένουμε μόνο στην πίστη. Μας προτρέπει να αφιερωνόμαστε στα καλά έργα. Γιατί ποια καλύτερη έκφραση της πίστης υπάρχει από αυτά; Ποιος καλύτερος τρόπος για να δοξασθεί ο Θεός τον οποίο διατεινόμαστε ότι πιστεύουμε; 

Έτσι λοιπόν, έχουμε μια ακόμα επιλογή. Πώς θα αξιοποιήσουμε τον χρόνο μας στη ζωή. Θα τον αφήσουμε να χαθεί, έστω ένα μέρος αυτού, σε ανούσιους τσακωμούς και σε μια ανόητη προσπάθεια να απαντάμε σε κάθε προσβολή ή εξυπνάδα ή θα τον χρησιμοποιήσουμε σε έργα καλά. Σε έργα βοήθειας, αλληλεγγύης και δικαιοσύνης; 

Θεωρώ ότι κανένας έξυπνος άνθρωπος σε θα επέλεγε το πρώτο. Κανένας σκεπτόμενος χριστιανός δε θα προτιμούσε να αναλώνεται σε περιττές λογομαχίες. 

Ο χρόνος μας είναι αβέβαιος. Μπορεί να είναι πολύς, μπορεί και όχι. Ας τον εκμεταλλευτούμε ώστε να προσφέρουμε στους συνανθρώπους μας αλλά και στον Θεό, ό,τι καλύτερο μπορούμε.