Σύναξη των Αρχαγγέλων

 

Σήμερα γιορτάζουμε τη σύναξη των Αρχαγγέλων και θυμόμαστε πως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ήταν εκείνος που σταμάτησε τους υπόλοιπους Αγγέλους οι οποίοι ήταν έτοιμοι να ακολουθήσουν τον Εωσφόρο στην Πτώση του. 

Και όπως καταλαβαίνετε, σήμερα είναι η ευκαιρία να μιλήσω για ένα από τα αγαπημένα θέματα πολλών κληρικών και πιστών: Τον Εωσφόρο, τον Διάβολο. 

Δεν είναι κακό βέβαια να έχουμε στον νου μας τον Διάβολο και τις παγίδες του αλλά θα πρέπει να μη καταλήξουμε να αποδίδουμε και να "χαρίζουμε" στον Διάβολο κάθε τι καινούριο που απλά το φοβόμαστε. Επίσης καλό θα είναι να αποφύγουμε να επιδιδόμαστε σε ένα κυνήγι του διαβόλου γιατί ούτε τις γνώσεις έχουμε ούτε την κατάλληλη πνευματική κατάσταση και είναι πολύ εύκολο να καταλήξουμε είτε εμμονικοί είτε παρανοϊκοί. 

Στο θέμα μας τώρα, ο Εωσφόρος, Αυτός που φέρνει το φως δηλαδή ήταν ο πιο λαμπρός και όμορφος άγγελος. Όλες οι άλλες ουράνιες οντότητες τον θαύμαζαν γι' αυτό και στην πτώση του παραλίγο να παρασύρει όλα τα αγγελικά τάγματα. 

Γιατί όμως έπεσε αυτός ο λαμπρός άγγελος; Επειδή δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τον αυτοθαυμασμό του και την εγωπάθειά του. Θέλησε να στήσει ένα θρόνο ίδιο με του Θεού -αυτή είναι μια συμβολική περιγραφή- ήθελε, δηλαδή να λατρεύεται σαν τον Θεό. Τελικά κατέληξε με τους ακολούθους του σε έναν σκοτεινό κόσμο, να μη λατρεύεται από κανέναν και αυτό να φουντώνει τη μιζέρια, την κακία και το μίσος του για κάθε τι ζωντανό. 

Και εδώ είναι το όλο νόημα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα από τον εγωκεντρισμό και την υπερηφάνεια. Αυτά τα δύο πάθη, δημιουργούν μια κόλαση. Ο εγωκεντρικός άνθρωπος χτίζει μια κόλαση στην οποία ζει αυτός αλλά παρασύρει ή προσπαθεί να παρασύρει και τους γύρω του σε αυτή. 

Πόσες φορές δεν έχει τύχει να γνωρίσουμε ή να συνεργαστούμε με έναν άνθρωπο που νομίζει πως τα ξέρει όλα, που ακόμα κι αν δεν τα ξέρει ούτε το παραδέχεται ούτε και κάνει τον κόπο να μάθει και που παράλληλα θέλει και να δίνει εντολές για τη σωστή εκτέλεση των πραγμάτων; Πόσες φορές δεν έχουμε βρει στο δρόμο μας - και στην Εκκλησία πολύ συχνά δυστυχώς- ανθρώπους που απαιτούν τιμές δυσανάλογες με την εργασία και τη προσφορά τους; Πόσες φορές δεν έχουμε νιώσει την αφόρητη ατμόσφαιρα που δημιουργούν αυτοί οι άνθρωποι; 

Και εδώ θυμόμαστε το Στώμεν Καλώς, Στώμεν μετά Φόβου του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Σταματάμε λοιπόν. Ούτε ακολουθούμε τέτοιους ανθρώπους αλλά και ούτε αφήνουμε τον εαυτό μας να μετατραπεί σε τέτοιον άνθρωπο. Και αυτό είναι ένα έργο δύσκολο, γιατί αν πλάσματα με τόσες γνώσεις και σοφία όπως οι Άγγελοι έπεσαν, ας σκεφτούμε πόσο εύκολο είναι να πέσουμε εμείς. 

Όμως, όχι. Παρ' όλη την αδυναμία μας δε θα πέσουμε τόσο εύκολα. Θα θυμηθούμε τους Αρχαγγέλους και τις άλλες ουράνιες δυνάμεις που έμειναν σταθερές στο καλό, στην ταπεινότητα, στην ομορφιά, στην υπηρεσία του Κυρίου. Αυτούς θα έχουμε στο μυαλό μας και με αυτών το παράδειγμα θα πορευθούμε. Και ο φύλακας άγγελος που έχει ο καθένας μας, θα μας σταθεί αρωγός! Στώμεν Καλώς. λοιπόν!

John Sykes & Phil Lynott - Please Don't Leave Me '82

 

Η μουσική του σύμπαντος

 

Η Θεία Λειτουργία πέρα απ' όλα τα άλλα - και τώρα δεν μιλάω θεολογικά ή εκκλησιαστικά αλλά μάλλον βιωματικά - είναι ένα κοσμικό τραγούδι. Όταν λέω κοσμικό, εννοώ με την έννοια του συμπαντικού. Εκείνη την ώρα ο λειτουργός (και ο πιστός αλλά τώρα γράφω από τη πλευρά του λειτουργού) μπορεί να νιώσει, αν το επιτρέψουν οι συνθήκες και αν είναι και αυτός στην κατάλληλη πνευματική κατάσταση, το σύμπαν ολόκληρο, ορατό και αόρατο να πάλλεται. Την ώρα που τελεί τη Θεία Λειτουργία μπορεί να αισθανθεί, ότι παίζει μουσική με τις χορδές του σύμπαντος. Εκείνη την ώρα μακρινοί γαλαξίες, πλανήτες και νεφελώματα βρίσκονται γύρω του, τολμώ να πω ακόμα και εντός του. Εκείνη την ώρα συλλειτουργεί με αγγέλους. 

Δυστυχώς κάτι τέτοιο σπάνια μπορεί να το νιώσει κάποιος. Είτε η εσωτερική κατάσταση(νεύρα, περισπασμοί, προβλήματα), είτε εξωτερικοί παράγοντες(ένας παράξενος συλλειτουργός, μια ένταση εντός του ιερού κλπ) δεν αφήνουν τον λειτουργό να απολαύσει αυτό που τελεί. 

Όμως εκείνες οι σπάνιες φορές, οι οποίες μπορεί να κρατήσουν από λίγα δευτερόλεπτα ως και ολόκληρη τη λειτουργία(δύο τρεις φορές μου έχει τύχει το πρώτο μόνο αλλά αν το ένιωσα εγώ σίγουρα όλοι οι ιερείς θα το έχουν νιώσει), κατά τις οποίες ο λειτουργός γίνεται - ας το πω κάπως αδόκιμα- ένα με το σύμπαν και νιώθει ότι ακούει τη μουσική του αλλά και τη διαμορφώνει (επαναλαμβάνω τόσο του ορατού-υλικού όσο και του αόρατου-πνευματικού), αξίζει να τις διαφυλάξει ως θησαυρό και ως ξυπνητήρι που θα τον επαναφέρει τις δύσκολες στιγμές που θα κλυδωνίζεται. 

Ίσως τα παραπάνω ακούγονται λίγο αποκρυφιστικά ή πανθεϊστικά ενδεχομένως. Αυτό όμως οφείλεται μάλλον στην αδυναμία μου να βρω καλύτερους τρόπους για να περιγράψω αυτή τη κατάσταση. 

Q5 - Lonely Lady

 

Ο Εσταυρωμένος

Ομολογώ ότι ο Εσταυρωμένος Χριστός με συγκινεί περισσότερο από τον Αναστημένο Χριστό. Γνωρίζω τα θεολογικά, μην αρχίσεις κανείς τις κουραστικές κατηχήσεις, όμως ο Εσταυρωμένος Χριστός, ο Θεός που εμφανίζεται να αρνείται τη δύναμή Του, που δεν οργίζεται με τα παιδιά Του που τον παραδίδουν σε τόσο βασανιστικό θάνατο, αυτή η σκοτεινή στιγμή, η σκοτεινότερη όλων, και εκείνο το τρομερό "Τετέλεσται" μου μιλούν περισσότερο στη ψυχή μου ακόμη και από την Ανάσταση(είπαμε υπερβολή λογοτεχνική). Σκέφτομαι ότι ακόμα και αν δεν είχε αναστηθεί, ακόμα και αν δεν ήταν Θεάνθρωπος αλλά ένας απλός άνθρωπος που ήρθε να προτείνει κάτι διαφορετικό, και πάλι θα Τον ακολουθούσα. Μόνο και μόνο για τη Σταύρωσή Του. Μάλλον είναι η τραγικότητα του ήρωα που θέλει να φέρει μια πνοή αγάπης στον κόσμο και ο κόσμος του το ανταποδίδει με κακία και μίσος που μου προκαλεί τόση εντύπωση. Είναι θαρρώ αυτή η ρομαντική εικόνα που με γοητεύει τόσο. Ποιος ξέρει; Ίσως και το ότι εκείνη η ώρα, η ώρα της Σταύρωσης, αφήνει τον κόσμο να μοιάζει χωρίς ελπίδα. Σκοτεινό, παγερό και σκληρό. Όπως μου φαίνεται πολύ συχνά ότι είναι...

ARK - Heal the Waters

 

Αποκάλυψη

 

Μου είπε κάποιος προχθές: "επιτέλους ένα συλλείτουργο με κανονικούς ανθρώπους, είχαμε θεωρήσει το αφύσικο, φυσικό". Και η αλήθεια είναι ακριβώς αυτή. Στη Θεία Λειτουργία ο ιερέας δεν μπορεί να κρυφτεί. Αν είναι καθαρός φαίνεται η καθαρότητά του. Αν ζει πραγματικά το Μυστήριο κι αυτό φαίνεται. Αν είναι υπερφίαλος ή άσχετος που θέλει να καμώνεται τον γνώστη, αν θέλει αυτός να είναι το επίκεντρο της λειτουργίας και όχι ο Χριστός όλα αυτά φαίνονται. Και φαίνονται σε όλους. Μάλλον όχι σε όλους. Υπάρχουν πάντα και εκείνοι που εθελοτυφλούν. Και όσο ξεκουραστική και ανυψωτική είναι μια Θεία Λειτουργία που τελείται από έναν απλό, φυσιολογικό ιερέα, τόσο κουραστική και επώδυνη είναι όταν τελείται από έναν εγωκεντρικό και άξεστο. Όσο κι αν ντυθούμε με πλούσια άμφια ή όσο κι αν λειτουργήσουμε ξυπόλητοι και ρακένδυτοι, θα φανερωθεί το πραγματικό μας πρόσωπο, αν όχι στη πρώτη λειτουργία, στη δεύτερη, το πολύ στη τρίτη που θα μας παρακολουθήσει κάποιος. Η Θεία Λειτουργία δεν είναι μόνο αποκαλυπτική των διδαχών της Εκκλησίας αλλά και του εσωτερικού μας εαυτού. Όσο καλά κι αν τον κρύβουμε. Πολύ περισσότερο αν τον προβάλλουμε κιόλας. 

Υγ. Για να μη τρέχουν πάλι μερικοί μερικοί σε γραφεία και κάνουν παράπονα πως δεν τους σέβομαι όσο πρέπει, δεν γράφω κάτι για το συλλείτουργο που έγινε στον δικό μας ναό παρ' ότι πράγματι το ευχαριστηθήκαμε όλοι...

Η διδασκαλία της Ορθοδοξίας

 

Η Ορθοδοξία είναι πριν απ' όλα λειτουργική. Διδάσκει το λαό και τον αναπτύσσει όχι τόσο με τις διδαχές και την υπεροχή των κανόνων και των νόμων της συμπεριφοράς, όσο με το ίδιο το λειτουργικό δρώμενο, στο οποίο έχει δοθεί η πρωταρχική μορφή μεταμόρφωσης της ζωής. Διδάσκει επίσης το λαό με τις μορφές των Αγίων και εμπνέει τη λατρεία της αγιοσύνης. Οι μορφές των αγίων όμως δεν έχουν κανονιστικό χαρακτήρα· σε αυτές τις μορφές υπάρχει η ευλογημένη φώτιση και η μεταμόρφωση της κρίσης χάρη στο Άγιο πνεύμα. Αυτό το μη κανονιστικό χαρακτηριστικό της Ορθοδοξίας την κάνει πολύ πιο δύσκολη για τους δρόμους της ανθρώπινης ζωής, για την ιστορία και ελάχιστα ευνοϊκή για κάθε οργάνωση και για τη δημιουργία του πολιτισμού. Το κεκρυμμένο μυστικό της επίδρασης του Αγίου Πνεύματος δεν είχε μεταφερθεί επίκαιρα στους δρόμους της ανθρώπινης ζωής. 

Νικ. Μπερντιάγιεφ - Η αλήθεια της Ορθοδοξίας - εκδ. s@mizdat

IQ - The Unknown Door

 

Νηστεία και ολιγάρκεια

 

Τσίμπησα λιγάκι σήμερα. Ε, κάτι κεμπάπ, λίγο παστουρμά, πατάτες με σουτζούκι και αυγά, ένα - δυο γαλακτομπούρεκα, ένα καταϊφι, μερικές χούφτες χουρμάδες, ήπια και κάμποσο τσίπουρο να πάνε κάτω...

Αύριο, αφού χωνέψω, θα σας γράψω ένα ωραίο κείμενο για την αξία της νηστείας και της ολιγάρκειας.

Αγίων Αναργύρων (Ε Λουκά)

 

Οι Άγιοι Ανάργυροι, Κοσμάς και Δαμιανός, γεννήθηκαν σε χριστιανική οικογένεια και σπούδασαν ιατρική. Θεράπευαν τους ασθενείς τους χωρίς χρηματική αμοιβή και λέγοντας σε αυτούς που πήγαιναν να τους ευχαριστήσουν πως οι ευχαριστείες και οι δοξολογίες ανήκουν μόνο στον Θεό. 

Οι δύο Άγιοι είχαν προφανώς καταλάβει πολύ καλά τη σημερινή παραβολή  για τον πλούσιο και τον Λάζαρο και δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση να μοιάσουν στον πρώτο. 

Και αυτό αποτελεί και για εμάς μια πολύ καλή υπενθύμιση. Αγίασαν εκείνοι που είτε έμειναν μακριά από τον πλούτο είτε τον μοίραζαν στους συνανθρώπους τους. Και όταν λέμε μοίραζαν, εννοούμε μοίραζαν. Δεν έδιναν ένα μικρό, ελάχιστο κομμάτι. Έδιναν σχεδόν όλη τη περιουσία τους. 

Όσες ορθολογιστικές και θεολογιστικές και σοφιστικές ακροβασίες και αν κάνουμε, η διδασκαλία είναι ξεκάθαρα. Αν έχουμε, αν θεωρούμε πως κατέχουμε τον πλούτο, πως είναι δικός μας και μόνο δικός μας, ο Παράδεισος θα παραμείνει μακρινός για εμάς. Θα φτιάξουμε μια κόλαση σε αυτή τη ζωή και θα την γευτούμε - όπως είναι δίκαιο- στην επόμενη. 

Μόνο ο πλούσιος που θεωρεί εαυτόν απλό διαχειριστή, θα εισέλθει μέσα από την τρύπα της βελόνας και θα φτάσει στον Θεό. 

Και επειδή κάποιος μπορεί να πει - και δεν θα έχει άδικο- πως ο σημερινός τρόπος ζωής δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο και οι ανάγκες που προκύπτουν είναι πολλές, ορίστε το χριστιανικό μας έργο και ορίστε μια μορφή του Αντιχρίστου που τόσο πολύ ορισμένοι ψάχνουμε να βρούμε δεξιά και αριστερά: η πλουτοκρατία. 

Γιατί όπως είπε και ο Παπαδιαμάντης: «Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής Αντίχριστος. Αυτή γεννά την αδικίαν, αυτή τρέφει την κακουργίαν, αυτή φθείρει σώματα και ψυχάς. Αυτή παράγει την κοινωνικήν σηπεδόνα». 

Μπορούμε να κάνουμε ότι δεν ακούμε, ότι δεν βλέπουμε, ότι δεν γνωρίζουμε. Μπορούμε να κυνηγάμε τον πλούτο σαν τρελοί όλη μέρα ή και να γυρεύουμε πλούσιους ανθρώπους να προσεταιριστούμε. Να ξέρουμε όμως, είτε είμαστε κληρικοί είτε λαϊκοί, πως βρισκόμαστε πολύ μακριά από τον Χριστό. 

Και πως θα ακούσουμε κι εμείς, όπως ο πλούσιος της παραβολής: " τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι·"

Shadow Gallery - Stilleto in the Sand (War for Sale)

 

Κενό

 

Δεν αντιλαμβάνομαι ούτε την έκπληξη ούτε την απογοήτευση ούτε την οργή πολλών για τη μεγάλη συμμετοχή νέων ανθρώπων στην πολιτική εκδήλωση ενός πολιτικού( ; ) ο οποίος εξέτισε ποινή για εγκληματικές ενέργειες και εκφράζει νεοναζιστικές ιδέες. Και δεν συμφωνώ καθόλου με όλους εκείνους τους αφορισμούς και τις κατηγορίες που γράφτηκαν. Αυτοί οι νέοι γεννήθηκαν είτε στην εποχή του μνημονίου είτε λίγο πριν. Εκεί μέσα πάντως μεγάλωσαν. Τα χρόνια της εφηβείας τους, εκεί που κάνουν τα πρώτα βήματα ανεξαρτησίας και "σοβαρής" ερμηνείας του κόσμου τα έζησαν στην Ελλάδα της ανάπτυξης της παρούσας κυβέρνησης. Δηλαδή της ανάπτυξης μέσω της γιγάντωσης του χάσματος μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Είδαν τους γονείς τους να εργάζονται και οι δύο για να βγάζουν τα έξοδα του σπιτιού την ώρα που άλλοι-ες συνομήλικοι-ες είχαν γονείς που μπορούσαν να ξοδεύουν μεγάλα ποσά για ταξίδια, αυτοκίνητα, ρούχα κλπ. 

Τους πλησίασε ποτέ κανείς αυτούς τους νέους ανθρώπους; Τους μίλησε; Έδειξε ενδιαφέρον; Όχι. Ποιος να τους πλησιάσει; Το ΠΑΣΟΚ που ασχολείται με το αν θα συγκυβερνήσει ή όχι; Η αριστερά του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ και όλων των μικροκομμάτων που δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται για τίποτα πέραν των ενδοπαραταξιακών συγκρούσεων και των πάσης φύσεως δικαιωμάτων εκτός από αυτών των νέων ανθρώπων που θέλουν να φτιάξουν τη ζωή τους; 

Ξέρετε, οι νέοι, σε αυτές τις ηλικίες, έχουν μια κοσμοθεωρία η οποία είναι απόλυτη. Άσπρο - μαύρο συνήθως. Αν δεν μιλήσεις για τους προβληματισμούς τους, δε μπορείς να τους πείσεις για τίποτα. 

Μόνο το ΚΚΕ αποτελεί ένα κάποιο ανάχωμα (δεν είναι τυχαίο που έχει και αυτό μια κάπως "στρατιωτική" δομή, με πειθαρχία και στεγανά και ξεκάθαρες απόψεις) και ίσως κάποιες δραστήριες ομάδες του αναρχικού χώρου. Γιατί; Γιατί αυτοί μιλάνε (το ΚΚΕ όχι πάντα  με τόσο θελκτικό τρόπο είναι η αλήθεια, έχει έναν λόγο κάπως ξύλινο ώρες ώρες) για πράγματα που ενδιαφέρουν τους νέους, για την ανεργία, για το μέλλον, για την κοινωνία και δείχνουν να είναι ικανοί για δράση. 

Τώρα κόμματα όπως η Νέα Αριστερά, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ που απλά μιλάνε και μιλάνε και συνήθως για θέματα που δεν αφορούν στην πραγματικότητα κανέναν, τι να τους πουν; Δε συζητάμε για τη ΝΙΚΗ που αφορά μόνο τις παρεκκλησιαστικές οργανώσεις και τα μέλη τους ή τον Βελόπουλο που αφορά ανθρώπους από 40 χρονών και πάνω και που πιστεύουν...σε ό,τι πιστεύουν τέλος πάντων. 

Έτσι το κενό έρχεται να το καλύψει ένας νεοναζί. Και μη σας κάνει εντύπωση. Κανένας άνθρωπος από τα πενήντα - εξήντα και κάτω δεν τρομάζει από τον ναζισμό. Δεν τον ζήσαμε παρά μόνο στα βιβλία, άντε στις ιστορίες. Αντίθετα ζήσαμε τις επιπτώσεις των πολιτικών των νικητών του Β ΠΠ. Κανένας μας δε μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει ναζισμός και προφανώς κάποιοι - ειδικά οι νέοι- γοητεύονται από την δύναμη και την ισχύ που προβάλει η συγκεκριμένη ιδεολογία. 

Επιπλέον, οι τύποι αυτοί, ακολουθούν μια προπαγανδιστική μέθοδο - ίδια και απαράλλακτη- από την εποχή που είχαν αναιμική επιρροή στη κοινωνία, την οποία απογείωσαν την εποχή του μνημονίου, εκμεταλλευόμενη την πονηριά και την ηλιθιότητα των συστημικών κομμάτων και ΜΜΕ που τους έδωσαν μια lifestyle διάσταση και τους προέβαλαν για λόγους μικροπολιτικούς και κοντόφθαλμους. 

Μην τα βάζετε με τους νέους που πήγαν να ακούσου την 28η Οκτωβρίου τον Κασιδιάρη. Βάλτε τα με εκείνους που φτιάχνουν μια Ελλάδα στα πρότυπα χωρών της Λατινικής Αμερικής, με εκείνους που έχουν αφήσει την εγκληματικότητα να αυξάνεται συνεχώς και με εκείνους που κατέστρεψαν την οικονομία, την ικανότητα παραγωγής αλλά κάθε αίσθηση εθνικής ανεξαρτησίας και υπερηφάνειας. Και κυρίως εκείνους που αδιαφόρησαν πλήρως για ένα μεγάλο μέρος του λαού αυτής της χώρας.

Μα είναι εγκληματίας, θα μου πει κάποιος. Θα συμφωνήσω. Αλλά όπως στα σχολεία πρόεδρο ψηφίζουν τον πιο φασαριόζο μαθητή επειδή τα περισσότερα παιδιά θεωρούν το σχολείο αφιλόξενο και εχθρικό χώρο, με τον ίδιο τρόπο, επειδή το πολιτικό σύστημα είναι αυτό που υποβαθμίζει τις ζωές τους, θα προτιμήσουν έναν εγκληματία για να μπει στη Βουλή. 

Είχα γράψει πριν δυο τρία χρόνια - αν θυμάμαι καλά- πως η επόμενη αντίδραση κατά του συστήματος θα είναι με πρόσημο ακροδεξιό και όχι αριστερό. Ε, τελικά φαίνεται πως θα είναι με σήμα τον αγκυλωτό σταυρό. 

ΥΓ. Δεν έγραψα κάτι για την Εκκλησία. Είναι επειδή δεν περιμένω τίποτα από τη διοικούσα που ασχολείται με τα άμφια, τις φωτογραφίες και τις εκλογές μητροπολιτών και επισκόπων(αυτοί ίσως είναι και καλύτερα που δε μιλάνε, όταν το κάνουν δε λένε και τίποτα σπουδαίο), ούτε από εμάς τους κληρικούς που είμαστε όσο παραζαλισμένοι είναι και οι υπόλοιποι πολίτες, ούτε από τον λαό που εκκλησιάζεται ψάχνοντας να βρει είτε θαυματουργούς γέροντες-γκουρού ή λίγες ώρες απόδρασης από την καθημερινότητα κάθε Κυριακή. 

Marillion - Chelsea Monday

 

Αγίου Δημητρίου

 

O Άγιος Δημήτριος ήταν αξιωματούχος του στρατού του Αυτοκράτορα. Ήταν όμως και Χριστιανός. Και κλήθηκε να απαντήσει στο εξής δίλημμα. Είτε θα απαρνιόταν τον Χριστό και θα συνέχιζε να ζει μέσα στην άνεση του, την πολυτέλεια και τις τιμές ή θα έμενε πιστός στον κύριο, θα φυλακιζόταν και τελικά θα εκτελούταν. 

Οπωσδήποτε ένας συνετός άνθρωπος, ένας άνθρωπος του κόσμιου, με τη μόρφωση και τη σοφία του κόσμου, θα διάλεγε το πρώτο. Μόνο ένας τρελός θα διάλεγε το δεύτερο. Και ο Άγιος Δημήτριος έκανε την επιλογή του τρελού. Δεν ήταν όμως τρελός. Αν ήταν, δεν θα τον εκτελούσαν. Θα τον περιγελούσαν και θα τον άφηναν να φύγει. Είχε όμως σώας τας φρένας και ήταν και μορφωμένος. Και άρτια εκπαιδευμένος στην πολεμική τέχνη. 

Κι όμως έκανε την τρελή επιλογή. Και αυτό λειτουργεί σαν υπενθύμιση σε όλους εμάς. Λαϊκούς αλλά και κληρικούς. Κυρίως ίσως σε εμάς τους κληρικούς. Που κακομαθημένοι στους τόσους αιώνες μακριά από διωγμούς, θέλουμε πλέον να συνδυάζουμε την τρυφηλή ζωή και την πίστη. Ζητάμε και την άνεση του κόσμου και την αιωνιότητα των ουρανών. Απαιτούμε να ζούμε με τιμές στον κόσμο και να μας περιμένει και ορθάνοιχτος ο Παράδεισος. 

Ε, δε γίνονται και τα δύο. Ακόμα και εκείνοι οι άγιοι που έζησαν σε ειρηνικές για την πίστη μας εποχές ή και έζησαν εντός του κόσμου, έκαναν την επιλογή ανάμεσα στα δύο αυτά. Δε γίνεται να έχουμε και τα δύο. Κάποιο θα το αρνηθούμε. 

Ο Χριστός άλλωστε το είπε όσες φορές μίλησε για τον πλούτο και τις κοσμικές ανέσεις. Αυτός ήταν και ο λόγος της σύγκρουσης με τους Φαρισαίους. Εκείνοι ήθελαν και την εξουσία που τους πρόσφερε ο κόσμος να έχουν και την πίστη να κρατάνε. Ο Χριστός τους προειδοποίησε ότι αυτό είναι αδύνατον.

Έτσι κι εμείς. Κάποια στιγμή θα κληθούμε να απολογηθούμε. Και θα ερωτηθούμε. Είχαμε διάθεση θυσίας; Στραφήκαμε στους αδερφούς μας που είχαν ανάγκη; Ή κρυφτήκαμε μέσα στην άνεση των πολυτελών ναών μας, της πολύτιμης παράδοσής μας και συνεχίσαμε τη ζωή μας ως εντελώς κοσμικοί άνθρωποι; 

Γι' αυτό ας το έχουμε πάντα υπόψη μας. Έχουμε μία επιλογή να κάνουμε...