της Natalie Alcoba
https://www.aljazeera.com/news/2026/3/11/chiles-new-president-has-praised-pinochet-a-dictator-what-does-it-mean
Ήταν ένα σύμβολο που κρυβόταν σε κοινή θέα. Στις 24 Φεβρουαρίου, δύο εβδομάδες πριν από την ορκωμοσία του ως προέδρου της Χιλής, ο Jose Antonio Kast αποκάλυψε το επίσημο πορτρέτο του. Η φωτογραφία έδειχνε τον 60χρονο ηγέτη να φορά μπλε κοστούμι, το προεδρικό διάσημο (εξαρτύση) και ένα εμφανές εθνόσημο ραμμένο στη μέση.
Ήταν εμφανές, επειδή κανένας πρόεδρος από την πτώση του Augusto Pinochet το 1990 δεν είχε ποζάρει με το εθνόσημο πάνω στο διάσημο. Ο τελευταίος ηγέτης που το έπραξε ήταν ο ίδιος ο Πινοσέτ. Για τους επικριτές, το έμβλημα ήταν μια ακόμη έκφραση της δεδηλωμένης συγγένειας του Καστ με τον πρώην σκληροπυρηνικό ηγέτη.
Καθώς όμως ο Καστ ορκίζεται την Τετάρτη, οι αναλυτές αναρωτιούνται αν η εναγκαλισμός του με τον Πινοσέτ αποτελεί νοσταλγία για τις παλιές δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής — ή αν είναι απλώς ένα σημάδι απογοήτευσης από το κατεστημένο (status quo).
Η Maria Fernanda Garcia, διευθύντρια του Μουσείου Μνήμης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Χιλής, σημείωσε ότι, παγκοσμίως, φαίνεται να υπάρχει μια στροφή προς πιο σκληροπυρηνικές πολιτικές. Αποδίδει σε μια «κρίση της δημοκρατίας» τη βοήθεια στο να «μετατραπεί ένα παρελθόν που ήταν γεμάτο τρόμο σε πολλά μέρη του κόσμου, σε κάτι που δοξάζεται από ανθρώπους που δεν το έζησαν».
«Δεν είναι αυτό που περιμέναμε μετά τα διδάγματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και άλλων συγκρούσεων και δικτατοριών», πρόσθεσε η Garcia. Παρόλα αυτά, έχει παρατηρήσει ότι ιδιαίτερα οι νέοι πέφτουν θύματα, επηρεασμένοι από αντιδραστικές αφηγήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Η εξέγερση στις μέρες μας δεν είναι ενάντια στον πόλεμο ή τις δικτατορίες, αλλά ενάντια σε αυτό που είναι εδραιωμένο», δήλωσε η Garcia. «Και το εδραιωμένο είναι η δημοκρατία και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Ποιος ήταν ο Πινοσέτ;
Ο Καστ κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του Δεκεμβρίου με τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων στην ιστορία της Χιλής. Περισσότεροι από επτά εκατομμύρια Χιλιανοί τον ψήφισαν στον επαναληπτικό γύρο, χαρίζοντάς του ποσοστό άνω του 58%. Η επιτυχία του ήρθε παρά το γεγονός ότι οι επικριτές επεσήμαναν παλαιότερες δηλώσεις του, όπου έδειχνε σεβασμό προς τον Πινοσέτ. Ο Καστ είχε μάλιστα εικάσει κατά τη διάρκεια μιας παλαιότερης προεκλογικής εκστρατείας ότι, αν ο Πινοσέτ ζούσε, «θα με ψήφιζε».
Ο Πινοσέτ κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα το 1973, ανατρέποντας τον δημοκρατικά εκλεγμένο ηγέτη της Χιλής. Κατά τα επόμενα 17 χρόνια, διεξήγαγε μια εκστρατεία συστηματικής καταστολής κατά των πολιτικών του αντιπάλων, με αποτέλεσμα τον θάνατο περισσότερων από 3.000 ανθρώπων. Χιλιάδες άλλοι φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν.
Ο Καστ ήταν νεαρός την εποχή της δικτατορίας. Αλλά ακόμη και τότε, συμμετείχε σε μια νεανική εκστρατεία για τη διατήρηση του Πινοσέτ στην εξουσία. Ενώ ο Καστ υποβάθμισε αυτούς τους δεσμούς κατά την πρόσφατη προεδρική του εκστρατεία, η σύνδεση με τον Πινοσέτ αποτελεί μέρος της προσωπικής του ταυτότητας (brand) για το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής του σταδιοδρομίας.
Ο Felipe Gonzalez Mac-Conell, συγγραφέας του βιβλίου Kast: Η Χιλιανή Ακροδεξιά, εξήγησε ότι η επιρροή της κυβέρνησης του Πινοσέτ μπορεί να συνδεθεί με την υιοθέτηση των νεοφιλελεύθερων οικονομικών από τον Καστ και τη συντηρητική του προσέγγιση σε ζητήματα όπως το έγκλημα και τα δικαιώματα των γυναικών.
«Αυτό που διαπερνά ολόκληρο το πολιτικό του εγχείρημα είναι μια δικαίωση των πολιτισμικών αξιών της δικτατορίας, των οικονομικών πολιτικών της δικτατορίας, καθώς και διαφόρων πολιτικών συνεργατών της δικτατορίας», δήλωσε ο Mac-Conell. Οι συνεργάτες του Πινοσέτ αποτέλεσαν μάλιστα ακρογωνιαίο λίθο της επερχόμενης κυβέρνησης του Καστ. Πριν από την ορκωμοσία του, ο Καστ όρισε στο υπουργικό του συμβούλιο δύο πρώην δικηγόρους του Πινοσέτ, τον Fernando Barros και τον Fernando Rabat. Θα υπηρετήσουν ως υπουργός Άμυνας και υπουργός Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αντίστοιχα.
Απογοήτευση από το κατεστημένο
Η κληρονομιά του πραξικοπήματος της Χιλής παραμένει, ωστόσο, ένα διχαστικό θέμα στη χώρα, και οι ειδικοί προειδοποιούν ότι είναι δύσκολο να γνωρίζουμε πόσοι Χιλιανοί υποστηρίζουν σήμερα το πρόγραμμα του εκλιπόντος Πινοσέτ. Μια δημοσκόπηση το 2023, από την ομάδα έρευνας αγοράς Mori Chile, διαπίστωσε ότι περισσότερο από το ένα τρίτο των Χιλιανών πιστεύει ότι το πραξικόπημα του 1973 ήταν δικαιολογημένο.
Ο Πινοσέτ παραμένει δεσπόζουσα μορφή στην πολιτική της Χιλής — και όχι μόνο λόγω του Καστ. Κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας του 2025, για παράδειγμα, ένας άλλος ακροδεξιός υποψήφιος, ο Johannes Kaiser, εξέφρασε επίσης την υποστήριξή του στο πραξικόπημα. Τελικά έλαβε το 14% των ψήφων στον πρώτο γύρο των εκλογών.
Αλλά η υποστήριξη προς την κληρονομιά της δικτατορίας δεν είναι απαραιτήτως αυτό που ώθησε τους ψηφοφόρους προς τον Καστ, σύμφωνα με τον Mac-Conell. Αντίθετα, ο Mac-Conell πιστεύει ότι ο Καστ ήρθε στην εξουσία ως αποτέλεσμα διαφόρων παραγόντων, συμπεριλαμβανομένων των αδυναμιών της αριστεράς στη Χιλή — και της απογοήτευσης από τον προκάτοχό του, τον απερχόμενο πρόεδρο Gabriel Boric. Επεσήμανε επίσης ότι ο Καστ ίδρυσε το δικό του κόμμα ως εναλλακτική λύση στο κατεστημένο. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του Καστ θεωρείται πιο συντηρητικό από το δεξιό κατεστημένο.
Μια περιφερειακή τάση;
Ο Jose Alejandro Godoy, Περουβιανός πολιτικός επιστήμονας που γράφει ένα βιβλίο για την απολυταρχία στη Λατινική Αμερική, διερευνά πώς ο Καστ μπορεί να αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης τάσης στην πολιτική της περιοχής. Άλλοι εξέχοντες ηγέτες της Λατινικής Αμερικής έχουν ομοίως εναγκαλιστεί τις δικτατορίες του παρελθόντος των χωρών τους.
Στη Βραζιλία, για παράδειγμα, ο πρώην πρόεδρος Jair Bolsonaro εξυμνούσε ανοιχτά τη στρατιωτική δικτατορία της χώρας του. Έκτοτε έχει καταδικαστεί για απόπειρα ανατροπής του δημοκρατικού κράτους δικαίου. Στην Αργεντινή, εν τω μεταξύ, ο πρόεδρος Javier Milei έχει υποβαθμίσει τις θηριωδίες που σκότωσαν ή εξαφάνισαν περίπου 30.000 ανθρώπους στις δεκαετίες του '70 και του '80.
Ο Godoy υποστηρίζει ότι η άνοδος αυτών των ηγετών δεν είναι έκφραση «νοσταλγίας για ένα προηγούμενο μοντέλο ή εποχή», αλλά αντανάκλαση της βαθιάς δυσαρέσκειας με τη σημερινή πολιτική. «Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι η πολιτική πρόκειται να αλλάξει κάτι στη ζωή τους στο εγγύς ή μεσοπρόθεσμο μέλλον», δήλωσε ο Godoy. Μέσα σε αυτή την έντονη απάθεια και δυσπιστία, «βρίσκουμε χαρακτήρες που βρίσκονται πιο κοντά σε ένα αυταρχικό όραμα», εξήγησε.
Ο Godoy επεσήμανε την πολιτική κατάσταση στη δική του χώρα, το Περού, το οποίο πρόκειται να διεξαγάγει νέες προεδρικές εκλογές τον Απρίλιο. Μία από τους επικρατέστερους είναι η Keiko Fujimori, κόρη του εκλιπόντος Alberto Fujimori, ενός διχαστικού ηγέτη που καταδικάστηκε ευρέως ως δικτάτορας. Τα προεκλογικά της συνθήματα αντικατοπτρίζουν την έκκληση του πατέρα της για περουβιανή ισχύ και σταθερότητα. «Ας φέρουμε την τάξη στο Περού», λέει ένα σύνθημα. Ένα άλλο είναι απλώς «Η δύναμη της τάξης».
Ο εκλιπών Fujimori καταδικάστηκε τελικά για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων το 2009, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ταγμάτων θανάτου. Ωστόσο, ο Godoy είπε ότι υπήρχε πάντα ένας τομέας της περουβιανής κοινωνίας που υποβάθμιζε τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπέρ των κοινωνικών και οικονομικών στόχων. Στη Χιλή, πρόσθεσε, είναι παρόμοιο: η γοητεία του Καστ δεν είναι τόσο η νοσταλγία για τον Πινοσέτ, αλλά μάλλον μια δίψα για τάξη, κάτι που ο Καστ εκμεταλλεύτηκε με το επιθετικό του πρόγραμμα για τη δημόσια ασφάλεια και την προτεινόμενη καταστολή της μετανάστευσης.
«Η ανησυχία είναι», είπε ο Godoy, «ότι ανταλλάσσεις την ασφάλεια με τις πολιτικές ελευθερίες».
