13αρι!

 

Σκέψεις για τα γεράματα:

1. Να μην ξεπέσω στη φιλοσοφία. Η απραξία και η φλυαρία δε χρειάζονται τίτλο. Είναι κουραστικές από μόνες τους.

2. Να μη ρίχνω στην εποχή την πικρία των γηρατειών. Δε φταίει η εποχή που δεν μπορώ να κάνω αυτά που έκανα νέος. 

3. Να μην γίνω ούτε βάρος ούτε και βραχνας στα παιδιά μου. Εκτός και αν αποκτήσουν πλούτη.

4. Να μη δίνω συμβουλές χωρίς να με ρωτάνε. Αν με ρωτάνε, θα ζητάω πληρωμή.

5. Να μην θεωρώ τις νέες γενιές πιο άχρηστες από τη δική μου. Θα πρέπει να το ξέρουν ότι είναι 

6. Να μην κυνηγάω νεαρές γυναίκες. Θα τις αφήνω να κυνηγούν αυτές εμένα αλλά δεν θα κάθομαι να με πιάσουν. 

7. Να μην προσποιούμαι τον νέο. Άλλωστε και σαν γέρος θα είμαι πολύ όμορφος για να χρειαστεί να κάνω κάτι τέτοιο.

8. Να μη λέω παλιές ιστορίες. Κανείς δε νοιάζεται πραγματικά. Ούτε κι εγώ που τις λέω.

9. Να πάω σε ένα παράπηγμα σε κάποιο απομονωμένο βουνό και να μένω εκεί. Έτσι δε θα χρειάζεται να κάνω μπάνιο 

10. Να μην τρώω τίποτα υγιεινό. Αν είναι να πεθάνω, ας πεθάνω από νόστιμο φαγητό.

11. Να μη γίνω σαν τους γείτονές μου. Αποτελούν έναν ικανό αριθμό ηλιθίων, δε χρειάζονται ενισχύσεις οι γραμμές τους.

12. Λίγο πριν πεθάνω να γίνω Παναθηναϊκός και Νεοδημοκράτης. Έτσι θα υπάρχει ένας λιγότερος κι από τους δύο στον κόσμο. 

13. Όταν πεθάνω να τα ψάλλω στον Θεό. Να Του δώσω και μερικές ιδέες για έναν καλύτερο κόσμο. Για μία αλλαγή. Για να βαράμε τα νταούλια και να χορεύουν οι διαβόλοι. 

Gamma Ray - Abyss of the Void

 

Γεωπολιτικόν

  

Οι κυβερνήσεις της χώρας αποφάσισαν εδώ και χρόνια, κυρίως όμως από το '17 και δώθε, να δεθούν πλήρως στο άρμα των ΗΠΑ, εγκαταλείποντας την όποια ουδετερότητα διατηρούσε η εξωτερική πολιτική ως τότε. Η αιτιολόγηση είναι πως έτσι θα εξασφάλιζαν την προστασία της Ελλάδας. Δεν άργησε, τα τελευταία χρόνια να ακολουθήσει και η Κύπρος αυτό το λαμπρό παράδειγμα.

Έτσι συνάψαμε σχέσεις με το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία, χώρες οι οποίες διακρίνονται για τα δημοκρατικά και ανθρωπιστικά ιδεώδη τους σε αντίθεση με τους κακούς Ιρανούς ή τον αιμοσταγή Άσαντ της Συρίας. Η σύναψη σχέσεων είναι σωστή, το είδος των σχέσεων είναι προβληματικό.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η εμπλοκή μας(σε μικρό ακόμα βαθμό) σε έναν πόλεμο μεταξύ Εβραίων, Σιιτών και Σουννιτών, στο φρενοκομείο της Μέσης Ανατολής.

Η δε ασφάλεια που μας προσέφερε αυτή η πολιτική φαίνεται ανάγλυφα με την είσοδο της Κύπρου στο στόχαστρο του Ιράν. Και μπορεί οι πύραυλοι του Ιράν ή τα drones να μη φτάσουν ποτέ στη Κύπρο αλλά οι στόχοι μπορούν να πληγούν με πολλούς και διάφορους τρόπους.

Να θυμίσω και μια λεπτομέρεια. Το Ιράν ήταν η μόνη χώρα που προμήθευε την Ελλάδα της κρίσης με πετρέλαιο με ευνοϊκούς οικονομικούς όρους, όταν καμία άλλη χώρα δε μας έδινε ούτε σταγόνα. Αυτά.

ΥΓ. Όποιος πιστεύει ότι οι φρεγάτες και τα F16 προστατεύουν την Κύπρο και όχι τα μαχητικά των ΗΠΑ είτε αφελής είναι είτε απλά ντρέπεται να πει ότι υποστηρίζει τον σχεδιασμό των ΗΠΑ και το λέει πλάγια. Η δε επίκληση του ενιαίου αμυντικού δόγματος του Ανδρέα Παπανδρέου δεν είναι μόνο αστεία αλλά είναι και εξοργιστική. Η προσπάθεια δικαιολόγησης της υποτέλειας με την επίκληση μιας πολιτικής αυτονομίας κινήσεων είναι η χείριστη μορφή προπαγάνδας.

Running Wild - Riding the Storm

 

Ο σιισμός και ο θάνατος-δολοφονία του Αγιατολάχ Χαμενεϊ

 

Στην παραπάνω εικόνα, ο μυστικός Ιμάμης Αλί, συνοδεύει το φέρετρο της ίδιας της κηδείας του. Ο Σιισμός, το παρακλάδι του Ισλάμ που ακολουθεί το Ιράν, γεννήθηκε όταν ο Αλί, νόμιμος διάδοχος κατά τους Σιίτες του Μωάμεθ, ηττήθηκε στον εμφύλιο που είχε ξεσπάσει για τη διαδοχή και δολοφονήθηκε. Η δύναμη του κινήματος αυτού ενισχύθηκε με την ήττα και τον θάνατο του γιου του Αλί, Ιμάμη Χουσεϊν. 

Είναι ένας κλάδος του Ισλάμ που γεννήθηκε και ενισχύθηκε μέσα από τις ήττες και τις εκτελέσεις ή δολοφονίες των ηγετών του. Γι' αυτούς -ειδικά για τους Αγιατολλάχ- είναι σχεδόν μοίρα τους να δολοφονούνται από τον εχθρό, να μαρτυρούν(όπως εννοούν οι Σιίτες το μαρτύριο). 

Για τον λόγο αυτό ο Αγιατολλάχ Χαμενεϊ δεν δέχτηκε να μεταφερθεί σε ασφαλές καταφύγιο αλλά παρέμεινε στο χώρο κατοικίας του και εργασίας του, έναν μικρό χώρο στο συγκρότημα που κάποτε αποτελούσε το παλάτι του Σάχη. Για τον ίδιο λόγο ούτε ο γιος του ούτε η νύφη του ούτε και το εγγόνι του, οι οποίοι σκοτώθηκαν κι αυτοί στην επίθεση δεν πήγαν σε ασφαλές μέρος. Είναι ο τρόπος που βλέπουν την αποστολή τους αυτοί οι άνθρωποι. 

Ο Χαμενεϊ, για τον ίδιο και τους υποστηρικτές του επιτέλεσε με τον καλύτερο τρόπο το καθήκον του στη γη. 

Manilla Road - Astronomica

 

Κυριακή της Ορθοδοξίας

 

Πανηγυρίζουμε σήμερα την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Την αναστήλωση των εικόνων και την διατύπωση ότι τιμούμε στις εικόνες το εικονιζόμενο πρόσωπο, όχι την ίδια την εικόνα. Ότι εφόσον ο Χριστός έγινε άνθρωπος μπορεί να εικονιστεί. 

Αλήθεια σήμερα μπορούμε να πούμε, όμως, ότι γιορτάζουμε την Ορθοδοξία; Είμαστε πια Ορθόδοξοι Χριστιανοί ή μήπως έχουμε μεταλλαχτεί σε κάτι άλλο, σταδιακά και ύπουλα, χωρίς να το καταλάβουμε;

Για παράδειγμα, πιστεύουμε σήμερα στην Ανάσταση; Πραγματικά όμως να πιστεύουμε ή έχει επανακτήσει ο θάνατος τον παλιό του απόλυτο ρόλο στη ζωή μας;

Είμαστε μέλη της Εκκλησίας, πιστεύουμε πως όλοι μας πέφτουμε και όλοι μας σωζόμαστε ή έχουμε ξεπέσει σε έναν ατομοκεντρικό τρόπο λατρείας και αδιαφορούμε για τους άλλους αδερφούς μας. 

Είμαστε μια Εκκλησία που δείχνει έναν άλλον τρόπο ζωής ή έχουμε καταλήξει να είμαστε ένας θεσμός εθνικός και κρατικός που κοιτά να προασπίσει τα κεκτημένα του;

Τελικά, ακόμα κι αυτό το ζήτημα των εικόνων το έχουμε αποσαφηνίσει και ξεκαθαρίσει μέσα μας ή στα πλαίσια ενός ασταμάτητου κυνηγητού θαυμάτων και θαυμαστών πραγμάτων καταλήγουμε να είμαστε πιο παγανιστές και από τους παλιούς ειδωλολάτρες; 

Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί με ένα ξερό ναι ή όχι. Γιατί ενώ όλα τα παραπάνω αρνητικά που αναφέραμε ισχύουν, ταυτοχρόνως απαλλασσόμαστε από αυτά. 

Γιατί όλη μας η πνευματική ζωή, είναι μια τέτοια σύγκρουση. Μια άσκηση ισορροπίας την οποία δεν καταφέρνουμε πάντα. Είναι ένα εκκρεμές που κινείται πότε προς την πλευρά του Χριστιανού και πότε προς τη μεριά του ειδωλολάτρη. Και ενώ προσπαθούμε να ισορροπήσουμε στη χριστιανική πλευρά δεν είναι και λίγες οι φορές που γινόμαστε ειδωλολάτρες. 

Αυτό όμως δε πρέπει να μας πτοεί. Αντίθετα πρέπει να μας γεμίζει αποφασιστικότητα και θάρρος ώστε να αντιμετωπίζουμε τις πτώσεις μας και να σηκωνόμαστε ξανά. Να τινάζουμε τη σκόνη από πάνω μας και να συνεχίζουμε. Αν ολόκληρη η Εκκλησία μπλέχτηκε και παιδεύτηκε σε έναν τέτοιο αγώνα, σε μια τέτοια σύγκρουση, πόσο μάλλον εμείς σαν ξεχωριστά πρόσωπα ο καθένας μας. 

Αυτή όμως είναι και η ουσία της πνευματικής ζωής ενός Χριστιανού. Να ξεπερνάει όλα αυτά. Να αναγνωρίζει τα λάθη και τις πτώσεις του και να συνεχίζει τον αγώνα του για συνάντηση με τον Θεό. Και να μην ξεχνάμε πως Αυτός, όχι μόνο μας περιμένει αλλά και μας βοηθά σε κάθε ευκαιρία να βρούμε το σημείο συνάντησης και να το φτάσουμε.

Virgin Steele - I will come for you

 

Αγίων Θεοδώρων

 

O Ιουλιανός ο Παραβάτης, θέλοντας κάποτε να περιπαίξει τους χριστιανούς, μόλυνε την πρώτη εβδομάδα της Τεσσαρακοστής όλα τα νηστίσιμα τρόφιμα της αγοράς, ραντίζοντάς τα με αίμα από θυσίες ζώων. Ο Ιουλιανός ήθελε να επαναφέρει την ειδωλολατρία στην Αυτοκρατορία. 

Όμως, φάνηκε στον ύπνο του τότε Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Ευδοξίου, ο μάρτυρας Θεόδωρος και φανέρωσε το τι είχε γίνει. Παρήγγειλε τότε, να ενημερωθούν όλοι οι χριστιανοί, να μην αγοράσουν καθόλου τρόφιμα από την αγορά και για να αναπληρώσουν την τροφή να βράσουν σιτάρι και να φάνε τα λεγόμενα κόλλυβα. 

Αυτό το γεγονός γιορτάζουμε σήμερα. Και αυτό καλούμαστε και πάλι να πράξουμε ως χριστιανοί. 

Σήμερα, στη χώρα μας τουλάχιστον, δεν υπάρχει κάποιος ειδωλολάτρης άρχοντας που θέλει να μας ξεγελάσει. Υπάρχει όμως ένα ολόκληρο σύστημα, ολόκληρες ομάδες πολιτικών, καθηγητών, δικαστικών, ιδιοκτητών ΜΜΕ και άλλων αξιωματούχων οι οποίοι καμώνονται  τους χριστιανούς αλλά μας οδηγούν  και μας διαφημίζουν έναν τρόπο ζωής που κάθε άλλο παρά χριστιανικός είναι. 

Υπάρχει ένα ολόκληρο πλέγμα ανθρώπων και συμφερόντων που μας οδηγούν στον ατομικισμό και τον τυφλό καταναλωτισμό. Στην αδιαφορία για τους άλλους συνανθρώπους μας, στην αποδοχή της εκμετάλλευσης και της αδικίας. Της αρπαγής και της ανισότητας. Όλα αυτά μας προσφέρονται με ωραίο περιτύλιγμα, θελκτικό και γοητευτικό. Πολλές φορές και με τη σφραγίδα ενός ψευδούς χριστιανισμού πάνω τους.

Αυτές είναι και οι κρυφά μολυσμένες "τροφές" που πρέπει να αποφύγουμε σήμερα. Καλούμαστε να δοκιμάσουμε από όλα αλλά να ξεχωρίσουμε το καλό και αυτό μόνο να κρατήσουμε και να το αναδείξουμε. Καλούμαστε να μην απορρίψουμε τον κόσμο αλλά να μην τον αφήσουμε να μας καταπιεί και να τον αγιάσουμε. Καλούμαστε με άλλα λόγια να εκπληρώσουμε την εντολή του Κυρίου, να γίνουμε το αλάτι του κόσμου. Να βρούμε και να εξυψώσουμε την ομορφιά που τελικά θα σώσει τον κόσμο. 

Manowar - Mountains

 

Τέμπη, τρία χρόνια μετά

 

Το έγκλημα στα Τέμπη είναι μια από τις σκοτεινότερες σελίδες της πρόσφατης ιστορίας μας. Και είναι το αποκορύφωμα εκείνης της ντροπιαστικής ημέρας της επιβολής των μνημονίων. Επειδή είναι το αποτέλεσμα όλων όσων έγιναν. 

Το γερμανικό οικονομικό πείραμα εις βάρος της Ελλάδας, η διάσωση των ξένων και ελληνικών τραπεζών με τη μετακύλιση των χρεών στον λαό, η υποταγή της κυβέρνησης που (έλεγε πως)ήθελε να ανατρέψει την κατάσταση, το ξεπούλημα των περιουσιακών στοιχείων της χώρας και η μεθοδευμένη άνοδος και κυριαρχία μιας παντελώς ανήθικης κυβερνητικής ομάδας με την σιωπηρή αποδοχή και συνεργασία θεσμών που θα έπρεπε να ασκούν έλεγχο ή έστω να έχουν μια ανεξαρτησία από το κυβερνητικό άρμα. 

Η συγκέντρωση για το έγκλημα των Τεμπών δεν (πρέπει να) είναι μια εθιμοτυπική συγκέντρωση σαν τις απεργίες των όποιων συνδικαλιστικών ομάδων έχουν απομείνει στη χώρα. Ούτε και μια δήλωση υποστήριξης κομμάτων παλιών, νέων ή μελλοντικών. Η συγκέντρωση αυτή οφείλει να είναι το έναυσμα, το ζύμωμα μιας νέας προσπάθεια, μιας νέας κοινωνίας, που δεν θα αποτελείται από παρτάκηδες πολίτες, τεχνοκράτες γραβατοφόρους λάτρες των αριθμών, υποτακτικούς και υποτελείς στα επιχειρηματικά συμφέροντα πολιτικούς. 

Η ημέρα αυτή, εκτός από ημέρα συμπαράστασης στους συγγενείς των θυμάτων, ελπίζω (και πιστεύω) να γίνει μια ημέρα ορόσημο για την επανεκκίνηση της κοινωνίας, για την επιστροφή της δημοκρατίας ως πολίτευμα του λαού και όχι ως σύνθεση συμφερόντων, και ελπίζω πως μια τέτοια ημέρα, με μια τέτοια συγκέντρωση θα ξεκινήσει να γράφεται μια νέα σελίδα στην ιστορία της χώρας μας. Μια σελίδα που να -επιτέλους- να μην είναι τόσο μαύρη...

Ξέρω πως οι περισσότεροι θα περιμένατε να γράψω σήμερα κάτι για τους Χαιρετισμούς. Δεν μπορώ. Όχι σήμερα, όχι σε αυτή τη συγκυρία. Δεν μπορώ να γράψω για προσευχή και ομόνοια με εκείνους που κλείνουν τα μάτια σε όσα γίνονται τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια σε αυτόν τον τόπο, ιδιαίτερα δε από τότε που η ηθική δεν υπάρχει ούτε σαν πρόσχημα σε αυτή τη κοινωνία.  

Και ας θυμόμαστε τα λόγια του προφήτη Αμώς: Λέει ο Κύριος: “Μισώ, αηδιάζω τις γιορτές σας! Δε με αγγίζουν πια τα πανηγύρια σας… Πάψτε πια να με ξεκουφαίνετε με τους ύμνους σας. Τον ήχο από τις άρπες σας δεν θέλω πια να τον ακούω. Αντί γι’ αυτά, ας ρεύσει σαν νερό το δίκαιο άφθονο και η δικαιοσύνη σαν χείμαρρος αστείρευτος.”(Αμώς 5:21, 23-24)

Twisted Sister - The Kids Are Back

 

Συγγνώμη και συγχώρεση

 

Η συγχώρεση είναι η μισή διαδρομή. Κι εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τη διανύσουμε. Το να ζητήσουμε συγγνώμη είναι η άλλη μισή. Την οποία πρέπει και πάλι να είμαστε έτοιμοι να τη διανύσουμε, αναλόγως των περιστάσεων. 

Όμως, όποιο μισό κι αν πρέπει εμείς να κάνουμε, το υπόλοιπο μισό της διαδρομής ανήκει στον άλλον. Αν κι αυτοί δεν περπατήσουν τη δική τους απόσταση, τότε ο δρόμος θα μείνει μισοτελειωμένος.

Το να συγχωρούμε χωρίς να μας ζητήσουν συγγνώμη σημαίνει πως είμαστε ανά πάσα στιγμή να ολοκληρώσουμε τον δρόμο μόλις φτάσει και ο άλλος στο σημείο εκείνο. Αλλά πώς να συγχωρήσεις κάποιον που δε ζητά συγγνώμη; Και τι γίνεται όταν ζητάμε συγγνώμη(ίσως κι αν ακόμη δε φταίμε) και ο άλλος δεν συγχωρεί, δεν κάνει τη δική του διαδρομή;

Τότε ο άλλος γίνεται όπως ο εθνικός και ο τελώνης. Δεν συναντιόμαστε ούτε στην αδελφική αγάπη ούτε όμως και στο μίσος. Ο καθένας χαράσσει πια δική του πορεία προς διαφορετική πια κατεύθυνση. Και αυτό δεν είναι πάντα κακό. Πολλές φορές είναι και η καλύτερη λύση...

Η πρώτη εγγύηση

 

Ὁ παραλογισμός, ἢ βλακεία, ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὴν τυχαία στρατολόγηση στὰ κόμματα, εἶναι σήμερα ἀσυγχώρητα πιὸ φανερὰ παρὰ ποτέ. Ἀρκεῖ, ἐξάλλου, ἕνας νὰ παραστήσει τὸν εἰδήμονα, γιὰ νὰ βρεθοῦν οἱ ὑπόλοιποι σὲ ὑποδεέστερη θέση. Δὲν ὑπάρχει συνεπῶς στὴ δομὴ κάθε πολιτικοῦ κόμματος μιὰ ἀκυρωτικὴ ἀνωμαλία, ἕνα ἐλάττωμα θεμελιακὰ βλαβερὸ γιὰ τὸν ἄνθρωπο; Τὸ παρατήρησαν διαδοχικά, διάφοροι νόες, ποὺ μποροῦμε νὰ τοὺς λογαριάσουμε γιὰ φωτισμένους. Στὸ συνέδριο ποὺ ἔλαβε χώρα πέρυσι στὴν αἴθουσα Pleyel μὲ θέμα «Διεθνισμὸς τοῦ πνεύματος», μοῦ δόθηκε ἡ ἀφορμή, χάρη στὴν παρουσία του, νὰ θυμίσω ὅτι ὁ Ἀλμπέρ Καμὺ θεωροῦσε τὴ μὴ συμμετοχὴ σὲ κάθε λογῆς κόμμα ὡς πρώτη ἔνδειξη ἐγγύησης ποὺ καλοῦνται νὰ προσφέρουν αὐτοὶ πού, ἀνταλλάσσοντας ἀπόψεις καὶ ἰδέες μὲ πάθος καὶ εὐρύτητα, πιστεύουν ὅτι εἶναι ἀκόμη δυνατὸν νὰ ἀναμένουμε γιατρειὰ ἀπ’ τὸ σημερινὸ χάος. Θεωροῦμε ὄντως ὅτι ὅσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ πειθαρχία στὸ ἐσωτερικό ἑνὸς κόμματος, τόσο περισσότερο οἱ ἰδέες ποὺ τὸ διέπουν γίνονται πιὸ τυποποιημένες καὶ ἀρτηριοσκληρωτικές. Παραπέμπουμε στὶς ἐξοχες σελίδες τοῦ Jules Monnerot, ὅπου στὸ πολὺ σημαντικὸ βιβλίο του Sociologie du communisme (Κοινωνιολογία τοῦ κομμουνισμοῦ) δείχνει μὲ ποιὸν τρόπο ἕνα τέτοιο κόμμα σφετερίζεται τὸ «ἰδανικὸ ἐγὼ» τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ κάνει νὰ ὑπηρετεῖ τὴν ἴδια του τὴν κοινωνικοποίηση.

του Αντρέ Μπρετόν - από το βιβλίο: Σιμόν Βέιλ - Για την κατάργηση των κομμάτων, εκδ. Αρμός

Ian Gillan - When a Blind Man Cries