Κυριακή μετά του Σταυρού

 

"Όποιος θέλει να με ακολουθήσει", λέει ο Χριστός στη σημερινή περικοπή. Έτσι ξεκινάει. Όποιος θέλει. Ο Χριστός σε όλη τη διδασκαλία Του και σε όλη Του τη δράση, δεν προσπάθησε να πείσει. Δεν προσπάθησε να επιβάλλει. Ήταν εκεί, έδινε παράδειγμα και μιλούσε και άφηνε να Τον ακολουθήσει όποιος ήθελε. 

Και το όποιος ήθελε ήταν σημαντική παράμετρος γιατί τι λέει στη συνέχεια. Πως όποιος Τον ακολουθεί σηκώνει σταυρό. Βάσανα, δυσκολίες, δοκιμασίες και τελικά ίσως και θάνατο. 

Πολύ λογικό αφού αυτοί που ακολουθούν τον Χριστό ξεκόβουν από τον κόσμο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι αυτοί που ακολουθούν τον Χριστό αδιαφορούν για τις συνήθειες του κόσμου, για τις απολαύσεις του κόσμου. Και όταν λέμε απολαύσεις, δεν εννοούμε μόνο τις κραιπάλες και τα όργια αλλά ακόμα και την έμφυτη τάση να γινόμαστε αποδεκτοί και αγαπητοί. 

Όταν ένας χριστιανός μιλάει, δεν έχει όμως στο μυαλό του την αποδοχή των ανθρώπων, τη διατήρηση ισορροπιών ή οποιονδήποτε άλλον συμβιβασμό. Όταν μιλά ο χριστιανός, ειδικά αν είναι κληρικός, οφείλει να νοιάζεται μόνο για την αλήθεια όπως ο Χριστός την δίδαξε και η Εκκλησία. Ούτε να γίνει αρεστός θέλει, ούτε να δικαιολογηθεί και να δικαιολογήσει. 

Και η αγάπη; Θα πει κάποιος. Η αγάπη δεν πρέπει να συγχέεται με το καλόπιασμα ούτε με την επίπλαστη ευγένεια. Η αγάπη πραγματώνεται μόνο όταν ο πραγματικός λόγος του Κυρίου και η διδασκαλία της Εκκλησίας ακούγονται και όχι όταν τα νερώνουμε για να κοιμίσουμε τη δική μας συνείδηση και των συνανθρώπων μας. 

Όλα αυτά όμως προφανώς και θα μας φέρουν φουρτούνες. Τσακωμούς και παρεξηγήσεις.΄Ισως και πιο δύσκολες καταστάσεις.  Και λοιπόν; Το τίμημα μπορεί να είναι βαρύ πολλές φορές αλλά η ευλογία του Κυρίου μας το αξίζει. Έτσι δεν είναι;

U.D.O. - I Give As Good As I Get

 

Ο ρόλος

 

Για πολλούς η ιερωσύνη δεν είναι παρά ένας ρόλος. Ένας ρόλος που θα εξασφαλίσει την πολυπόθητη αναγνώριση και θα βάλει στο επίκεντρο της προσοχής αυτούς που θα τον υποδυθούν "σωστά". Με τα κουστούμια, την πομπώδη συμπεριφορά, την επιβολή και τη χειραγώγηση, με την απόκτηση πιστών ακολούθων που θα είναι έτοιμοι να θυσιαστούν και να γίνουν αντικείμενα εκμετάλλευσης από τον "πρωταγωνιστή". Γι' αυτό και πολύ συχνά, οι "πρωταγωνιστές" αυτοί πασχίζουν να κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους ώστε να "κρύψουν" όσο είναι δυνατό, τον Χριστό, ώστε να προβάλλεται η δική τους προσωπικότητα. Και αυτό είναι φανερό στις περισσότερες από τις χιλιάδες φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο κάθε Κυριακή και μεγάλη γιορτή. Βέβαια, όπως σε κάθε παράσταση, τα φώτα κλείνουν και το πλήθος φεύγει. Τα κοστούμια και τα σκηνικά αφαιρούνται. Και τότε μένει η -πολλές φορές οδυνηρή- αλήθεια του καθενός. 

Thin Lizzy - The Boys Are Back In Town

 

Ο φόρτος...

 

“Ἡ ἐποχή μας δέν σηκώνει προκλήσεις, οἱ ἄνθρωποι κουράστηκαν καί δέν ἔχουν ποτέ ἐμπιστοσύνη στίς φανταχτερές τους πλούσιες ἐμφανίσεις. Ἡ ἱερατική λοιπόν ἀμφίεση καί μάλιστα τῶν Ἐπισκόπων πρέπει νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τόν φόρτο τῆς Βυζαντινῆς Βασιλικῆς μεγαλοπρέπειας καί πολυτέλειας. Οἱ βαριές καί χρυσές στολές ἄς μείνουν στίς ἱματιοθῆκες καί τό κειμηλιαρχεῖα τῶν Ἐκκλησιῶν μας καί ἄς φορέσουμε σεμνά καί ἱεροπρεπῆ ἄμφια πού δέν προκαλοῦν καί δέν σκανδαλίζουν προπάντων, ἄς ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τά βαριά καί σαμαροειδῆ ρωσικά ἄμφια, τίς χρυσές καί πολύ-χρωμες στολές καί τά διάφορα σιδερικά σέ πατερίτσες, δικεροτρίκερα καί σταυρούς εὐλογίας. Ὅλα αὐτά δέν προσθέτουν τίποτε στήν θεία Λατρεία, ἀλλά ἀντίθετα πάρα πολύ ζημιώνουν γιατί πάντα ὁ ἐξωτερικός ὄγκος εἶναι σέ βάρος τίς οὐσίας. Ὄχι μόνο πρέπει νά συνηθίσουμε, ἀλλά πρέπει καί νά ντρεπόμαστε νά φορᾶμε πολλά χρυσά ὅταν λειτουργοῦμε. Ἡ προσωπική πεῖρα πρέπει νά μᾶς διδάξει ὅτι καταντᾶ νά μήν λειτουργοῦμε, ἀλλά νά ἔχουμε τόν νοῦ μας στά ἄμφια καί νά προσέχουμε πῶς θά βιδωθεῖ ἡ πατερίτσα καί μήπως πέσουν καί σπάσουν τά δικεροτρίκερα. Ὅλα αὐτά νά λείψουν, νά μείνουμε ἐλεύθεροι καί ἀπερίσπαστοι γιά νά τελέσουμε τήν Θ. Λειτουργία ὡς ἱερεῖς καί ὄχι ὡς στολισμένοι μέ ξένα ἄμφια καί διαδήματα καί παριστάνοντες τούς Βασιλεῖς”.

Κοζάνης Διονύσιος ἔλεγε στό ὑπόμνημά του περί τῆς Θείας Λατρείας, πού ἀπηύθυνε πρός ὅλους τούς Ἐπισκόπους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στίς 10 Αὐγούστου 1985

https://apostoliki-diakonia.gr/omilia-peri-amfion/

The Hooters - All You Zombies

 

Άγιος Βησσαρίων Αρχιεπίσκοπος Λαρίσης

 

Ο Άγιος Βησσαρίωνας, αρχιεπίσκοπος Λάρισας, γεννήθηκε λίγο μετά την άλωση της Πόλης, το 1490 και κοιμήθηκε το 1540. Ξεχώρισε από μικρός για την αγάπη του για τον Χριστό και έφτασε να γίνει αρχιεπίσκοπος Λάρισας το 1527. Από πρεσβύτερος ακόμα κέρδισε την εκτίμηση και το σεβασμό των συνανθρώπων του με το έντονο φιλανθρωπικό έργο που επεδείκνυε. Ως αρχιεπίσκοπος φρόντισε για την διαποίμανση των χριστιανών της περιοχής, ανήγειρε ναούς, επανέφερε στην Εκκλησία την ευταξία που είχε διασαλευτεί μετά την τουρκική κατάκτηση των περιοχών (τέλη 14ου- μέσα 15ου αι.), εξαγόρασε από τους Τούρκους πολλούς χριστιανούς αιχμαλώτους, άνοιξε δρόμους στη Θεσσαλία μέχρι και την Ήπειρο και κατασκεύασε πολλές γέφυρες στα ποτάμια της περιοχής (στην τοποθεσία Κόρακας επί του Αχελώου, στην Σαρακίνα Καλαμπάκας επί του Πηνειού κ.α.). Στα γνωστότερα έργα του περιλαμβάνεται η ανέγερση της Ι.Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, περισσότερο γνωστής ως Μονή Δουσίκου. 

Βέβαια ο Άγιος γνώρισε και πολλές δοκιμασίες. Το 1516/1517 ο Μάρκος χειροτόνησε τον Βησσαρίωνα επίσκοπο για τις ανάγκες της επισκοπής Ελασσόνος και Δομενίκου. Όταν όμως ο άγιος έφτασε στην Ελασσόνα, δεν έγινε δεκτός από τους κατοίκους της, οι οποίοι θεωρώντας την εκλογή του Βησσαρίωνα αντικανονική απευθύνθηκαν στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης για την αποστολή επισκόπου. Έτσι ο νεαρός επίσκοπος επέστρεψε στα Τρίκαλα όπου συνέχισε τη ζωή και τη δράση του όπως προηγουμένως.

Τέσσερα χρόνια αργότερα (1521) πέθανε ο έξαρχος της επισκοπής Σταγών (σημερινή Καλαμπάκα) και ο μητροπολίτης Μάρκος έστειλε στη θέση του τον Βησσαρίωνα, κατόπιν αιτήματος των κατοίκων της πόλης αυτής. Εκεί εργάστηκε όπως και στα Τρίκαλα δικαιώνοντας την επιλογή και τις προσδοκίες του ποιμνίου του. Δεν έλειψαν όμως και οι δυσκολίες και κυρίως η αντιπαράθεση με έναν ιερέα ονόματι Δομέτιο, που σύμφωνα με τους βιογράφους του αγίου, καταφερόταν με συκοφαντίες εναντίον του.

Πενήντα χρόνια έζησε ο Άγιος όλα κι όλα. Όμως τι χρόνια ήταν αυτά. Πόσα πράγματα έκανε, πόσους ανθρώπους βοήθησε, πόσο πολύ δοξάστηκε ο Θεός από το έργο του. Μέσα σε δεκατρία χρόνια ως αρχιεπίσκοπος Λαρίσης έκανε περισσότερα απ' όσα θα χρειαζόμασταν εμείς μια ζωή. Και σε πόσο δύσκολες εποχές! Στα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας. 

Τελικά σημασία δεν έχει το πόσα χρόνια ζούμε αλλά πως τα ζούμε. Πώς αξιοποιούμε τον όποιον χρόνο μας έχει δοθεί πάνω στη γη. Συνηθίζουμε να συγχέουμε το πολύ με το καλό. Αυτό όμως είναι λάθος όπως βλέπουμε. Το καλό και το πολύ δεν είναι αλληλένδετα. 

Ο Άγιος Βησαρίωνας μας δίνει ένα καίριο μάθημα. Μας διδάσκει πως τώρα (όχι αύριο, όχι την άλλη εβδομάδα), τώρα είναι ώρα για καλά έργα. Τώρα είναι ώρα να βοηθήσουμε. Τώρα είναι ώρα να χτίσουμε. Τώρα είναι ώρα να προσευχηθούμε και να δοξάσουμε τον Θεό. 

Δεν ξέρουμε πόσο χρόνο έχουμε και δεν έχει και σημασία τελικά. Αρκεί να τον αξιοποιήσουμε σωστά και στο μέγιστο. 

Judas Priest - Before the Dawn

 

Η Εύρεση και Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

 

Την Εύρεση και Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου Σταυρού γιορτάζουμε σήμερα. Για να ακριβολογούμε λέμε πως γιορτάζουμε. Γιατί για να γιορτάσουμε πραγματικά πρέπει και να γνωρίζουμε τι γιορτάζουμε. 

Ο Τίμιος Σταυρός, ο Σταυρός πάνω στον οποίο πέθανε ο Κύριος μας ο Ιησούς Χριστός είναι το κατ' εξοχήν σύμβολο της Θείας Κένωσης. Ο Χριστός, Ο Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος κένωσε τον εαυτό Του, άδειασε δηλαδή τον εαυτό Του από τη θεία δόξα και τη δύναμή Του -χωρίς να παύει να είναι Θεός-  ώστε να προσλάβει την ανθρώπινη φύση και να ενωθεί αυτός ο Άκτιστός με το κτιστό. Έτσι ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει να θεωθεί, να φτάσει δηλαδή στην πλήρωση. 

Με απλά λόγια. ο Χριστός ταπεινώθηκε  και έγινε άνθρωπος ώστε η ανθρώπινη φύση μας να μπορέσει να φτάσει στο καθ' ομοίωσιν. 

Μας παρέδωσε έτσι το μυστικό της κενώσεως. Ο άνθρωπος του Θεού αρνείται τις τιμές, τη δόξα, την ισχύ, τον πλούτο, την προβολή. Αυτά τα στοιχεία είναι τα αντίθετα της κενώσεως και είναι εκφάνσεις της κενότητας. 

Ο κόσμος είναι κενός και τα δώρα που φέρνει, αυτά που αναφέραμε παραπάνω αν και έχουν εντυπωσιακό περιτύλιγμα είναι από μέσα τελείως άδεια. Κενά. Όπως κενοί γινόμαστε κι εμείς όταν τα επιδιώκουμε και τα αναζητούμε. 

Η γιορτή η σημερινή είναι μια υπενθύμιση για όλους μας. Ζητούμε την κένωση κατά το πρότυπο του Ιησού Χριστού ή την κενότητα κατά το πρότυπο των Φαρισαίων που τον σταύρωσαν; 

Αρνούμαστε την εξουσία, την ανθρωπαρέσκεια και την προβολή ώστε να φτάσουμε κοντά στον Ιησού και να γεμίσουμε με το Άγιο Πνεύμα ή ζητούμε όλα αυτά ώστε καταντάμε εντελώς κενοί περιεχομένου; 

Τώρα, αφού τα είπαμε όλα αυτά και τα ακούσαμε -και πρώτος εγώ που τα έγραψα και τα είπα- μπορούμε να πούμε αν γιορτάζουμε πραγματικά ή όχι την Εύρεση και Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. 

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

 

Έρχεται η γιορτή της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. 

Ο Κύριος μας, σταυρώθηκε και μαζί Του σταυρώθηκαν και οι αμαρτίες μας. Με την Ανάστασή Του ο θάνατος ηττήθηκε. 

Τούτη τη μέρα συνηθίζεται να γιορτάζουν όσοι έχουν το όνομα Σταύρος ή Σταυρούλα. Όμως θεωρώ πως σωστό είναι να γιορτάζουμε μαζί με αυτούς και κάποιους άλλους ανθρώπους. Αυτούς που σταυρώνονται καθημερινά. 

Είναι δίπλα μας. Αν σηκώσουμε το κεφάλι από την οθόνη του κινητού μας καθώς περπατάμε θα τους δούμε. Είναι ο άστεγος που κοιμάται στο πεζοδρόμιο και χαλάει την αισθητική μας. Είναι ο εθισμένος στις ουσίες που ζητά λίγα ψιλά και μας τρομάζει όταν πλησιάζει πολύ. Είναι εκείνος ο άνθρωπος που παλεύει με μία ανίατη ασθένεια. Είναι μια γυναίκα που μόνη της παλεύει να μεγαλώσει τα παιδιά της σε μια κοινωνία που πολλοί θα προσπαθήσουν να την εκμεταλλευτούν. Είναι εκείνοι όλοι που με ένα μισθό προσπαθούν να ζήσουν αξιοπρεπώς τις οικογένειές τους. Είναι αυτοί που αδικούνται στις δουλειές τους. Αυτοί που προσπαθούν να συνηθίσουν την απώλεια κάποιου δικού τους. Την προδοσία από έναν φίλο ακόμα. 

Υπάρχουν σίγουρα κι άλλοι πολλοί που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία και μου διαφεύγουν τώρα. Κάποιοι από εμάς ανήκουμε σε αυτή τη κατηγορία. Ή κάποιοι από αυτούς που στέκονται δίπλα μας. 

Πολλοί είναι, ε; Ναι, είναι πολλοί. Ναι, είμαστε πολλοί. Γιατί ο Χριστός τι είπε; Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε. Όλοι αυτοί λοιπόν που αναφέραμε είναι άνθρωποι του Σταυρού, άνθρωποι του Χριστού. Κι αν θέλουμε κι εμείς να είμαστε άνθρωποι του Χριστού οφείλουμε να σκύψουμε πάνω από αυτούς τους ανθρώπους όπως και όσο μπορούμε. Οφείλουμε να σταθούμε με δέος μπροστά σε αυτό το μυστήριο του πόνου και της σταύρωσης. 

Δε θα δώσουμε λύσεις και δε βρούμε λύσεις. Αυτό το αφήνουμε στον Θεό. Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι αυτό που ο Χριστός ας δίδαξε και μας το υπενθύμισε στη πορεία προς τον Γολγοθά ο Σίμων ο Κυρηναίος. Να προσφέρουμε παρηγοριά και συμπαράσταση. Έστω και σε μικρές ποσότητες. Μια μικρή πράξη τέτοιας καλοσύνης δε ξέρουμε πόση αλλαγή μπορεί να επιφέρει τελικά. 

Άλλωστε και τα μεγάλα ποτάμια δημιουργούνται από πολλά μικρά ρυάκια που χύνονται τελικά στη κοίτη τους. 

Θέλουμε να τιμήσουμε πραγματικά την επερχόμενη γιορτή της Υψώσεως του Σταυρού; Ας σταθούμε δίπλα στους σταυρωμένους αδελφούς και αδελφές μας που βρίσκονται γύρω μας. Με μια απλή κίνηση. Με μια μικρή βοήθεια. 

Αυτή είναι η ουσία της Εκκλησίας και της διδασκαλίας του Χριστού. Και ας χάνεται πολλές φορές κάτω από ακριβά υφάσματα και υπερβολικά στολίδια. 

Metallica - The Call of Ktulu

 

Τα παλιά παπούτσια

 

Όταν το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι η εικόνα σου, τότε είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα καταλήξεις να ασχολείσαι μόνο με την εικόνα των άλλων. Οπότε δε θα σε απασχολεί μόνο το δικό σου ένδυμα και η δική σου κώμη αλλά και όσων έρχονται στον χώρο σου. Ακόμα κι όταν αυτός ο χώρος δεν είναι δικός σου στην πραγματικότητα αλλά τον υπηρετείς. Βέβαια κάποιοι λένε πως υπηρετούν, πως διακονούν αλλά εννοούν ότι εξουσιάζουν. Τέλος πάντων. Όταν λοιπόν θεωρείς πως το ένδυμα είναι αυτό που σε κάνει αυτό που είσαι, αρχίζεις να κρίνεις και τον υπόλοιπο κόσμο με βάση το ένδυμά του. Και τελικά φτάνουμε σε τραγελαφικές καταστάσεις και αστειότητες σαν αυτή την ιστορία που κυκλοφόρησε χθες και αφορά -δυστυχώς- και πάλι ανώτερο κληρικό που έδιωξε δυο πιτσιρικάδες από την εκκλησία, έναν λόγω μαλλιών και έναν λόγω παπουτσιών. Ελπίζω να μην ισχύει και να είναι ιστορίες κάποιου που στράβωσε επειδή δεν του έκαναν το γάμο ή το μνημόσυνο όπως ήθελε...

Ο βαρβαρικός στόμφος

 

Εἶναι θλιβερὸ ὅτι ἄνθρωποι ποὺ διακρίνονται γιὰ τὴ σοφία καὶ τὴ σοβαρότητά τους προσπαθοῦν νὰ δικαιολογήσουν αὐτὴ τὴν ἀξιοθρήνητη ἔκπτωση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς ἰσχυριζόμενοι ὅτι μὲ αὐτὸ τὸ βαρβαρικὸ στόμφο, τὰ ἐπιχρυσωμένα σιδερικὰ καὶ τὶς ταπετσαρίες οἱ πιστοὶ προγεύονται τὰ ἔσχατα (ἕνας ὅρος πολὺ τοῦ συρμοῦ ποὺ πλασάρεται ὡς ὀρθόδοξος, ἐνῷ εἶναι εἰσαγωγῆς) καὶ τὸ θεῖο μεγαλεῖο. Τί συμβαίνει ἄραγε ὥστε αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ μὴν ἀντιλαμβάνωνται ὅτι μὲ τέτοιες φαιδρότητες ἀδικοῦν φοβερὰ τοὺς ἑαυτούς τους, ἀφοῦ καὶ οἱ πλέον ἀνυποψίαστοι, ἂν δὲν συνειδητοποιοῦν ὅτι ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτει τὸ μεγαλεῖο του μὲ τὴν κένωσή του, ὀπωσδήποτε αἰσθάνονται ὅτι ἔχει μιὰ καλύτερη αἰσθητική.

Γιὰ νὰ καταλάβουμε τί συμβαίνει σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση καὶ σ’ ἄλλες παρόμοιες περιπτώσεις, εἶναι ἐπὶ τέλους καιρὸς νὰ ἀναζητήσουμε τὰ κίνητρα τῶν ὅσων γράφονται καὶ λέγονται καὶ στὸ χῶρο τῆς θεολογίας, γιατὶ ἀλλιῶς δὲν θὰ καταλάβουμε τί πραγματικὰ εἶναι αὐτὰ ποὺ λέγονται καὶ γράφονται, καὶ τὰ κίνητρα εἶναι συνήθως ἰδιοτελῆ. Εἶναι ἡ ἐπιθυμία κάποιων ἐπισκόπων νὰ δικαιολογήσουν τὴν βαρβαρικὴ αἰσθητική τους καὶ τὴν ἀνάγκη τους νὰ στολίζωνται σὰν λατέρνες ἀλλὰ καὶ ἡ ἐπιθυμία τους νὰ δικαιωθοῦν γιὰ τὶς ἐπιλογές τους καὶ γιὰ τὸ βαρὺ τίμημα τῆς ὑποτέλειας καὶ τῶν ἐξευτελισμῶν ποὺ πλήρωσαν γιὰ νὰ μποροῦν νὰ φοροῦν αὐτὸ τὸ καπέλλο μὲ τὶς χρωματιστὲς πέτρες. Ἡ δὲ βαρβαρικὴ αἰσθητική, πέραν τοῦ ὅτι εἶναι θέμα παιδείας καὶ ἀνατροφῆς, διαμορφώνεται καὶ σὰν μιὰ θλιβερὴ προσπάθεια ἀναπληρώσεως αἰσθημάτων μειονεξίας καὶ χαμηλῆς αὐτοεκτιμήσεως.

Τὸ βυζαντινὸ μεγαλεῖο διατηροῦσε ζωντανὴ τὴν ἀνάμνηση τῆς λιτότητος τῆς κλασικῆς του καταγωγῆς, ὄχι μόνο στὸν ἐκκλησιαστικὸ ἀλλὰ καὶ στὸν κοσμικὸ χῶρο. Ἡ βυζαντινὴ αὐτοκρατορικὴ ἀμφίεση, π.χ., παρὰ τὴ μεγαλοπρέπειά της, διατηροῦσε ἕνα ἔκδηλο στοιχεῖο δωρικῆς αὐστηρότητος καὶ αὐτὸ μπορεῖ νὰ τὸ διαπιστώση κανεὶς συγκρίνοντας ὁποιοδήποτε πορτραῖτο βυζαντινοῦ αὐτοκράτορα μὲ ὁποιοδήποτε πορτραῖτο μεσαιωνικοῦ ἢ ἀναγεννησιακοῦ ἡγεμόνος τῆς Δύσεως, ὅπως π.χ. τὰ πορτραῖτα τοῦ βασιλέως τῆς Γαλλίας Λουδοβίκου τοῦ ΙΔ΄ μὲ τὴν ἀμφίεση τὴ φορτωμένη μὲ δαντέλλες, κορδέλλες καὶ ἐγκράφες καὶ τὴ θεατρικὴ πόζα. Ὅταν συγκρίνη κανεὶς πορτραῖτο βυζαντινοῦ αὐτοκράτορα μὲ πορτραῖτο μεσαιωνικοῦ ἢ ἀναγεννησιακοῦ ἡγεμόνα, διακρίνει τὴν ἐκλέπτυνση ποὺ προέκυψε ἀπὸ μιὰ μακραίωνη καὶ ὑψηλὴ πολιτιστικὴ παράδοση στὸν πρῶτο καὶ τὸν κομπασμό, τὸν στόμφο καὶ τὴν μεγαλαυχία, στοιχεῖα ποὺ προδίδουν τὴν πρόσφατη βαρβαρικὴ καταγωγὴ τοῦ δευτέρου.

Στὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ τοῦ Βυζαντίου ἡ πολιτιστικὴ κληρονομιὰ τῆς κλασικῆς λιτότητος ἐνισχύεται ἀπὸ τὸ ἀσκητικὸ πνεῦμα τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας καὶ τὰ ἀμφια τῶν ἐπισκόπων καὶ τῶν πρεσβυτέρων εἶναι ἁπλᾶ καὶ λιτά.

π. Φιλόθεος Φάρος - Η Εκκλησία ως σκάνδαλο και ως σωτηρία - εκδ. Αρμός

Η Γέννηση της Θεοτόκου

 

Ξημερώνει η γιορτή της Γέννησης της Θεοτόκου. Μια γιορτή ελπίδας. Η Γέννηση της Παναγίας είναι αυτή που δίνει χαρά και ελπίδα στον Ιωακείμ και την Άννα. Είναι η έναρξη του σωτηριολογικού έργου του Θεού. Είναι το ξεκίνημα της σύμπραξης Θεού και ανθρώπου. Είναι η γέννηση της ελπίδας.

Και η ελπίδα είναι αυτό που χρειαζόμαστε όσο τίποτα άλλο. Ιδιαίτερα αυτόν τον καιρό που φαίνεται πως η μαυρίλα του πολέμου και του μίσους εξαπλώνεται όλο και περισσότερο στον κόσμο. 

Όμως δε φτάνει μόνο η ελπίδα. Η ελπίδα πρέπει να μετουσιωθεί στη σύμπραξη Θεού και ανθρώπου. Όπως η Γέννηση της Θεοτόκου τελικά έφτασε στον Ευαγγελισμό. 

Δε φτάνει να ελπίζουμε μόνο πως το φως θα κερδίσει το σκοτάδι. Πρέπει εμείς να γίνουμε οι φορείς του φωτός αυτού. Δε φτάνει να περιμένουμε η ειρήνη να επικρατήσει του πολέμου αλλά εμείς θα πρέπει να ζητήσουμε και να φέρουμε αυτή την ειρήνη. Δε φτάνει να προσευχόμαστε να γίνει το θέλημα του Θεού στη γη όπως στον ουρανό αλλά πρέπει να κάνουμε το θέλημά Του, θέλημά μας. 

Όπως και να 'χει, σε σκοτεινές εποχές οι χριστιανοί δε χάνουν την ελπίδα τους. Αντιθέτως, βρίσκουν δύναμη από τον Χριστό, από την Παναγία, από τους αγίους και τις αγίες. Και οδηγούνται από το παράδειγμά τους, ώστε να γίνουν και πάλι το αλάτι της γης. 

Lacrimosa - Durch Nacht und Flut