"Αν και ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμονας κατοικούσε σε πλούσιο μέγαρο, δεν είχε τίποτε δικό του. Το κελί του ήταν γυμνό από κάθε άνεση. Όταν ένας πλούσιος του προσέφερε ένα πολυτελές σκέπασμα, την άλλη μέρα έβαλε να το πουλήσουν, σκεπτόμενος ότι πολλοί φτωχοί υπέφεραν από το κρύο και μοίρασε τα χρήματα. Ο ευεργέτης του, που έτυχε να ξαναβρεί το δώρο του στον πάγκο του εμπόρου, το ξαναγόρασε και ανάγκασε τον Ιωάννη να το δεχθεί. Εκείνος, το ξαναπούλησε για να κάνει ελεημοσύνη. Καθώς ούτε ο ένας ούτε ο άλλος υποχωρούσε, το σκέπασμα άλλαξε πολλές φορές χέρια. Έτσι ο πλούσιος μοίρασε ένα σεβαστό ποσό στους φτωχούς."
Στο συγκεκριμένο αυτό περιστατικό του βίου του Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονος βλέπουμε κάτι σπάνιο. Έχουμε παράδειγμα, θα μπορούσαμε να πούμε, μιας αγιασμένης απάτης. Ο Άγιος λαμβάνει ένα ακριβό δώρο και το πουλάει πολλές φορές, εισπράττοντας για το ίδιο ύφασμα ποσά χρημάτων τα οποία τα μοίραζε στους φτωχούς. Με αυτή του τη πράξη εκτός από τους φτωχούς ευεργετείται και ο έμπορος που κερδίζει με τις συνεχείς αγοραπωλησίες ενώ ο πλούσιος - το θύμα της απάτης- αλαφραίνει από το βάρος του πλούτου. Μια απάτη βγαλμένη μέσα από τις διδασκαλίες των Πατέρων, οι οποίοι θεωρούν τον πλούτο - όταν δεν μοιράζεται- ως μέσο καταστροφής της ψυχής. Ο πλούσιος τούτος, ευλαβής καθώς φαίνεται αλλά με μια ευλάβεια μάλλον ανώδυνη, βολική, κάνει ένα δώρο στον Άγιο Ιωάννη αλλά δεν φαίνεται διατεθειμένος να μοιράσει έστω μέρος του πλούτου του στους φτωχούς της Αλεξάνδρειας. Εντυπωσιάστηκε από τον Άγιο και τη δράση του αλλά έμεινε εκεί Να θαυμάζει την αγιότητα σαν κάποιο άγαλμα ή έργο τέχνης και όχι να τη βλέπει ως ζωντανό παράδειγμα έμπρακτης αγάπης εντός του κόσμου.
Ο Άγιος προφανώς βλέποντας την αγαθή του προαίρεση, τον βοήθησε με έναν αρκετά αντισυμβατικό τρόπο. Με μια μικρή απάτη...
