Η ταπεινότητα αυτού που διατάζει

 

Και κανείς να μη θεωρεί τον εαυτό του υποχρεωμένο, εξαιτίας της υπακοής, να εκτελεί τις εντολές κάποιου άλλου εκεί όπου διαπράττεται ανομία και αμαρτία. Κι αυτός στον οποίο έχει ανατεθεί η εξουσία και που θεωρείται ανώτερος, πρέπει να γίνει σαν τον κατώτερο και διάκονος των άλλων αδελφών, και απέναντι σε καθέναν από τους αδελφούς του να χρησιμοποιεί και να δείχνει την καλοσύνη που θα ήθελε να χρησιμοποιηθεί απέναντί του αν βρισκόταν σε παρόμοια περίσταση. 

Και για την αμαρτία του αδελφού να μην οργίζεται εναντίον του, αλλά αν τον νουθετεί και να τον ενδυναμώνει γεμάτος υπομονή και ταπεινότητα. 

Φραγκίσου της Ασίζης - Άπαντα - εκδ. Μαϊστρος

Σφάλματα και ελαττώματα

Οι πνευματικοί άνθρωποι, αν και αφιερώνονται σε ό,τι πιστεύουν και το εφαρμόζουν με μεγάλη αποφασιστικότητα, σοβαρότητα και φροντίδα· εντούτοις, είναι πολύ αδύναμοι και έχουν ελαττώματα από πνευματικής άποψης 

Έλκονται από τις πνευματικές ασκήσεις εξαιτίας της παρηγοριάς και της ικανοποίησης που βρίσκουν εκεί, χωρίς ωστόσο να επιβεβαιώνουν δυναμικά τον αγώνα που απαιτείται. Έτσι υποπίπτουν σε διάφορα σφάλματα και ελαττώματα στην πνευματική ζωή τους. Και τούτο γιατί το έργο κάθε ανθρώπου είναι αντίστοιχο του βαθμού τελειότητας που κατέχει. Επομένως αυτές οι ψυχές, μην έχοντας χρόνο να αποκτήσουν τούτο το βαθμό δύναμης, αναγκαστικά επιτελούν τα έργα τους με τρόπο αδύναμο, όπως τα παιδιά.

Ιωάννης του Σταυρού - Η Σκοτεινή νύχτα της Ψυχής - εκδ. Ιάμβλιχος

Το αγκίστρι

 

Γι' αυτό είναι γραμμένο: "Η αγάπη είναι δυνατή σαν το θάνατο και δύσκολη σαν τη κόλαση". Ο θάνατος χωρίζει την ψυχή από το σώμα, αλλά η αγάπη διαχωρίζει τα πάντα από την ψυχή - δεν ανέχεται τίποτα που να μην είναι του Θεού. Όποιος πιαστεί σ' αυτό το δίχτυ, όποιος βαδίζει σ' αυτόν τον δρόμο, οτιδήποτε και να κάνει, διέπεται από ενότητα - είτε κάνει κάτι είτε δεν κάνει τίποτε. Κι όμως το ελάχιστο που πράττει ένας τέτοιος άνθρωπος είναι πιο πολύτιμο και πιο επωφελές για τον ίδιο και για τους άλλους ανθρώπους- και πλέον ευχάριστο για τον Θεό - από όλα τα έργα που κάνουν άλλοι, οι οποίοι, αν και είναι απαλλαγμένοι από αμαρτήματα, είναι κατώτεροί του ως προς την αγάπη. Η ανάπαυσή του είναι πιο χρήσιμη από τα έργα κάποιου άλλου. Να προσέχετε λοιπόν γι' αυτό το αγκίστρι, ώστε να πιαστείτε. Διότι όσο πιο γερά πιαστείτε, τόσο περισσότερο ελεύθεροι θα είστε. 

Είθε Εκείνος που είναι ο Ίδιος Αγάπη να μας βοηθήσει να πιαστούμε και να ελευθερωθούμε. Αμήν. 

Μάιστερ Έκχαρτ - Η Πνευματική Διάσταση των Γραφών - εκδ. Πύρινος Κόσμος

Το πνεύμα

 

Όταν η θεία εξωτερική λατρεία εγκατέλειψε την εσωτερική λατρεία, εξέπεσε, και ο Θεός απέδειξε μέσα από μια αξιοσημείωτη αλυσίδα γεγονότων ότι το γράμμα δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς το πνεύμα, ότι βρίσκεται εκεί για να οδηγεί απλώς το πνεύμα και, μάλιστα, είναι ανώφελο και ο Θεός το απορρίπτει αν αποτύχει το σκοπό του. 

Όπως το πνεύμα της φύσης εκτείνεται στα πιο στείρα βάθη για να ζωντανέψει, να διατηρήσει και να προκαλέσει την ανάπτυξη σε ο,τιδήποτε επιδεκτικό στην επιρροή του, έτσι και το πνεύμα του φωτός εξαπλώνεται εσωτερικά μεταξύ των εθνών για να εμψυχώσει παντού το νεκρό γράμμα μλεσω του ζωντανού πνεύματος. 

Γι' αυτό και βρίσκουμε έναν Ιώβ ανάμεσα στους ειδωλολάτρες, έναν Μελχισεδέκ σε παράξενα έθνη, έναν Ιωσήφ μαζί με τους Αιγύπτιους ιερείς, έναν Μωυσή στη χώρα των Μαδιανιτών, ως ζωντανές αποδείξεις ότι η εσωτερική κοινότητα εκείνων που μπορούν να λάβουν το φως ενώνονταν σε ένα πνεύμα και μία αλήθεια σε όλες τις εποχές και σε όλα τα έθνη. 

Karl Von Eckarthausen, Η μυστική εκκλησία των πεφωτισμένων, εκδ. Δαιδαλέος

Το πνευματικό αισθητήριο

 

Αυτή η πραγματική γνώση είναι η πραγματική πίστη, στην οποία όλα λαμβάνουν χώρα στο πνεύμα και μέσα στην αλήθεια. Επομένως, θα πρέπει να έχει κανείς ένα αισθητήριο κατάλληλο για αυτήν την επικοινωνία, ένα οργανωμένο πνευματικό αισθητήριο, μια πνευματική και εσωτερική ικανότητα ικανή να λάβει αυτό το φως· αλλά είναι κλειστό στους περισσότερους ανθρώπους από τις αισθήσεις τους.

Αυτό το εσωτερικό όργανο είναι η ενορατική αίσθηση του υπερβατικού κόσμου, και μέχρι αυτή η ενορατική αίσθηση να είναι αποτελεσματική για εμάς, δεν μπορούμε να έχουμε καμία βεβαιότητα για τις  πιο υψηλές αλήθειες. 

Αυτός ο οργανισμός είναι φυσικά ανενεργός από την Πτώση, η οποία υποβάθμισε τον άνθρωπο στο κόσμο των φυσικών αισθήσεων και μόνο. Η ακάθαρτη ύλη που τυλίγει αυτό το εσωτερικό αισθητήριο είναι μια μεμβράνη που καλύπτει το εσωτερικό μάτι και επομένως αποτρέπει το εξωτερικό μάτι από το να βλέπει τις πνευματικές σφαίρες. Αυτή η ίδια ύλη περιορίζει την εσωτερική μας ακοή, ώστε να είμαστε κουφοί στους ήχους του μεταφυσικού κόσμου· τόσο παραλύει τον πνευματικό μας λόγο που μετά βίας μπορούμε να τραυλίζουμε λέξεις ιερής σημασίας, λέξεις  που προφέραμε πλήρως κάποτε, και χάρη στις οποίες είχαμε εξουσία πάνω στα στοιχεία και τον εξωτερικό κόσμο.

Το άνοιγμα αυτού του πνευματικού αισθητηρίου είναι το μυστήριο του Νέου Ανθρώπου, το μυστήριο της Αναγέννησης και της ζωτικής ένωσης μεταξύ Θεού και ανθρώπου- είναι το ευγενέστερο αντικείμενο της θρησκείας στη γη, αυτής της θρησκείας της οποίας ο υψηλός στόχος δεν είναι άλλος παρά να ενώσει τους ανθρώπους με τον Θεό εν Πνεύματι και Αληθεία.

Karl Von Eckartshausen - The Cloud Upon the Sanctuary

Η αρχή...

 

Ω! Εάν μόνο ο φυσικός άνθρωπος, δηλαδή ο αισθησιακός άνθρωπος, μάθαινε να βλέπει ότι η πηγή της ευφυΐας του και το κίνητρο της θέλησής του είναι μόνο η ατομικότητά του, τότε θα αναζητούσε εσωτερικά μια ανώτερη πηγή, και έτσι θα προσέγγιζε το μόνο που μπορεί να δώσει αυτό το αληθινό στοιχείο, γιατί είναι η σοφία στη βαθύτερη ουσία της.

Ο Ιησούς Χριστός είναι αυτή η Σοφία, η Αλήθεια και η Αγάπη. Αυτός, ως Σοφία, είναι η Αρχή της λογικής και η Πηγή της πιο αγνής νοημοσύνης. Ως Αγάπη, Αυτός είναι η Αρχή της ηθικής, το αληθινό και αγνό κίνητρο της θέλησης. 

Η Αγάπη και η Σοφία γεννούν το πνεύμα της αλήθειας, το εσωτερικό φως. Αυτό το φως μας φωτίζει και κάνει τα υπερφυσικά πράγματα αντικειμενικά. 

Είναι αδιανόητο σε τι βάθη σφάλματος πέφτει ένας άνθρωπος όταν εγκαταλείπει τις απλές αλήθειες της πίστης αντιτάσσοντας τις δικές του απόψεις.

Ο αιώνας μας προσπαθεί να αποφασίσει με την (εγκεφαλική) ευφυΐα του, που βρίσκεται η αρχή ή η βάση της λογικής και της ηθικής, ή η βάση της θέλησης· αν οι επιστήμονες είχαν επίγνωση, θα έβλεπαν ότι αυτά τα πράγματα απαντώνται καλύτερα στην καρδιά του απλούστερου ανθρώπου, παρά μέσα στη πιο λαμπρή τους περιπτωσιολογία. Ο πρακτικός χριστιανός βρίσκει αυτό το κίνητρο για τη θέληση, την αρχή κάθε ηθικής, πραγματικά και αντικειμενικά μέσα στη καρδιά του· και αυτό το κίνητρο εκφράζεται με τον ακόλουθο τύπο: - «Αγάπησε τον Θεό με όλη σου τη καρδιά και τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου. " 

Η αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον είναι το κίνητρο για το θέλημα του χριστιανού, και η ίδια η ουσία της αγάπης είναι ο Ιησούς Χριστός μέσα μας. 

Με αυτόν τον τρόπο η αρχή της λογικής είναι η σοφία μέσα μας. Και η ουσία της σοφίας, η σοφία στην ουσία της, είναι πάλι ο Ιησούς Χριστός, το φως του κόσμου. Έτσι βρίσκουμε σε Αυτόν την αρχή της λογικής και της ηθικής.

Karl Von Eckarthausen, The Cloud Upon the Sanctuary

Το παιδί στη Φάτνη

 

Το Παιδί που κοιμάται στη φάτνη, αβοήθητο και αφημένο στην αγάπη των πλασμάτων Του, απόλυτα εξαρτώμενο από αυτά για να το ταϊσουν, να το ντύσουν, και να το συντηρήσουν, παραμένει ο Δημιουργός και Κύριος του σύμπαντος. Θέλει να είναι αβοήθητος ώστε να Τον φροντίσουμε εμείς. Εγκολπώθηκε τη φτώχεια μας ώστε να μας δώσει τα πλούτη Του. 

Τόμας Μέρτον

Το πρώτο πράγμα

 

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να μάθεις αν θες να είσαι πνευματικός είναι να κοιτάς τη δουλειά σου. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ύποπτο, σε έναν άνθρωπο που φαίνεται άγιος, από μια ασυγκράτητη επιθυμία να αναμορφώσει τους άλλους

Thomas Merton, New Seeds of Contemplation 255

https://www.facebook.com/photo/?fbid=3464451023698328&set=g.176748382769826

To μυστικό

 "Το μυστικό του χριστιανικού μυστικισμού είναι ότι εκπληρώνει τον εαυτό με ανιδιοτελή αγάπη προς τα άλλα πρόσωπα. Άλλωστε, αν η σωτηρία μας συνίσταται στο να βρεθούμε εν Θεώ, σημαίνει να βρεθούμε να είμαστε όπως ο Θεός. Αλλά αυτό το κάνουμε μόνο με το να είμαστε αυτό που είναι ο Θεός και να ενεργούμε όπως ενεργεί, πράγμα που φυσικά είναι αδύνατο χωρίς την άμεση παρέμβασή Του. "Εσείς λοιπόν πρέπει να είστε τέλειοι, όπως και ο Ουράνιος Πατέρας σας είναι τέλειος... Μείνετε ενωμένοι μαζί μου· τότε θα ’μαι κι εγώ ενωμένος μαζί σας. Όπως η κληματόβεργα δεν μπορεί να καρποφορήσει από μόνη της, αν δεν είναι ενωμένη με το κλήμα, το ίδιο κι εσείς αν δε μείνετε ενωμένοι μαζί μου. ” [Ματ. 5:48; Ιωάννης 15:4] Και ο Θεός, διαβάζουμε, είναι Φιλανθρωπία. Επομένως είναι ανόηοτς ένας μυστικισμός που δεν γυρίζει προς τα έξω στον "άλλο", αλλά παραμένει κλεισμένος στον εαυτό του. Τέτοιος μυστικισμός είναι απλά μια απόδραση από την πραγματικότητα· περιχαρακώνεται αποκομμένος από το Πραγματικό και τρέφεται από τον εαυτό του. ” - Thomas Merton p. 34 Ο Νέος Άνθρωπος

https://www.facebook.com/photo?fbid=28062769039974976&set=gm.2005845273193452&idorvanity=176748382769826

Η αγάπη, το υπερφυσικό γρανάζι

 

Τα αποκαλούμενα θαυμαστά γεγονότα είναι συμβατά προς την επιστημονική αντίληψη του κόσμου, αν αποδεχτεί κανείς ως αξίωμα ότι μία επαρκώς ανεπτυγμένη επιστήμη θα μπορούσε να τα εξηγήσει. 

Αυτό το αξίωμα δεν καταργεί τον δεσμό που συνδέει αυτά τα γεγονότα με το υπερφυσικό.

Τα γεγονότα μπορεί να είναι συνδεδεμένα με το υπερφυσικό με τρεις τρόπους:

Κάποια μπορούν να είναι αποτέλεσμα είτε αυτού που παράγεται μέσω της σάρκας, είτε της ενέργειας του δαιμονίου στην ψυχή, είτε της ενέργειας του Θεού. Έτσι, ένας άνθρωπος κλαίει από φυσικό πόνο· πλάι του ένας άλλος κλαίει αναλογιζόμενος το Θεό με καθαρή αγάπη. Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχουν δάκρυα. Αυτά τα δάκρυα είναι το αποτέλεσμα ενός ψυχοφυσιολογικού μηχανισμού. Μα στη μία από τις δύο περιπτώσεις ένα γρανάζι του μηχανισμού είναι υπερφυσικό: η αγάπη. Μ' αυτή την έννοια, παρ' ότι τα δάκρυα είναι ένα φαινόμενο καθ' όλα φυσιολογικό, τα δάκρυα ενός αγίου που βρίσκεται σε κατάσταση γνήσιας θεωρίας είναι υπερφυσικά. 

Αποκλειστικά και μόνο υπ' αυτή την έννοια, τα θαύματα ενός αγίου είναι υπερφυσικά. Όπως υπερφυσικά είναι και όλα τα υλικά αποτελέσματα της αγάπης.  Μία πράξη ελεημοσύνης που γίνεται από καθαρή αγάπη είναι θαύμα τόσο μεγάλο, όσο το περπάτημα πάνω στο νερό. 

Ένας άγιος που περπατά επάνω στο νερό είναι απολύτως ίδιος με έναν άγιο που κλαίει. Και στις δύο περιπτώσεις, υπάρχει ένας ψυχοφυσικός μηχανισμός με ορατά αποτελέσματα, ένα γρανάζι του οποίου είναι η αγάπη - το θαύμα έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι η αγάπη μπορεί να λειτουργήσει ως γρανάζι σ' ένα τέτοιο μηχανισμό. Το ορατό αποτέλεσμα είναι στη μία περίπτωση το περπάτημα στο νερό, στην άλλη τα δάκρυα. Το πρώτο είναι πιο σπάνιο. Και αυτή είναι η μοναδική διαφορά μεταξύ τους.

Σιμόν Βέιλ, Επιστολή προς έναν ιερέα, εκδ. Ευθύνη

Πάντα να ξεκινάς ξανά

 

Δεν είναι περίπλοκο να ακολουθήσεις πνευματική ζωή.  Όμως είναι δύσκολο.  Είμαστε τυφλοί και υποκείμενοι σε χίλιες ψευδαισθήσεις.  Πρέπει να περιμένουμε να κάνουμε λάθη συνέχεια.  Πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι με το να αποτυγχάνουμε επανειλημμένα και να αρχίζουμε πάλι να προσπαθούμε να αρνηθούμε τον εαυτό μας για την Αγάπη του Θεού.

Όταν είμαστε θυμωμένοι με τα δικά μας λάθη, τείνουμε περισσότερο από ποτέ να αρνηθούμε τον εαυτό μας από Αγάπη για τον εαυτό μας.  Θέλουμε να αποτινάξουμε το μισητό πράγμα που μας έχει ταπεινώσει. Στη βιασύνη μας να ξεφύγουμε από την ταπείνωση των λαθών μας, τρέχουμε κατευθείαν στο αντίθετο λάθος, αναζητώντας παρηγοριά και αποζημίωση.  Και έτσι περνάμε τη ζωή μας τρέχοντας πέρα ​​δώθε από τη μια προσκόλληση στην άλλη.

Αν αυτή μόνο είναι όλη κι όλη η  αυταπάρνηση μας, τα λάθη μας δεν θα μας βοηθήσουν ποτέ.

Αυτό που πρέπει να κάνετε, όταν έχετε κάνει ένα λάθος, είναι να μην εγκαταλείψετε αυτό που κάνατε και να ξεκινήσετε κάτι εντελώς νέο, αλλά να ξεκινήσετε πάλι από την αρχή με αυτό που ξεκινήσατε άσχημα και να προσπαθήσετε, για την αγάπη του Θεού, να το κάνετε καλά.

~ Τόμας Μέρτον

από 10/7/1949

Όποιος αναζητά το Θεό

Έχω πει μερικές φορές ότι όποιος αναζητά το Θεό και όλα τα άλλα μαζί με το Θεό, δεν βρίσκει το Θεό. Εκείνος όμως που αναζητά αληθινά το Θεό και μόνο, βρίσκει το Θεό και όχι μόνον Αυτόν, αλλά και όλα όσα ο Θεός μπορεί να δώσει. Αν αναζητάς το Θεό για προσωπικό σου όφελος και αγαλλίαση, τότε δεν Τον αναζητάς αληθινά. Γι' αυτό η Γραφή ομιλεί για αληθινούς αναζητητές. Αν ρωτήσεις έναν καλό άνθρωπο: "Γιατί αναζητάς το Θεό;" θα σου απαντήσει "Επειδή είναι Θεός". Αν ρωτήσεις: "Γιατί αναζητάς την αλήθεια;" θα σου απαντήσει: "Επειδή είναι η αλήθεια". Κι αν τον ρωτήσεις: "Γιατί αναζητάς τη δικαιοσύνη;" θα σου απαντήσει: "Επειδή είναι η δικαιοσύνη". 

Όλα όσα υπάρχουν στα πλαίσια του χρόνου έχουν κι ένα "γιατί". Ρώτησε κάποιον γιατί τρώει και θα σου απαντήσει: "Για δύναμη"· γιατί κοιμάται και θα σου πει, για τον ίδιο λόγο. Αυτό ισχύει για όλα όσα συμβαίνουν στα πλαίσια του χρόνου.  Αν όμως ρωτήσεις έναν καλό άνθρωπο: "Γιατί αγαπάς το Θεό;" θα σου απαντήσει "Δεν ξέρω· για τον ίδιο το Θεό". Αν τον ρωτήσεις "Γιατί αγαπάς την αλήθεια;" θα σου απαντήσει: "Για την ίδια την αλήθεια". Αν τον ρωτήσεις: "Γιατί ζεις;" θα σου απαντήσει "Στ' αλήθεια δεν γνωρίζω. Μου αρέσει να ζω!"

Μάιστερ Έκχαρτ, Η Πνευματική Διάσταση των Γραφών", εκδ. Πύρινος Κόσμος

Εντυπώσεις

 

Πλείστοι όσοι εξαντλούνται σε λαβυρίνθους αναζητήσεων και μελετών για τον Θεό. Για να Τον γνωρίσουμε, όμως, πραγματικά, πρέπει να βασιστούμε στις εντυπώσεις που έχουμε από Εκείνον· και όσο πιο ευαίσθητη είναι η καρδιά μας, τόσο βαθύτερες και ζωηρότερες θα είναι οι εντυπώσεις αυτές μέσα μας. 

William Penn - Καρποί της Μοναξιάς, εκδ. Ροές

Αγνωσία

Παρόμοια είναι τα λόγια ενός άλλου δασκάλου: "Για να πετύχει κανείς μιαν εσωτερική δραστηριότητα, πρέπει να περισυλλέξει όλες του τις δυνάμεις σε μια γωνιά της ψυχής του, κρύβοντάς τις από κάθε εικόνα και μορφή".  Πρέπει δηλαδή να περιπέσει σε μια κατάσταση λησμονιάς και αγνωσίας, ώστε να υπάρξει μια ηρεμία και μια γαλήνη προκειμένου να ακουστεί ο Λόγος. Δεν μπορούμε να υπηρετούμε καλύτερα αυτό το Λόγο παρά μόνον όταν βρισκόμαστε σε ηρεμία και σιγή· μόνον έτσι μπορούμε να τον ακούμε και να τον κατανοούμε. Εμφανίζεται και αποκαλύπτεται σ' εκείνον ο οποίος έχει περιέλθει σε κατάσταση αγνωσίας

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΓΡΑΦΩΝ - ECKHART MEISTER - Εκδ. ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Ο Κλέφτης

 

Υπάρχει η εξής ιστορία για κάποιον παγανιστή δάσκαλο. Είπε ο δάσκαλος αυτός σε έναν άλλον: "Αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει κάτι μέσα μου που λάμπει στη διάνοιά μου. Γνωρίζω καλά ότι υπάρχει κάτι, αλλά δεν μπορώ να κατανοήσω τι μπορεί να είναι αυτό. Νομίζω πάντως πως αν μπορούσα να το συλλάβω, θα κατείχα πια όλη την αλήθεια". Ο άλλος απάντησε: "Αναζήτησέ το με επιμονή! Διότι αν μπορέσεις να το συλλάβεις, θα έχεις πια κάθε αγαθό και την αιώνια ζωή!" Ο Άγιος Αυγουστίνος μίλησε με το ίδιο πνεύμα: "Αντιλαμβάνομαι ότι κάτι υπάρχει μέσα μου, που φέγγει και αστράφτει μπροστά στη ψυχή μου. Αν μπορούσε να τελειοποιηθεί και να εγκατασταθεί μόνιμα μέσα μου, αυτό θα ήταν σίγουρα αιώνια ζωή!"

Κρύβεται, λοιπόν, κι όμως φανερώνεται. Έρχεται, αλλά σαν τον κλέφτη που έχει σκοπό να πάρει τα πάντα από την ψυχή. Έτσι, όπως προβάλλει και φανερώνεται λιγάκι, στοχεύει να μαγέψει την ψυχή και να την ελκύσει προς το μέρος του, να τη ληστέψει και να της στερήσει τον εαυτό της. Λέει ο προφήτης σχετικά με αυτό: "Κύρια, απομάκρυνε το πνεύμα τους και δώσε τους το δικό σου πνεύμα". Αυτό είναι και το νόημα των λόγων της ψυχής: "Η ψυχή μου ελιποθύμισεν εις τον λόγον αυτού"(Άσμα Ασμάτων, Ε: 6). Όταν εκείνος εισήλθε, εγώ έπρεπε να απομακρυνθώ. Το ίδιο εννοούσε και ο Χριστός λέγοντας: "Δεν υπάρχει κανείς που άφησε σπίτι ή αδελφούς ή αδελφές ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή παιδιά ή χωράφια εξαιτίας εμού και του ευαγγελίου, που δεν θα λάβει εκατό φορές περισσότερα"(Μρκ. 10:29)

Μάιστερ Έκχαρτ, Η Πνευματική Διάσταση των Γραφών, εκδ. Πύρινος Κόσμος

Σωτηρία και μυστικοί

 

Η πεποίθηση ότι μπορεί ένας άνθρωπος να σωθεί εκτός των ορίων της ορατής  Εκκλησίας απαιτεί την επανεξέταση από την αρχή όλων των στοιχείων της πίστης, πράγμα που αποδεικνύει πλήρη ασυνέχεια. Διότι ολόκληρο το οικοδόμημα είναι χτισμένο γύρω από την αντίθετη άποψη, την οποία σχεδόν κανείς σήμερα δεν θα τολμούσε να υποστηρίξει. 

Ωστόσο κανείς δεν θέλει ν ομολογήσει την ανάγκη μια παρόμοιας αναθεώρησης. Την αποφεύγει με θλιβερά τεχνάσματα. Οι ανακολουθίες καλύπτονται με τεχνητά επιθέματα, με ηχηρά λογικά άλματα. 

Αν η Εκκλησία δεν ομολογήσει σύντομα αυτή την ανάγκη, κινδυνεύει να αποτύχει στην εκπλήρωση της αποστολής της.

Δεν υπάρχει σωτηρία χωρίς "νέα γέννηση", χωρίς εσωτερικό φωτισμό, χωρίς την παρουσία του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος στην ψυχή. Αν λοιπόν υπάρχει πιθανότητα σωτηρίας εκτός Εκκλησίας, είναι εξίσου πιθανές οι προσωπικές ή οι συλλογικές αποκαλύψεις εκτός χριστιανισμού. Τότε, η πραγματική πίστη αποτελεί ένα είδος αποδοχής πολύ διαφορετικής από εκείνη που συνίσταται στην υιοθέτηση της μιας ή της άλλης άποψης. Είναι ανάγκη να επανεξεταστεί από την αρχή η έννοια της πίστης.

Πράγματι, οι μυστικοί σχεδόν όλων των θρησκευτικών παραδόσεων συγκλίνουν σχεδόν μέχρι του σημείου της ταύτισης.  Αυτοί αποτελούν την αλήθεια της κάθε παράδοσης.

Η πνευματική θεωρία των Ινδών, των Ελλήνων, των Κινέζων κα είναι υπερφυσική όσο και εκείνη  των χριστιανών μυστικών. Συγκεκριμένα, υπάρχει μια στενότατη συγγένεια ανάμεσα στον Πλάτωνα και τον Ιωάννη του Σταυρού λόγου χάρη. Όπως επίσης ανάμεσα στις ινδουιστικές Ουπανισάδες και τον άγιο Ιωάννη του Σταυρού. Παρομοίως και ο ταοϊσμός είναι πολύ κοντά στον χριστιανικό μυστικισμό. 

Ο ορφισμός και ο πυθαγορισμός ήταν γνήσιες μυστικές παραδόσεις. Το ίδιο και τα Ελευσίνια μυστήρια.

Σιμόν Βέιλ, επιστολές προς έναν ιερέα, εκδ. Ευθύνη

Η αληθινή ταυτότητα

 

Το να λες ότι είμαι φτιαγμένος κατ' εικόνα Θεού σημαίνει ότι η αγάπη είναι ο λόγος της ύπαρξής μου, γιατί ο Θεός είναι αγάπη. Η αγάπη είναι η αληθινή μου ταυτότητα. Η ανιδιοτέλεια είναι ο αληθινός μου εαυτός." - Thomas Merton, New Seeds of Contemplation (Νέα Υόρκη, ΝΥ: A New Directions Paperbook, 1961) 60.

Ελμαδάμ, ο Λογικός

 

Μου ζητάτε να μιλήσω για τον Ιησού. Είναι πολλά αυτά που ΄χω να σας πω, μα δεν έχει φτάσει ακόμα η ώρα. Ο,τιδήποτε ωστόσο, λέω γι' Αυτόν τώρα είναι αληθινό, γιατί τα λόγια ειν' άχρηστα, εκτός κι αν φανερώνουν την αλήθεια.

Ιδού ένας άνθρωπος ατίθασος, ενάντιος σε κάθε τάξη· ένας επαίτης αντίθετος σε κάθε αποχτήματα· ένας μέθυσος που διασκέδαζε με καθάρματα κι απόκληρους.

Δεν ήταν ο περήφανος γιος του Κράτους, μήτε ο προστατευμένος πολίτης της Αυτοκρατορίας. Γι' αυτό ένιωθε περιφρόνηση και για το Κράτος και για την Αυτοκρατορία.

Μπορούσε να ζήσει ελεύθερος κι ανυπάκουος σαν τα πτηνά του ουρανού, γι' αυτό οι κυνηγοί Τον κατέβασαν με τα βέλη τους στη γη.

Κανείς δε μπορεί να γκρεμίσει τους πύργους του χθες και να ξεφύγει απ' τις πέτρες που γκρεμίζονται.

Κανείς δεν μπορεί ν' ανοίξει τους υδατοφράχτες των προγόνων του δίχως να πνιγεί. Αυτός είναι ο νόμος, Επειδή ο Ναζωραίος παραβίασε το νόμο, Εκείνος και οι άφρονες οπαδοί Του έφτασαν στο μηδέν. 

Κι έζησαν πολλοί άλλοι σαν κι Εκείνον, άνθρωποι που θα μπορούσαν ν' αλλάξουν την πορεία του πεπρωμένου μας.

Οι ίδιοι άλλαξαν και βρέθηκαν χαμένοι. 

Υπάρχει ένα κλήμα δίχως καρπό που φυτρώνει στα τείχη της πόλης. Αναρριχάται και προσκολλάται στις πέτρες. Αν έλεγε το κλήμα, "Με τη δύναμη και το βάρος μου θα καταστρέψω τούτα τα τείχη", τι θ' απαντούσαν τ' άλλα φυτά; Σίγουρα θα γελούσαν με την ηλιθιότητά του.

Λοιπόν, δεν μπορώ παρά να γελάσω μ' αυτόν τον άνθρωπο και τους άφρονες μαθητές Του.

Χαλίλ Γκιμπράν, Ιησούς ο γιος του ανθρώπου, εκδ. Ιάμβλιχος

Το πραγματικό πρότυπο

 

 "Υπάρχει μια ολόκληρη "στοχαστική μυστηριακή αύρα", ένα πρότυπο που οι άλλοι άνθρωποι έχουν δημιουργήσει για σένα. Σε αποκαλούν στοχαστή ή ερημίτη και μετά απαιτούν να συμμορφωθείς με την εικόνα που έχουν στο μυαλό τους. Αλλά το πραγματικό στοχαστικό πρότυπο είναι να μην έχεις κανένα πρότυπο, να είσαι μόνο ο εαυτός σου». - Τόμας Μέρτον

Ο μυστικός και ο αποκρυφιστής(μια προσωπική εκτίμηση)

 

Το παρακάτω κείμενο έχει προφανώς πολλές ελλείψεις και παραλείψεις. Άλλωστε θα χρειαζόταν βιβλίο ολόκληρο για το θέμα. Επίσης πρόκειται για κείμενο προσωπικών απόψεων και δεν έχει σκοπό να πείσει κανέναν και για τίποτα. 

Ο μυστικός (κι εδώ θα βάλω μαζί και τους μυστικούς θεολόγους της Εκκλησίας μας αλλά και τους μυστικούς των άλλων θρησκειών) που από την επικράτηση του Διαφωτισμού και μετά αποκαλείται μειωτικά μυστικιστής απέχει πολύ από τον αποκρυφιστή με τον οποίο ταυτίστηκε κάποια στιγμή -δεν ξέρω πότε και δεν ξέρω γιατί, μάλλον για περεταίρω μείωση της αξίας των λόγων του. Ο μυστικός είναι αυτός ο οποίος ποθεί την ένωση, την βιωματική εμπειρία, την άμεση σχέση με το θείο. Κινείται εντός των ορίων της αντίστοιχης θρησκείας, αν και πολλές φορές προκαλεί τη καχυποψία αν όχι και τη δυσμένειά της αλλά εξίσου πολλές φορές έχει τον σεβασμό της. Αυτό οφείλεται στο ότι ο μυστικός χωρίς να παραβαίνει τα δόγματα της θρησκείας του, τα υπερβαίνει.  Πάντως ο μυστικός είναι πάντα βαθιά θρησκευόμενος ενώ και ο κάθε πραγματικά θρησκευόμενος έχει μια, έστω άγνωστή του, ροπή στη μυστικότητα. Τα μέσα που συνήθως χρησιμοποιεί ο μυστικός είναι η αυτοσυγκέντρωση, η απάθεια, η προσευχή, η θεωρία και η έκσταση. Ο μυστικός δε κρύβει τη γνώση. Ονομάζεται έτσι γιατί αυτό που γνωρίζει δε διδάσκεται. Βλέπει αυτό που είναι σε κοινή θέα αλλά οι περισσότεροι αποτυγχάνουν να το δουν είτε από αδιαφορία είτε από άλλες αιτίες. Συνήθως οι μυστικοί, ιδιαίτερα αυτώ που αποκαλούμε θρησκείες του Αβραάμ, δηλ. του Χριστιανισμού, του Ισλαμισμού και του Εβραϊσμού, δεν καλλιεργούν ένα κλίμα απομόνωσης. Ίσα ίσα έχουν υψηλή την αίσθηση του κοινωνικού καθήκοντος και της κοινωνικής ευαισθησίας καθώς θεωρούν ότι η αγάπη είναι αυτή που οδηγεί στη τελειότητα και την αδελφοσύνη των ανθρώπων ως τέκνα του Θεού. Πολλές φορές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις ή και επαναστάσεις ακόμα ξεκίνησαν από τη διδαχή των μυστικών των εκάστοτε θρησκειών. Ακόμα, ενώ οι μυστικοί της κάθε θρησκείας φαίνεται να έχουν πάρα πολλά κοινά μεταξύ τους(προσωπική μου άποψη είναι πως σοβαρός διαχριστιανικός ή και διαθρησκειακός διάλογος μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν εντρυφήσει στο μυστικό βίωμα|) εντούτοις έχουν και πολλές και μεγάλες διαφορές. Τέλος, ο μυστικός δρόμος θέλει προσοχή γιατί πολύ συχνά μέσω οραμάτων, φαντασιώσεων και υιοθέτησης κάποιων μαγικών πρακτικών εκφυλίζεται σε αποκρυφισμό.