Κυριακή ΙΒ Ματθαίου

 

Μας λέει σήμερα το αποστολικό ανάγνωσμα πως ο Χριστός άδειασε τον εαυτό του, παίρνοντας τη μορφή δούλου και γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους· και, αφού παρουσιάστηκε ως άνθρωπος, ταπείνωσε τον εαυτό του και έγινε υπάκουος μέχρι τον θάνατο, και μάλιστα μέχρι τον θάνατο πάνω στον σταυρό.

Ο Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, ο προαιώνιος Λόγος, καταδέχτηκε όχι απλά να πάρει την ανθρώπινη μορφή αλλά να γίνει άνθρωπος με όλες τις δεσμεύσεις και τους περιορισμούς που σήμαινε αυτό. 

Τέτοια ήταν η ταπείνωσή Του. Τέτοια η υπακοή Του. Τις οποίες επέλεξε ελεύθερα. 

Εμείς σήμερα που είμαστε όπως λέμε πιστοί Του και μαθητές Του, έχουμε έστω ένα κόκκο από αυτή τη ταπείνωση; 

Υπάρχει άραγε καθηγητής που να ακούει και να προσπαθεί να μάθει από τον μαθητή; Υπάρχει κληρικός που να ακούει τι του λέει ένας λαϊκός ώστε να βελτιώσει κάποια πράγματα; Υπάρχει γιατρός που να σκέφτεται τη πιθανότητα να έχει κάνει λάθος; Αξιωματικός που να αφουγκράζεται τους στρατιώτες του; 

Βλέπετε, όλη μας η ζωή είναι δομημένη πάνω σε αξιώματα. Σε θέσεις. Πάνω σε αλάθητα. Πάνω στην εικόνα του παντογνώστη, του ικανού για όλα. Πάνω σε όλα αυτά που ο ίδιος ο Χριστός τα εγκατέλειψε για να γίνει άνθρωπος. 

Ο απόστολος Παύλος μας λέει να έχουμε το φρόνημα του Χριστού. Να μην περηφανευόμαστε και να μη θεωρούμε πως είμαστε ό,τι πιο καταπληκτικό έχει περπατήσει πάνω στη Γη, γιατί αυτό πιστεύουμε ο καθένας για τον εαυτό του κι ας μη το λέμε πάντα δυνατά. Να μη θεωρούμε πως ο κόσμος γυρίζει γύρω μας. Και πώς τολμάμε άραγε να το πιστεύουμε αυτό από τη στιγμή που ο ίδιος ο Χριστός θυσιάστηκε γι' αυτόν τον κόσμο; 

Κι όμως, εμείς, που δε φτάνουμε ούτε στο ένα μυριοστό τον Κύριο, θεωρούμε τον εαυτό μας στη πράξη, ανώτερο από τον Χριστό. Έτσι ζούμε, έτσι φερόμαστε. Και αν χρειαστεί, βρίσκουμε και διάφορες δικαιολογίες για να πούμε πως είναι δίκαιο αυτό. 

Ο Κύριος όμως άλλο παράδειγμα έδωσε. Άλλο τρόπο ζωής. Και αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να είναι κάποιος πράγματι χριστιανός. 

Ας πάρουμε όσο υψηλές θέσεις θέλουμε, ας φορέσουμε χρυσαφικά και υφάσματα ακριβά. Ας βάλουμε και κορώνα στο κεφάλι μας και ας φερόμαστε σαν κακομαθημένοι πρίγκηπες και πριγκίπισσες. Καμία πραγματική αξία δεν θα έχουμε. Και όταν στον δρόμο μας βρεθεί κάποιος αληθινά ταπεινός άνθρωπος, τότε θα ντροπιαστούμε. 

Ας αφήσουμε τον Θεό να μας δοξάσει. Να μη δοξάζουμε τον εαυτό μας. Δεν αξίζει στο δημιούργημα του Θεού τέτοια γελοιοποίηση.

Με τέτοιους φίλους...

 

Με έπιασαν τις προάλλες τα ψυχολογικά μου και δύο πρόσωπα διαφορετικά, που με γνωρίζουν πολλά χρόνια, πάνω από είκοσι, μου έδωσαν δύο καταπληκτικές συμβουλές. Η μία ήταν να πάω τριήμερο και οι άλλοι να βγω έξω, να δω κόσμο, να αλλάξω παραστάσεις. Εν τω μεταξύ εγώ ακούω για τριήμερο και βγάζω μπιμπίκια. Ένας από τους λόγους που μου αρέσει που είμαι παπάς είναι ότι στα τριήμερα πάντα δουλεύω αφού οι αργίες αυτές συνδυάζονται με θρησκευτικές γιορτές. Εγώ που θεωρώ πως και μία εβδομάδα να πας κάπου είναι χαμένος χρόνος. Η άλλη όμως ήταν ακόμη καλύτερη σαν συμβουλή. Να βγω, να αλλάξω παραστάσεις. Αυτό μάλιστα. Που όλα μου τα ψυχολογικά οφείλονται στο ότι έχω επαφή με κόσμο. Που η αλλαγή παραστάσεων είναι ότι ο αγιασμός για τους βρικόλακες. Που έφτιαξα ολόκληρο σενάριο στα νιάτα μου πως έφαγα πολλές ντομάτες και με έπιασε κόψιμο για να μη βγω έξω Σάββατο βράδυ. Που περιμένω να βρω κανένα εντελώς ερημικό μέρος(με έμφαση στο εντελώς) για να αποσυρθώ εκεί. Πραγματικά, δίνετε συμβουλές. Κακώς τις δίνετε γιατί είστε τούβλα αλλά τουλάχιστον, αφού δεν κρατιέστε, κάντε τον κόπο να δώσετε συμβουλές με βάση τον χαρακτήρα του άμοιρου που θα τις ακούσει και όχι με τον δικό σας! Ε, αυτά για σήμερα...Άντε στο καλό τώρα!

Ενοριακό

 

Μου έδωσε κάποιος μία "συμβουλή" τώρα που ανέλαβα την ενορία. Μου είπε να μη κάνω την ενορία "λαϊκή" αλλά κρατήσω το επίπεδο που τώρα έχει. Πέρα από το αμφιλεγόμενο της σημασίας του "επιπέδου" που δίνει (δεν ξέρω καν πως μετριέται το "επίπεδο")και πόσο αυτό είναι πραγματικό ή στο μυαλό εκείνου, εδώ ξεδιπλώνεται όλη η προβληματική σκέψη πολλών εκκλησιαστικών ανθρώπων. Ας ξεκινήσουμε από τα απλά. όλες οι ενορίες είναι ή πρέπει να είναι "λαϊκές" αφού αυτός, ο λαός, αποτελεί το ένα από τα δύο κύρια στοιχεία της ενορίας. Οι ενορίες αποτελούνται από κλήρο και λαό. Και δεν υπάρχει περιθώριο να εμφανίζονται φαινόμενα εκλεκτισμού εντός της ενορίας. Οι άνθρωποι δεν αντιμετωπίζονται διαφορετικά αναλόγως του εισοδήματος, της μόρφωσης ή του επαγγέλματος. Αυτά έχουν λυθεί από την επιστολή του Ιακώβου του Αδελφοθέου ακόμα. Επιπλέον, μια ενορία εκλεκτική, που αποζητά συγκεκριμένο "κοινό" δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εργαλείο στα χέρια του εκάστοτε κληρικού ώστε να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, όπως και αν τα εννοεί. Τις ενορίες όμως δεν τις αναλαμβάνουμε για να προωθήσουμε τα συμφέροντά μας ούτε για να κάνουμε υψηλές γνωριμίες ούτε και για να ικανοποιήσουμε τις φιλοδοξίες μας. Τις ενορίες μας τις εμπιστεύεται η Εκκλησία ώστε να λειτουργούν προς όφελος των πιστών, δηλαδή του λαού. Αν μια ενορία είναι πχ στο Ψυχικό θα έχει ενορίτες καλύτερου εισοδήματος από μια ενορία που βρίσκεται στο Μενίδι. Αυτό δε σημαίνει ότι η μία είναι ανώτερη της άλλης. Ούτε ότι η δεύτερη έχει μεγαλύτερη πνευματικότητα από την πρώτη. Ούτε το "υψηλό" ούτε το "χαμηλό" επίπεδο είναι ζητούμενα. Ζητούμενο είναι η υπέρβαση των δύο εννοιών. Οφείλουμε να το προσέξουμε και αυτό. Η δε προσφορά του κάθε μέλους στην ενορία δεν μπορεί να περνά απαρατήρητη αλλά ούτε και να γίνεται αιτία διαχωρισμού. Προφανώς ο κληρικός θα είναι ευγνώμων σε κάποιον που βοηθά πολλαπλώς την ενορία αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν του επιτρέπει να υποβαθμίσει την προσφορά κάποιου ο οποίος μπορεί να προφέρει μόνο χειρωνακτική εργασία για παράδειγμα. Επιπλέον στις ενορίες πρέπει να επικρατεί ιεροπρέπεια, δηλαδή χαρά, απλότητα και ησυχία και όχι μεγαλοπρέπεια δηλαδή υπερβολή, στόμφος και υπεροψία. Έτσι λοιπόν, με αφορμή την παραπάνω κουβέντα που μου είπε καλοπροαίρετα κάποιος, είπα να γράψω κάτι σαν "προγραμματική δήλωση" μη πω και μανιφέστο και φανώ αριστερός!

Έρωτας παράφορος

 

Ζηλεύω είναι η αλήθεια. Αν και συχνά δυσκολεύομαι κι εγώ να τους καταλάβω. Ζηλεύω εκείνους τους ανθρώπους που είναι τόσο βαθιά ερωτευμένοι που εγκαταλείπουν την αξιοπρέπεια, την εξυπνάδα, τη δύναμή τους προς χάρη του έρωτά τους. Ζηλεύω εκείνον τον εραστή που γονατίζει και παρακαλά την ερωμένη του για μια τόση δα σταγόνα αγάπης. Ζηλεύω την ερωτευμένη που συμπεριφέρεται σαν τρελή ή σαν ανόητη για χάρη του αγαπημένου της. Πραγματικά τους ζηλεύω. Ειδικά την ώρα εκείνη που οι άλλοι, σοφοί και τετραπέρατοι, τους λοιδωρούν και τους κοροϊδεύουν. Δεν πειράζει. Πώς να καταλάβουν οι λογικοί τους τρελούς;  Άλλωστε εκείνοι δεν έχουν ιδέα από έρωτα αλλά μόνο από επιθυμία. 

Το Άγιον Μανδήλιον

 

"Στα  χρόνια της επί γης παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, βασιλέας στην πόλη  Έδεσσα  της  Συρίας, ήταν ο Αύγαρος.  Αυτός αρρώστησε βαριά  και δεν μπορούσαν οι ιατροί του βασιλείου του να τον θεραπεύσουν. Κάποτε άκουσε, ότι στα μέρη της  Παλαιστίνης ζούσε ένας νέος Προφήτης, ο  Ιησούς Χριστός, ο Οποίος  επιτελούσε πολλά θαύματα και καμιά ασθένεια δεν ήταν αθεράπευτη  γι’ Αυτόν.

Έστειλε  λοιπόν τον πρωθυπουργό του να βρει αυτόν τον  προφήτη που  έκανε τόσα θαύματα  και να  τον παρακαλέσει να έλθει κοντά του να τον θεραπεύσει. Ο πρωθυπουργός του βασιλέα Αύγαρου,  πράγματι πήγε  και βρήκε τον Χριστό και του  διαβίβασε  την παράκληση του κυρίου  του. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός του είπε:  Δεν είναι ανάγκη να πάω εγώ προσωπικά  στον βασιλέα σου Αύγαρο για να τον θεραπεύσω. Αν πράγματι πιστεύει ότι  έχω τη δύναμη να τον θεραπεύσω, θα το πράξω με άλλο τρόπο. Ζήτησε να του δώσουν ένα προσόψιο.  Σκούπισε  το Πρόσωπό Του σ’ αυτό, και στο προσόψιο παρουσιάστηκε αχειροποίητη, η Θεία Μορφή Του. Μετά  του έδωσε το προσόψιο   αυτό και  του είπε: Μετέφερε το προσόψιο αυτό στον βασιλέα σου και αν έχει  πίστη στον Θεό, θα  θεραπευθεί.  Πράγματι έτσι έγινε και ο Αύγαρος  θεραπεύθηκε   και πίστεψε στον  Χριστό (απόσπασμα από κείμενο του Χριστόδουλου Γ. Παχουλίδη)."

Διαβάζοντας αυτή την ιστορία, το μυαλό μου πάει στην εικόνα. Όχι στην εικόνα του Ιησού που θεράππευσε τον Αύγαρο, ούτε στις εικόνες των αγίων που έχουμε στις εκκλησίες και στα σπίτια μας. 

Μια άλλη εικόνα σκέφτομαι. Αυτή που φτιάχνουμε για τον εαυτό μας. Αυτή την εικόνα με την οποία εμφανιζόμαστε στον κόσμο. Και που τη λατρεύουμε περισσότερο κι από την ίδια τη ζωή μας. 

Και δεν είναι μια εικόνα που φέρνει ζωή και υγεία όπως η εικόνα του Κυρίου μας που αποτυπώθηκε πάνω στο Άγιο Μανδήλιο. Είναι μια εικόνα ψεύτικη. Μια εικόνα που έχουμε φροντίσει να αποκρύπτει τις αδυναμίες μας και να τονίζει τις ικανότητές μας. Και αν μπορεί να παρουσιάζει και ανύπαρκτα προτερήματα ακόμα καλύτερα. 

Έτσι άλλος παρουσιάζεται ως ηγέτης, άλλος ως διανοούμενος, άλλος ως σκεπτόμενος,  άλλος ως ορθολογιστής, άλλος ως εργατικός, ως ταπεινός και πάει λέγοντας. 

Αλλά όλες αυτές είναι εικόνες ψεύτικες. Οφθαλμαπάτες. Κόλπα για να κοροϊδεύουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας αν είναι δυνατόν. Και έτσι ζούμε μια διπλή ζωή. Γινόμαστε -θα λέγαμε - διπλοί άνθρωποι. Άλλοι στην πραγματικότητα και άλλοι σε αυτό που δείχνουμε. 

Όταν όμως ζούμε διπλή ζωή, αργά ή γρήγορα αυτή η αντίθεση θα μας καταπιεί, θα μας διαλύσει. Όπως δε μπορούμε να υπηρετούμε δύο αφέντες έτσι δε μπορούμε να ζούμε και με διπλή ταυτότητα. Γιατί αυτό το κάνουν οι απατεώνες. Και αργά ή γρήγορα οι απάτες αποκαλύπτονται. 

Και ακόμα κι αν κρατήσουν για καιρό, υπάρχει Κάποιος που δε μπορούμε να κοροϊδέψουμε. Γιατί Αυτός μας ξέρει καλύτερα από τον εαυτό μας. Και μας ξέρει πριν γεννηθούμε καν. Κάποια στιγμή θα βρεθούμε στο φως Του μπροστά και τότε όλη η ψευδαίσθηση που έχουμε φτιάξει θα καταρρεύσει. 

Δύο εικόνες λοιπόν. Η μία, η αχειροποίητη του προσώπου του Ιησού. Ο οποίος ποτέ δεν έκρυψε τίποτα. Και από την άλλη αυτή που εντέχνως φτιάχνουμε για να κρύψουμε τα ελαττώματά μας. Η μία, η αληθινή φέρνει ζωή, η άλλη , η ψεύτικη, αργά ή γρήγορα φέρνει θάνατο. 

Αναρωτιέμαι. Πόσο σημαντική είναι η εικόνα που έχει ο κόσμος για εμάς; Τόσο σημαντική ώστε να διαλέξουμε το ψέμα και το θάνατο από την αλήθεια και τη ζωή; Έτσι φαίνεται. Αυτό δείχνουν οι επιλογές μας. 

Αλλά υπάρχει και η μετάνοια. Η αλλαγή του τρόπου σκέψης και ζωής. Η μετακίνηση από τον κόσμο στον Θεό. Από το ψέμα στην αλήθεια. Από το θάνατο στη ζωή. Μια επιλογή που δεν τη φέρουμε πάντα επιτυχώς σε πέρας. Αλλά μια επιλογή που άπαξ και γίνει, με τη βοήθεια του Κυρίου και παρά τις πτώσεις κατά τη διάρκεια της πορείας, μας οδηγεί στην Αλήθεια. Μας οδηγεί στη Ζωή. Μας οδηγεί στον Χριστό. 

Κοίμηση της Θεοτόκου

 

"Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’ αὐτῆς."

H αγαθή μερίδα λοιπόν...Αυτή που διάλεξε η Μαρία και που η Μάρθα την πέρασε για οκνηρία, για τεμπελιά. Ποια είναι όμως αυτή μερίδα; 

Σε πρώτη ανάγνωση, η πιο προφανής απάντηση είναι ότι η αγαθή μερίδα είναι η ακρόαση της διδασκαλίας του Ιησού. Και πράγματι, αυτή είναι. Το σημαντικότερο είναι η ακρόαση ή η ανάγνωση στις μέρες μας, της διδασκαλίας του Χριστού, η κατανόησή της, η αποδοχή της και η βίωσή της. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. 

Υπάρχει όμως και μια άλλη οπτική, στην οποία θα σταθούμε σήμερα μιας και ταιριάζει απόλυτα με τον χαρακτήρα της Θεοτόκου: Η αγαθή μερίδα είναι η απλότητα. Η απλότητα στον τρόπο ζωής, η απλότητα στους τρόπους μας, η απλότητα στην καθημερινότητά μας. 

Ας δούμε την Παναγία. Με τι απλότητα αντιμετώπισε τα νέα του Ευαγγελισμού, την πορεία του Ιησού μέχρι το σταυρό αλλά και έπειτα, όσο γνωρίζουμε από την Παράδοση της Εκκλησίας, μέχρι την Κοίμησή της. Ποτέ μα ποτέ δε ζήτησε προνόμια, ποτέ μα ποτέ δε ντύθηκε με ακριβά υφάσματα, ποτέ μα ποτέ δεν επιδόθηκε σε πολύπλοκες διδασκαλίες. Και δε χρειαζόταν. 

Οι πολύπλοκες σκέψεις χρησιμεύουν σε ανθρώπους πονηρούς για να εξυφάνουν σχέδια. Τα περίτεχνα ρούχα μας βοηθούν να καλύπτουμε τη γύμνια του χαρακτήρα μας, τα προνόμια τα ζητάμε για να καλύψουμε το κενό της πραγματικής αξίας μας. Αγωνιζόμαστε και ασχολούμαστε με ένα σωρό πράγματα για να φανούμε και να αποκτήσουμε περίοπτη θέση σε ένα κόσμο απατηλό. 

Η απλότητα όμως; Όταν έχουμε απλότητα στη ζωή μας, στο φέρσιμό μας, στη σκέψη μας, δε κρύβουμε τίποτα. Αλλά δε χάνουμε και τίποτα. Αντιθέτως φτάνουμε ή μάλλον μπορούμε να φτάσουμε ευκολότερα στην ουσία της ζωής. Όταν με απλότητα αντιμετωπίζουμε τις διάφορες δυσκολίες της ζωής, οι παγίδες που στήνονται μπροστά μας καταρρέουν. 

Ας το δούμε πιο χειροπιαστά, στην καθημερινότητά μας: τι μας τρώει καθημερινά; Να έχουμε το ένα , να αγοράζουμε το άλλο, να πηγαίνουμε από εδώ και από εκεί. Γιατί; Γιατί συνήθως συγκρινόμαστε με το τι έχουν, τι αγοράζουν και πού πάνε άλλοι άνθρωποι. Έτσι δημιουργούμε προβλήματα από μόνοι μας στον εαυτό μας. 

Τι λένε οι άνθρωπος που ζουν απλά; Έχουμε αυτά που έχουμε, αγοράζουμε αυτά που μπορούμε, πηγαίνουμε όποτε και όπου καταφέρνουμε. Τι μας ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι; Τι νόημα έχει; 

Και αυτή, όσο κι αν φαίνεται εντελώς καθημερινή, εντελώς του κόσμου, σαν σκέψη είναι βαθιά πνευματική.

Όμως, αντίθετα με το όνομά της και τη σημασία της, η απλότητα δεν είναι εύκολη να την κάνουμε κτήμα μας. Δεν είναι εύκολο να μην ασχολούμαστε με τις πολλές δουλειές και να επικεντρωθούμε μόνο στο κήρυγμα του Ιησού. Δεν είναι εύκολο να απομακρυνθούμε και να αγνοήσουμε τις πολύπλοκες μα και ψεύτικες χαρές του κόσμου και να ακολουθήσουμε την απλότητα, την πλούσια στην πραγματικότητα απλότητα της πνευματικής ζωής. 

Όμως δείτε! Δύο Μαρίες μας διδάσκουν σήμερα τον τρόπο. Η πρώτη είναι η Παναγία, η Θεοτόκος και η δεύτερη η αδερφή της Μάρθας. Κοιτάξτε, ας κοιτάξουμε όλοι μας, με τι χάρη και ευκολία προσεγγίζουν την απλότητα και την κάνουν κτήμα τους. Πώς αγκαλιάζουν την πνευματική ζωή, η οποία δεν θα τους αφαιρεθεί ποτέ. 

Κι εμείς; Θα συνεχίσουμε να βουλιάζουμε στα πολύπλοκα και απατηλά κάλλη του ψευδούς αυτού κόσμου ή θα προσπαθήσουμε να αγκαλιάσουμε την πνευματική απλότητα που ο Χριστός φέρνει; Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το αποφασίσει ο καθένας μας χωριστά. 

Το καλάμι

 

Στην παραπάνω εικόνα βλέπουμε ένα καλάμι. Το καλάμι, μπορεί να μη σας γεμίζει το μάτι, αλλά είναι ένα πολύ διαδεδομένο αντικείμενο ίππευσης. Καβαλήματος. Πολλοί γεννιούνται καβαλώντας το. Άλλοι το μαθαίνουν από τους γονείς τους. Άλλοι το διδάσκονται από το ευρύτερο περιβάλλον. Υπάρχουν κι εκείνοι που το καβαλάνε λόγω μόρφωσης ή λόγω χρημάτων που αποκτούν. Ή και λόγω κάποιου αξιώματος. Η ανάβαση στο καλάμι, είναι πολύ εύκολη. Εν τούτοις παρατηρείται μεγάλη δυσκολία στο ξεπέζεμα. Δημιουργεί έναν κάποιο εθισμό στον αναβάτη του, ο οποίος μετά από ελάχιστο χρόνο, αρνείται επίμονα να κατέβει από το καλάμι. Η επιστήμη αλλά και η θρησκεία και η μεταφυσική, αδυνατούν προς ώρας να βρουν κάποια λύση στο παραπάνω ζήτημα. Ελπίζουμε στο μέλλον να βρεθεί κάποια θεραπεία. 

Φιλοδοξία

 

 Με ρώτησαν κάποτε ποιες είναι οι φιλοδοξίες μου. Δεν έχω καμία είπα.  Άλλωστε δεν έχω δει κανέναν που να είχε φιλοδοξίες και να μην έγινε σκλάβος τους είτε όσο τις κυνηγούσε είτε όταν τις πραγματοποίησε. Αλλά είπα ψέματα. Έχω μία. Κάποια στιγμή, να αποσυρθώ σε κάποιοι ερημικό μέρος -σε βουνό ή σε νησί κατά προτίμηση- με κάμποσα βιβλία για παρέα  κι εκεί να πεθάνω χωρίς κανείς να με αναζητήσει. Να γλιτώσω και τους επικήδειους...

Κυριακή μετά της Μεταμορφώσεως

 

Σε κάποιο σημείο του αποστολικού αναγνώσματος διαβάζουμε: Εμείς οι Απόστολοι θεωρούμαστε από τους ανθρώπους του κόσμου μωροί και ανόητοι για το όνομα του Χριστού...

Ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής, το μεγαλύτερο πνευματικό στέφανο το οποίο μπορεί να αξιωθεί κάποιος χριστιανός να φορέσει, εκτός από εκείνο του μαρτυρίου, είναι αυτό. Να σε θεωρήσει ο κόσμος ανόητο και βλάκα επειδή πιστεύεις στον Χριστό. 

Και πώς να μη γίνει αυτό; Πιστεύουμε σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος αδύναμος, σταυρώθηκε και πέθανε για τις δικές μας αμαρτίες. Πώς να μη το θεωρήσει αυτό ανοησία ένας κόσμο που ζει, αναπνέει και καταστρέφεται κυνηγώντας τη δύναμη; 

Πιστεύουμε σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος, γεννήθηκε και έζησε φτωχικά και συναναστράφηκε με ανθρώπους φτωχούς, ανθρώπους του περιθωρίου, ανθρώπους αμφίβολης ηθικής αλλά και ανθρώπους αιρετικούς. Πώς να μη το θεωρήσει βλακεία αυτό ένας κόσμος που θαυμάζει τους πλούσιους, τους διάσημους, τους υψηλά ιστάμενους και τους διανοούμενους; 

Έχουμε όπλο τη προσευχή στη μέση της νύχτας όταν ο κόσμος μαγεύεται και υπνωτίζεται από τη τεχνολογία. 

Είμαστε τα καθάρματα του κόσμου όταν ο κόσμος κοιτάζει να κάνει όσο πιο καλή εντύπωση με ακριβά ρούχα και αποκτήματα υλικά.

Για σταθείτε όμως...Είμαστε πράγματι όλα αυτά; Είμαστε οι χριστιανοί, κληρικοί και λαϊκοί, όλα όσα αναφέραμε; Ή μήπως, αν κοιτάξουμε στις μητροπόλεις και τις εκκλησίες, τους ιερείς και τους πιστούς, θα δούμε πως μοιάζουμε πιο πολύ με τον κόσμο του αποστολικού αναγνώσματος παρά με τους Αποστόλους; 

Μήπως κι εμείς, αν δούμε απλότητα αντί για πολυτέλεια σε κάποιον ναό, προσευχή αντί για εξουσία σε κάποιον ιερέα, ταπεινότητα αντί για κομπασμό σε κάποιον πιστό, απορρίπτουμε τα πρώτα και ζητάμε τα δεύτερα; Μήπως τελικά με το πέρασμα των αιώνων και την συνεργασία με το όποιο κράτος, γίναμε κόσμος; Μήπως τελικά αλλοτριωθήκαμε τόσο ώστε οι Απόστολοι, αν εμφανίζονταν σήμερα να μη μπορούσαν να μας ξεχωρίσουν από τον κόσμο; 

Συνήθως στα κηρύγματα, μας αρέσει σε μας τους κληρικούς να δίνουμε απαντήσεις και μάλιστα με μεγάλη βεβαιότητα. Σήμερα όμως δεν έχω μια απάντηση να δώσω. Θα πρέπει ο καθένας από εσάς που ακούει ή διαβάζει αυτό το κήρυγμα, να ψάξει μέσα του και να βρει την απάντηση μόνος του. Θα πρέπει και εγώ που το έγραψα να βρω τις απαντήσεις για τον εαυτό μου. Και αυτό θα πρέπει να το κάνουμε με κάθε ειλικρίνεια, όσο κι αν μπορεί, το τελικό συμπέρασμα να μας θλίψει.

Ας μας θλίψει. Όμως να μη μας συνθλίψει. Να βρούμε το κουράγιο, να διορθώσουμε ότι μπορούμε να διορθώσουμε και να ζητήσουμε από τον Θεό να καλύψει τα ελλείματα της προσπάθειάς μας. Αυτή είναι και η ουσία της πνευματικής ζωής, αν μας ενδιαφέρει πραγματικά: 

Μια συνεχής προσπάθεια διόρθωσης με τη βοήθεια του Θεού. Μια αγωνιώδης αναζήτηση της σωτηρίας μας. Μια επίμονη κίνηση προς τον Θεό. 

Η πνευματική ζωή είναι αυτή που αλλάζει στη ζωή μας τα πάντα. Γιατί η πίστη αυτό μπορεί να είναι μόνο. Τα πάντα. Ή τίποτα. Δεν μπορεί όμως ποτέ να είναι απλά και μόνο κάτι...Ας τα αναλογιστούμε όλα αυτά την περίοδο τούτη.

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος

 

Ο Χριστός μεταμορφώνει το περιβάλλον με Φως. Το πρόσωπό Του ακτινοβολεί, ένα νέφος φωτός κατεβαίνει και όλα γίνονται φως.

Ο άνθρωπος μπορεί να το κάνει κι αυτός κατά χάριν Θεού. Ο φωτισμένος άνθρωπος μπορεί να σκορπίσει φως γύρω του. 

Αλλά και ο σκοτισμένος, ο παραδομένος στην απληστία του μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο. Και να σκορπίσει το σκοτάδι του. Να αφήσει πίσω του τοπία καρβουνιασμένα, γη καμμένη, ανθρώπους και ζώα άψυχα

Ο κόσμος γύρω μας είναι το Θαβώρ μας. Η δική μας κατάσταση μεταφέρεται και μεταμορφώνει αυτόν τον κόσμο. Ο άνθρωπος του Θεού αγωνίζεται να φωτιστεί ο ίδιος και να φωτίσει τον κόσμο. Σε πείσμα και σε αντίθεση - ή μήπως αντίσταση; - στη μαυρίλα που η απληστία φέρνει. 

Και δεν προσεύχεται, δεν προσπαθεί, δεν αντιστέκεται για να μη σκοτεινιάσει ο κόσμος. Αντιθέτως, ο άνθρωπος του Θεού τα κάνει όλα αυτά παρ' ότι ο κόσμος είναι σκοτάδι, είναι κάρβουνο, είναι γεμάτος πόνο και θλίψη. 

Γιατί ο άνθρωπος του Θεού, έχει σαν παράδειγμα τον Χριστό. Ο οποίος ήρθε και θυσιάστηκε γι' αυτόν τον κόσμο. Όσοι λοιπόν θέλουμε να είμαστε άνθρωποι του Θεού, παρ' όλα τα ελαττώματά μας, δεν μπορούμε να αφήσουμε τον κόσμο να καταστραφεί στα χέρια των άπληστων και άκαρδων ανθρώπων...

Χυδαιότητα

 

To αφήγημα της κυβέρνησης (το οποίο μεταφέρουν με ζήλο και αυταπάρνηση στη πλειοψηφία τους δημοσιογράφοι, παρουσιαστές και άλλοι) πως τα σπίτια ξαναγίνονται και πως εφόσον δεν υπάρχουν (πολλές) απώλειες ζωών, όλα καλά είναι τουλάχιστον χυδαίο. Τα σπίτια δεν ξαναφτιάχνονται. Πρώτον γιατί έχουν πάει οι τιμές σε ασύλληπτα ύψη(και αυτό ευθύνη της κυβέρνησης για να εισπράττει φόρους και να θρέφει ένα ολόκληρο σύστημα) και δεύτερον γιατί αν έχει καεί όλος ο περιβάλλοντας χώρος, τι στην ευχή να φτιάξεις ξανά; Αν σου έχουν καεί οι κήποι, το κοπάδι ή το κτήμα, τι σπίτι να ξαναφτιάξεις; Και με τι; Με τις γελοίες αποζημιώσεις που δίνει το κράτος; Μόνο στον ΟΠΕΚΕΠΕ έδινε χρήματα, που δεν ήταν και δικά του. 

Και κάτι ακόμα. Ότι δεν έχουμε -πολλές το ξαναγράφω- ανθρώπινες απώλειες, δε σημαίνει ότι δεν έχουμε καταστροφή. Τα δέντρα και τα άγρια ζώα που χάνονται, νομίζει κανείς εχέφρων άνθρωπος πως δεν έχουν επιπτώσεις στην υγεία των ανθρώπων; Νομίζουμε ότι είναι λίγο αυτό; 

Προφανώς, ο επίδοξος σωτήρας αυτού του τόπου, έθεσε νέα υψηλά στάνταρ αποτυχίας όσο κυβέρνησε, αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να πάθουμε όλοι μαζί κάποιου είδους πολιτικής άνοιας και να μη ξέρουμε τι μας γίνεται καταπίνοντας ότι προπαγάνδα μας σερβίρουν οι καναλάρχες και οι εκδότες μέσω των οργάνων τους(πάρτε το όπως θέλετε αυτό)

Κυριακή Θ Ματθαίου

 

Το σημερινό ευαγγελικό κείμενο μας μιλά για την προσπάθεια του Πέτρου να περπατήσει πάνω στο νερό. Οι μαθητές, ενώ βρίσκονταν στο πλοίο, είδαν τον Ιησού να περπατά πάνω στα ταραγμένα νερά. Ο Πέτρος, όπως πάντα ορμητικός, ζήτησε από τον Ιησού να τον καλέσει ώστε να περπατήσει κι αυτός στο νερό. Μόλις όμως έκανε λίγα βήματα, φοβήθηκε και άρχισε να βουλιάζει. Τότε φώναξε στον Ιησού να τον βοηθήσει. Πράγματι ο Κύριος τον άρπαξε και τον έβαλε στο πλοίο. 

Η ώρα που έγιναν όλα αυτά έχει σημασία. Ήταν πριν τα ξημερώματα, την ώρα που οι φρουροί αναλάμβαναν την τελευταία βάρδια. Η πιο ήσυχη ώρα της νύχτας. Η πιο σκοτεινή ίσως. 

Όταν ησυχάζουμε πλήρως σωματικά εκείνη την ώρα είναι που γίνονται τα σπουδαία πνευματικά πράγματα. Εκείνη την ώρα ο άνθρωπος που εργάζεται πνευματικά μπορεί είτε να πετύχει σπουδαία κατορθώματα, όπως να περπατήσει επάνω στο νερό, ή να βουλιάξει μέσα στη ταραχή της ημέρας που δε μπόρεσε να αποβάλλει. Είναι εκείνη την άρα που η πίστη και η αδυναμία συγκρούονται αδυσώπητα μέσα σε εκείνον που προσεύχεται. 

Γιατί η προσευχή δε διαφέρει και πολύ από την προσπάθεια να περπατήσουμε στο νερό. Ειδικά όταν γίνεται εκείνη την ώρα της νύχτας. Δε θέλει και πολύ ο άνθρωπος που προσεύχεται να πνιγεί από τις μέριμνες όλης της ημέρας που μαζεύονται γύρω του σαν αφρισμένα κύματα. Δε θέλει και πολύ εκείνη την ώρα να λυγίσει από την ίδια την ησυχία της ώρας, ησυχία που είναι μεν επιθυμητή αλλά μπορεί να μας φανεί και σαν αδυσώπητη σιωπή. 

Ακόμα, εκείνη την ώρα αν δεν είμαστε αρκετά προσεκτικοί μπορεί να αισθανθούμε υπερβολικά αυτάρκεις. Να πιστέψουμε πως μπορούμε μόνοι μας, με τις δυνάμεις μας και μόνο, να περπατήσουμε στο νερό. όπως πιθανόν αν νόμισε ο Πέτρος. Και όταν είδε γύρω του τα κύματα τρόμαξε. Όπως τρομάζουμε κι εμείς αν δούμε τις δυσκολίες -πνευματικές και φυσικές- που υπάρχουν γύρω μας. Και αν θεωρήσουμε πως εμείς μόνοι μας μπορούμε να τις ξεπεράσουμε, είναι πολύ πιθανό να φοβηθούμε και να πνιγούμε μέσα τους. 

Όμως η ώρα αυτή της νύχτας είναι και διδακτική. Την ώρα που ότι ο προσευχόμενος αντιλαμβάνεται την αδυναμία του, την ίδια ώρα μπορεί και πρέπει να αντιληφθεί την παντοδυναμία του Κυρίου μας, του Χριστού. Αυτός είναι που μας βοηθά, Αυτός στέκεται δίπλα μας σε κάθε δυσκολία, αδυναμία, θλίψη. 

Αλλά έχει και κάτι ακόμα αυτή η ώρα. Σταθείτε λίγο αν τύχει να ξυπνήσετε στις τρεις ή στις τέσσερις τα ξημερώματα. Εκείνη την ώρα όλα είναι πολύ ήσυχα. Ακόμα και οι πολύβουες πόλεις ησυχάζουν. Και είναι και πολύ σκοτεινά εκείνες τις ώρες. Όμως και η σιωπή και το σκοτάδι, κάτι αναμένουν. Το ξημέρωμα και το ξύπνημα. Ξέρουν ότι έρχεται όπου να 'ναι το χάραμα. Οι φωνές, η κινητικότητα, το φως. Μας δίνεται έτσι ένα μάθημα. Πως όσο σκοτεινά και δύσκολα και να μοιάζουν τα πράγματα, έρχεται κάτι που θα τα αλλάξει. Αλλά ενώ στη διαδοχή της νύχτας από τη μέρα αυτό γίνεται αυτόματα, στη ζωή μας, στην προσευχή μας, θα πρέπει να τα ανακαλύψουμε μόνοι μας. 

Μόνοι μας; Όχι. Ποτέ δεν είμαστε μόνοι μας. Ακόμα κι όταν νομίζουμε ότι βουλιάζουμε, ότι πνιγόμαστε, εκεί βρίσκεται ο Χριστός. Με το χέρι Του απλωμένο. Έτοιμος να μας προσφέρει, ενίσχυση, βοήθεια, παρηγοριά. 

Το ζύγι

Υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται και υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν. Υπάρχουν εκείνοι που διαβάζουν παραμύθια και υπάρχουν εκείνοι που διαβάζουν ισολογισμούς. Υπάρχουν άνθρωποι που ρωτάνε τι κάνει κάποιος και εννοούν την υγεία του και υπάρχου άλλοι που εννοούν τι δουλειά κάνει και πόσα χρήματα βγάζει. Υπάρχουν αυτοί που ζητούν τη ζωή και αυτοί που ζητούν την επιβίωση. Οι πρώτοι είναι λιγότεροι από τους δεύτερους. Και ο κόσμος γυρίζει γύρω από το κέρδος και όχι γύρω από τη φαντασία. Αυτό είναι το σενάριο της τραγωδίας που παίζεται στον πλανήτη μας. Και τα επεισόδια θα γίνονται όλο και πιο σκοτεινά...

Το καλοκαιράκι, στην ακρογιαλιά

 

Όχι, δε μου αρέσει το καλοκαίρι. Δε μου αρέσει γιατί δε μπορώ να πάω διακοπές. Αλλά και να πάω διακοπές πάλι δε μου αρέσει. Έξι, εφτά μέρες εκ των οποίων οι δύο το ταξίδι. Οι παραλίες γεμάτες κόσμο. Τον ίδιο κόσμο που αντιπαθώ στην Αθήνα πάνω κάτω, Με προσθήκες τουριστικές. 

Και φυσικά να μη σου τύχει κι ένα πανηγύρι; Κλαρίνα, ζουρνάδες, νταούλια. Αυτό δεν είναι διακοπές. Ομιλία του Τσίπρα πριν το 2012 είναι. 

Και άντε μετά να βρεις κάπου να φας, άντε να γυρίσεις σπίτι, άντε το βράδυ πάλι μια βόλτα. Δε με παρατάτε ρε. Για διακοπές ήρθα ή για να εκπαιδευτώ για λοκατζής; 

Θα μου πεις, μη πας, αφού έτσι κι αλλιώς δε βγαίνεις, κάνε staycation. Κάνω. Αλλά κάνουν και οι γείτονες τελευταία. Και όχι όποιοι κι όποιοι. Οι πιο αχώνευτοι. Αυτοί που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί δε βγήκε ο Χάρο παγανιά. 

Και πραγματικά, τον επόμενο που θα μου πει πως άδειασε η πόλη θα του αδειάσω στο κεφάλι ένα κουβά κοτρώνια! Γιατί όλα έχουν και τα όριά τους. 

Δεν είναι όμως, μόνο οι διακοπές ή η απουσία τους. Άντε να κάνεις και λειτουργίες το καλοκαίρι με όλα τα άμφια. Που με το που βάζω κάλτσες ήδη έχω σκάσει. Ήθελα να 'ξερα, δεν είχαν ζέστη αυτοί τότε που τα έφτιαξαν; Μόνο χειμώνα και άνοιξη είχανε; 

Φυσικά δεν είναι ευκολότερη η κυκλοφορία με τα μαύρα τα ράσα. Κοιτάει ο ήλιος από πάνω, λέει, "α, να ένας βλάκας. Κάτσε να τον βάλω σημάδι να δω πόσο θα αντέξει μέχρι τη θερμοπληξία". Δίκιο έχει. Όλα κι όλα! Δε θα τα βάλουμε και με τον ήλιο τώρα. 

Και φυσικά έχουμε και κάμποσες νηστείες το καλοκαίρι, με μεγαλύτερη αυτή του Δεκαπενταύγουστου. Ναι...μη χάσουμε και δε νηστέψουμε και το καλοκαίρι. Ένα καλό έχει η ρημάδα η εποχή. Το παγωτό. Πάει κι αυτό. "Μα μπορείς να φας σαλάτες, φρούτα και λαχανικά" ίσως μου πει κάποιος. Διάσημες τελευταίες λέξεις θυμάτων ανθρωποκτονίας.  Τι είμαι ρε; Κατσίκι ή χιμπατζής, να τη βγάζω με πρασινάδες και φρούτα; Και για μία και τελευταία φορά: Τα λαδερά τρώγονται μόνο με φέτα! Εντάξει; Σκέτα είναι απλά μαγειρεμένη σαλάτα. Και -όχι- δε μου αρέσουν. Άντε μη σας πω για τη μεσογειακή κουζίνα καμιά βαριά κουβέντα. 

Τέλος πάντων. Ένας Αύγουστος έμεινε θα περάσει. Θα φάμε στη μάπα αναρτήσεις για πανηγύρια, παραλίες...Μια στιγμή. Η άμμος! Την σιχαίνομαι την άμμο. Πάμε παρακάτω. Λοιπόν, θα φάω στη μάπα όλα αυτά συν κάτι ταξιδιωτικές φωτογραφίες και βίντεο, μη κοιτάτε που πατάω like, δεν έχει φάσκελο το fb και το πιο κοντινό είναι το like. Χεράκι με δάχτυλα. 

Αυτά για το καλοκαίρι. Μη το δείτε σαν χιουμοριστική ανάρτηση. Σαν προειδοποίηση να το δείτε...

Γάλα αντί αίματος

 

Ο Άγιος Παντελεήμονας ονομαζόταν Παντολέων. Το όνομα Παντελεήμονας ακούστηκε από τον ουρανό καθώς αυτός πήγαινε προς το μαρτύριο του. Δεν είναι ένα απλό όνομα, αλλά ένας τίτλος. Αυτός που βοήθησε με τις ιατρικές του γνώσεις κάθε άνθρωπο, χωρίς να δέχεται καμία αμοιβή, προδόθηκε από τους φθονερούς συναδέλφους του που τον κατήγγειλαν για τη χριστιανική του πίστη ώστε να τον ξεφορτωθούν. 

Μπροστά στον Αυτοκράτορα έφεραν έναν παράλυτο. Από τη μία οι ιερείς των ειδώλων και από την άλλη ο Παντολέων. Ποιος θα μπορούσε να τον θεραπεύσει; Εισακούστηκε η προσευχή του Παντελεήμονα. Όπως τότε, με τον προφήτη Ηλία και τους ιερείς του Βάαλ. Μα τώρα ο Παντολέων,  Παντελεήμονας πλέον, οδηγείται στο μαρτύριο. Και οι ιερείς παραμένουν στο σκοτάδι τους, μαζί με τον Αυτοκράτορα. Πεθαίνουν αργά, πνευματικά, αιώνια.  Ο κόσμος θαρρεί πως προστατεύει τους δικούς του. Αλλά τους καταδικάζει μαζί του.

Και ο Θεός δοξάζει αυτούς που Τον δοξάζουν. Το κεφάλι του Παντελεήμονα κόβεται μα δεν τρέχει αίμα. Αντιθέτως ρέει γάλα άφθονο και η ελιά στην οποία ήταν δεμένος αμέσως καρποφορεί. 

Ο θάνατος του μάρτυρα ζωοποιεί. Τη φύση και τις συνειδήσεις. Όσες δεν έχουν προσκολληθεί στον λήθαργό τους. Όσες αναζητούν την Αλήθεια. Όσες προτιμούν την ταπεινότητα από την υπερηφάνεια. 

Πέντε άρτοι και δύο ψάρια

 

Και όταν ο κόσμος πείνασε, οι μαθητές του Ιησού ζήτησαν από Αυτόν να τους δώσει την άδεια να πάνε στα γύρω χωριά για να βρουν φαγητό. Αυτός όμως τους είπε να μοιραστούν αυτά που έχουν. Πέντε ψωμιά και δύο ψάρια. Και με αυτά τελικά, όχι μόνο χόρτασαν οι χιλιάδες άνθρωποι που ήταν εκεί αλλά περίσσεψε κιόλας πολύ φαγητό. 

Εντυπωσιακό το θαύμα τούτο αλλά ακόμα πιο εντυπωσιακό αυτό που αποκαλύπτει. Όλοι όσοι είχαν μαζευτεί και άκουσαν τη διδασκαλία του Ιησού, ίσως και χωρίς να το έχουν καταλάβει καλά καλά, είχαν περάσει σε μια κατάσταση ύπαρξης -ας τολμήσουμε να τη πούμε έτσι- εντελώς διαφορετική. Ήρθαν κοντά στον Λόγο. Ήρθαν κοντά στην πηγή της Αγάπης, στην πηγή της Ζωής. 

Και να προσέξουμε και πώς ξεκινά η ευαγγελική περικοπή: είδε κόσμο πολύ και τους ευσπλαχνίσθηκε και τους θεράπευσε. 

Διότι όλοι είμαστε ασθενείς και χρειαζόμαστε θεραπεία. Και η θεραπεία δεν είναι σωματική. Ξεπερνά το σώμα και επικεντρώνεται στο πνεύμα, στη ψυχή. Και η θεραπεία αυτή είναι ο φωτισμός, που θα οδηγήσει στην αγιοσύνη και στη θέωση. 

Οι άνθρωποι εκείνοι μάλλον δεν ήταν σε θέση να κρατήσουν αυτή τη θεραπεία και να την αξιοποιήσουν πλήρως. Όχι όλοι τουλάχιστον. Αν ο Χριστός τους άφηνε να φύγουν και να πάνε να βρουν τι να φάνε, θα έχαναν συντομότερα όλο αυτό το δώρο που τους δόθηκε. Δε θα προλάβαινε να δώσει καρπούς. Γι' αυτό ο Χριστός τους κράτησε εκεί και έφαγαν όλοι από το λιγοστό φαγητό. 

Και τι ήταν εκείνο το φαγητό; Άρτος και ιχθύς. Το σώμα του Χριστού και το σύμβολό του στη πρώτη Εκκλησία. Ιχθύς έγραφαν οι πρώτοι χριστιανοί ή ζωγράφιζαν απλά και αυτό σήμαινε Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ. 

Ο κόσμος εκείνη την ημέρα έζησε κάτι ανεπανάληπτο. Πήρε μια μικρή γεύση ενός καινούριου κόσμου. Ενός κόσμου αγάπης, κοινοκτημοσύνης, αδελφότητας αλλά και ενός κόσμου βαθιάς γνώσης και αντίληψης. 

Σε αυτόν τον κόσμο μας καλεί διαχρονικά ο Χριστός. Μέσω της Εκκλησίας, μέσω των μυστηρίων, μέσω της προσευχής αλλά και των πράξεών μας. Αλλά αυτόν τον κόσμο δε φτάνει μόνο να τον θελήσουμε και να τον αναζητήσουμε. Θα χρειαστεί και να τον οικοδομήσουμε. Και ο Κύριος θα είναι μαζί μας σε αυτή τη προσπάθεια.

Οι ιερείς του Βάαλ

 

Οι ιερείς του Βάαλ αποδείχθηκαν ψευδοπροφήτες. Και διατάχθηκε ο θάνατός τους από τον προφήτη Ηλία. Και οι αδαείς και οι ανόητοι, οι πονηροί και οι έτοιμοι πάντα κατήγοροι σκανδαλίζονται. 

Πάντα αυτοί είναι εκείνοι οι οποίοι σκανδαλίζονται. Οι ανόητοι και οι πονηροί. Από αυτούς θέλει να μας προστατέψει ο Χριστός αλλά και ο Απόστολος Παύλος όταν μας συμβουλεύουν να μην σκανδαλίζουμε τους πιο αδύναμους από τους αδερφούς μας. Αυτοί είτε σκανδαλιστούν είτε όχι, ίδιοι θα μείνουν. Ο σκανδαλισμός όμως μπορεί να γίνει όπλο στα χέρια τους είτε από πονηριά είτε από ανοησία. Το ίδιο επικίνδυνα αυτά τα δύο.

Οι ιερείς του Βάαλ λοιπόν αποδείχτηκαν ψευδοπροφήτες. Ψεύτικος ο θεός τους, ψεύτικες και οι διδασκαλίες τους. Και η μοίρα τους σφραγισμένη. Θάνατος. 

Ο θάνατος για έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί τα πνευματικά για να κερδίσει προσωπικό όφελος, για εκείνον που διδάσκει ψεύτικους θεούς και παρασύρει άλλους ανθρώπους στη δική του κόλαση, είναι αναπόφευκτος. Και δεν αφορά τον φυσικό θάνατο, εκείνο του σώματος. Η ίδια η ψυχή του έχει παραδοθεί στον θάνατο.

Ο θάνατος των ιερέων του Βάαλ δεν είναι μια εκτέλεση. Είναι μια προειδοποίηση. Μια απεικόνιση στον φυσικό κόσμο των πνευματικών συνεπειών. Είναι η πορεία εκείνων που αφήνονται στα χέρια ψεύτικων θεών. Αλλά και εκείνων που "πλάθουν" τον Θεό έτσι ώστε να δικαιολογούν τις δικές τους παρανομίες και ανοησίες. 

Αυτά για όσους μπορούν να καταλάβουν. Οι υπόλοιποι μπορούν να μείνουν σε αυτά που τους βολεύουν. 

Υγ. Οι ιερείς του Βάαλ θυσίαζαν παιδιά στον θεό αυτόν. Η οργή του λαού όταν αποκαλύφθηκε το ψέμα τους και το μάταιο αυτών των φρικτών θυσιών όρισε τη μοίρα τους. Για όσους επιμείνουν ξεροκέφαλα στα "φυσικά" πλαίσια του θέματος. Και δεν έδειξαν ίχνος μετάνοιας μετά την αποκάλυψη της απάτης τους.

Το πύρινο άρμα

 

Ο Προφήτης Ηλίας δεν ήταν ούτε πιστός ούτε γενναίος ούτε σκληρός ούτε δειλός ούτε μελαγχολικός. Ο Προφήτης Ηλίας ήταν και είναι φωτιά. Είναι από αυτούς τους εξαιρετικά σπάνιους ανθρώπους που γεννιούνται διαφορετικοί από τους υπόλοιπους. Είναι από εκείνους που στις φλέβες του δε τρέχει αίμα αλλά πυρ θεϊκό. Αλλά και αυτό το πυρ, παρότι γεννήθηκε με αυτό μέσα του, παραμένει επικίνδυνο. Μπορεί με αυτό να γίνει παρανάλωμα ή σαν λαίλαπα να καταστρέψεις τον κόσμο. 

Και ο Προφήτης Ηλίας θα μπορούσε να πέσει στην παγίδα αυτή. Μα ο ίδιος ο Θεός τον δίδαξε πως η φωτιά, η ορμητική, η ασταμάτητη δεν είναι παρά ένα μέσο. Και το μέσο πρέπει να τιθασευτεί. Να τεθεί στην υπηρεσία του ανθρώπου και όχι να γίνει ο αφέντης του. 

Και οταν αυτό γίνει σε τόσο απόλυτο βαθμό, η φωτιά γίνεται άρμα. Άρμα που οδηγεί στον ουρανό. Τι σημαίνει ουρανός σε αυτή τη περίπτωση όμως; Είναι ο Παράδεισος, είναι ένας άλλος τρόπος ύπαρξης, μια υπέρβαση της θνητότητας; Κανείς δε μπορεί να πει με σιγουριά εκτός από εκείνους που το έχουν πετύχει. Και εκείνοι δε μιλάνε για τα θέματα αυτά. Δεν κομπάζουνε, δεν επιδεικνύουν. Αυτό θα σήμαινε παράδοση στη φωτιά. 

Μένουμε λοιπόν μπροστά στο μυστήριο τούτο και αδυνατούμε να βρούμε μια απάντηση. Μάλλον βρίσκουμε παραπάνω από μία αλλά καμία οριστική, πλήρως ικανοποιητική. Και αυτό δεν είναι κακό. Δεν πάει κάτι στραβά. Αυτό είναι η ουσία του μυστηρίου. Βρίσκεις πολλές απαντήσει γι' αυτό αλλά καμία που να διαλύει το μυστήριο το ίδιο. Αυτό παραμένει. 

Και μας οδηγεί σε νέες αναζητήσεις. Μέχρι τελικά να μπορέσουμε, όχι να το ξεδιαλύνουμε, αλλά να μάθουμε πως να ελέγχουμε κι εμείς τη φωτιά που έχουμε στις φλέβες μας. Γιατί όλοι έχουμε φωτιά. Που ίσως να μη μπορεί να κάψει τον κόσμο όλο αλλά είναι αρκετά δυνατή ώστε να επηρεάσει το άμεσο περιβάλλον μας. Και την ύπαρξή μας στα πιο βαθιά σημεία της. 

Ας έχουμε το μυστήριο, οδηγό μας λοιπόν...

O προφήτης Ηλίας

 

O Προφήτης Ηλίας, δεν είναι απλά ο Πύρινος Προφήτης. Δεν είναι απλά ο ζηλωτής άνθρωπος του Θεού που φλέγεται από την αγάπη του για τον Κύριο. Ο Προφήτης Ηλίας είναι η φωτιά που καίει μέσα στον κάθε πιστό. Είναι η φωτιά που καίει μέσα μας. 

Η ζωή του δεν είναι μόνο ο βίος ενός αγίου. Είναι η δική μας πνευματική πορεία. Η απογοήτευση που αισθάνεται όταν νομίζει ότι είναι ο μόνος που έχει μείνει στον κόσμο να πιστεύει στον αληθινό Θεό μας θυμίζει τη δική μας απογοήτευση όταν αδυνατούμε να βρούμε νόημα στη ζωή μας. 

Η αγωνία του όταν βρίσκεται κυνηγημένος από την Ιεζάβελ, εξόριστος, μοιάζει με τη δική μας αγωνία, όταν βρισκόμαστε σε πνευματική ξηρασία. 

Η σύγκρουσή του με τους ψευδοπροφήτες του Αχαάβ, είναι τόσο αδυσώπητη όσο και η δική μας όταν συγκρουόμαστε με τις αδυναμίες μας, τα πάθη και τους προσωπικούς μας δαίμονες. 

Όταν ο Θεός στέλνει τα κοράκια να του φέρουν τροφή στο βουνό, δε μπορούμε παρά να φέρουμε στο μυαλό μας, τις φορές εκείνες που αισθανόμαστε το χέρι Του να μας καθοδηγεί και να μας βοηθά. 

Η αποκάλυψη ότι ο Θεός βρίσκεται στο απαλό αεράκι και όχι στη φωτιά και στον σεισμό, είναι η αποκάλυψη ότι ο φανατισμός είναι πίστη διαστρεβλωμένη. Ακόμα και ότι η ορμή μας στα πνευματικά θέματα, παρά την καλή μας πρόθεση μπορεί να μας οδηγήσει σε λάθος δρόμο. 

Ας σταματήσουμε εδώ ώστε να μη μακρηγορούμε. Ο βίος του προφήτη Ηλία, όπως και κάθε βίος αγίου, δεν είναι απλά μια διήγηση θαυμαστών γεγονότων που λέγονται σαν παραμύθια. Μια πιο προσεκτική ματιά μπορεί να μας δώσει απαντήσεις σε πολλά περισσότερα ζητήματα. Παραλληλισμοί θα μπορούσαν να γίνουν, όχι μόνο σε θέματα πνευματικά όπως κάναμε παραπάνω αλλά και σε θέματα της καθημερινής μας ζωής. 

Να διαβάζουμε τους βίους των Αγίων. Να τους διαβάζουμε προσεκτικά και όχι μόνο επιφανειακά. Θα ανακαλύψουμε μέσα στις λίγες συνήθως γραμμές πολλούς και υπέροχους θησαυρούς. Θησαυρούς που θα εμπλουτίσουν τον δικό μας πνευματικό αγώνα.

Κυριακή Ζ Ματθ. - Προς Τίτον Γ 8-15

 

Λέει το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα: "Αυτός δε ο λόγος, που σου γράφω, είναι κατά πάντα αληθινός και αξιόπιστος. Και περί αυτών των μεγάλων αληθειών θέλω να διαβεβαιώνης και να πείθης τους Χριστιανούς, δια να φροντίζουν, όσοι έχουν πιστεύσει στον Θεόν, να μη μένουν εις την απλήν πίστιν, αλλά να πρωτοστατούν με ζήλον εις τα καλά έργα. Αυτά δε που είπα παραπάνω είναι έργα τα καλά και τα ωφέλιμα στους ανθρώπους. Να αντιπαρέρχεσαι δε και να αποφεύγης τας ανοήτους συζητήσεις και τας γενεαλογίας περί ευγενούς καταγωγής και τας φιλονεικίας και τας μάχας γύρω από τα ζητήματα του Ιουδαϊκού νόμου· διότι όλα αυτά είναι ανωφελή και μάταια."

Αν το καλοσκεφτούμε, σπαταλάμε ώρες ατελείωτες της ζωής μας σε ανούσιους τσακωμούς. Κάποια στιγμή, θα έρθει κάποιος που δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει και θα προσπαθήσει να ξεκινήσει κάποιον καυγά μαζί μας. Και φυσικά εμείς θα απαντήσουμε, θα πούμε μια και δυο κουβέντες παραπάνω και θα έχει πετύχει το στόχο του. 

Γιατί ο στόχος του είναι αυτός και μόνο. Να γίνει ο καυγάς. Να ξεκινήσει η φιλονικία. Οι άνθρωποι αυτοί, ζουν γι' αυτό. Η ζωή τους, γεμάτη απογοητεύσεις και ματαιώσεις δεν τους έχει αφήσει καμία άλλη χαρά πέρα από αυτή. Δεν αξίζει να σπαταλάμε χρόνο σε τέτοιου είδους τσακωμούς. Άλλωστε δε περισσεύει ο χρόνος. 

Και δεν περισσεύει γιατί ο απόστολος Παύλος μας προτρέπει να μη μένουμε μόνο στην πίστη. Μας προτρέπει να αφιερωνόμαστε στα καλά έργα. Γιατί ποια καλύτερη έκφραση της πίστης υπάρχει από αυτά; Ποιος καλύτερος τρόπος για να δοξασθεί ο Θεός τον οποίο διατεινόμαστε ότι πιστεύουμε; 

Έτσι λοιπόν, έχουμε μια ακόμα επιλογή. Πώς θα αξιοποιήσουμε τον χρόνο μας στη ζωή. Θα τον αφήσουμε να χαθεί, έστω ένα μέρος αυτού, σε ανούσιους τσακωμούς και σε μια ανόητη προσπάθεια να απαντάμε σε κάθε προσβολή ή εξυπνάδα ή θα τον χρησιμοποιήσουμε σε έργα καλά. Σε έργα βοήθειας, αλληλεγγύης και δικαιοσύνης; 

Θεωρώ ότι κανένας έξυπνος άνθρωπος σε θα επέλεγε το πρώτο. Κανένας σκεπτόμενος χριστιανός δε θα προτιμούσε να αναλώνεται σε περιττές λογομαχίες. 

Ο χρόνος μας είναι αβέβαιος. Μπορεί να είναι πολύς, μπορεί και όχι. Ας τον εκμεταλλευτούμε ώστε να προσφέρουμε στους συνανθρώπους μας αλλά και στον Θεό, ό,τι καλύτερο μπορούμε.