Γάλα αντί αίματος

 

Ο Άγιος Παντελεήμονας ονομαζόταν Παντολέων. Το όνομα Παντελεήμονας ακούστηκε από τον ουρανό καθώς αυτός πήγαινε προς το μαρτύριο του. Δεν είναι ένα απλό όνομα, αλλά ένας τίτλος. Αυτός που βοήθησε με τις ιατρικές του γνώσεις κάθε άνθρωπο, χωρίς να δέχεται καμία αμοιβή, προδόθηκε από τους φθονερούς συναδέλφους του που τον κατήγγειλαν για τη χριστιανική του πίστη ώστε να τον ξεφορτωθούν. 

Μπροστά στον Αυτοκράτορα έφεραν έναν παράλυτο. Από τη μία οι ιερείς των ειδώλων και από την άλλη ο Παντολέων. Ποιος θα μπορούσε να τον θεραπεύσει; Εισακούστηκε η προσευχή του Παντελεήμονα. Όπως τότε, με τον προφήτη Ηλία και τους ιερείς του Βάαλ. Μα τώρα ο Παντολέων,  Παντελεήμονας πλέον, οδηγείται στο μαρτύριο. Και οι ιερείς παραμένουν στο σκοτάδι τους, μαζί με τον Αυτοκράτορα. Πεθαίνουν αργά, πνευματικά, αιώνια.  Ο κόσμος θαρρεί πως προστατεύει τους δικούς του. Αλλά τους καταδικάζει μαζί του.

Και ο Θεός δοξάζει αυτούς που Τον δοξάζουν. Το κεφάλι του Παντελεήμονα κόβεται μα δεν τρέχει αίμα. Αντιθέτως ρέει γάλα άφθονο και η ελιά στην οποία ήταν δεμένος αμέσως καρποφορεί. 

Ο θάνατος του μάρτυρα ζωοποιεί. Τη φύση και τις συνειδήσεις. Όσες δεν έχουν προσκολληθεί στον λήθαργό τους. Όσες αναζητούν την Αλήθεια. Όσες προτιμούν την ταπεινότητα από την υπερηφάνεια. 

Αγία Ειρήνη

 

O βίος της Αγίας Ειρήνης είναι γεμάτος με θαύματα. Σε κάθε μαρτύριο στο οποίο την υπέβαλλαν γεννιόταν ένα θαύμα με το οποίο η Αγία Ειρήνη παρέμενε ζωντανή. Σαν το λουλούδι που πετάγεται από το σπόρο. 

Αυτό όμως που πάντα μου έκανε εντύπωση, ήταν ο τρόπος της κοιμήσεώς της:

Στὸ Συναξάρι της ἀναφέρεται ὅτι στὴν Ἔφεσο ἡ Ἁγία βρῆκε μία λάρνακα, στὴν ὁποία δὲν εἶχε ὡς τότε ἐνταφιασθεῖ κανένας, μπῆκε μέσα σὲ αὐτὴν καὶ κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη. Πρὶν δὲ ἀπὸ τὴν κοίμησή της ἡ Ἁγία Εἰρήνη εἶχε δώσει ἐντολὴ νὰ μὴν μετακινήσει κανένας τὴν ταφόπετρα, μὲ τὴν ὁποία θὰ σκέπαζε τὴ λάρνακα ὁ δάσκαλός της Ἀπελλιανός, προτοῦ περάσουν τέσσερις ἡμέρες. Μετὰ ὅμως ἀπὸ δύο ἡμέρες ἐπισκέφθηκαν τὸν τάφο ὁ Ἀπελλιανὸς καὶ οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι εἶδαν ὅτι ἡ ταφόπετρα ἦταν σηκωμένη καὶ ἡ λάρνακα κενή.

Η Αγία Ειρήνη ήρθε μόνη της στον τάφο της! Δεν κοιμήθηκε απλά ειρηνικά. Πήγε η ίδια και συνάντησε τον θάνατο. Χωρίς κανένα φόβο. Χωρίς καμία αποστροφή. Έδειξε σε όλους μας ότι ο θάνατος είναι εντελώς φυσική διαδικασία, την οποία δεν έχει νόημα να φοβόμαστε, από τη στιγμή που ο Θεός που πιστεύουμε καταργεί την τάξη της φύσης και η Ανάσταση είναι βέβαια. 

Αν αληθεύει αυτό που έλεγε ένας Ιάπωνας φιλόσοφος, ότι η στιγμή του θανάτου φανερώνει τον πραγματικό χαρακτήρα του ανθρώπου, τότε τι μπορούμε να πούμε για τον χαρακτήρα της Αγίας Ειρήνης; Τίποτα. Μπορούμε μόνο να θαυμάσουμε και να διδαχτούμε. Άλλωστε τα πολλά λόγια είναι και κουραστικά και συνήθως περιττά. 

Ο Μέγας Βασίλειος μέσα από τα λόγια του

  

Αυτές τις ημέρες έχουμε την τάση, ειδικά τα τελευταία χρόνια να κάνουμε μια εντελώς αδόκιμη σύγκριση. Λατρεύουμε να συγκρίνουμε τον Άγιο Βασίλειο με τον Santa Claus, τη χριστουγεννιάτικη αυτή φιγούρα του δυτικού καταναλωτισμού, όπως επίσης μας αρέσει πολύ να λέμε τον τελευταίο. 

Και αυτό το κάνουμε για να δείξουμε την υπεροχή του "δικού μας" Αγίου έναντι μιας κατασκευασμένης φιγούρας που έχει δανειστεί το όνομα ενός άλλου αγίου(ο Santa Claus βασίστηκε στον  Άγιο Νικόλαο). 

Πολύ ωραία είναι όλα αυτά. Αφού λοιπόν τόσο πολύ αγαπάμε και τιμούμε τον "δικό μας" Άγιο Βασίλειο ας δούμε λίγα μόνο από τα λόγια του: Τιμή Αγίου, μίμηση Αγίου μας λέει ο Μ.Βασίλειος.  Πόσο πολύ τον τιμούμε λοιπόν αυτόν τον Άγιο που μας δίνει και μια αίσθηση πνευματικής υπεροχής; 

"Γνω­ρί­ζω ότι πολ­λοί νη­στεύ­ουν, προ­σεύ­χον­ται, στε­νά­ζουν, φα­νε­ρώ­νουν όλη την ανέ­ξο­δο ευ­λά­βεια, δεν αφή­νουν όμως έναν οβο­λό σ΄αυ­τούς που θλί­βον­ται. Ποιό εί­ναι το όφε­λος, από την υπό­λοι­πη αρε­τή τους; Διό­τι η Βα­σι­λεία των Ου­ρα­νών, δεν τους πα­ρα­δέ­χε­ται" μας λέει ο Άγιος και μας βάζει δύσκολα από την αρχή. Οι μεγάλοι σταυροί και οι μετάνοιες είναι εύκολα πράγματα και ανέξοδα και εντελώς χαμένα όταν δεν συνοδεύονται με το ενδιαφέρον για όλους τους φτωχούς, τους αδικημένους και τους κατατρεγμένους του κόσμου τούτου. 

"Το ψωμί που φυ­λάς στην απο­θή­κη σου εί­ναι του φτω­χού...

Τα ρού­χα που κρα­τάς κρυμ­μέ­να στην απο­θή­κη σου εί­ναι του γυ­μνού...

Τα υπο­δή­μα­τα που σα­πί­ζουν αχρη­σι­μο­ποί­η­τα εί­ναι του ξυ­πό­λυ­του...

Τα χρή­μα­τα που κρύ­βεις βα­θιά στη γη εί­ναι του φτω­χού...

Τό­σους αδι­κείς, όσους θα μπο­ρού­σες να βο­η­θή­σεις!" συνεχίζει ο Μέγας Βασίλειος. Ας κοιτάξουμε τώρα τα ντουλάπια, τους τραπεζικούς λογαριασμούς, τις ντουλάπες με τα ρούχα και τα αυτοκίνητα και τα σπίτια που έχουμε και ας αναρωτηθούμε. Σε ποιον από τους δύο αποδίδουμε τιμή; 

"Δεν εί­ναι πάν­το­τε αξιέ­παι­νη η φτώ­χεια, αλλά η θε­λη­μα­τι­κή, που επι­τυγ­χά­νε­ται σύμ­φω­να με το σκο­πό του Ευαγ­γε­λί­ου. Διό­τι πολ­λοί εί­ναι φτω­χοί ως προς την πε­ριου­σία, όμως έχουν διά­θε­ση πλε­ο­νε­ξί­ας. Αυ­τούς δεν τους σώ­ζει η φτώ­χεια, τους κα­τα­δι­κά­ζει η διά­θε­ση. Δεν εί­ναι λοι­πόν άξιος μα­κα­ρι­σμού πάν­το­τε ο φτω­χός, αλλά εκεί­νος που πε­ρισ­σό­τε­ρο από τους θη­σαυ­ρούς του κό­σμου προ­τί­μη­σε την εν­το­λή του Χρι­στού. Αυ­τούς μα­κα­ρί­ζει και ο Κύ­ριος λέ­γον­τας: «Μα­κά­ριοι αυ­τοί, που εί­ναι φτω­χοί στο πνεύ­μα». Όχι όσοι εί­ναι φτω­χοί στην πε­ριου­σία, αλλά όσοι προ­τί­μη­σαν τη φτώ­χεια της ψυ­χής. Διό­τι τί­πο­τε από εκεί­να, που γί­νον­ται χω­ρίς διά­θε­ση, εί­ναι άξια μα­κα­ρι­σμού." συνεχίζει ο Αρχιεπίσκοπος Καισάρειας ώστε να μη νομίζουμε ότι όσοι δεν είμαστε πλούσιοι έχουμε σωθεί κιόλας ούτε να θεωρούμε πως η φτώχεια μας δίνει το δικαίωμα να είμαστε μοχθηροί και κακοί δήθεν στο όνομα κάποιας δικαιοσύνης.

"Τα απο­κυ­ή­μα­τα των τό­κων πρέ­πει να λέ­γον­ται «γεν­νή­μα­τα εχι­δνών». Λένε, ότι οι οχιές γεν­νιούν­ται, τρώ­γον­τας την κοι­λιά της μη­τέ­ρας τους· και οι τό­κοι γεν­νιούν­ται αφού φάνε τα σπί­τια αυ­τών που οφεί­λουν". Εδώ ο Άγιος Βασίλειος περιγράφει το οικονομικό σύστημα που όλοι μας, μα όλοι μας υπηρετούμε είτε με την ανοχή είτε με την έγκρισή μας. 

"Πλού­σιος εί­ναι εκεί­νος, που αρ­κεί­ται στα αναγ­καία" μας διδάσκει ο Μέγας Βασίλειος ώστε να μην έχουμε τίποτα παρανοήσεις περί πλούτου. Γιατί έχουμε την τάση να εμφανιζόμαστε πάντα ως φτωχοί και όλο και να επιθυμούμε το κάτι παραπάνω. Σαν αυτά που υπόσχεται όχι ο Άγιος Βασίλειος αλλά ο κόκκινος στρουμπουλός κυριούλης. 

Σταματώ εδώ. Και καλό είναι να σταματήσουμε και όλοι μας να επιδεικνύουμε μια δήθεν πνευματική ανωτερότητα και να αρχίσουμε να εργαζόμαστε σοβαρά να αλλάξουμε τον εαυτό μας ώστε να προκόψουμε πνευματικά.Ας δανειστούμε ξανά από τον τιμώμενο σήμερα Άγιο:  "Εάν κάθε χρό­νο, ημέ­ρα και ώρα προσ­δο­κά κά­ποιος τον Κύ­ριο, δεν τον εν­δια­φέ­ρει τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο, παρά να αγω­νί­ζε­ται και να μην πε­ρά­σει την χρο­νιά του ή την ημέ­ρα ή την ώρα του αρ­γός." 

Και ας μην αναρωτιόμαστε πότε είναι η κατάλληλη ώρα να ξεκινήσουμε αυτόν τον αγώνα: "Κάθε στιγ­μή πρέ­πει να θε­ω­ρεί­ται ευ­νοι­κή, για την συ­στη­μα­τι­κή τε­λεί­ω­ση, που προσ­δο­κά ο Θεός."

Καλή χρονιά...

Άγιος Μόδεστος

 

Ο Άγιος Μόδεστος, Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων, θεωρείται προστάτης των οικόσιτων ζώων. Υπάρχουν πολλές σχετικές παραδόσεις στη χώρα μας για τη γιορτή του. Το πιο συνηθισμένο είναι να διαβάζεται ευχή στα ζώα και να ραντίζονται με αγιασμό. 

Η σύνδεση των Αγίων με τα ζώα είναι γνωστή αλλά δεν έχει κεντρική θέση στη σκέψη πολλών χριστιανών στις μέρες μας. Δείγμα και αυτό της παρακμής της θεολογικής μας σκέψης. Αφήνεται έτσι χώρος να δράσουν διάφορες ψευδοπνευματικότητες που τελικά οδηγούν σε μια ζωολατρία. 

Ο Άγιος Μόδεστος, ο Άγιος Μάμας, ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης, ο Άγιος Δαβίδ Γκαρεντζέλι και άλλοι είχαν μια σχέση με τα ζώα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί προπτωτική. Τα ζώα ζητούσαν την ευλογία τους και την βοήθειά τους αλλά και αυτά με τη σειρά τους τους συντρόφευαν και τους βοηθούσαν όταν χρειαζόταν. 

Με την πάροδο των αιώνων, την αστικοποίηση των κοινωνιών -και επομένως ακόμα και της πίστης- με την αδιαφορία και την παρακμή της θεολογικής σκέψης, η σχέση αυτή ακολούθησε τον βιομηχανικό τρόπο. Έγινε σχέση καταναλωτή - προϊόντος. 

Δεν λέω μόνο για την τροφή μας. Αυτό είναι κάτι αναγκαίο. Αλλά τα ζώα θανατώνονται για τη γούνα τους, για τις "ζημιές" που προκαλούν αλλά και για λόγους δεισιδαιμονίας. Δεν είναι λίγοι αυτοί που θανατώνουν κάποιο ζώο επειδή θεωρούν πως φέρνει κακοτυχία. Βλέπετε, όταν η πίστη στον Θεό ατονεί, τη θέση της παίρνει η πίστη σε ο,τιδήποτε βλακώδες. Αστρολογίες, μαντείες, δεισιδαιμονίες κλπ. 

Η πιο χυδαία μορφή αυτής της παρακμής είναι το κυνήγι. Το κυνήγι όταν γίνεται από τους Βουσμάνους της Αφρικής είναι ζήτημα επιβίωσης και διαχείρισης του περιβάλλοντος. Γιατί αυτοί έτσι τρέφονται.  Όταν γίνεται από καλοθρεμένους δυτικούς όμως, είτε ως χόμπι είτε ως "σπόρ", δεν είναι τίποτα παραπάνω από εξωτερίκευση των συμπλεγμάτων καταπιεσμένων ανθρώπων με ελλιπή προσωπικότητα και μικρή αυτοεκτίμηση. Αυτά προσπαθούν αν θεραπεύσουν σκοτώνοντας ζώα. Πολλές φορές το συνδυάζουν και με πώληση αυτών των ζώων. 

Η Εκκλησία και σε αυτό το κομμάτι δυσκολεύτηκε. Αλλά δεν μπορούμε να πούμε πως δεν κινήθηκε προς τη σωστή κατεύθυνση. Μια εγκύκλιος -πριν από καμιά δεκαριά χρόνια περίπου, ίσως παραπάνω- απαγορεύει το κυνήγι στους κληρικούς, ενώ έχω δει μητροπολίτη μικρού νησιού, να χρησιμοποιεί διάφορα "κόλπα" ώστε να μειώσει τις φορές που πηγαίνουν για κυνήγι λαϊκοί συνεργάτες του. Πέρα από τη γκρίνια του!

Έτσι λοιπόν, ένα από τα ξεχασμένα κομμάτια της θεολογίας μας είναι και η σχέση μας με τα ζώα. Η υγιής σχέση, όχι αυτή που θα βάλει τα ζώα στη θέση του ανθρώπου, αυτό είναι οικτρή αποτυχία πνευματική και κοινωνική, η σχέση που θα φέρει ισορροπία και όχι παράνοια. Αξίζει να την αναζητήσουμε. Είναι ένα "ταξίδι" με μεγάλο ενδιαφέρον. 

Δικαιοσύνη και πίστη στους προφήτες και τον Ιάκωβο τον αδελφόθεο

 

Μισώ, απορρίπτω τις γιορτές σας

και δεν μπορώ να δεχθώ τις πανηγύρεις σας.

Ναι! Όταν μου προσφέρετε ολοκαυτώματα δεν αλλάσσω διάθεση

και τις προσφορές σας δεν δέχομαι

και στις θυσίες των σιτευτών σας μόσχων δεν προσβλέπω

Απομακρύνετε από εμένα τον θόρυβο των ύμνων σας,

τους δε τόνους της λύρας σας δεν θέλω να ακούσω

αλλά ας αναβλύζει το δίκαιο

και η δικαιοσύνη σαν αστείρευτος ποταμός(Αμώς 5, 21-24)

-----

Ακούστε τον λόγο του Γιαχβέ, 

άρχοντες Σοδόμων, 

και ακροαστείτε τη διδασκαλία του Θεού μας, 

λαός Γομόρρας.

Προς τι σε μένα το πλήθος των θυσιών σας;

Μην προσφέρετε πια δώρα μάταια!

Βδέλυγμα μου είναι αυτά.

Νουμηνίες και Σάββατα δε μπορώ να υποφέρω, 

εγκλήματα και πανηγύρεις.

Τις νουμηνίες σας και τις γιορτές σας 

μίσησε η ψυχή μου.

Μου έγιναν φορτίο, 

κουράστηκα να το βαστάζω.

Όταν εκτείνετε τα χέρια σας σε μένα,

εγώ καλύπτω τους οφθαλμούς μου 

και όταν μηκύνετε τις προσευχές σας 

διόλου δεν σας ακούω.

Τα χέρια σας είναι γεμάτα αίματα!

Πλυθείτε, καθαρισθείτε,

απομακρύνετε τις κακές  πράξεις σας

από τους οφθαλμούς μου,

σταματήστε να κάνετε το κακό, 

μάθετε να κάνετε το καλό,

ζητήστε το δίκαιο, 

διορθώστε το κακό, 

αποδώστε το δίκαιο στο ορφανό,

υπερασπιστείτε τη χήρα(Ησαϊα 1, 10-17)

-----

Τάδε λέγει ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ:

Εάν διορθώσετε τις οδούς σας και τα έργα σας,

τότε θα κατασκηνώσω μαζί σας στον τόπο αυτό. 

Μη δίνετε εμπιστοσύνη στα απατηλά λόγια, 

"Να ο ναός του Θεού, ο ναός του Θεού, ο ναός του Θεού είναι εδώ".

Εάν, πραγματικά, διορθώσετε τις οδούς σας και τα έργα σας, 

και εάν πραγματικά εξασκείτε το δίκαιο μεταξύ των συνανθρώπων σας

και εάν αίμα αθώων δεν χύνετε

και πίσω από άλλους θεούς δεν πηγαίνετε,

τότε θα κατασκηνώσω μαζί σας στον τόπο αυτό

από τους αιώνες μέχρι τους αιώνες. 

Πώς; Κλέβετε; Δολοφονείτε, ψευδορκείτε,

θυσιάζετε στον Βάαλ και πορεύεστε πίσω από ξένους θεούς

και έρχεστε και στέκεστε ενώπιόν μου, στον οίκο αυτό, 

ο οποίος φέρει το όνομά μου και λέτε, "είμαστε εξασφαλισμένοι"!

Μήπως σπήλαιο ληστών έγινε ο οίκος αυτός, ο οποίος φέρει το όνομά μου;

Αλλά εγώ αγρυπνώ.

Μεταβείτε στο ιερό μου της Σηλώ, 

το οποίο προηγουμένως έφερε το όνομά μου,

και δείτε τι έπραξα σ' αυτό

ένεκα της κακίας του λαού μου Ισραήλ.

Και τώρα επειδή κάνετε τα ίδια,

ενώ εγώ σας μιλώ και δεν ακούτε, σας καλώ και δεν απαντάτε, 

θα πράξω στον οίκο αυτό, στον οποίο έχετε πεποίθηση

ό,τι έπραξα στην Σηλώ".(Ιερεμίας 7, 3-14)

-----

Σου αναγγέλθηκε άνθρωπε, τι είναι καλό

και τι ο Θεός ζητά από σένα:

Τίποτε άλλο παρά δικαιοσύνη και αγάπη να εξασκείς

και ταπεινόφρονα προς τον Θεό σου να πορεύεσαι.(Μιχαίας, 6, 8)

------

Θρησκεία καθαρή και αμόλυντη για τον Θεό και Πατέρα είναι αυτή: Να συμπαραστέκεστε στα ορφανά και στις χήρες, όταν υποφέρουν, και να διατηρείτε αγνό τον εαυτό σας από την επιρροή του αμαρτωλού κόσμου" (Ιακώβου 1.27)

Για τον Άγιο Ιωάννη τον Ελεήμονα

 

Είναι εξαιρετικό ένα επεισόδιο από τη ζωή του αγίου Ιωάννη του Ελεήμονος. Με το που χειροτονήθηκε Πατριάρχης Αλεξανδρείας έστειλε τους οικονόμους της Εκκλησίας και τους άλλους κληρικούς να καταγράψουν τους φτωχούς και ζητιάνους, που αποκαλούσε «κυρίους και δεσπότας του». Περισσότεροι από 7.500 φτωχοί καθημερινά θα είχαν τροφή και στέγη. Αλλά δεν είναι αυτό το εξαιρετικό επεισόδιο. Αυτό έδειξε εξ αρχής το στίγμα του. Ακόμα, το 614 όταν οι Πέρσες κατέλαβαν τα Ιεροσόλυμα μεγάλος αριθμός προσφύγων έφτασε στην Αλεξάνδρεια. Ο άγιος Ιωάννης τους δέχτηκε, τους ανακούφισε και ξόδεψε όλους τους πόρους της Εκκλησίας για να τους θρέψει. Έστειλε τρόφιμα και σιτηρά στην Παλαιστίνη και εργάτες για να κτίσουν τις κατεστραμμένες εκκλησίες. Ο ιστορικός και ακαδημαϊκός Κ. Άμαντος γι’ αυτό το έργο του Αγίου αναφέρει «Περιέθαλψε τους πρόσφυγας κατά τρόπον μοναδικόν, άγνωστον μέχρι τότε εις την ιστορίαν». Αλλά ούτε κι αυτό είναι το εξαιρετικό επεισόδιο που μου έκανε εντύπωση. Το εξαιρετικό επεισόδιο είναι το παρακάτω: Έδινε αδιακρίτως σε καλούς και κακούς, σε άξιους και ανάξιους. Μια μέρα ένας φτωχός που πήρε βοήθεια, παρουσιάστηκε μεταμφιεσμένος άλλες τρεις φορές. Όταν το έμαθε ο άγιος είπε να του δώσουν δύο φορές περισσότερα λέγοντας: «Ίσως να είναι ο Χριστός, ο Σωτήρας μου, που έρχεται να με δοκιμάσει». Είναι καταπληκτικό αυτό που έκανε ο άγιος Ιωάννης. Δεν καθόταν να ξεψαχνίσει αυτούς που του ζητούσαν βοήθεια. Θα μπορούσε να επικαλεστεί αυτό που επικαλούνται πολλοί. Ότι αν δώσεις στον απατεώνα το στερείς από κάποιον που έχει ανάγκη. Λες και αν δώσεις ένα μικρό ποσό σε κάποιον απατεώνα δε θα μπορέσεις να δώσεις και σε κάποιον άλλον. Η αλληλεγγύη μας λοιπόν τόσο μικρή είναι; Συναγωνίζεται σε ψευτιά και μικρό μέγεθος ακόμα και τη δήθεν πίστη μας! Ή μήπως μοιράζουμε οι περισσότεροι τόσο μεγάλα ποσά που φοβόμαστε μη μας στερέψουν τα χρήματα; Η δε βοήθεια που έδινε ο άγιος Ιωάννης σε όλους όσους είχαν ανάγκη εξάντλησε τους πόρους της Εκκλησίας. Δεν μπορούσε πια να φτιάξει άμφια χρυσοποίκιλτα, ούτε πολυελαίους βαρείς, ούτε σαλόνια πολυτελείας στα πνευματικά κέντρα. Τι έγινε τελικά; Οι δωρεές που δόθηκαν στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ήταν τόσες που διπλασιάστηκε η περιουσία της. Την οποία επίσης ξόδεψε για τους τους φτωχούς ο άγιος αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...Λαμπρό το παράδειγμα του Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονος που ακόμα περιμένει να ακολουθηθεί(έχει ακολουθηθεί αλλά σε μικρότερη κλίμακα από αρκετούς Αγίους και Αγίες είναι η αλήθεια αλλά σε κλίμακα τοπικής εκκλησίας όχι)...

Η κοινοκτημοσύνη ως λύση από τους Πατέρες

 

O Μέγας Βασίλειος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος θεωρούν ότι η κοινοκτημοσύνη είναι η λύση του κοινωνικού προβλήματος και προτείνουν την πρωτοχριστιανική κοινότητα των Ιεροσολύμων, όπου όλα ήταν κοινά, σαν πρότυπο για μια δίκαιη οργάνωση των χριστιανικών κοινωνιών. Ο τελευταίος καλεί τους Χριστιανούς της Κωνσταντινούπολης να εφαρμόσουν το κοινωνικό μοντέλο της ισότητας και αλληλεγγύης τονίζοντας ότι αν το κατορθώσουν δε θα υπάρξει ειδωλολάτρης που δε θα τον ελκύσει η χριστιανική πρόταση ζωής. Ο Γάλλος Ορθόδοξος θεολόγος Ολιβιέ Κλεμάν υποστηρίζει, πως ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι ο πρώτος χριστιανός, που προσπάθησε να οργανώσει και να εφαρμόσει ένα χριστιανικό πολιτικό σύστημα στηριγμένο στην ισότητα. 

Ο Μέγας Βασίλειος τάσσεται ανοικτά υπέρ μιας κοινωνίας, όπου ο καθένας θα αμείβεται σύμφωνα με τις ανάγκες του. "Αν ο καθένας μετά την ικανοποίηση των αναγκών του άφηνε περίσσευμα για τον στερημένο, δεν θα υπήρχε κανείς πλούσιος και κανείς φτωχός". 

Από το βιβλίο του Ανδρέα Αργυρόπουλου, "Το επαναστατικό μήνυμα των Τριών Ιεραρχών"

Τρελοί καιροί

 

Έρχεται καιρός κατά τον οποίον οι άνθρωποι θα τρελαθούν· κι αν δουν κάποιον που δεν είναι τρελός, θα του επιτεθούν και θα του πουν, είσαι τρελός, γιατί δεν θα είναι όμοιός τους.

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Άνθρωπος ολέθριος

 

Αυτός που δεν είναι κατ' επίγνωση ζηλωτής, έχει μεν ζήλο, αλλά δεν έχει επίγνωση. Ξεγελιέται μέσα στις σκέψεις και τις ενέργειές του, δήθεν εργαζόμενος για τη δόξα του Θεού, ενώ παραβαίνει το νόμο που θέλει να αγαπάει τον συνάνθρωπο. Ο μη κατ' επίγνωση ζηλωτής, πάνω στη θέρμη του ζήλου του πράττει τα αντίθετα από αυτά που λέει ο θείος νόμος και το θείο θέλημα. Διαπράττει ακόμα και το κακό, αν νομίζει ότι απ' αυτό θα έλθει ό,τι εκείνος θεωρεί καλό και αγαθό. Ο ζήλος του μη κατ' επίγνωση ζηλωτή είναι φωτιά που καταστρέφει, "πυρ καταναλίσκον". Μπροστά πηγαίνει η καταστροφή και πίσω του έρχεται η ερήμωση. Ο μη κατ' επίγνωση ζηλωτής εύχεται στον Θεό να ρίξει φωτιά και να κατακάψει όλους όσους δεν δέχονται τις αρχές και τις πεποιθήσεις του. Τέτοιου είδους ανθρώπους τους χαρακτηρίζει μίσος προς τους ετερόθρησκους ή ετερόδοξους, η ζήλια και ο επίμονος θυμός, η εμπαθής αντίσταση προς το αληθινό νόημα του θείου νόμου, η παράνομη επιμονή, προκειμένου να υπερασπισθεί τα δικά του φρονήματα, ο παράφορος ζήλος να ντροπιάσει τους πάντες, η φιλοδοξία, η φιλονικία, η έριδα, το φιλοτάραχο. Ο μη κατ' επίγνωση ζηλωτής είναι άνθρωπος ολέθριος.

Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, Το γνώθι σαυτόν, εκδ. Άθως

Η ιστορία του Ελεσμπάαν, Βασιλέως της Αιθιοπίας.

 

https://anastasiosk.blogspot.com/2023/10/blog-post_833.html#more

Ο Ελεσμπάαν (Elesbaan/Kaleb) ήταν ο Αυτοκράτορας της σημερινής Αιθιοπίας και έζησε όταν την Αραβία κυβερνούσε ο Ντουνάαν (Dunaan), απηνής διώκτης των Χριστιανών. Ο ευσεβής Ελεσμπάαν δεν μπορούσε να ανεχθεί στο γειτονικό βασίλειο να σφαγιάζονται όσοι πίστευαν στον Χριστό. Κήρυξε τον πόλεμο στο Ντουνάαν, αλλά η πρώτη του στρατιωτική εκστρατεία δεν ήταν επιτυχής.

Θέλοντας να μάθει τον λόγο της ήττας του, ο Ελεσμπάαν επισκέφτηκε έναν φημισμένο ερημίτη που ονομαζόταν Ζήνων. Ο ερημίτης αποκάλυψε στον Αυτοκράτορα ότι είχε ενεργήσει με τρόπο άδικο παρασυρόμενος από την επιθυμία του να εκδικηθεί τον Ντουνάαν, διότι ο Κύριος είπε: «Η εκδίκηση είναι δική μου, Εγώ θα ανταποδώσω!» (Εβραίους 10:30).

Από πλούσιο ποτέ μη δέχεσαι

 

Από πλούσιο ποτέ μη δέχεσαι. Από βιοπαλαιστή κι από φτωχό ναι, με μεγάλη ευγνωμοσύνη.

Οσία Γαβριηλία(Η ασκητική της αγάπης εκδ. Τάλαντο)

Ο Απόστολος Θωμάς στην Ινδία

 

https://anastasiosk.blogspot.com/2023/10/blog-post_14.html

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Απόστολος Θωμάς πήγε στο σημερινό Πατάναμ στην Κεράλα, Ινδία, το 52 μ.Χ.

Είναι γνωστό ότι τον 1ο αιώνα μ.Χ υπήρχε στην Κεράλα μία κοινότητα Cochin Εβραίων. Είναι λοιπόν πιθανό ο Θωμάς να ακολούθησε καραβάνι Εβραίων εμπόρων από την Συρία και να έφθασε στην Κεράλα.

Η παλαιότερη γνωστή πηγή που συνδέει τον Απόστολο με την Ινδία είναι οι Πράξεις του Θωμά (Απόκρυφο, Μανιχαϊκής προελεύσεως) που πιθανότατα γράφτηκαν στις αρχές του 3ου αιώνα, ίσως στην Έδεσσα της Συρίας.

Ορισμένοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς του 3ου και 4ου αιώνα αναφέρουν επίσης το ταξίδι του Θωμά στην Ινδία, όπως ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Ιερώνυμος και ο Εφραίμ ο Σύρος, ενώ ο Ευσέβιος Καισαρείας αναφέρει ότι ο δάσκαλος του Κλήμη της Αλεξανδρείας, Πάνταινος, επισκέφθηκε τον 2ο μ.Χ. αιώνα την χριστιανική κοινότητα στην Ινδία, η οποία τότε χρησιμοποιούσε το Ευαγγέλιο του Ματθαίου στην εβραϊκή γλώσσα.

Η παράδοση για το έργο του Θωμά στην Ινδία και την ίδρυση της πρώτης χριστιανικής κοινότητας στην Κεράλα αναφέρεται σε ένα έργο με τίτλο «Άσματα του Θωμά» (Thomma Parvam) το οποίο γράφτηκε το 1601 αλλά πιστεύεται ότι είναι περίληψη παλαιότερου έργου.

Ἡ Παγκόσμια Γερόντισσα τῆς Κωνσταντινούπολης, τῶν Ἀθηνῶν και της Ιερουσαλήμ, τῆς Λέρου καὶ τῶν Ἰνδιῶν, τῶν Ἰμαλαϊων καὶ τοῦ Λονδίνου, τῶν λεπρῶν καὶ τῶν ὅπου γῆς ἀπερριμένων τοῦ κόσμου τούτου.

 

https://anastasiosk.blogspot.com/2023/10/blog-post_77.html

ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ

μὲ τὴν ἁγιοκατάταξή της ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο στὶς ἁγιολογικὲς δέλτους τῆς Ἐκκλησίας μας, μποροῦμε νὰ ἐπικαλούμαστε στὶς προσευχές μας τὶς πρεσβεῖες καὶ τὴ βοήθεια τῆς Ὁσίας Γερόντισσας ΓΑΒΡΙΗΛΙΑΣ (Παπαγιάννη).

Θὰ μᾶς εὐεργετεῖ καὶ ἐπισήμως πλέον ὡς ἀδάπανος βοηθός ἡ Γερόντισσα ὅλης τῆς οἰκουμένης.

Ἡ Παγκόσμια Γερόντισσα τῆς Κωνσταντινούπολης, τῶν Ἀθηνῶν και της Ιερουσαλήμ, τῆς Λέρου καὶ τῶν Ἰνδιῶν, τῶν Ἰμαλαϊων καὶ τοῦ Λονδίνου, τῶν λεπρῶν καὶ τῶν ὅπου γῆς ἀπερριμένων τοῦ κόσμου τούτου.

Κόντρα σὲ μερικὰ "ὀρθοδοξεπωνύμως παπίζοντα" ἀπύλωτα στόματα κάποιων ἐργολάβων τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀπέμειναν ἐνεοί... Η αγιότητα δεν μπαίνει σε κλισέ, είτε σας αρέσει είτε όχι.

Αγιοκατατάχθηκε η Γερόντισα Γαβριηλία

 

https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/59147-ektakto-agiokatataxthike-i-gerontisa-gavriilia

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λέρου Καλύμνου Ἀστυπαλαίας φέρεται εἰς γνῶσιν τοῦ φιλοθρήσκου Λαοῦ, ὅτι κατόπιν σχετικῶν ἐνεργειῶν πρὸς τὴν Μεγάλην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος, προτάσει καὶ προτροπῇ τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος τοῦ Αὐθέντου καὶ Δεσπότου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ἀπεφάσισε παμψηφεὶ τὴν Ἁγιοκατάταξιν τῆς Ὁσιοτάτης Μοναχῆς Γαβριηλίας Παπαγιάννη εἰς τὸ Ἁγιολόγιον τῆς κατ’ Ἀνατολὰς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

ᾞς τὴν μεσιτείαν πρὸς τὸν Τριαδικὸν Θεὸν πάντες ἡμεῖς ἐπικαλούμεθα.

Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις ἀνέθεσεν εἰς τὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Ρόδου κ. Κύριλλον τὴν συγγραφὴν τῆς Ἱερᾶς Ἀκολουθίας Αὐτῆς.

Ἁγία τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Θεολογική οικολογία

 

https://anastasiosk.blogspot.com/2023/04/blog-post_988.html#more

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ τοῦ Σάρωφ εἶχε μία ἐκλεκτὴ φίλη: μιὰ τεράστια ἀρκούδα ἐρχόταν κάθε ἀπόγευμα καὶ τὴν τάιζε! Ὄμορφη καὶ εὐλογημένη ἐμπειρία. Ἀλλὰ καὶ στὸ βίο τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, στὶς προσευχὲς τοῦ ὁσίου Ζωσιμᾶ γιὰ νὰ ταφεῖ τὸ σῶμα τῆς Ἁγίας ἀπάντησε ἡ χάρις μὲ ἕνα λιοντάρι ποὺ ἦρθε καὶ πραγματοποίησε τὴν ταφή της. Ἔνιωθαν τὰ ζῶα τὴν ἀγάπη τῶν ἁγίων. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὑγιὴς σχέση μὲ τὰ ζῶα ποὺ θυμίζει τὴ σχέση ἀνθρώπου καὶ ζώων μέσα στὸν παράδεισο: ἕνα κομμάτι τοῦ οὐρανοῦ πάνω στὴ γῆ. Γι' αὐτὸ καὶ τὸ οἰκολογικὸ πρόβλημα εἶναι κατὰ βάθος θεολογικό, καὶ ξεπερνιέται μὲ τὸ ἦθος τῶν ἁγίων μας.

Τώρα ἂν συναντοῦσαν τὸ λιοντάρι καὶ ἡ ἀρκούδα σημερινοὺς "φιλόζωους"-νευρόσπαστα τοῦ τύπου ποὺ περιγράψαμε, θὰ τοὺς ἔτρωγαν γιὰ κολατσιό. Ἐδῶ εἶναι ἡ διαφορά!

π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

Απόστολος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος

 

https://www.imconstantias.org.cy/68013-2/

Ο άγιος Ιάκωβος ήταν υιός του Ιωσήφ του Μνήστορος από τον πρώτο του γάμο. Ευλογήθηκε παρά Θεού όταν ήταν ακόμη στην κοιλία της μητρός του, και υπήρξε τόσο δίκαιος στον βίο του ώστε όλοι οι Εβραίοι τον αποκαλούσαν «Δίκαιο» και «Ωβλία», που στα εβραϊκά σημαίνει «προμαχών λαού» και «δικαιοσύνη». Από την παι­δική ήδη ηλικία, ο Ιάκωβος έζησε με την πιο αυστηρή άσκηση. Δεν έπινε κρασί ούτε άλλα δυνατά ποτά. Μιμούμενος τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, δεν έτρωγε ποτέ τίποτε από όσα έχουν πνοή ζωής μέσα τους. Ξυράφι ποτέ δεν πέρασε επί της κεφαλής του, όπως ορίζει ο Νό­μος για όσους αφιερώνονται στον Θεό (Αριθ. 6, 5). Ποτέ του δεν λου­ζόταν και δεν χριόταν με έλαιο, προκρίνοντας τη μέριμνα της ψυχής έναντι εκείνης του σώματος.

Μετά την Ανάληψη του Κυρίου, οι Απόστολοι ομοφώνως εξέλεξαν τον δίκαιο Ιάκωβο πρώτο επίσκοπο Ιεροσολύμων. Τέλειος σε όλες τις αρετές της πράξεως και της θεωρίας, ο Ιάκωβος μόνος εισερχόταν στα Άγια των Αγίων της Καινής Διαθήκης -όχι μια φορά τον χρόνο όπως έπραττε ο αρχιερεύς των Ιουδαίων- αλλά κάθε μέρα για να τελέσει τα άγια Μυστήρια. Ενδεδυμένος ύφασμα λινό, εισερχόταν μόνος στον Ναό, και επί ώρες στεκόταν γονυπετής πρεσβεύοντας υπέρ του λαού και της σωτηρίας του κόσμου, σε βαθμό που τα γόνατά του έγιναν σκληρά σαν πέτρα.

Άγιος Παντελεήμων, ο Μεγαλομάρτυς και Ιαματικός

 

https://www.imconstantias.org.cy/72087-2/

Ο άγιος Παντελεήμων (Παντελέων ήταν το αρχικό του όνομα) έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και καταγόταν από τη Νικομήδεια. Τον πατέρα του έλεγαν Ευστόργιο και τη μητέρα του, που ήταν ευσεβέστατη χριστιανή, Ευβούλη.

Ο Παντελεήμων γρήγορα στερήθηκε τις φροντίδες της μητέρας του που πέθανε πρόωρα, αλλά απέκτησε από μικρή ηλικία καλή εγκύκλια παιδεία και όταν την ολοκλήρωσε σπούδασε την ιατρική, διακρινόμενος όμως και για την ρητορεία του. Οι σχέσεις μάλιστα της οικογένειάς του με το παλάτι ήταν πολύ καλές και σύντομα θα τον έφερναν ως γιατρό στην αυλή του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Ο ίδιος τελικά όμως ασπάστηκε το χριστιανισμό. Η μεταστροφή αυτή συνέβη μετά από γνωριμία με κάποιο ιερέα Ερμόλαο, την εποχή ενός διωγμού κατά των χριστιανών. Λίγο αργότερα θα βαπτιστεί χριστιανός μυστικά και θα προσπαθήσει να πείσει τον πατέρα του να γίνει κι αυτός, όπως και συνέβη.

Ο άγιος Παντελεήμων την ιατρική του επιστήμη την χρησιμοποίησε ιδιαίτερα για τους απόρους ασθενείς και έτρεχε με μοναδική προθυμία στις καλύβες τους, βοηθώντας τους όχι μόνο ιατρικά, αλλά και χρηματικά. Σε κάθε σπίτι που έμπαινε δίδασκε το Ευαγγέλιο και έφερνε σ’ αυτό πολλές ψυχές. Ήταν σπλαχνικός σε μεγάλο βαθμό για όλους τους πάσχοντες, γι’ αυτό και ο Θεός του δώρισε το χάρισμα να θεραπεύει ασθενείς μόνο με την προσευχή του.

Αγία Παρασκευή, η Οσιομάρτυς

https://www.imconstantias.org.cy/7029-2/

 Η Αγία Παρασκευή γεννήθηκε στη Ρώμη, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Αντωνίνος (138-160 μ.Χ.). Ήταν κόρη του Αγάθωνα και της Πολιτείας. Χριστιανοί και οι δύο ανέθρεψαν την κόρη τους εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου, διότι δεν είχαν παιδί και ευχήθηκαν, αν αποκτήσουν, να το αφιερώσουν στο Θεό. Πράγματι, ο Θεός τους χάρισε παιδί και γεννήθηκε ήμερα Παρασκευή. Και επειδή ήταν κόρη, έδωσαν το όνομα της ημέρας αυτής.

Μετά το θάνατο των γονέων της, η νεαρή τότε Παρασκευή, πούλησε όλη την περιουσία της για να την διανείμει στους Χριστιανούς, που ζούσαν στην περιοχή και εμπνεόμενη από θερμή αγάπη προς το Χριστό, γύριζε τη Ρώμη και τα χωριά, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο. Η δράση της, όμως, προκάλεσε τον ειδωλολάτρη βασιλιά Αντωνίνο, ο οποίος, αφού τη συνέλαβε, της υποσχέθηκε ότι θα έχει πολλά επίγεια αγαθά και απολαύσεις, αν θυσιάσει στους θεούς. Τότε η Αγία, ορθά-κοφτά απάντησε με τα λόγια του προφήτη Ιερεμία: «θεοί οι τον ούρανόν και την γην ουκ εποίησαν, απολέσθωσαν εκ της γης», δηλαδή, «θεοί που δε δημιούργησαν τον ουρανό και τη γη, ας χαθούν από το πρόσωπο της γης».

Μητέρα Μαρία των Παρισίων

 

https://anastasiosk.blogspot.com/2022/07/blog-post_690.html

20 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΟΣΙΑ ΜΑΡΤΥΣ ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ, ΜΑΡΙΑ ΣΚΟΜΤΣΟΒΑ (+1945) καὶ μνήμη ἁπάντων τῶν ἐν Γαλλίᾳ τελειωθέντων ὑπὸ τῶν Ναζὶ ρώσσων νεομαρτύρων.

ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ,

σήμερα ἑορτάζει μαζὶ μὲ τὸν Προφήτη Ἡλία, τῶν προφητῶν τὴν κρηπίδα, καὶ ἡ ἁγία μάρτυς καὶ μοναχὴ Μαρία Σκομπτσόβα, μητέρα τοῦ Παρισιοῦ. Ὁ δῆμος Παρισίων τὴν τίμησε ἀφιερώνοντάς της μία ὀδό: Ὁδὸς Μητέρας Μαρίας. Τὸν βίο της μπορεῖτε ἀπὸ παντοῦ νὰ τὸν πληροφορηθεῖτε. Ὑπάρχει καὶ στὸ διαδίκτυο -τ α ι ν ί α- μὲ τὴ ζωή της καὶ τὴ συγκλονιστικὴ ἑρμηνεία τῆς Λουντμίλας Κασάτκινα. Μελετῆστε τὴ ζωή της! Μόνο μὴν ἐκπλαγεῖτε γιὰ τὴν κριτικὴ ποὺ κάνει σὲ μᾶς τοὺς χλιαροὺς Χριστιανούς, κληρικούς, μοναχοὺς καὶ λαϊκούς.

Οι 12 Απόστολοι

 

https://www.imconstantias.org.cy/i-dodeka-apostoli-30-iouniou/

Οι Απόστολοι και μαθητές του Κυρίου υπήρξαν συνεχιστές του σωτηριώδους έργου του Χριστού και άλλαξαν ουσιαστικά τη μορφή του κόσμου. Χάρη στο δικό τους αίμα και τιτάνιο αγώνα θεμελιώθηκε η  Εκκλησία μέσα σε ένα εξαιρετικά εχθρικό περιβάλλον για τους τότε χριστιανούς.

Οι πρώτοι δώδεκα μαθητές του Χριστού είναι καταγεγραμμένοι στο κατά Ματθαίον 10,2-4: «Τα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του Ιησού είναι τα εξής: Πρώτος ο Σίμων, που λέγεται Πέτρος, κι ο αδερφός του ο Ανδρέας, ο Ιάκωβος, γιος του Ζεβεδαίου, κι ο αδερφός του ο Ιωάννης, ο Φίλιππος κι ο Βαρθολομαίος, ο Θωμάς κι ο Ματθαίος ο τελώνης, ο Ιάκωβος, γιος του Αλφαίου, και ο Λεββαίος, που επονομάστηκε Θαδδαίος, ο Σίμων ο Κανανίτης κι ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, αυτός που τον πρόδωσε». Η Αγία Γραφή αναφέρει επίσης τα ονόματα των δώδεκα Αποστόλων στο Κατά Μάρκον 3,16-19 και στο Κατά Λουκά 6,13-16. Στη σύγκριση των τριών περικοπών, υπάρχουν μερικές ελάχιστες διαφορές στα ονόματα. Φαίνεται πως ο Θαδδαίος ήταν επίσης γνωστός ως «Ιούδας, γιος του Ιακώβου» (Λουκ. 6,16) και ο Λεββαίος  (Ματθ. 10,3). Ο Σίμων ο Ζηλωτής ήταν επίσης γνωστός ως Σίμων ο Κανανίτης (Μάρκ. 3,18). Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, που πρόδωσε τον Ιησού, αντικαταστάθηκε από τον Ματθία μετά την Πεντηκοστή (Πράξ. 1,20-26).

Κατά την εκλογή των μαθητών Του, ο Κύριος σταμάτησε στον αριθμό δώδεκα, γιατί όπως οι δώδεκα υιοί του Ιακώβ, οι δώδεκα Πατριάρχες, θεωρούνται οι αρχηγοί των δώδεκα φυλών του Ισραήλ, δηλαδή όλου του Ιουδαϊσμού, έτσι και οι Δώδεκα αυτοί πρώτοι μαθητές του Κυρίου, έγιναν οι πνευματικοί αρχηγοί του νέου Ισραήλ, δηλαδή του Χριστιανισμού. Αλλά και διότι τα δώδεκα κουδουνάκια στο κάτω μέρος του χιτώνα του Αρχιερέως Ααρών που κουδούνιζαν, όταν βημάτιζε στη Σκηνή, δήλωναν τους δώδεκα Αποστόλους, που ήχησαν και  κήρυξαν σε ολόκληρη την οικουμένη το Ευαγγέλιο της απολυτρώσεως.