Οι άγιοι πολεμιστές Αλέξανδρος Περεσβιέτ και Ανδρέας Οσλιάμπια

 

Η ρωσική ιστορία είναι πλούσια σε παραδείγματα αυτοθυσίας. Ανάμεσα στις πιο εμβληματικές μορφές βρίσκονται οι άγιοι μοναχοί-πολεμιστές Αλέξανδρος Περεσβιέτ και Ανδρέας Οσλιάμπια, των οποίων τα ονόματα συνδέθηκαν για πάντα με τη Μάχη του Κουλίκοβο το 1380, μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ρωσικής μεσαιωνικής ιστορίας.

Ο Αλέξανδρος Περεσβιέτ καταγόταν από το Μπριάνσκ και ανήκε στην τάξη των βογιάρων. Ήταν ήδη γνωστός για τη σωματική του δύναμη και την πολεμική του ανδρεία πριν εγκαταλείψει τον κόσμο και ακολουθήσει τη μοναχική ζωή. Αργότερα εκάρη μοναχός και έλαβε το Μέγα Σχήμα στη Μονή της Αγίας Τριάδος του αγίου Σεργίου του Ραντονέζ. Ο συνασκητής του Ανδρέας Οσλιάμπια είχε επίσης πολεμική πείρα πριν ακολουθήσει τον μοναχικό βίο.

Όταν ο μεγάλος πρίγκιπας Δημήτριος Ντονσκόι ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει τα στρατεύματα του Μαμάι, ζήτησε την ευλογία του αγίου Σεργίου του Ραντονέζ. Σύμφωνα με το «Διήγημα της Μάχης του Μαμάι», ο άγιος όχι μόνο ευλόγησε την εκστρατεία αλλά έστειλε μαζί με τον πρίγκιπα και δύο από τους μοναχούς του, τον Περεσβιέτ και τον Οσλιάμπια.

Ο πρίγκιπας είπε:

«Πάτερ, δώσε μου δύο από τους αδελφούς σου, τον Αλέξανδρο Περεσβιέτ και τον Ανδρέα Οσλιάμπια, και έτσι θα ενισχύσεις τον στρατό μας.»

Τότε ο άγιος Σέργιος κάλεσε τους δύο μοναχούς και τους πρόσταξε να ακολουθήσουν τον πρίγκιπα. Ήταν ήδη γνωστοί ως γενναίοι πολεμιστές και είχαν δοκιμαστεί σε πολλές μάχες πριν από τη μοναχική τους κουρά.

Αντί να τους δώσει όπλα, τους όπλισε με τον Σταυρό του Χριστού. Έραψε τον ζωοποιό Σταυρό επάνω στα μοναχικά τους ενδύματα και τους είπε:

«Η ειρήνη να είναι μαζί σας, αδελφοί μου. Αγωνιστείτε με ανδρεία για την πίστη του Χριστού και για όλη την Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη.»

Κατόπιν ευλόγησε τον πρίγκιπα και ολόκληρο το στράτευμα.

Η συμμετοχή των δύο μοναχών στη μάχη προκάλεσε αργότερα απορίες και συζητήσεις. Πράγματι, ο μοναχικός βίος δεν συμβιβάζεται με την αφαίρεση ανθρώπινης ζωής. Ορισμένοι ιστορικοί αμφισβήτησαν ακόμη και την ιστορικότητα της παρουσίας τους στο πεδίο της μάχης. Άλλοι όμως θεωρούν ότι ο άγιος Σέργιος και ο Δημήτριος Ντονσκόι αντιλαμβάνονταν την εκστρατεία εναντίον του Μαμάι ως αγώνα υπεράσπισης του λαού και της πίστης, γεγονός που εξηγεί αυτή τη μοναδική εξαίρεση.

Το πρωί της 8ης Σεπτεμβρίου 1380, ημέρα του Γενεσίου της Θεοτόκου σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο, οι δύο στρατοί παρατάχθηκαν στο πεδίο του Κουλίκοβο. Σύμφωνα με το έθιμο της εποχής, πριν από τη γενική σύγκρουση επρόκειτο να διεξαχθεί μονομαχία ανάμεσα στους ισχυρότερους πολεμιστές των δύο πλευρών.

Από το στρατόπεδο των Τατάρων προχώρησε ο γιγαντόσωμος Τσελουμπέι, γνωστός και ως Τεμίρ-Μούρζα. Οι χρονικογράφοι τον περιγράφουν ως άνδρα τεράστιας σωματικής δύναμης, που προκαλούσε τους αντιπάλους του να αναμετρηθούν μαζί του.

Τότε ο Αλέξανδρος Περεσβιέτ βγήκε από τις ρωσικές γραμμές.

«Αυτός ζητά έναν αντίπαλο αντάξιό του», είπε. «Θα τον αντιμετωπίσω εγώ.»

Πριν ξεκινήσει, στράφηκε προς τους συμπολεμιστές του και είπε:

«Πατέρες και αδελφοί, συγχωρήστε με για όσα σας λύπησα. Αδελφέ Ανδρέα, προσευχήσου για μένα στον Θεό.»

Και καθώς όρμησε προς τον αντίπαλό του αναφώνησε:

«Πάτερ Σέργιε, ενίσχυσέ με με τις προσευχές σου.»

Οι δύο άνδρες επιτέθηκαν ο ένας στον άλλον έφιπποι. Τα δόρατά τους χτύπησαν με τέτοια δύναμη ώστε και οι δύο διαπεράστηκαν θανάσιμα. Έπεσαν από τα άλογά τους και πέθαναν σχεδόν ταυτόχρονα.

Οι Ρώσοι χρονικογράφοι θεώρησαν ότι, παρότι η μονομαχία δεν είχε νικητή με τη στενή στρατιωτική έννοια, το θάρρος του Περεσβιέτ ενέπνευσε βαθιά τον στρατό. Ο ίδιος ο Δημήτριος φέρεται να είπε:

«Βλέπετε, αδελφοί, ποιος άρχισε τη μάχη. Ο Αλέξανδρος Περεσβιέτ κατέβαλε τον φοβερό αυτόν πολεμιστή και έσωσε πολλούς από βέβαιο θάνατο.»

Αμέσως μετά άρχισε η μεγάλη σύγκρουση. Το ιππικό της Χρυσής Ορδής εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση και για αρκετή ώρα η έκβαση της μάχης παρέμενε αβέβαιη. Τελικά, το κρυμμένο σύνταγμα του πρίγκιπα Βλαδίμηρου του Σερπούχοφ επιτέθηκε από τα νώτα και έγειρε οριστικά την πλάστιγγα υπέρ των Ρώσων. Ο στρατός του Μαμάι διαλύθηκε και τράπηκε σε φυγή.

Κατά την παράδοση, και ο Ανδρέας Οσλιάμπια έπεσε στη μάχη. Τα σώματα των δύο μοναχών μεταφέρθηκαν αργότερα στη Μόσχα και ενταφιάστηκαν στη Μονή Σιμόνοφ, στον ναό της Γεννήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Ο τόπος ταφής τους έγινε σύντομα τόπος προσκυνήματος και ιδιαίτερης τιμής. Με το πέρασμα των αιώνων οι δύο μοναχοί αναγνωρίστηκαν ως άγιοι και παρέμειναν σύμβολα χριστιανικής αυταπάρνησης και ανδρείας.

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση η μονή έκλεισε και ο ναός πέρασε σε κοσμική χρήση. Οι τάφοι των δύο ηρώων βρέθηκαν μέσα στον χώρο εργοστασιακών εγκαταστάσεων και για πολλά χρόνια η μνήμη τους παραμερίστηκε. Ωστόσο δεν λησμονήθηκαν ολοκληρωτικά. Το 1980, κατά τον εορτασμό των εξακοσίων ετών από τη Μάχη του Κουλίκοβο, οι τάφοι τους αναγνωρίστηκαν ως ιστορικά μνημεία υπό κρατική προστασία. Λίγα χρόνια αργότερα, κατά τους εορτασμούς της χιλιετηρίδας του εκχριστιανισμού των Ρως, ο ναός αποδόθηκε ξανά στη λατρεία.

Μέχρι σήμερα οι άγιοι Αλέξανδρος Περεσβιέτ και Ανδρέας Οσλιάμπια τιμώνται στη ρωσική εκκλησιαστική παράδοση ως μοναχοί που προσέφεραν τη ζωή τους για τους αδελφούς τους, συνδυάζοντας στο πρόσωπό τους την ασκητική αφιέρωση με την έσχατη αυτοθυσία.

Με πληροφορίες από το https://en.topwar.ru/14356-za-drugi-svoya-legendy-russkogo-voinstva-pravoslavnye-bogatyri-aleksandr-peresvet-i-andrey-oslyabya.html και το http://stonecarving.ru/peresvet.html (και τη βοήθεια του ChatGPT στη μετάφραση)

Η ψυχή του ιερέα - Ιρλανδικός θρύλος

 

https://sacred-texts.com/neu/celt/ali/ali011.htm

Παλιά υπήρχαν σπουδαίες σχολές στην Ιρλανδία που πρόσφεραν κάθε είδους μόρφωση στον λαό. Ακόμη και οι πιο φτωχοί είχαν τότε περισσότερες γνώσεις απ' όσες έχει σήμερα ένας ευγενής. Όσο για τους ιερείς, η μόρφωσή τους ξεπερνούσε κάθε φαντασία. Η φήμη της Ιρλανδίας είχε απλωθεί σε όλο τον κόσμο, και πολλοί ξένοι βασιλιάδες έστελναν τους γιους τους εκεί για να σπουδάσουν.

Εκείνο τον καιρό, σε μια από αυτές τις σχολές φοιτούσε ένα μικρό αγόρι που είχε καταπλήξει τους πάντες με την εξυπνάδα του. Οι γονείς του ήταν απλοί εργάτες, πάρα πολύ φτωχοί. Όμως, όσο μικρός και άπορος κι αν ήταν, κανένας γιος βασιλιά ή άρχοντα δεν μπορούσε να τον παραβγεί στα γράμματα. Ακόμη και οι δάσκαλοι ένιωθαν ντροπή μπροστά του, γιατί εκεί που προσπαθούσαν να του μάθουν κάτι, εκείνος τους αποκάλυπτε πράγματα που δεν είχαν ξανακούσει ποτέ, βγάζοντάς τους ανίδεους. Το μεγάλο του ταλέντο ήταν η ρητορική και η συζήτηση. Μπορούσε να μιλάει με τις ώρες, μέχρι να σου αποδείξει ότι το μαύρο είναι άσπρο. Κι όταν πια παραδινόσουν—γιατί κανείς δεν μπορούσε να τον νικήσει στα λόγια—γύριζε την κουβέντα και σου αποδείκνυε ότι το άσπρο είναι μαύρο, ή ότι δεν υπάρχουν καν χρώματα στον κόσμο.

Όταν μεγάλωσε, οι φτωχοί γονείς του, γεμάτοι περηφάνεια, αποφάσισαν να τον σπουδάσουν ιερέα. Τα κατάφεραν στο τέλος, αν και χρειάστηκε σχεδόν να λιμοκτονήσουν για να μαζέψουν τα χρήματα. Άλλος τέτοιος σοφός δεν υπήρχε στην Ιρλανδία. Στις συζητήσεις παρέμενε ανίκητος· κανείς δεν μπορούσε να σταθεί απέναντί του. Ακόμη και οι Επίσκοποι προσπάθησαν να αναμετρηθούν μαζί του, αλλά εκείνος τους απέδειξε αμέσως ότι δεν ήξεραν απολύτως τίποτα.

Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν άλλοι δάσκαλοι, οπότε οι ιερείς μόρφωναν τον λαό. Και επειδή αυτός ο άνθρωπος ήταν ο πιο ευφυής σε ολόκληρη τη χώρα, όλοι οι ξένοι ηγεμόνες τού έστελναν τους γιους τους, μέχρι που δεν είχε πια άλλο χώρο στο σπίτι του για να τους στεγάσει. Έτσι, έγινε απίστευτα υπερήφανος και άρχισε να ξεχνάει την ταπεινή του καταγωγή. Το χειρότερο όμως ήταν ότι ξέχασε και τον ίδιο τον Θεό, που του είχε χαρίσει αυτό το χάρισμα.

Η μανία της επιχειρηματολογίας τον τύφλωσε. Ξεκινώντας από το ένα πράγμα, έφτασε στο άλλο: απέδειξε ότι δεν υπάρχει Καθαρτήριο, μετά ότι δεν υπάρχει κόλαση, μετά ούτε παράδεισος, ούτε Θεός. Στο τέλος, ισχυρίστηκε ότι οι άνθρωποι δεν έχουν ψυχή, ότι δεν διαφέρουν σε τίποτα από έναν σκύλο ή μια αγελάδα και ότι με τον θάνατο σβήνουν τα πάντα.

«Είδε ποτέ κανείς την ψυχή;» έλεγε. «Αν μου δείξετε μία, θα πιστέψω».

Κανείς δεν ήξερε τι να του απαντήσει. Στο τέλος, όλοι πείστηκαν πως, αφού δεν υπάρχει άλλη ζωή, ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει σε τούτο τον κόσμο. Ο ίδιος ο ιερέας έδωσε το παράδειγμα, παίρνοντας για γυναίκα του μια πανέμορφη κοπέλα. Επειδή όμως κανένας ιερέας ή επίσκοπος στη χώρα δεν δεχόταν να τους παντρέψει, αναγκάστηκε να διαβάσει την ακολουθία του γάμου μόνος του, στον εαυτό του. Το σκάνδαλο ήταν τεράστιο, αλλά κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει. Όλοι οι γιοι των βασιλιάδων ήταν με το μέρος του και θα κατέσφαζαν όποιον προσπαθούσε να μπει εμπόδιο στις ανόσιες πράξεις του. Καημένα παιδιά, τον πίστευαν τυφλά και θεωρούσαν κάθε του λέξη αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Με αυτόν τον τρόπο οι ιδέες του απλώθηκαν παντού και ο κόσμος είχε πάρει την κατηφόρα. Μια νύχτα, όμως, κατέβηκε ένας άγγελος από τον ουρανό και του ανακοίνωσε ότι του απέμεναν μόνο είκοσι τέσσερις ώρες ζωής. Ο ιερέας άρχισε να τρέμει και ζήτησε λίγο παραπάνω χρόνο.

Όμως ο άγγελος ήταν ανένδοτος.

«Τον χρόνο τι τον θέλεις, αμαρτωλέ;» τον ρώτησε.

«Ω, κύριέ μου, λυπήσου τη φτωχή μου ψυχή!» ικέτευσε ο ιερέας.

«Α, μάλιστα! Έχεις ψυχή, λοιπόν;» είπε ο άγγελος. «Και πώς το ανακάλυψες αυτό;»

«Φτερουγίζει μέσα μου από την ώρα που εμφανίστηκες», απάντησε ο ιερέας. «Τι ανόητος που ήμουν, πώς δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα;»

«Όντως, ανόητος», συμφώνησε ο άγγελος. «Σε τι σε ωφέλησε όλη σου η σοφία, όταν δεν μπόρεσε να σου δείξει ότι έχεις ψυχή;»

«Αχ, κύριέ μου», είπε ο ιερέας, «αφού είναι να πεθάνω, πες μου, πόσο γρήγορα θα πάω στον Παράδεισο;»

«Ποτέ», απάντησε ο άγγελος. «Αρνήθηκες την ύπαρξή του».

«Τότε, κύριέ μου, μπορώ να πάω στο Καθαρτήριο;»

«Αρνήθηκες και το Καθαρτήριο. Πρέπει να πας κατευθείαν στην Κόλαση», είπε ο άγγελος.

«Μα, κύριέ μου, αρνήθηκα και την Κόλαση», απάντησε ο ιερέας, «οπότε δεν μπορείς να με στείλεις ούτε εκεί».

Ο άγγελος βρέθηκε σε αμηχανία.

«Λοιπόν», του είπε, «να τι μπορώ να κάνω για σένα. Ή θα ζήσεις άλλα εκατό χρόνια στη γη απολαμβάνοντας κάθε ηδονή και μετά θα ριχτείς για πάντα στην κόλαση, ή θα πεθάνεις σε είκοσι τέσσερις ώρες μέσα σε φρικτούς πόνους και θα περάσεις από το Καθαρτήριο, όπου θα μείνεις μέχρι την Ημέρα της Κρίσης. Αυτό, όμως, με μία προϋπόθεση: να βρεις έστω έναν άνθρωπο που να πιστεύει. Μέσα από τη δική του πίστη θα σου δοθεί χάρη και θα σωθεί η ψυχή σου».

Ο ιερέας δεν χρειάστηκε ούτε πέντε λεπτά για να αποφασίσει. «Προτιμώ τον θάνατο σε είκοσι τέσσερις ώρες», είπε, «ώστε να σωθεί η ψυχή μου στο τέλος».

Ο άγγελος του έδωσε οδηγίες για το τι έπρεπε να κάνει και εξαφανίστηκε.

Αμέσως, ο ιερέας μπήκε στη μεγάλη αίθουσα όπου κάθονταν οι μαθητές του και οι γιοι των βασιλιάδων και τους φώναξε:

«Πείτε μου την αλήθεια και μη φοβηθείτε να με αντικρούσετε. Ποια είναι η πίστη σας; Έχουν οι άνθρωποι ψυχή;»

«Δάσκαλε», απάντησαν εκείνοι, «κάποτε πιστεύαμε ότι οι άνθρωποι έχουν ψυχή. Όμως, χάρη στη διδασκαλία σου, δεν το πιστεύουμε πια. Δεν υπάρχει κόλαση, δεν υπάρχει παράδεισος, δεν υπάρχει Θεός. Αυτή είναι η πίστη μας, γιατί εσύ μας την έμαθες».

Ο ιερέας χλώμιασε από τον τρόμο και φώναξε:

«Ακούστε με! Σας είπα ψέματα. Υπάρχει Θεός και ο άνθρωπος έχει αθάνατη ψυχή. Τώρα πιστεύω όλα όσα αρνιόμουν πριν!»

Όμως η φωνή του πνίγηκε μέσα στα γέλια τους, γιατί νόμιζαν ότι απλώς τους προκαλούσε σε μια ακόμα συζήτηση.

«Απόδειξέ το, δάσκαλε!» φώναζαν γελώντας. «Απόδειξέ το! Ποιος είδε ποτέ τον Θεό; Ποιος είδε ποτέ την ψυχή;»

Όλη η αίθουσα σείστηκε από τα γέλια.

Ο ιερέας σηκώθηκε να τους απαντήσει, αλλά δεν έβγαινε λέξη από το στόμα του. Όλη η ευγλωττία και η δύναμη των επιχειρημάτων του είχαν χαθεί. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να σφίγγει απελπισμένα τα χέρια του και να φωνάζει:

«Υπάρχει Θεός! Υπάρχει Θεός! Κύριε, ελέησε την ψυχή μου!»

Εκείνοι άρχισαν να τον κοροϊδεύουν, επαναλαμβάνοντας τα δικά του λόγια:

«Δείξ' τον μας, λοιπόν! Δείξε μας τον Θεό σου!»

Κι εκείνος έφυγε τρέχοντας, στενάζοντας από την απόγνωση, γιατί κατάλαβε ότι κανείς δεν πίστευε πια. Πώς θα σωζόταν τώρα η ψυχή του;

Ύστερα σκέφτηκε τη γυναίκα του.

«Εκείνη θα πιστεύει», είπε μέσα του. «Οι γυναίκες δεν εγκαταλείπουν ποτέ τον Θεό».

Πήγε να τη βρει, όμως εκείνη του είπε ότι πίστευε μόνο ό,τι της είχε μάθει ο ίδιος και ότι μια καλή σύζυγος οφείλει να πιστεύει πρώτα στον άντρα της, πάνω από οτιδήποτε άλλο στον ουρανό και στη γη.

Τότε τον κυρίευσε η απόλυτη απελπισία. Βγήκε τρέχοντας από το σπίτι και ρωτούσε όποιον έβρισκε μπροστά του αν πιστεύει. Όμως όλοι τού έδιναν την ίδια απάντηση:

«Πιστεύουμε μόνο ό,τι μας δίδαξες εσύ». Οι θεωρίες του είχαν απλωθεί σε ολόκληρη την περιοχή.

Καθώς οι ώρες περνούσαν, κόντευε να τρελαθεί από τον φόβο. Έπεσε χάμω σε μια ερημιά, κλαίγοντας και σπαράζοντας από τον τρόμο, γιατί η ώρα του θανάτου του πλησίαζε γρήγορα.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, πέρασε από δίπλα του ένα μικρό παιδί.

«Ο Θεός μαζί σου», του είπε το παιδί ευγενικά.

Ο ιερέας πετάχτηκε επάνω.

«Παιδί μου, εσύ πιστεύεις στον Θεό;» ρώτησε.

«Έρχομαι από μια μακρινή χώρα για να μάθω γι' Αυτόν», απάντησε το παιδί. «Μπορείτε, παρακαλώ, να μου δείξετε πού είναι η καλύτερη σχολή της περιοχής;»

«Η καλύτερη σχολή και ο καλύτερος δάσκαλος είναι εδώ κοντά», είπε ο ιερέας και είπε το όνομά του.

«Ω, όχι σε αυτόν τον άνθρωπο!» απάντησε το παιδί. «Μου είπαν ότι αρνείται τον Θεό, τον παράδεισο, την κόλαση, ακόμα και την ψυχή του ανθρώπου επειδή δεν μπορούμε να τη δούμε. Αλλά εγώ θα τον αποστόμωνα εύκολα».

Ο ιερέας το κοίταξε με αγωνία. «Πώς;» ρώτησε.

«Να», είπε το παιδί, «θα τον ρωτούσα: αφού πιστεύει ότι έχει ζωή, μπορεί να μου τη δείξει;»

«Μα αυτό είναι αδύνατον, παιδί μου», είπε ο ιερέας. «Η ζωή δεν φαίνεται. Την έχουμε μέσα μας, αλλά είναι αόρατη».

«Ε, τότε, αφού έχουμε ζωή παρόλο που δεν τη βλέπουμε, μπορεί να έχουμε και ψυχή, παρόλο που είναι κι αυτή αόρατη», απάντησε το παιδί.

Μόλις ο ιερέας άκουσε αυτά τα λόγια, έπεσε στα γόνατα κλαίγοντας από χαρά. Τώρα ήξερε ότι η ψυχή του είχε σωθεί: είχε βρει επιτέλους έναν άνθρωπο που πίστευε. Εξομολογήθηκε στο παιδί όλη την ιστορία του: την κακία, την περηφάνεια και τη βλασφημία του ενάντια στον Θεό, καθώς και το τι του είχε πει ο άγγελος για τον μοναδικό τρόπο σωτηρίας του μέσω της πίστης και της προσευχής ενός πιστού.

«Τώρα, λοιπόν», είπε στο παιδί, «πάρε αυτόν τον σουγιά και κάρφωσέ τον στο στήθος μου. Συνέχισε να με χτυπάς μέχρι να δεις το πρόσωπό μου να χλωμιάζει από τον θάνατο. Και τότε, πρόσεξε καλά: ένα ζωντανό πλάσμα θα πετάξει έξω από το σώμα μου καθώς θα ξεψυχώ, και τότε θα καταλάβεις ότι η ψυχή μου ανέβηκε στον Θεό. Μόλις το δεις αυτό, τρέξε αμέσως στη σχολή μου και φώναξε όλους τους μαθητές μου να έρθουν να δουν ότι η ψυχή του δασκάλου τους άφησε το σώμα του. Να καταλάβουν ότι όλα όσα τους δίδαξα ήταν ένα ψέμα, γιατί υπάρχει Θεός που τιμωρεί την αμαρτία, υπάρχει Παράδεισος και Κόλαση, και ο άνθρωπος έχει αθάνατη ψυχή, προορισμένη για την αιώνια ευτυχία ή την αιώνια καταδίκη».

«Θα προσευχηθώ για να βρω το κουράγιο να το κάνω», είπε το παιδί.

Γονάτισε και προσευχήθηκε. Όταν σηκώθηκε, πήρε τον σουγιά και τον κάρφωσε στην καρδιά του ιερέα. Τον χτυπούσε ξανά και ξανά, κατακρεουργώντας τις σάρκες του. Όμως ο ιερέας παρέμενε ζωντανός μέσα σε φρικτούς πόνους, γιατί δεν μπορούσε να πεθάνει πριν συμπληρωθούν οι είκοσι τέσσερις ώρες.

Στο τέλος, το μαρτύριο φάνηκε να τελειώνει και το πρόσωπό του πάγωσε στην ακινησία του θανάτου. Τότε το παιδί, που περίμενε, είδε ένα πανέμορφο ζωντανό πλάσμα με τέσσερα κάτασπρα φτερά να βγαίνει από το σώμα του νεκρού, να υψώνεται στον αέρα και να φτερουγίζει γύρω από το κεφάλι του.

Έτρεξε αμέσως και έφερε τους μαθητές. Μόλις το αντίκρισαν, κατάλαβαν όλοι ότι ήταν η ψυχή του δασκάλου τους. Παρακολουθούσαν με δέος και θαυμασμό, μέχρι που το πλάσμα χάθηκε ψηλά στα σύννεφα.

Αυτή ήταν η πρώτη πεταλούδα που εμφανίστηκε ποτέ στην Ιρλανδία. Και από τότε, όλοι ξέρουν ότι οι πεταλούδες είναι οι ψυχές των πεθαμένων που περιμένουν τη στιγμή που θα μπουν στο Καθαρτήριο, για να περάσουν μέσα από τη δοκιμασία στην κάθαρση και την ειρήνη.

Οι σχολές της Ιρλανδίας ερημώθηκαν εντελώς μετά από αυτό. Ο κόσμος έλεγε: «Τι νόημα έχει να πηγαίνεις τόσο μακριά για να σπουδάσεις, όταν ο πιο σοφός άνθρωπος σε ολόκληρη την Ιρλανδία δεν ήξερε αν είχε ψυχή μέχρι τη στιγμή που κόντεψε να τη χάσει, και σώθηκε στο τέλος χάρη στην απλή πίστη ενός μικρού παιδιού;»

Η άμυνα του Αζάχ

 

https://www.assyriapost.com/the-1915-assyrian-defiance-at-azakh/

Η άμυνα του Αζάχ (γνωστού επίσης ως Μπεθ Ζαμπντάι) δεν ήταν μια αυθόρμητη εξέγερση, αλλά μια υπολογισμένη, επαγγελματική αντίσταση του Ασσυριακού πληθυσμού απέναντι σε μια συνδυασμένη δύναμη Οθωμανικών τακτικών στρατευμάτων και Κούρδων ατάκτων.

Η Μπεθ Ζαμπντάι εκχριστιανίστηκε σε πρώιμο στάδιο· σύμφωνα με την παράδοση, αυτό έγινε από τον Μορ Αγάι, πρώτο επίσκοπο της Ουρχόι, και τον Μορ Άχο, επίσης από την Ουρχόι. Επίσκοπος της Μπεθ Ζαμπντάι είναι γνωστό ότι υπήρχε ήδη από το έτος 120, ενώ τον 3ο αιώνα η πόλη ήταν μία από τις 17 επισκοπές της Ανατολής.

Καθώς η συστηματική Γενοκτονία γνωστή ως Σεϋφό (Το Ξίφος) αποδεκάτιζε τους γύρω Ασσυριακούς οικισμούς, οι κάτοικοι του Αζάχ, μιας πόλης περίπου 1.000 κατοίκων εκείνη την εποχή, αρνήθηκαν να αποδεχθούν τον εκτοπισμό και τις σφαγές. Υπό τη στρατηγική διοίκηση του Ίσο Χάννα Γκάμπρε, η αμυντική επιτροπή της πόλης μετέτρεψε τον οικισμό σε στρατιωτικό πλέγμα.

Οι Συρορθόδοξοι Ασσύριοι εκμεταλλεύτηκαν τη μοναδική αρχιτεκτονική της πόλης: σπίτια χτισμένα από ηφαιστειακή βασαλτική πέτρα ήταν συνδεδεμένα μεταξύ τους μέσω εσωτερικών διαδρόμων, ενώ τα εξωτερικά τείχη οχυρώθηκαν ώστε να δημιουργήσουν έναν συνεχή αμυντικό δακτύλιο. Μέχρι τον Αύγουστο, το Αζάχ είχε γίνει καταφύγιο, φιλοξενώντας περισσότερους από 3.000 Ασσύριους πρόσφυγες από περισσότερα από 40 κατεστραμμένα γειτονικά χωριά.

Η πολιορκία δεν ήταν μια απλή φυλετική σύγκρουση. Ήταν μια συντονισμένη επιχείρηση στην οποία συμμετείχαν οι Οθωμανικές δυνάμεις υπό τη διεύθυνση του Κυβερνήτη του Ντιγιαρμπακίρ, δρος Μεχμέτ Ρεσίδ, με το Οθωμανικό κράτος να αναλαμβάνει το κύριο βάρος της επιχείρησης. Οθωμανοί σύμβουλοι και αξιωματικοί ηγούνταν δύο τακτικών ταγμάτων της 3ης Στρατιάς, φέρνοντας μαζί τους επαγγελματικό ορεινό πυροβολικό και τυποποιημένη επιμελητεία. Δεύτερον, υπήρχαν οι μουσουλμανικές κουρδικές φυλές. Χιλιάδες άτακτοι μαχητές από τοπικές κουρδικές φυλές (συμπεριλαμβανομένων των φυλών Χαβερκάν και Ραμάν) κινητοποιήθηκαν για να παρέχουν ανθρώπινο δυναμικό και τοπικές πληροφορίες. Τους είχαν υποσχεθεί τα λάφυρα της πόλης ως αντάλλαγμα για την υπηρεσία τους.

Οι μάχες κλιμακώθηκαν στα τέλη Οκτωβρίου και στις αρχές Νοεμβρίου 1915. Οι Οθωμανοί σύμβουλοι τοποθέτησαν το πυροβολικό τους στα γύρω υψώματα, με στόχο να διαρρήξουν τις βόρειες πύλες. Ωστόσο, οι Ασσύριοι υπερασπιστές χρησιμοποίησαν στρατηγική «άμυνας σε βάθος». Οι ελεύθεροι σκοπευτές ήταν μικρές μονάδες Ασσυρίων σκοπευτών, ανάμεσά τους και γυναίκες όπως η θρυλική Ζάιτε, που κατείχαν υψηλά σημεία θέας, εξουδετερώνοντας Οθωμανούς αξιωματικούς και καθυστερώντας τις επιθέσεις του πεζικού. Υπήρχαν επίσης οι αντεξορύξεις. Όταν οι Οθωμανικές δυνάμεις επιχείρησαν να χρησιμοποιήσουν εκρηκτικά για να διαρρήξουν τα εξωτερικά τείχη, οι Ασσύριοι αμυνόμενοι, πολλοί από τους οποίους ήταν έμπειροι μεταλλωρύχοι, άνοιξαν αντισήραγγες ώστε να εξουδετερώσουν τις γομώσεις.

Η τελική αποτυχημένη έφοδος σημειώθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1915. Μια μαζική συντονισμένη επίθεση, με επικεφαλής Κούρδους ατάκτους και Οθωμανικό πεζικό, αποκρούστηκε. Παρά το γεγονός ότι διέθεταν μόλις περίπου 700 οπλισμένους άνδρες, οι Ασσύριοι χρησιμοποίησαν τα δαιδαλώδη σοκάκια της πόλης για να στήσουν ενέδρες στους επιτιθέμενους από απόσταση αναπνοής.

Μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου, οι συμμαχικές δυνάμεις αντιμετώπιζαν κρίση. Οι Οθωμανοί σύμβουλοι χρειάζονταν ολοένα και περισσότερο στα μέτωπα του Καυκάσου και του Σινά στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Κούρδοι άτακτοι, έχοντας υποστεί εκατοντάδες απώλειες για μια πόλη που δεν μπορούσαν να καταλάβουν, άρχισαν να λιποτακτούν.

Συνειδητοποιώντας ότι το «φρούριο» του Αζάχ μπορούσε να καταληφθεί μόνο με απαράδεκτο κόστος, η Οθωμανική στρατιωτική διοίκηση τελικά έδωσε σήμα υποχώρησης. Αν και ποτέ δεν υπογράφηκε επίσημη ειρήνη, η πολιορκία λύθηκε, αφήνοντας το Αζάχ ως ένα νησί επιβίωσης μέσα σε μια θάλασσα καταστροφής.

Ένας Πάπας που αντιστέκεται

 

https://www.aljazeera.com/opinions/2026/4/16/the-pope-has-shown-the-world-how-to-stand-up-to-trump 

Andrew Mitrovica

Μερικές φορές, οι «καλοί» όντως φορούν λευκά καπέλα.

Ή, τέλος πάντων, κάτι παρόμοιο.

Ο «καλός» στον οποίο αναφέρομαι είναι ο αμερικανικής καταγωγής ηγέτης της Καθολικής Εκκλησίας, Πάπας Λέων ΙΔ΄, που ποιμαίνει μια κοινότητα 1,4 δισεκατομμυρίων πιστών.

Το «λευκό καπέλο» που φορά είναι ένα μικρό κρανιοκάλυμμα που λέγεται zucchetto – σύμβολο τόσο της εξουσίας όσο και της ταπεινότητας.

Τον τελευταίο καιρό, ο Λέων ασκεί την εξουσία του – διαποτισμένη από ήρεμη ταπεινότητα – για να αντιμετωπίσει έναν νταή που έπρεπε να είχε αντιμετωπιστεί εδώ και πολύ καιρό.

Ο νταής αυτός είναι, φυσικά, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ – του οποίου η ιδέα περί διπλωματίας είναι να περιφέρεται στον κόσμο εκτοξεύοντας παιδαριώδεις, χυδαίες απειλές, με σκοπό να φοβίσει ή να εκφοβίσει άλλους προέδρους και πρωθυπουργούς ώστε να υποχωρήσουν ή να υποταχθούν.

Για χρόνια, η μέθοδος του Τραμπ λειτουργούσε. Πολύ συχνά, πάρα πολλοί πρόεδροι και πρωθυπουργοί επέλεγαν να τον κατευνάσουν αντί να τον αμφισβητήσουν.

Η κοντόφθαλμη λογική τους – ότι αν χάιδευαν τον εγωισμό του θα ηρεμούσαν τα μικρόψυχα και εκδικητικά του ένστικτα – απλώς αποθράσυνε έναν πρόεδρο που, όπως κάθε νταής, αντλεί ιδιαίτερη ευχαρίστηση από το να εκμεταλλεύεται την αδυναμία για να ικανοποιεί μια ναρκισσιστική δίψα κυριαρχίας.

Είναι σαφές πως ο Λέων απορρίπτει τον κατευνασμό ως αντίδοτο στον εξαναγκασμό και το μίσος.

Σε αντίθεση με πλήθος άπειρων πολιτικών που ντύνουν τις επιφυλάξεις τους με προσεκτικά διατυπωμένες υπεκφυγές και γραφειοκρατική γλώσσα, ο Λέων, προς τιμήν του, πήρε δημόσια και ξεκάθαρη θέση εναντίον των οργισμένων και ανόητων αρχιτεκτόνων ενός καταστροφικού πολέμου.

Από αυτή την ευπρόσδεκτη άποψη, ο Λέων όχι μόνο υιοθέτησε την έντιμη ανυπακοή του προκατόχου του – του Πάπα Φραγκίσκου – απέναντι στον πόνο και την αδικία, αλλά την τελειοποίησε σε μια κοφτερή, αδιάλλακτη κριτική της αυταρχικής ύβρεως.

Ενώ οι περισσότεροι «ηγέτες» των δυτικών, «φιλελεύθερων» δημοκρατιών δίσταζαν να καταδικάσουν την απροκάλυπτη έκφραση γενοκτονικής πρόθεσης του Τραμπ, ο Λέων διατύπωσε καθαρά τις αντιρρήσεις του – χωρίς δισταγμό ή την παραμικρή επιφύλαξη.

«Όπως όλοι γνωρίζουμε, υπήρξε επίσης απειλή εναντίον ολόκληρου του λαού του Ιράν, και αυτό είναι πραγματικά απαράδεκτο», είπε ο Λέων στα ιταλικά. «Και θα ήθελα να καλέσω όλους να σκεφτούν βαθιά μέσα στην καρδιά τους... τους αθώους ανθρώπους που είναι επίσης θύματα αυτής της κλιμάκωσης του πολέμου».

Δεν προκαλεί έκπληξη ότι η επίπληξη και η έκκληση του Λέοντα ώθησαν τον Τραμπ και τους ευαγγελικούς υποστηρικτές του να επιβεβαιώσουν πως το να «σκέφτονται» για τη μοίρα των «αθώων» είναι γι’ αυτούς μια δυσάρεστη και ξένη έννοια.

Ο Τραμπ και η παρέα του που χαίρεται με τους βομβαρδισμούς παρουσίασαν την απρόκλητη επίθεση στο Ιράν ως αναγκαίο Ιερό Πόλεμο, εγκεκριμένο από έναν Κύριο στις διδασκαλίες του οποίου ισχυρίζονται – όχι πειστικά – ότι παραμένουν πιστοί.

Ο Λέων απέρριψε κατηγορηματικά αυτή την κατάφωρη βλασφημία.

Σε κήρυγμα κατά τη διάρκεια της κυριακάτικης λειτουργίας, ο Λέων αποκήρυξε την παράλογη ιδέα ότι ο Θεός που υπηρετεί και λατρεύει εισακούει την υστερική κραυγή των πολεμοκάπηλων.

Αντίθετα, επέμεινε ότι τα «χέρια τους είναι γεμάτα αίμα».

«Αδελφοί και αδελφές, αυτός είναι ο Θεός μας: ο Ιησούς, Βασιλιάς της Ειρήνης, που απορρίπτει τον πόλεμο, τον οποίο κανείς δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει για να δικαιολογήσει πόλεμο», είπε ο Λέων. «Δεν ακούει τις προσευχές εκείνων που διεξάγουν πόλεμο, αλλά τους απορρίπτει, λέγοντας: “Και αν ακόμη πληθύνετε τις προσευχές, δεν θα σας ακούσω· τα χέρια σας είναι γεμάτα αίμα.”»

Ο Λέων δεν τον κατονόμασε, όμως η αιχμηρή του επίθεση στρεφόταν αναμφίβολα προς τον Αμερικανό υπουργό Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ και το πλήθος των ψευδο-«χριστιανών» ιεροκηρύκων που επευφημούσαν έναν ολέθριο πόλεμο επιλογής.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου επίσης δεν ξέφυγε από τη ράβδο του Λέοντα.

Αν και η καταστροφική περιπέτεια του Τραμπ ίσως βρισκόταν στην κορυφή της σκέψης του όταν ο Λέων τέλεσε προσευχή για την ειρήνη στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό το Σάββατο, είμαι πεπεισμένος ότι και ο Νετανιάχου βρισκόταν στο ρητορικό του στόχαστρο.

Ο Λέων χλεύασε την «ψευδαίσθηση παντοδυναμίας που μας περιβάλλει και γίνεται ολοένα πιο απρόβλεπτη και επιθετική».

Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου μοιάζουν με σιαμαία δίδυμα που μοιράζονται μια «ψευδαίσθηση παντοδυναμίας» και μια ακόρεστη δίψα για πόλεμο.

Ο Λέων τους κάλεσε να σταματήσουν τη σφαγή που εξαπέλυσαν – αυτή τη φορά στους Ιρανούς.

«Σε αυτούς φωνάζουμε: Σταματήστε. Είναι καιρός για ειρήνη. Καθίστε στο τραπέζι του διαλόγου και της διαμεσολάβησης – όχι στο τραπέζι όπου σχεδιάζεται ο επανεξοπλισμός και αποφασίζονται φονικές ενέργειες.

Αρκετά με την επίδειξη δύναμης! Αρκετά με τον πόλεμο! Η αληθινή δύναμη φαίνεται στην υπηρεσία της ζωής», πρόσθεσε.

Η απάντηση του καθεστώτος Τραμπ υπήρξε, προβλέψιμα, αντανάκλαση της χαρακτηριστικής βαρβαρότητας και μεγαλομανίας του αρχηγού του.

Ένας ανώτερος αξιωματούχος του Πενταγώνου μετέφερε μια όχι και τόσο συγκαλυμμένη απειλή σε μια «πικρή» συνάντηση με τον πρεσβευτή του Βατικανού στις ΗΠΑ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο καρδινάλιος Κριστόφ Πιερ προειδοποιήθηκε ότι η Ουάσιγκτον «έχει τη στρατιωτική δύναμη να κάνει ό,τι θέλει – και ότι η Εκκλησία καλά θα κάνει να πάρει το μέρος της».

Απέναντι στην ωμή, ανεξέλεγκτη εχθρότητα ενός προέδρου που απαιτεί ευλαβική αφοσίωση, ο Λέων προσέβαλε τον αλαζόνα νταή.

Η απάντηση του ποντίφικα ήταν μια απλή και ισχυρή δήλωση σπάνιας αποφασιστικότητας.

«Δεν φοβάμαι την κυβέρνηση Τραμπ ούτε το να διακηρύξω δυνατά το μήνυμα του Ευαγγελίου, που πιστεύω πως γι’ αυτό βρίσκομαι εδώ, γι’ αυτό υπάρχει η Εκκλησία», είπε ο Λέων.

Ενώ ένας πολιορκημένος πρόεδρος θρηνεί για την «αδυναμία», ο Λέων έδειξε – με τα συγκινητικά του λόγια και το παράδειγμά του – ότι η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην ηθική διαύγεια, όχι στη φρενήρη και κενή αναζήτηση πλούτου και ηγεμονίας.

Η αποκαλυπτική διάσταση αυτής της σύγκρουσης ανάμεσα σε έναν δημαγωγό και έναν πάπα έγινε φανερή όταν ο Τραμπ ανήρτησε – και έπειτα διέγραψε – μια εικόνα που τον παρουσίαζε ως κυριολεκτική μορφή του Χριστού.

Ήταν ταυτόχρονα μια θλιβερή απόπειρα αυτοθέωσης και μια υπενθύμιση του εντυπωσιακού μεγέθους της καθοριστικής του ματαιοδοξίας.

Ήταν μια φτηνή αρπαγή αγιότητας από έναν άνθρωπο του οποίου η ζωή υπήρξε το ακριβώς αντίθετο των αξιών και των πεποιθήσεων που προσπάθησε να ιδιοποιηθεί για στενά πολιτικούς σκοπούς.

Σε αυτή τη σύγκρουση προσωπικοτήτων και βούλησης, το χάσμα είναι ξεκάθαρο: η μία πλευρά προσφέρει τα γνώριμα στερεότυπα του ισχυρού άνδρα, ενώ η άλλη μας θυμίζει ότι η αξιοπρέπεια είναι καρπός της ανεκτικότητας και της κατανόησης.

Ο νταής μπορεί να έχει πυραύλους και προεδρική σφραγίδα, αλλά επιτέλους συνάντησε έναν αρχών αντίπαλο που δεν θα εκφοβιστεί, δεν θα εξαγοραστεί και δεν θα εξαναγκαστεί σε συνενοχή ή σιωπή.

Και αυτό, φαίνεται, είναι η μία ιδέα που ο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορεί να ανεχθεί.

Οι διακρίσεις κατά των χριστιανών Νταλίτ στην Ινδία συνεχίζονται

 

https://www.thehindu.com/news/national/telangana/sc-ruling-on-dalit-christians-flayed/article70780343.ece

Χριστιανικές οργανώσεις και ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων άσκησαν δριμεία κριτική στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η οποία αρνείται το καθεστώς των «Προγραμματισμένων Καστών» (Scheduled Caste - SC) σε Ντάλιτ που ασπάζονται τον Χριστιανισμό, κάνοντας λόγο για πλήγμα στις συνταγματικές αξίες της ισότητας και της θρησκευτικής ελευθερίας.

Την Τρίτη, το ανώτατο δικαστήριο επικύρωσε απόφαση του Ανώτερου Δικαστηρίου του Άντρα Πραντές, σύμφωνα με την οποία μόνο Ινδουιστές, Σιχ και Βουδιστές μπορούν να διεκδικήσουν την ταυτότητα SC. Οι Ντάλιτ που ασπάζονται άλλες θρησκείες, συμπεριλαμβανομένου του Χριστιανισμού, δεν θα δικαιούνται τα προνόμια ή την προστασία που παρέχεται στις Προγραμματισμένες Κάστες.

Ο εθνικός πρόεδρος της Διεθνούς Πρωτοβουλίας για τα Πολιτικά Δικαιώματα (CRII) και πρώην πρόσθετος Γενικός Διευθυντής της Αστυνομίας, K. Babu Rao, μαζί με τον εκπρόσωπο της οργάνωσης, Suresh Pulugujju, δήλωσαν ότι η απόφαση βασίζεται υπερβολικά στο Προεδρικό Διάταγμα του 1950, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις τρέχουσες κοινωνικές πραγματικότητες. «Αυτό εγείρει σημαντικές ανησυχίες σχετικά με τον αντίκτυπό του στους Ντάλιτ, ιδιαίτερα όσον αφορά τη θρησκευτική ελευθερία», παρατήρησε ο κ. Babu Rao. Επισήμανε ότι ο Νόμος περί Προγραμματισμένων Καστών και Προγραμματισμένων Φυλών (Πρόληψη Ατροπιών) του 1989 θεσπίστηκε μετά από σοβαρά περιστατικά, όπως η σφαγή στο Karamchedu, όπου τα περισσότερα θύματα ήταν Χριστιανοί.

Υπογραμμίζοντας ότι οι περισσότερες εκκλησίες στο Άντρα Πραντές βρίσκονται σε αποικίες των Ντάλιτ, με ιεροκήρυκες και πιστούς που προέρχονται από αυτές τις κοινότητες, υποστήριξε ότι οι διακρίσεις βάσει κάστας επιμένουν ανεξάρτητα από το θρησκευτικό δόγμα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το πιστοποιητικό κάστας του πάστορα Anand δεν έχει ακυρωθεί επίσημα, ούτε ο ίδιος έχει δηλώσει επίσημα μεταστροφή, ωστόσο η απόφαση φαίνεται να βγάζει συμπεράσματα που ενδέχεται να μην ευθυγραμμίζονται με τα πραγματικά περιστατικά. Ο ηγέτης της CRII δήλωσε ότι η συνεχιζόμενη εξάρτηση από το Προεδρικό Διάταγμα του 1950 ουσιαστικά περιορίζει τους Ντάλιτ από το να επιλέγουν ελεύθερα την πίστη τους χωρίς να χάνουν τις συνταγματικές προστασίες. Παλαιότερες δικαστικές παρατηρήσεις έχουν αναγνωρίσει ότι η ταυτότητα της κάστας συχνά παραμένει ακόμη και μετά από μεταστροφή ή διαθρησκευτικούς γάμους.

Ο πρώην πρόεδρος του Οργανισμού Τροφίμων της Τελανγκάνα, M. Rajeev Sagar, καταδίκασε επίσης την απόφαση, περιγράφοντάς την ως «εντελώς αντίθετη προς το πνεύμα του Συντάγματος». Δήλωσε ότι η ετυμηγορία υπονομεύει τα Άρθρα 14 και 15, τα οποία εγγυώνται την ισότητα, και το Άρθρο 25, το οποίο διασφαλίζει τη θρησκευτική ελευθερία. Τόνισε ότι οι διακρίσεις λόγω κάστας αποτελούν μια κοινωνική δομή αιώνων που δεν εξαφανίζεται με τη μεταστροφή, υπενθυμίζοντας θηριωδίες όπως αυτές στο Karamchedu και στο Chunduru για να υπογραμμίσει το βάθος της προκατάληψης.

Χριστιανικές οργανώσεις κάλεσαν την κεντρική κυβέρνηση να καταθέσει αίτηση αναθεώρησης και να εισαγάγει νομικές και πολιτικές αλλαγές για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των Ντάλιτ Χριστιανών, προειδοποιώντας ότι η απόφαση απειλεί την κοινωνική δικαιοσύνη και τις δημοκρατικές αξίες.

Θεραπεία

 

Γιατί άραγε θα πρέπει οι κληρικοί της Εκκλησίας μας να θυμώνουν όταν βλέπουν να δημοσιοποιούνται (έστω και με τον πιο γελοίο τρόπο) οι ανοησίες του φανατισμού και της δεισιδαιμονίας, αφού αυτή είναι η πλέον αρμόζουσα διαδικασία για τη θεραπεία τους, ή τουλάχιστον για την παρεμπόδιση της εξάπλωσής τους;

Μας λένε ότι η θρησκεία δεν θα πρέπει να γελοιοποιείται· και έχουν δίκιο, αν και, βεβαίως, η διαφθορά στους κόλπους της θα πρέπει· γιατί, αφού διδασκόμεθα από το παμπάλαιο ρητό ότι η θρησκεία είναι το καλύτερο από όλα τα πράγματα στον κόσμο, κατά τρόπον ανάλογο, η διαφθορά της πρέπει να είναι το χειρότερο.

Τζόναθαν Σουίφτ-Επιλογή από το έργο του- μτφ. Δημοσθένης Κορδοπάτης - εκδ. Στιγμή

Ασπιρίνη για τον καρκίνο

 

«Ναι, πραγματοποιούνται έργα, αλλά με πατερναλιστικό πνεύμα. Στους κληρικούς μάς κοστίζει να συνδέσουμε την αγάπη μας για τον πλησίον με μια θεμελιώδη αλλαγή στους θεσμούς της χώρας. Το να χρησιμοποιούμε την ευεργεσία για να επιλύσουμε αυτά τα τόσο σοβαρά προβλήματα, είναι σαν να πιστεύουμε ότι ο καρκίνος μπορεί να θεραπευτεί με ασπιρίνη. Οι ιερείς θα έπρεπε να δουλεύουμε με τους φτωχούς, όχι για τους φτωχούς, με σκοπό αυτοί οι ίδιοι να πραγματοποιήσουν τις κατακτήσεις τους με οργάνωση και με διεκδίκηση».

Χρύσα Τζιαφέτα - Padre Camilo, η σκέψη και η δράση του Καμίλο Τόρες - εκδ Red n' Noir

Πραγματική φιλανθρωπία

 

"Ένας αληθινός χριστιανός πρέπει να συνεργάζεται με όλους εκείνους τους επαναστάτες που προσπαθούν να αλλάξουν τις παρούσες άδικες και καταπιεστικές κοινωνικές δομές [...] Ο χριστιανός, ως τέτοιος και αν θέλει να είναι τέτοιος πραγματικά και όχι μόνο στα λόγια, οφείλει να συμμετέχει ενεργά στις αλλαγές. Η παθητική πίστη δεν αρκεί για να πλησιάσει κανείς τον Θεό: είναι απαραίτητη και η φιλανθρωπία. Και η φιλανθρωπία σημαίνει, συγκεκριμένα, να ζεις το συναίσθημα της ανθρώπινης αδελφοσύνης. Αυτό το συναίσθημα εκδηλώνεται σήμερα στα επαναστατικά κινήματα των λαών, στην αναγκαιότητα να ενωθούν οι αδύναμες και καταπιεσμένες χώρες για να δώσουν τέλος στην εκμετάλλευση και, σε όλα αυτά, η θέση μας είναι ξεκάθαρα από αυτή τη πλευρά και όχι από την πλευρά των καταπιεστών. Γι' αυτό, μερικές φορές, λίγο στ' αστεία αλλά και αρκετά στα σοβαρά, γίνομαι αδιάλλακτος και λέω στους κοντινούς μου ανθρώπους: ο καθολικός που δεν είναι επαναστάτης και δεν είναι με τους επαναστάτες διαπράττει θανάσιμο αμάρτημα".

Padre Camilo, η σκέψη και η δράση του Καμίλο Τόρες - Χρύσα Τζιαφέτα - εκδ. Red 'n' Noir

Ανησυχία των Χριστιανών στο Καμισλί μετά τις επιθέσεις του Συριακού Στρατού

 

https://www.rudaw.net/english/middleeast/syria/310120262

ΚΑΜΙΣΛΙ, Συρία – Οι Χριστιανοί κάτοικοι στο Καμισλί της βορειοανατολικής Συρίας (Ροζάβα) δηλώνουν ότι οι ανησυχίες τους για την ασφάλεια αυξάνονται, μετά τις πρόσφατες επιθέσεις του Συριακού Αραβικού Στρατού στην κουρδική περιοχή.

Μέλη της χριστιανικής κοινότητας της πόλης δήλωσαν στο δίκτυο Rudaw ότι ο φόβος έχει ωθήσει πολλούς να εκκλησιάζονται συχνότερα.

«Οι Χριστιανοί σε αυτή την επαρχία φοβούνται πάντα, γιατί είμαστε ένας λαός που δεν αγαπά τους πολέμους, δεν αγαπά τους σκοτωμούς· αγαπάμε την ειρήνη, ζούμε αρμονικά μαζί, εμείς και οι Κούρδοι», δήλωσε ο Malki Somi, κάτοικος του Καμισλί.

Η κατάσταση στο μέτωπο

Ο Συριακός Αραβικός Στρατός και παρατάξεις που συνδέονται με τη Δαμασκό, σε μια ευρείας κλίμακας επίθεση αυτόν τον μήνα, κατέλαβαν μεγάλες εκτάσεις εδαφών και υποδομές ζωτικής σημασίας που ελέγχονταν από τον de facto στρατό της Ροζάβα — τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF).

Οι συγκρούσεις ανάγκασαν τις μονάδες των SDF να αποσυρθούν από διάφορες περιοχές, συμπεριλαμβανομένων:

Γειτονιών με κουρδική πλειοψηφία στο Χαλέπι.

Τμημάτων της επαρχίας Χασάκα.

Περιοχών στο Ντέιρ εζ-Ζορ και τη Ράκκα.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις των Ηνωμένων Εθνών, περίπου 100.000 άνθρωποι —στην πλειονότητά τους Κούρδοι— έχουν εκτοπιστεί λόγω των μαχών.

Ανθρωπιστική κρίση και Εκκλησία

Ο Somi ανέφερε ότι έχει αποχωριστεί τα παιδιά του, τα οποία ζουν στο εξωτερικό εδώ και αρκετά χρόνια, και εξέφρασε την ελπίδα ότι οι τρέχουσες εντάσεις δεν θα τον εμποδίσουν να παραμείνει κοντά στην ευρύτερη οικογένειά του στη Ροζάβα.

Στις Συριακές (Συριακές Ορθόδοξες/Καθολικές) εκκλησίες της πόλης, ο κλήρος πραγματοποίησε ειδικές δεήσεις για τους πληγέντες από την πρόσφατη βία, καθώς και για τους αμάχους σε όλη την περιοχή, ανεξαρτήτως θρησκεύματος.

«Οι βομβαρδισμοί, ο πόλεμος, οι ξυλοδαρμοί και οι δολοφονίες ανησυχούν τους πάντες, φυσικά, όχι μόνο τους Χριστιανούς», δήλωσε ο πατήρ Abdulmasih Youssef.

Παράλληλα, οι εκκλησίες στο Καμισλί έχουν ξεκινήσει προσπάθειες παροχής βοήθειας για τη στήριξη των εκτοπισμένων οικογενειών στην πόλη, με τα μέλη της κοινότητας να συνεισφέρουν εφόδια και δωρεές.

Μια κοινότητα σε συρρίκνωση

«Πραγματικά, αυτή η κατάσταση είναι πολύ, πολύ δύσκολη για όλο τον κόσμο. Για 15 χρόνια υπομείναμε και ελπίζαμε ότι η κατάσταση θα βελτιωνόταν και θα απελευθερωνόμασταν, αλλά όλα έγιναν το αντίθετο. Η κατάσταση είναι καταστροφική και φέρνει δάκρυα», δήλωσε η Shmoni Abdulahad.

Οι Χριστιανοί, συμπεριλαμβανομένων των Συριακών, Αρμενικών και Ασσυριακών κοινοτήτων, αποτελούν εδώ και καιρό μέρος του πληθυσμού του Καμισλί. Ο αριθμός τους, που πριν από την έκρηξη του εμφυλίου πολέμου στη Συρία υπολογιζόταν σε περίπου 40.000, πιστεύεται ότι έχει πλέον μειωθεί περίπου στο μισό.

Ελπίδα

 

Στον σπόρο ενός δέντρου, ο μίσχος και τα φύλλα είναι ήδη παρόντα,

και αυτό μας δίνει δικαίωμα να φυτεύουμε τον σπόρο ελπίζοντας για

τον καρπό. Δεν έχουμε καμιά διαβεβαίωση ότι θα αναπτυχθεί.

 Αλλά η ελπίδα μας είναι πραγματική. Υπάρχει μια παρουσία, μια

αφετηρία του τι ελπίζεται. Ανάλογη είναι η κατάσταση με το παιδί

 και την ελπίδα μας για ωρίμανση. Εμείς ελπίζουμε, επειδή η

 ωρίμανση έχει ήδη ξεκινήσει, αλλά δεν ξέρουμε πόσο μακριά θα

 φτάσει. Ελπίζουμε για την εκπλήρωση του έργου μας, συχνά

ανέλπιδα , γιατί είναι ήδη μέσα μας ως όραμα και ως κινητήρια

δύναμη. Ελπίζουμε σε μια διαρκή αγάπη, γιατί νιώθουμε τη δύναμη

 αυτής της αγάπης. Αλλά είναι ελπίδα, όχι βεβαιότητα.

Paul Tillich - H Ελπίδα ενάντια στην ελπίδα - εκδ. Fierbrand

Η απολυτρωτική δράση του Χριστού

 

Ἡ ἀπολυτρωτικὴ δράση τοῦ Χριστοῦ, θεμελίου τῶν πάντων, κατανοεῖται ἐπίσης ὡς ἀναδημιουργία καὶ παρουσιάζεται στὰ συμφραζόμενα τῆς δημιουργίας (πρβλ. Κολ 1,15-20· 1 Κορ 8,6· Ἑβρ 1,2· Ἐφ 1,1-22). Τὸ ζήτημα εἶναι ἰδιαιτέρως ξεκάθαρο στὸν πρόλογο τοῦ Κατὰ Ἰωάννην. Σύμφωνα μὲ ὁρισμένους ἐρμηνευτές, ὁλόκληρο τὸ ἐν λόγῳ Εὐαγγέλιο εἶναι θεμελιωμένο σὲ αὐτὴ τὴν ἰδέα.

Τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ εἶναι μιὰ νέα δημιουργία. Υπό αὐτὸ τὸ πρίσμα ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάνει λόγο γιὰ καινὴ κτίση ἐν Χριστῷ (2 Κορ 5,17· Γαλ 6,15).Ἀκόμα περισσότερο, ἐντὸς αὐτῆς τῆς καινῆς κτίσεως, δηλαδή ἐντὸς τῆς σωτηρίας ποὺ κομίζει ὁ Χριστός, εἶναι ποὺ ἡ δημιουργία ἀποκτᾷ τὸ πλήρες νόημά της (πρβλ. Ρωμ 8). Ἀλλὰ τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ παρουσιάζεται ταυτόχρονα ὡς ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ἀπὸ ὅλες τὶς συνέπειές της: τὴ λεηλασία, τὴν ἀδικία, τὸ μῖσος. Μὲ τὸ νὰ ἀπελευθερώνει τοὺς ἀνθρώπους ἐκπληρώνει – μὲ τρόπο ἀπρόσμενο – τὶς ἐπαγγελίες τῶν προφητῶν καὶ δημιουργεῖ ἕναν νέο ἐκλεκτὸ λαό, στὴν κλίμακα, αὐτὴ τὴ φορά, ὁλόκληρης τῆς ἀνθρωπότητας. Δημιουργία καὶ σωτηρία ἔχουν λοιπόν κυρίως «χριστολογικὴ» σημασία: τὰ πάντα ἐν Χριστῷ δημιουργήθηκαν, τὰ πάντα ἐν Χριστῷ σώζονται (πρβλ. Κολ 1,15-20).

Ο νοσοκομειακός θάνατος

 

Ο νοσοκομειακός θάνατος είναι τώρα ενδημικός. Την περασμένη εικοσιπενταετία το επί τοις εκατό ποσοστό των Αμερικανών που πεθαίνουν στο νοσοκομείο αυξήθηκε κατά 33%. Το επί τοις εκατό ποσοστό των νοσοκομειακών θανάτων σε άλλες χώρες αυξήθηκε ακόμη περισσότερο. Ο θάνατος χωρίς την παρουσία γιατρού φέρνει στο μυαλό χοντροκεφαλιά, προνόμιο ή συμφορά. Το κόστος των τελευταίων ημερών ενός πολίτη έχει αυξηθεί κατά 1.200%, σύμφωνα με ορισμένους υπολογισμούς – πολύ ταχύτερα από όσο το κόστος της συνολικής υγειονομικής περίθαλψης. Συγχρόνως, τουλάχιστον στις Η.Π.Α., οι δαπάνες της κηδείας έχουν σταθεροποιηθεί· ο ρυθμός αυξήσεώς τους συμβαδίζει με την άνοδο του γενικού δείκτη τιμών καταναλωτή. Η πιο περίπλοκη φάση των καταληκτικών τελετουργιών εκτυλίσσεται τώρα γύρω από τον ετοιμοθάνατο ασθενή και, υπό τον ιατρικό έλεγχο, έχει διαχωριστεί από την τελετή της κηδείας και της ταφής των υπολειμμάτων του. Μ’ αυτή τη μετατόπιση των υψηλών δαπανών από τον τάφο στον θάλαμο του νοσοκομείου, που αντανακλά τη φρίκη ενός θανάτου χωρίς την παρουσία γιατρού, ο ασφαλισμένος πληρώνει για να συμμετάσχει στις επικήδειες τελετές που γίνονται για εκείνον τον ίδιο.

Ιβάν Ίλιτς - Ιατρική Νέμεση, η απαλλοτρίωση της υγείας - εκδ. Νησίδες

Συμβολή

 

Πάνω απ' όλα εμείς οι χριστιανοί πρέπει να παραδεχτούμε πως ελλείψει πίστεως έχουμε συμβάλει με τα λόγια μας και τις πράξεις μας, με τη σιωπή μας και τις παραλείψεις μας, στην παρούσα κατάσταση αδικίας.

Από τη διακήρυξη της 36ης Επισκοπικής Συνόδου του Περού(1969)

(Michael Lowy, Θρησκεία -Ρομαντισμός -Ουτοπία, εκδ. ΕΡΑΣΜΟΣ

Το αγκίστρι

 

Γι' αυτό είναι γραμμένο: "Η αγάπη είναι δυνατή σαν το θάνατο και δύσκολη σαν τη κόλαση". Ο θάνατος χωρίζει την ψυχή από το σώμα, αλλά η αγάπη διαχωρίζει τα πάντα από την ψυχή - δεν ανέχεται τίποτα που να μην είναι του Θεού. Όποιος πιαστεί σ' αυτό το δίχτυ, όποιος βαδίζει σ' αυτόν τον δρόμο, οτιδήποτε και να κάνει, διέπεται από ενότητα - είτε κάνει κάτι είτε δεν κάνει τίποτε. Κι όμως το ελάχιστο που πράττει ένας τέτοιος άνθρωπος είναι πιο πολύτιμο και πιο επωφελές για τον ίδιο και για τους άλλους ανθρώπους- και πλέον ευχάριστο για τον Θεό - από όλα τα έργα που κάνουν άλλοι, οι οποίοι, αν και είναι απαλλαγμένοι από αμαρτήματα, είναι κατώτεροί του ως προς την αγάπη. Η ανάπαυσή του είναι πιο χρήσιμη από τα έργα κάποιου άλλου. Να προσέχετε λοιπόν γι' αυτό το αγκίστρι, ώστε να πιαστείτε. Διότι όσο πιο γερά πιαστείτε, τόσο περισσότερο ελεύθεροι θα είστε. 

Είθε Εκείνος που είναι ο Ίδιος Αγάπη να μας βοηθήσει να πιαστούμε και να ελευθερωθούμε. Αμήν. 

Μάιστερ Έκχαρτ - Η Πνευματική Διάσταση των Γραφών - εκδ. Πύρινος Κόσμος

Αρκεί να ξυπνήσει στις ανθρώπινες ψυχές η χριστιανική αγάπη

 

Αρκεί να ξυπνήσει στις ανθρώπινες ψυχές η χριστιανική αγάπη και τότε, αυτόματα, χωρίς καμία πάλη, η παλιά τάξη θα καταρρεύσει και θα δημιουργηθεί ένα νέο περιβάλλον ευδαιμονίας, θα διαμορφωθούν οι αναγκαίες συνθήκες προκειμένου οι άνθρωποι να υλοποιήσουν αυτά που, καιρό τώρα, επιτάσσουν ο νους και η καρδιά τους,

Οι άνθρωποι καταναλώνουν την ενέργειά τους για να πραγματοποιήσουν κάθε λογής έργα τα οποία, αφενός, αποσκοπούν στην ικανοποίηση αποκλειστικά υλικών αναγκών και, αφετέρου, δεν έχουν καμία ηθική νομιμοποίηση, με αποτέλεσμα να συσκοτίζουν εντέλει την κρίση του ατόμου· εάν διοχέτευαν έστω το ένα εκατοστό τούτης της ενέργειας προκειμένου να κρίνουν με νηφαλιότητα την κατάστασή τους και να εκπληρώνουν αυτά που τους υπαγορεύει η συνείδησή τους, τότε - πολύ πιο άμεσα και απλά απ' ό,τι φανταζόμαστε - θα επικρατούσε η βασιλεία των ουρανών, όπως Εκείνος ορίζει, και οι άνθρωποι θα έβρισκαν την ευτυχία, όπως έχει προαναγγελθεί.

Λέων Τολστόι, Αβίαστη Δράση, εκδ. Ροές

Δανεισμένες απόψεις

 

Οι διανοούμενοι, η εμπροσθοφυλακή, οι πρώτοι που απέκλεισαν κάθε αληθινή έννοια σχετικά με τους αγγέλους και τα πνεύματα, έχουν διαμορφώσει τις σκέψεις τους πάνω σ’ αυτά τα θέματα βασισμένοι πάνω στα αισθητηριακά στοιχεία που ταιριάζουν με τον εξωτερικό άνθρωπο. Αν οι άνθρωποι σκέπτονται στηριγμένοι πάνω σε τέτοιες βάσεις, και όχι από ένα εσωτερικό φως ή από την παγκόσμια έμφυτη γενική ιδέα, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να διαμορφώνουν αντιλήψεις όπως αυτές. Γιατί τα αισθητηριακά όργανα του εξωτερικού ανθρώπου δέχονται υλικό μόνον από το βασίλειο της φύσης. Δεν δέχονται τίποτε ανώτερο, και επομένως τίποτε σχετικό με τον πνευματικό κόσμο. Ένα πλανεμένο είδος σκέψης για τους αγγέλους επεκτείνεται από αυτή την εμπροσθοφυλακή, από αυτούς τους ανθρώπους που παίζουν το ρόλο των ηγετών, προς άλλους ανθρώπους που δεν σκέπτονται από μόνοι τους, αλλά ακολουθούν μάλλον τους ηγέτες τους. Καθένας που ξεκινάει να σκέπτεται σαν κάποιος άλλος, και με τον τρόπο αυτό καταλήγει σε αποφάσεις, και μόνο μετά κοιτάει τα πράγματα με τη δική του νοημοσύνη, δυσκολεύεται πολύ να αλλάξει τις απόψεις του. Έτσι, οι περισσότεροι από αυτούς αρκούνται στο να ενισχύουν τις δανεισμένες απόψεις τους.

Emmanuel Swedenborg, Περί ουρανού και των θαυμαστών αυτού πραγμάτων, εκδ. Πύρινος Κόσμος 

Μεταξύ αναρχίας και χριστιανισμού

 

Η πλήρης συνέντευξη εδώ: https://sojo.net/articles/interview/reconstruct/finding-christianity-nexus-anarchy-and-blackness

Ο Χριστιανισμός οδηγεί στην αναρχία;

Συζήτηση με τον Terry J. Stokes για το βιβλίο του Jesus and the Abolitionists

Ο Terry J. Stokes είναι βοηθός πάστορας στην Union Baptist Church του Τρέντον, συγγραφέας και άνθρωπος που τα τελευταία χρόνια έκανε μια ριζική πολιτική στροφή. Η πανδημία και οι διαδηλώσεις για τον Τζορτζ Φλόιντ τον έφεραν σε επαφή με τη ριζοσπαστική γραμματεία της Μαύρης Απελευθέρωσης, της κατάργησης της αστυνομίας και των φυλακών, αλλά και με τον αναρχισμό. Από την αρχική του επαφή με το έργο της Angela Davis και το Mutual Aid του Dean Spade, οδηγήθηκε στα κείμενα του Murray Bookchin και πιο πέρα, σε μια βαθιά αναμέτρηση με το ίδιο του το θρησκευτικό βίωμα.

Στο νέο του βιβλίο, Jesus and the Abolitionists, προσπαθεί να φέρει κοντά τον αναρχισμό, τη μαύρη εμπειρία και τον χριστιανισμό, δείχνοντας ότι ο χριστιανισμός, αν τον διαβάσεις μέσα από το Ευαγγέλιο και ιδιαίτερα την Επί του Όρους Ομιλία, σε οδηγεί σε μια ουσιαστική απόρριψη της εξουσίας, της βίας και του καταναγκασμού.

Για τον Στόουκς, φράσεις όπως «στρέψε και το άλλο μάγουλο» ή «μην αντισταθείς στον πονηρό» δεν είναι απλές ηθικολογίες· είναι μια ριζοσπαστική πρόσκληση σε έναν τρόπο ζωής πέρα από την κυριαρχία και τη βία. Αν πάρεις στα σοβαρά το Ευαγγέλιο, λέει, καταλήγεις σε μια μορφή χριστιανικής αναρχίας: κοινότητες που μοιράζονται, αποφασίζουν συλλογικά, φροντίζουν η μία την άλλη χωρίς να χρειάζονται κράτος ή καταναγκαστικούς θεσμούς.

Αναγνωρίζει βέβαια το βάρος της παράδοσης που καλεί τους Μαύρους Αμερικανούς να συμμετέχουν στο εκλογικό παιχνίδι. Ωστόσο, τονίζει ότι η ψήφος δεν ήταν ποτέ ο τελικός στόχος των μεγάλων αγώνων: αυτό που ζητούσαν οι ήρωες της Μαύρης Ελευθερίας δεν ήταν απλώς το δικαίωμα συμμετοχής σε ένα ατελές κράτος, αλλά «ζωή εν αφθονία», αυτονομία και κοινοτική αυτοδιάθεση. Έτσι, ο Στόουκς προτείνει να επενδυθεί περισσότερη ενέργεια σε εναλλακτικές δομές – ελεύθερα καταστήματα, κοινοτικά προγράμματα αποκαταστατικής δικαιοσύνης, συλλογική οργάνωση – παρά στο εκλογικό θέαμα.

Σχετικά με το ερώτημα αν η αναρχία «ταιριάζει» στους Μαύρους, απαντά πως η ίδια η έννοια της Μαυρότητας κουβαλά στοιχεία «μη-κυβερνησιμότητας» και άρνησης να χωρέσει στο πλαίσιο του αποικιοκρατικού κράτους. Αυτό, λέει, μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα κατανόησης του τι σημαίνει αναρχισμός: όχι χάος, αλλά ελευθερία, αυτοδιάθεση, αλληλεγγύη. Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για τον χριστιανισμό – μια πίστη που στο βάθος της αρνείται την υπακοή σε κάθε επίγειο κράτος ή όρκο, και μας καλεί σε έναν άλλο τρόπο οργάνωσης της ζωής.

Ο Στόουκς υπογραμμίζει και μια άλλη διάσταση του αναρχισμού: χαρά και παιχνίδι. Αν ο στόχος είναι η ελευθερία και η χαρά, τότε και τα μέσα του αγώνα πρέπει να περιλαμβάνουν αυτά τα στοιχεία. Η αναρχία, λέει, δεν είναι απλώς «οργή ενάντια στο σύστημα», αλλά και δημιουργία χώρων χαράς, σχέσης και παιχνιδιού.

Τέλος, μιλά για τη δυσκολία και την αναστάτωση που συνοδεύει μια τέτοια διαδρομή. Η αλλαγή ιδεών μπορεί να σημαίνει απώλεια ασφάλειας ή ακόμη και αποκλεισμό από εκκλησιαστικούς θεσμούς. Όμως, μέσα από αυτήν την πορεία ανοίγονται καινούριες σχέσεις – συναντήσεις με ανθρώπους που δεν μπορούσε προηγουμένως να αγαπήσει ή να κατανοήσει. Η πνευματική και πολιτική μεταμόρφωση, όσο επώδυνη κι αν είναι, οδηγεί σε μεγαλύτερη ταπεινότητα και βαθύτερη αγάπη.

Οι Χριστιανοί της Νιγηρίας απειλούν ότι θα αποσυρθούν από το διαθρησκειακό συμβούλιο.

https://www.thetablet.co.uk/news/nigerian-christians-threaten-to-abandon-failed-inter-religious-council/

 «Εάν το Διαθρησκειακό Συμβούλιο της Νιγηρίας δεν μπορεί να λειτουργήσει, θα αποσυρθούμε από αυτό, καθώς δεν βλέπουμε τη σημασία του στη ζωή του λαού μας», δήλωσε ένας ηγέτης της Χριστιανικής Ένωσης της Νιγηρίας.

Η ομπρέλα-οργάνωση που εκπροσωπεί τις χριστιανικές εκκλησίες της Νιγηρίας απείλησε να αποσυρθεί από ένα όργανο που συστάθηκε για να βελτιώσει τις σχέσεις μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων, διαμαρτυρόμενη για την αποτυχία του να ανταποκριθεί στις επιθέσεις εναντίον χριστιανών σε όλη τη χώρα.

Η Χριστιανική Ένωση της Νιγηρίας (CAN) δήλωσε ότι το Διαθρησκειακό Συμβούλιο της Νιγηρίας (NIREC) έχει αποδείξει την αδυναμία του να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη ανασφάλεια και τη συνεχιζόμενη βία.

Το NIREC ιδρύθηκε το 2013 από την τότε κυβέρνηση του πρώην προέδρου Γκούντλακ Τζόναθαν για να μεσολαβεί σε εθνο-θρησκευτικές συγκρούσεις μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων. Το συμβούλιο, που λειτουργεί σε εθελοντική βάση, αριθμεί 50 μέλη, μοιρασμένα ισάριθμα μεταξύ μουσουλμανικών και χριστιανικών ομάδων.

Μετά από μια πρόσφατη έκτακτη συνεδρίαση στο βόρειο τμήμα της χώρας, οι ηγέτες της CAN εξέφρασαν ανησυχία για τις συνεχιζόμενες δολοφονίες χριστιανών, ιδιαίτερα ιερέων, από ενόπλους που συνήθως προσδιορίζονται ως κτηνοτρόφοι. Στις 4 Αυγούστου, ένας πάστορας της Εκκλησίας του Χριστού στα Έθνη δολοφονήθηκε γύρω στις 2 μ.μ. σε κοινότητα στην τοπική διοίκηση του Μπόκκος, στην Πολιτεία Πλάτο, από ενόπλους που πιστεύεται ότι ήταν κτηνοτρόφοι.

«Το NIREC ιδρύθηκε για να προάγει την αρμονία μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων. Η ηγεσία κάθε πίστης οφείλει να εργάζεται με τους οπαδούς της για να σταματήσουν οι επιθέσεις. Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα να μιλήσουμε στους δικούς μας ανθρώπους και αυτό κάνουμε. Ωστόσο, καθημερινά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με συνεχείς επιθέσεις και εν ψυχρώ δολοφονίες των δικών μας ανθρώπων από ανθρώπους της άλλης πλευράς», δήλωσε ένας ηγέτης της CAN στην εφημερίδα The Tablet.

«Έχουμε θέσει αυτές τις ανησυχίες πολλές φορές κατά τις συνεδριάσεις μας, αλλά οι δολοφονίες και οι επιθέσεις δεν έχουν μειωθεί. Ορισμένες κοινότητες έχουν εξαλειφθεί ολοκληρωτικά. Πηγαίνετε στην Πολιτεία Μπένουε και δείτε τι έχουν κάνει στους ανθρώπους μας. Οι άνθρωποί μας δεν μπορούν να πάνε στα χωράφια τους, πόσο μάλλον στους τόπους λατρείας τους. Αν το NIREC δεν μπορεί να λειτουργήσει, θα αποσυρθούμε από αυτό, καθώς δεν βλέπουμε τη σημασία του στη ζωή του λαού μας».

Οι ηγέτες της CAN κατηγόρησαν επίσης την ηγεσία του Ανώτατου Συμβουλίου Ισλαμικών Υποθέσεων της Νιγηρίας (NSCIA) ότι αποφεύγει σκόπιμα να πραγματοποιεί συναντήσεις μαζί τους για να αντιμετωπιστεί το ζήτημα.

Σύμφωνα με πηγή στη Γραμματεία της CAN στην Αμπούτζα, τα 25 χριστιανικά μέλη εξετάζουν το ενδεχόμενο αποχώρησης από το NIREC εξαιτίας της στάσης του συμπροέδρου του συμβουλίου, του Σουλτάνου του Σοκότο Μουχάμαντου Σαάντ Αμπούμπακαρ, του πνευματικού ηγέτη των μουσουλμάνων της Νιγηρίας.

«Πρέπει να αποχωρήσουμε, γιατί δεν μπορούμε πλέον να ανεχόμαστε αυτή την απαξιωτική μεταχείριση σε έναν οργανισμό όπου 25 χριστιανοί και 25 μουσουλμάνοι υποτίθεται ότι πρέπει να βρουν μια μόνιμη λύση στη θρησκευτική μισαλλοδοξία στη χώρα», είπε η πηγή της CAN.

Η αποστολή

 

Είναι αποστολή των εκκλησιών να ανοίξουν τις πύλες τους και τον θησαυρό τους με λέξεις και πράξεις που είναι ικανές να επικοινωνήσουν μέσα από νέες στιλιστικές μορφές, οι οποίες όμως ποτέ δε θα διολισθήσουν στο ανειλικρινές, στον ωραιοποιητικό συναισθηματισμό του πρόσφατου παρελθόντος ή παλαιότερων ακόμα περιόδων. Είναι η αποστολή του εκκλησιαστικού αρχιτέκτονα να δημιουργήσει μέρη καθαγιασμού όπου οι άνθρωποι νιώθουν ικανοί να αποκαταστήσουν το Ιερό μέσα στα πλαίσια της κοσμικής ζωής τους.  Οι εκκλησίες δεν θα πρέπει να είναι κάτι που διαχωρίζει τους ανθρώπους από την καθημερινή τους ζωή και σκέψη.  Αντιθέτως πρέπει να είναι κάτι που ανοίγεται στην εκκοσμικευμένη πραγματικότητα και ακτινοβολεί το απόλυτο, μέσα από τα σύμβολά του, στην πεπερασμένη έκφραση της ζωής και στην καθημερινή ύπαρξή μας. 

Paul Tillich - Η ελπίδα ενάντια στην ελπίδα - εκδ. Firebrand

Θάρρος και ελευθερία

 

Το πολιτικό θάρρος, στην ουσία, μπορεί να αναδυθεί μόνο από την ελεύθερη ευθύνη, ελεύθερων ανθρώπων.

Dietrich Bonhoeffer, ο ενήλικος κόσμος, εκδ. Firebrand