Πού είναι η χαρά;

Πολλοί είναι αυτοί που λένε πως η Ορθοδοξία είναι η θρησκεία της χαράς. Λοιπόν για θρησκεία της χαράς έχει πολλούς, μα πάρα πολλούς πιστούς που με τη χαρά καθόλου επαφή δεν έχουν. Ή τη θεωρούν κάτι κακό ή ζουν πολύ μακριά της. Λογικό, αφού υπάρχουν πάμπολλοι πνευματικοί που καθοδηγούν μέσω των τύψεων, του φόβου, των ενοχών. Αισθημάτων που με ένα μανδύα δήθεν ταπείνωσης, που μοιάζει με ολοκληρωτικού τύπου υποταγή, συνθέτουν έναν τύπο ψευδούς πνευματικότητας.

Κάθε χαρά είναι ύποπτη, πιθανή(τι πιθανή, βέβαιη) πηγή αμαρτιών και πρέπει άμεσα να παταχθεί. Αυτή είναι μια γενική ιδέα που μεταλαμπαδεύεται από "γεροντάδες" σε πνευματικοπαίδια-υποτακτικούς και από εκεί στις οικογένειές τους ώστε να δημιουργηθεί μια μεγάλη αλυσίδα συμπλεγμάτων, τύψεων και καταπίεσης. Και όλα αυτά στο όνομα κάποιας πραγματικής χαράς που κάπου καλά κρυμμένη βρίσκεται γιατί ποτέ δεν εμφανίζεται. Αυτή είναι μια παγιωμένη κατάσταση και οποιοσδήποτε πει μισή κουβέντα διαφορετική θα αντιμετωπιστεί από τους φωνασκούντες οπαδούς της παραπάνω "πνευματικότητας" ως αιρετικός ή στην καλύτερη περίπτωση πλανημένος.