Κυριακή ΙΓ Ματθαίου - Μαράν Αθά

 

Μαράν αθά. Μια μικρή αραμαϊκή φράση χρησιμοποιεί ο Απόστολος Παύλος στη σημερινή επιστολή. Μία φράση η οποία ήταν πολύ γνωστή στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες. 

Μαράν αθά σημαίνει ο Κύριος έρχεται ως Κριτής και αφορά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου την οποία περίμεναν με μεγάλη λαχτάρα οι τότε χριστιανοί. 

Με λαχτάρα, επαναλαμβάνω. όχι με φόβο, όχι με τρόμο, όπως πολλές φορές συναντάμε σήμερα σε κάποιες ομάδες αλλά με προσμονή. Και όλη τους η ζωή, η λατρευτική και η πνευματική περιστρεφόταν γύρω από την προσμονή αυτή. 

Ο Χριστός έρχεται ως Κριτής στο τέλος του κόσμου αλλά και στο τέλος της ζωής του κάθε Χριστιανού. Κι ενώ αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει έναν κάποιο φόβο ως και τρόμο σε κάποιον άνθρωπο, αυτό δεν ίσχυε και ελπίζω ότι δεν ισχύει και τώρα για τους χριστιανούς. 

Δεν ίσχυε γιατί δεν θα ερχόταν κάποιος άγνωστος. Θα ερχόταν Αυτός που είναι ήδη εδώ. Γιατί ο Κύριος έρχεται σε κάθε Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία, ο Χριστός είναι εδώ κάθε φορά που τελείται το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. 

Και φυσικά όταν έρθει η ώρα να παραδώσουμε τη ψυχή μας για να κριθεί, σε ποιον άλλον θα ήταν προτιμότερο να τη παραδώσουμε αν όχι στον Κύριο; Σε Εκείνον που ήρθε, καταδέχτηκε να γίνει άνθρωπος και να θυσιαστεί για τις αμαρτίες μας; Αν ήταν τέτοιος ο έρωτάς Του για τους ανθρώπους, υπάρχει καλύτερος κριτής για την ψυχή μας την ώρα του θανάτου; 

Και υπάρχει άραγε καλύτερος κριτής για την ανθρωπότητα όλη; Αυτός που είναι η πηγή τους ελέους, της αγάπης και της δικαιοσύνης, δεν είναι ο καλύτερος δυνατός κριτής για όλους μας; 

Ναι λοιπόν! Ο Κύριος θα έρθει. Ο Κύριος έχει ήδη έρθει! Και όσοι Τον αγαπάμε περιμένουμε με αγωνία να τον συναντήσουμε! Γι' αυτό αγωνιζόμαστε, γι' αυτό αγρυπνούμε, γι' αυτό προσευχόμαστε. Όχι με φόβο αλλά με λαχτάρα για να δούμε το γλυκύτατο πρόσωπό του. 

Μαράν αθά, λοιπόν! Ή για να χρησιμοποιήσω τη φράση του Ιωάννη του Θεολόγου στην Αποκάλυψη, Έρχου Κύριε!

Aerial Ruin - How Far

 

Πέθανε ο Ράτκο Μλάντιτς

 

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=13395316

Πέθανε χθες σε ηλικία 83 ετών στη Χάγη όπου εξέτιε ποινή ισόβιας κάθειρξης ο πρώην στρατιωτικός ηγέτης των Σερβοβόσνιων, Ράτκο Μλάντιτς.

Ο Μλάντιτς είχε συλληφθεί τον Μάη του 2011, μετά από 16 χρόνια αναζήτησης, και κρατούνταν στις φυλακές του Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης, το οποίο στήθηκε από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που διαμέλισαν και αιματοκύλισαν την πρώην ενιαία Γιουγκοσλαβία. Είχε κατηγορηθεί και καταδικαστεί από το παραπάνω κατασκεύασμα του ΝΑΤΟ για «γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κατά τον πόλεμο της Βοσνίας 1992 - 1995», την ίδια περίοδο που οι ιμπεριαλιστές και οι αστικές κυβερνήσεις αιματοκυλούσαν τα Βαλκάνια.

Η αποτομή της κεφαλής του Ιωάννου του Προδρόμου

 

Ο δίκαιος μιλά και στηλιτεύει τα κρίματα των φαύλων. Μα οι φαύλοι είναι ισχυροί, έχουν εξουσία. Ο δίκαιος φυλακίζεται για να ξεπληρωθεί ένας αισθησιακός χορός. Τελικά το κεφάλι του αγίου είναι αυτό που θα κοπεί. 

Από τη μία είναι η πνευματική θεώρηση της ζωής. Η ανάγκη να ειπωθεί η αλήθεια, το σωστό, το δίκαιο, με οποιοδήποτε κόστος. Η άρνηση της υποχώρησης μπροστά στο θάνατο. Αφού ο θάνατος δεν μοιάζει τρομακτικός  μπροστά στην αγάπη του Θεού. 

Και από την άλλη η οπτική του κόσμου. Η εξουσία, η ασυδοσία, η λαγνεία. Μια ψεύτικη ελευθερία και μια ψευδαίσθηση ισχύος. 

Η Αυτοκρατορία έπεσε. Οι βασιλιάδες της ξεχάστηκαν. Ο λόγος του Ιωάννη του Προδρόμου είναι ακόμη εδώ. Και όχι μόνο αυτό. Ο θάνατός του, το μαρτύριό του, έγινε ο σπόρος, έγινε το άνοιγμα του δρόμου για να έρθει και να διδάξει ο Χριστός. 

Ο κόσμος ακόμα νομίζει ότι νίκησε. Καμώνεται πως αγνοεί τον Ουρανό. Πίνει το πικρό ποτήρι του θανάτου και το γιορτάζει ως ζωή. Κάνει το δηλητήριο, νέκταρ.  

Όμως τίποτα από αυτά που νόμιζαν ότι ισχύουν δεν ισχύει πια. Ο θάνατος και η κοσμική εξουσία δεν έχουν πια παρά μόνο τη δύναμη που τους δίνουν αυτοί που παραμένουν δέσμιοί τους. 

Όσοι ζητούν τον Θεό πλέον δεν είναι δέσμιοι. Ζουν έναν καινούριο κόσμο. Μια άλλη ζωή. Γιατί με την αποτομή της κεφαλής του Ιωάννου του Βαπτιστού ξεκινά το χαρμόσυνο κήρυγμα του Χριστού. Ήγγικεν γαρ η Βασιλεία των Ουρανών. 

Joachim Witt - Schwör mir

 

Μωϋσής ο Αιθίοπας

 

Ο Όσιος Μωϋσής ο Αιθίοπας ήταν ο πιο τρομερός ληστής της εποχής του. Εξαιρετικά δυνατός και πολύ άγριος. Ένας κακοποιός ανελέητος. Κάποτε κολύμπησε βράδυ κάθετα στο ποτάμι, με ένα μαχαίρι στα δόντια του για να φτάσει απέναντι και να πάρει εκδίκηση από έναν βοσκό που τον είχε καταδώσει. Αυτός ο άνθρωπος, όταν γνώρισε τους Ασκητές της Ερήμου κι ακολούθησε κι αυτός τον δρόμο τους  άλλαξε τόσο πολύ που κάποτε έγινε το εξής: Ένας αδελφός της σκήτης είχε κάνει κάποιο παράπτωμα και οι υπόλοιποι ασκητές ήθελαν να τον δικάσουν και να τον τιμωρήσουν. Ο Μωϋσής δεν εμφανίστηκε και πήγαν να τον φωνάξουν. Τελικά εμφανίστηκε κουβαλώντας ένα καλάθι γεμάτο άμμο, η οποία όμως έτρεχε σε όλη τη διαδρομή από τα ανοίγματα του καλαθιού. Όταν οι άλλοι μοναχοί τον ρώτησαν τι κουβαλάει, απάντησε ότι κουβαλά τις αμαρτίες του και ήρθε να δικάσει την αμαρτία ενός άλλου αδελφού του. Τότε όλοι κατάλαβαν και συγχώρησαν τον αδελφό τους. 

Πόσο δρόμο διένυσε αυτός ο άνθρωπος που από φόβος και τρόμος των κτηνοτρόφων και των εμπόρων, έγινε ο πλήρης συγχωρητικότητας ασκητής; Και πόσο πιο ελάχιστο δρόμο αρνούμαστε να διανύσουμε εμείς; Μάλιστα, είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, πιο εύκολα θα ακολουθούσαν τον αιμοσταγή ληστή Μωϋσή, παρά τον συγχωρητικό ασκητή. Πολλοί τον δεύτερο Μωϋσή, θα τον κορόιδευαν και θα τον περιγελούσαν. Ας είναι. Φτιάχνουμε τον κόσμο που μας αξίζει μέσα από τις αποφάσεις και τις ιδέες που σχηματίζουμε στο κεφάλι μας και τις πράξεις που επιλέγουμε να κάνουμε. Και μετά ψάχνουμε κάπου να ρίξουμε τις ευθύνες για το χάλι που δημιουργείται...

The Sisters of Mercy - Gimme Shelter

 

Κυριακή ΙΒ Ματθαίου

 

Μας λέει σήμερα το αποστολικό ανάγνωσμα πως ο Χριστός άδειασε τον εαυτό του, παίρνοντας τη μορφή δούλου και γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους· και, αφού παρουσιάστηκε ως άνθρωπος, ταπείνωσε τον εαυτό του και έγινε υπάκουος μέχρι τον θάνατο, και μάλιστα μέχρι τον θάνατο πάνω στον σταυρό.

Ο Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, ο προαιώνιος Λόγος, καταδέχτηκε όχι απλά να πάρει την ανθρώπινη μορφή αλλά να γίνει άνθρωπος με όλες τις δεσμεύσεις και τους περιορισμούς που σήμαινε αυτό. 

Τέτοια ήταν η ταπείνωσή Του. Τέτοια η υπακοή Του. Τις οποίες επέλεξε ελεύθερα. 

Εμείς σήμερα που είμαστε όπως λέμε πιστοί Του και μαθητές Του, έχουμε έστω ένα κόκκο από αυτή τη ταπείνωση; 

Υπάρχει άραγε καθηγητής που να ακούει και να προσπαθεί να μάθει από τον μαθητή; Υπάρχει κληρικός που να ακούει τι του λέει ένας λαϊκός ώστε να βελτιώσει κάποια πράγματα; Υπάρχει γιατρός που να σκέφτεται τη πιθανότητα να έχει κάνει λάθος; Αξιωματικός που να αφουγκράζεται τους στρατιώτες του; 

Βλέπετε, όλη μας η ζωή είναι δομημένη πάνω σε αξιώματα. Σε θέσεις. Πάνω σε αλάθητα. Πάνω στην εικόνα του παντογνώστη, του ικανού για όλα. Πάνω σε όλα αυτά που ο ίδιος ο Χριστός τα εγκατέλειψε για να γίνει άνθρωπος. 

Ο απόστολος Παύλος μας λέει να έχουμε το φρόνημα του Χριστού. Να μην περηφανευόμαστε και να μη θεωρούμε πως είμαστε ό,τι πιο καταπληκτικό έχει περπατήσει πάνω στη Γη, γιατί αυτό πιστεύουμε ο καθένας για τον εαυτό του κι ας μη το λέμε πάντα δυνατά. Να μη θεωρούμε πως ο κόσμος γυρίζει γύρω μας. Και πώς τολμάμε άραγε να το πιστεύουμε αυτό από τη στιγμή που ο ίδιος ο Χριστός θυσιάστηκε γι' αυτόν τον κόσμο; 

Κι όμως, εμείς, που δε φτάνουμε ούτε στο ένα μυριοστό τον Κύριο, θεωρούμε τον εαυτό μας στη πράξη, ανώτερο από τον Χριστό. Έτσι ζούμε, έτσι φερόμαστε. Και αν χρειαστεί, βρίσκουμε και διάφορες δικαιολογίες για να πούμε πως είναι δίκαιο αυτό. 

Ο Κύριος όμως άλλο παράδειγμα έδωσε. Άλλο τρόπο ζωής. Και αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να είναι κάποιος πράγματι χριστιανός. 

Ας πάρουμε όσο υψηλές θέσεις θέλουμε, ας φορέσουμε χρυσαφικά και υφάσματα ακριβά. Ας βάλουμε και κορώνα στο κεφάλι μας και ας φερόμαστε σαν κακομαθημένοι πρίγκηπες και πριγκίπισσες. Καμία πραγματική αξία δεν θα έχουμε. Και όταν στον δρόμο μας βρεθεί κάποιος αληθινά ταπεινός άνθρωπος, τότε θα ντροπιαστούμε. 

Ας αφήσουμε τον Θεό να μας δοξάσει. Να μη δοξάζουμε τον εαυτό μας. Δεν αξίζει στο δημιούργημα του Θεού τέτοια γελοιοποίηση.

Manowar - Spirit Horse of the Cherokee

 

Helloween - The Time of the Oath

 

Με τέτοιους φίλους...

 

Με έπιασαν τις προάλλες τα ψυχολογικά μου και δύο πρόσωπα διαφορετικά, που με γνωρίζουν πολλά χρόνια, πάνω από είκοσι, μου έδωσαν δύο καταπληκτικές συμβουλές. Η μία ήταν να πάω τριήμερο και οι άλλοι να βγω έξω, να δω κόσμο, να αλλάξω παραστάσεις. Εν τω μεταξύ εγώ ακούω για τριήμερο και βγάζω μπιμπίκια. Ένας από τους λόγους που μου αρέσει που είμαι παπάς είναι ότι στα τριήμερα πάντα δουλεύω αφού οι αργίες αυτές συνδυάζονται με θρησκευτικές γιορτές. Εγώ που θεωρώ πως και μία εβδομάδα να πας κάπου είναι χαμένος χρόνος. Η άλλη όμως ήταν ακόμη καλύτερη σαν συμβουλή. Να βγω, να αλλάξω παραστάσεις. Αυτό μάλιστα. Που όλα μου τα ψυχολογικά οφείλονται στο ότι έχω επαφή με κόσμο. Που η αλλαγή παραστάσεων είναι ότι ο αγιασμός για τους βρικόλακες. Που έφτιαξα ολόκληρο σενάριο στα νιάτα μου πως έφαγα πολλές ντομάτες και με έπιασε κόψιμο για να μη βγω έξω Σάββατο βράδυ. Που περιμένω να βρω κανένα εντελώς ερημικό μέρος(με έμφαση στο εντελώς) για να αποσυρθώ εκεί. Πραγματικά, δίνετε συμβουλές. Κακώς τις δίνετε γιατί είστε τούβλα αλλά τουλάχιστον, αφού δεν κρατιέστε, κάντε τον κόπο να δώσετε συμβουλές με βάση τον χαρακτήρα του άμοιρου που θα τις ακούσει και όχι με τον δικό σας! Ε, αυτά για σήμερα...Άντε στο καλό τώρα!

Βασιλειών Α - κεφ. 12

 

1Τότε είπε ο Σαμουήλ σ’ όλους τους Ισραηλίτες: «Βλέπετε, έκανα όλα όσα μου ζητήσατε και σας έδωσα βασιλιά. 2Από ’δω κι εμπρός ο βασιλιάς θα είναι αρχηγός σας. Εγώ ήμουν αρχηγός σας από τα νιάτα μου μέχρι σήμερα. Τώρα πια γέρασα και άσπρισα, αφού οι γιοι μου είναι πια μεγάλοι όπως κι εσείς. 3Εδώ είμαι· κατηγορήστε με ενώπιον του Κυρίου και μπροστά στον εκλεκτό του. Τίνος πήρα το βόδι ή τίνος πήρα το γαϊδούρι; Ποιον αδίκησα ή ποιον καταπίεσα και από ποιον δωροδοκήθηκα για να κάνω τα κλειστά μάτια; Θα σας δώσω πίσω ό,τι σας έχω πάρει».

4Αυτοί απάντησαν: «Ούτε μας αδίκησες ούτε μας καταπίεσες, ούτε δέχτηκες να δωροδοκηθείς από κανέναν».

5Ο Σαμουήλ τους είπε: «Σήμερα ας είναι μάρτυράς μου απέναντί σας ο Κύριος και ο εκλεκτός του, ότι δεν έχετε τίποτε να με κατηγορήσετε».

Και είπαν: «Ας είναι μάρτυρας».

6Τους είπε ακόμη ο Σαμουήλ: «Ας είναι μάρτυράς μου ο Κύριος, που ανέδειξε το Μωυσή και τον Ααρών, και έβγαλε τους προγόνους σας από την Αίγυπτο. 7Τώρα σταθείτε να λογαριαστώ μαζί σας ενώπιον του Κυρίου και να σας αναφέρω όλα τα θαυμαστά έργα του Κυρίου, που έκανε για σας και στους προγόνους σας. 8Όταν ο Ιακώβ και οι γιοι του έφτασαν στην Αίγυπτο, οι Αιγύπτιοι τους υποδούλωσαν. Κι όταν οι πρόγονοί σας φώναξαν στον Κύριο για βοήθεια, αυτός έστειλε το Μωυσή και τον Ααρών και τους έβγαλαν από την Αίγυπτο και τους έφεραν να κατοικήσουν σ’ αυτόν εδώ τον τόπο. 9Μετά όμως οι πρόγονοί σας λησμόνησαν τον Κύριο το Θεό τους, κι αυτός τους παρέδωσε στον Σίσερα, αρχιστράτηγο της Ασώρ, στους Φιλισταίους και στο βασιλιά της Μωάβ, οι οποίοι πολέμησαν εναντίον τους. 10Τότε επικαλέστηκαν πάλι τον Κύριο και είπαν: “Κύριε, αμαρτήσαμε, γιατί σε εγκαταλείψαμε και λατρέψαμε τα είδωλα του Βάαλ και τις Αστάρτες! Αλλά τώρα ελευθέρωσέ μας από τους εχθρούς μας, και θα λατρεύουμε εσένα”. 11Τότε ο Κύριος έστειλε τον Ιερουβάαλ, τον Βεδάν, τον Ιεφθάε κι εμένα και σας ελευθέρωσε από τους γύρω εχθρούς σας και ζήσατε με ασφάλεια στη χώρα. 12Αλλά όταν είδατε ότι ο Ναχάς, βασιλιάς των Αμμωνιτών, ήρθε να σας πολεμήσει, μου είπατε: “θέλουμε βασιλιά να μας κυβερνάει”, και δε θελήσατε να είναι βασιλιάς σας ο Κύριος, ο Θεός σας. 13Νάτος, λοιπόν, ο βασιλιάς που διαλέξατε και που ζητήσατε. Ορίστε, ο Κύριος σας έδωσε βασιλιά. 14Αν από ’δω κι εμπρός σέβεστε τον Κύριο το Θεό σας και τον λατρεύετε, αν τον υπακούτε και δεν επαναστατείτε στις διαταγές του, αν ακολουθείτε αυτόν, εσείς κι ο βασιλιάς σας, τότε ο Κύριος θα είναι μαζί σας. 15Αν όμως δεν υπακούτε τον Κύριο και επαναστατείτε στις διαταγές του, τότε κι αυτός θα σας κάνει να νιώσετε βαριά τη δύναμή του πάνω σας και πάνω στο βασιλιά σας. 16Τώρα λοιπόν, περιμένετε και θα δείτε το μεγάλο θαύμα που θα κάνει ο Κύριος μπροστά σας: 17Αυτή είναι η εποχή που θερίζουν τα στάρια. Θα παρακαλέσω τον Κύριο και θα στείλει βροντές και βροχή· και τότε θα καταλάβετε πόσο μεγάλη αμαρτία κάνατε ενώπιόν του, που ζητήσατε βασιλιά».

18Παρακάλεσε, λοιπόν, ο Σαμουήλ τον Κύριο κι έστειλε βροντές και βροχή εκείνη την ημέρα, κι όλος ο λαός φοβήθηκε πάρα πολύ τον Κύριο και το Σαμουήλ. 19Και είπαν στο Σαμουήλ: «Προσευχήσου για τους δούλους σου στον Κύριο, το Θεό σου, και παρακάλεσε να μην πεθάνουμε, γιατί σ’ όλες τις αμαρτίες μας προσθέσαμε ακόμα μία: ζητήσαμε βασιλιά».

20Τότε ο Σαμουήλ τους είπε: «Μη φοβάστε. Και βέβαια κάνατε μεγάλο κακό· μην απομακρυνθείτε όμως από τον Κύριο, αλλά να τον λατρέψετε μ’ όλη σας την καρδιά. 21Μη λατρεύετε τα είδωλα, που δεν ωφελούν ούτε μπορούν να σώσουν κανέναν, αφού είναι ψεύτικα. 22Ο Κύριος δεν θα εγκαταλείψει το λαό του, γιατί ο ίδιος θέλησε να σας κάνει λαό του· δε θ’ αφήσει να σπιλωθεί το όνομά του. 23Όσο για μένα, μη γένοιτο να σταματήσω ποτέ να προσεύχομαι για σας, και να αμαρτήσω έτσι στον Κύριο! Αντίθετα, θα συνεχίσω να σας διδάσκω ποιος είναι ο ίσιος δρόμος κι ο σωστός. 24Αλλά κι εσείς να σέβεστε τον Κύριο και να τον λατρεύετε ειλικρινά, μ’ όλη την καρδιά σας, γιατί βλέπετε τι θαυμαστά έργα έχει κάνει για σας. 25Αν όμως κάνετε το κακό, τότε κι εσείς κι ο βασιλιάς σας θα καταστραφείτε».

Voivod - Cosmic Conspiracy

 

Ενοριακό

 

Μου έδωσε κάποιος μία "συμβουλή" τώρα που ανέλαβα την ενορία. Μου είπε να μη κάνω την ενορία "λαϊκή" αλλά κρατήσω το επίπεδο που τώρα έχει. Πέρα από το αμφιλεγόμενο της σημασίας του "επιπέδου" που δίνει (δεν ξέρω καν πως μετριέται το "επίπεδο")και πόσο αυτό είναι πραγματικό ή στο μυαλό εκείνου, εδώ ξεδιπλώνεται όλη η προβληματική σκέψη πολλών εκκλησιαστικών ανθρώπων. Ας ξεκινήσουμε από τα απλά. όλες οι ενορίες είναι ή πρέπει να είναι "λαϊκές" αφού αυτός, ο λαός, αποτελεί το ένα από τα δύο κύρια στοιχεία της ενορίας. Οι ενορίες αποτελούνται από κλήρο και λαό. Και δεν υπάρχει περιθώριο να εμφανίζονται φαινόμενα εκλεκτισμού εντός της ενορίας. Οι άνθρωποι δεν αντιμετωπίζονται διαφορετικά αναλόγως του εισοδήματος, της μόρφωσης ή του επαγγέλματος. Αυτά έχουν λυθεί από την επιστολή του Ιακώβου του Αδελφοθέου ακόμα. Επιπλέον, μια ενορία εκλεκτική, που αποζητά συγκεκριμένο "κοινό" δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εργαλείο στα χέρια του εκάστοτε κληρικού ώστε να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, όπως και αν τα εννοεί. Τις ενορίες όμως δεν τις αναλαμβάνουμε για να προωθήσουμε τα συμφέροντά μας ούτε για να κάνουμε υψηλές γνωριμίες ούτε και για να ικανοποιήσουμε τις φιλοδοξίες μας. Τις ενορίες μας τις εμπιστεύεται η Εκκλησία ώστε να λειτουργούν προς όφελος των πιστών, δηλαδή του λαού. Αν μια ενορία είναι πχ στο Ψυχικό θα έχει ενορίτες καλύτερου εισοδήματος από μια ενορία που βρίσκεται στο Μενίδι. Αυτό δε σημαίνει ότι η μία είναι ανώτερη της άλλης. Ούτε ότι η δεύτερη έχει μεγαλύτερη πνευματικότητα από την πρώτη. Ούτε το "υψηλό" ούτε το "χαμηλό" επίπεδο είναι ζητούμενα. Ζητούμενο είναι η υπέρβαση των δύο εννοιών. Οφείλουμε να το προσέξουμε και αυτό. Η δε προσφορά του κάθε μέλους στην ενορία δεν μπορεί να περνά απαρατήρητη αλλά ούτε και να γίνεται αιτία διαχωρισμού. Προφανώς ο κληρικός θα είναι ευγνώμων σε κάποιον που βοηθά πολλαπλώς την ενορία αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν του επιτρέπει να υποβαθμίσει την προσφορά κάποιου ο οποίος μπορεί να προφέρει μόνο χειρωνακτική εργασία για παράδειγμα. Επιπλέον στις ενορίες πρέπει να επικρατεί ιεροπρέπεια, δηλαδή χαρά, απλότητα και ησυχία και όχι μεγαλοπρέπεια δηλαδή υπερβολή, στόμφος και υπεροψία. Έτσι λοιπόν, με αφορμή την παραπάνω κουβέντα που μου είπε καλοπροαίρετα κάποιος, είπα να γράψω κάτι σαν "προγραμματική δήλωση" μη πω και μανιφέστο και φανώ αριστερός!

Alphataurus - La Mente Vola

 

Έρωτας παράφορος

 

Ζηλεύω είναι η αλήθεια. Αν και συχνά δυσκολεύομαι κι εγώ να τους καταλάβω. Ζηλεύω εκείνους τους ανθρώπους που είναι τόσο βαθιά ερωτευμένοι που εγκαταλείπουν την αξιοπρέπεια, την εξυπνάδα, τη δύναμή τους προς χάρη του έρωτά τους. Ζηλεύω εκείνον τον εραστή που γονατίζει και παρακαλά την ερωμένη του για μια τόση δα σταγόνα αγάπης. Ζηλεύω την ερωτευμένη που συμπεριφέρεται σαν τρελή ή σαν ανόητη για χάρη του αγαπημένου της. Πραγματικά τους ζηλεύω. Ειδικά την ώρα εκείνη που οι άλλοι, σοφοί και τετραπέρατοι, τους λοιδωρούν και τους κοροϊδεύουν. Δεν πειράζει. Πώς να καταλάβουν οι λογικοί τους τρελούς;  Άλλωστε εκείνοι δεν έχουν ιδέα από έρωτα αλλά μόνο από επιθυμία. 

Ozric Temntacles - Mysticum Arabicola

 

Το Άγιον Μανδήλιον

 

"Στα  χρόνια της επί γης παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, βασιλέας στην πόλη  Έδεσσα  της  Συρίας, ήταν ο Αύγαρος.  Αυτός αρρώστησε βαριά  και δεν μπορούσαν οι ιατροί του βασιλείου του να τον θεραπεύσουν. Κάποτε άκουσε, ότι στα μέρη της  Παλαιστίνης ζούσε ένας νέος Προφήτης, ο  Ιησούς Χριστός, ο Οποίος  επιτελούσε πολλά θαύματα και καμιά ασθένεια δεν ήταν αθεράπευτη  γι’ Αυτόν.

Έστειλε  λοιπόν τον πρωθυπουργό του να βρει αυτόν τον  προφήτη που  έκανε τόσα θαύματα  και να  τον παρακαλέσει να έλθει κοντά του να τον θεραπεύσει. Ο πρωθυπουργός του βασιλέα Αύγαρου,  πράγματι πήγε  και βρήκε τον Χριστό και του  διαβίβασε  την παράκληση του κυρίου  του. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός του είπε:  Δεν είναι ανάγκη να πάω εγώ προσωπικά  στον βασιλέα σου Αύγαρο για να τον θεραπεύσω. Αν πράγματι πιστεύει ότι  έχω τη δύναμη να τον θεραπεύσω, θα το πράξω με άλλο τρόπο. Ζήτησε να του δώσουν ένα προσόψιο.  Σκούπισε  το Πρόσωπό Του σ’ αυτό, και στο προσόψιο παρουσιάστηκε αχειροποίητη, η Θεία Μορφή Του. Μετά  του έδωσε το προσόψιο   αυτό και  του είπε: Μετέφερε το προσόψιο αυτό στον βασιλέα σου και αν έχει  πίστη στον Θεό, θα  θεραπευθεί.  Πράγματι έτσι έγινε και ο Αύγαρος  θεραπεύθηκε   και πίστεψε στον  Χριστό (απόσπασμα από κείμενο του Χριστόδουλου Γ. Παχουλίδη)."

Διαβάζοντας αυτή την ιστορία, το μυαλό μου πάει στην εικόνα. Όχι στην εικόνα του Ιησού που θεράππευσε τον Αύγαρο, ούτε στις εικόνες των αγίων που έχουμε στις εκκλησίες και στα σπίτια μας. 

Μια άλλη εικόνα σκέφτομαι. Αυτή που φτιάχνουμε για τον εαυτό μας. Αυτή την εικόνα με την οποία εμφανιζόμαστε στον κόσμο. Και που τη λατρεύουμε περισσότερο κι από την ίδια τη ζωή μας. 

Και δεν είναι μια εικόνα που φέρνει ζωή και υγεία όπως η εικόνα του Κυρίου μας που αποτυπώθηκε πάνω στο Άγιο Μανδήλιο. Είναι μια εικόνα ψεύτικη. Μια εικόνα που έχουμε φροντίσει να αποκρύπτει τις αδυναμίες μας και να τονίζει τις ικανότητές μας. Και αν μπορεί να παρουσιάζει και ανύπαρκτα προτερήματα ακόμα καλύτερα. 

Έτσι άλλος παρουσιάζεται ως ηγέτης, άλλος ως διανοούμενος, άλλος ως σκεπτόμενος,  άλλος ως ορθολογιστής, άλλος ως εργατικός, ως ταπεινός και πάει λέγοντας. 

Αλλά όλες αυτές είναι εικόνες ψεύτικες. Οφθαλμαπάτες. Κόλπα για να κοροϊδεύουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας αν είναι δυνατόν. Και έτσι ζούμε μια διπλή ζωή. Γινόμαστε -θα λέγαμε - διπλοί άνθρωποι. Άλλοι στην πραγματικότητα και άλλοι σε αυτό που δείχνουμε. 

Όταν όμως ζούμε διπλή ζωή, αργά ή γρήγορα αυτή η αντίθεση θα μας καταπιεί, θα μας διαλύσει. Όπως δε μπορούμε να υπηρετούμε δύο αφέντες έτσι δε μπορούμε να ζούμε και με διπλή ταυτότητα. Γιατί αυτό το κάνουν οι απατεώνες. Και αργά ή γρήγορα οι απάτες αποκαλύπτονται. 

Και ακόμα κι αν κρατήσουν για καιρό, υπάρχει Κάποιος που δε μπορούμε να κοροϊδέψουμε. Γιατί Αυτός μας ξέρει καλύτερα από τον εαυτό μας. Και μας ξέρει πριν γεννηθούμε καν. Κάποια στιγμή θα βρεθούμε στο φως Του μπροστά και τότε όλη η ψευδαίσθηση που έχουμε φτιάξει θα καταρρεύσει. 

Δύο εικόνες λοιπόν. Η μία, η αχειροποίητη του προσώπου του Ιησού. Ο οποίος ποτέ δεν έκρυψε τίποτα. Και από την άλλη αυτή που εντέχνως φτιάχνουμε για να κρύψουμε τα ελαττώματά μας. Η μία, η αληθινή φέρνει ζωή, η άλλη , η ψεύτικη, αργά ή γρήγορα φέρνει θάνατο. 

Αναρωτιέμαι. Πόσο σημαντική είναι η εικόνα που έχει ο κόσμος για εμάς; Τόσο σημαντική ώστε να διαλέξουμε το ψέμα και το θάνατο από την αλήθεια και τη ζωή; Έτσι φαίνεται. Αυτό δείχνουν οι επιλογές μας. 

Αλλά υπάρχει και η μετάνοια. Η αλλαγή του τρόπου σκέψης και ζωής. Η μετακίνηση από τον κόσμο στον Θεό. Από το ψέμα στην αλήθεια. Από το θάνατο στη ζωή. Μια επιλογή που δεν τη φέρουμε πάντα επιτυχώς σε πέρας. Αλλά μια επιλογή που άπαξ και γίνει, με τη βοήθεια του Κυρίου και παρά τις πτώσεις κατά τη διάρκεια της πορείας, μας οδηγεί στην Αλήθεια. Μας οδηγεί στη Ζωή. Μας οδηγεί στον Χριστό. 

Κοίμηση της Θεοτόκου

 

"Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’ αὐτῆς."

H αγαθή μερίδα λοιπόν...Αυτή που διάλεξε η Μαρία και που η Μάρθα την πέρασε για οκνηρία, για τεμπελιά. Ποια είναι όμως αυτή μερίδα; 

Σε πρώτη ανάγνωση, η πιο προφανής απάντηση είναι ότι η αγαθή μερίδα είναι η ακρόαση της διδασκαλίας του Ιησού. Και πράγματι, αυτή είναι. Το σημαντικότερο είναι η ακρόαση ή η ανάγνωση στις μέρες μας, της διδασκαλίας του Χριστού, η κατανόησή της, η αποδοχή της και η βίωσή της. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. 

Υπάρχει όμως και μια άλλη οπτική, στην οποία θα σταθούμε σήμερα μιας και ταιριάζει απόλυτα με τον χαρακτήρα της Θεοτόκου: Η αγαθή μερίδα είναι η απλότητα. Η απλότητα στον τρόπο ζωής, η απλότητα στους τρόπους μας, η απλότητα στην καθημερινότητά μας. 

Ας δούμε την Παναγία. Με τι απλότητα αντιμετώπισε τα νέα του Ευαγγελισμού, την πορεία του Ιησού μέχρι το σταυρό αλλά και έπειτα, όσο γνωρίζουμε από την Παράδοση της Εκκλησίας, μέχρι την Κοίμησή της. Ποτέ μα ποτέ δε ζήτησε προνόμια, ποτέ μα ποτέ δε ντύθηκε με ακριβά υφάσματα, ποτέ μα ποτέ δεν επιδόθηκε σε πολύπλοκες διδασκαλίες. Και δε χρειαζόταν. 

Οι πολύπλοκες σκέψεις χρησιμεύουν σε ανθρώπους πονηρούς για να εξυφάνουν σχέδια. Τα περίτεχνα ρούχα μας βοηθούν να καλύπτουμε τη γύμνια του χαρακτήρα μας, τα προνόμια τα ζητάμε για να καλύψουμε το κενό της πραγματικής αξίας μας. Αγωνιζόμαστε και ασχολούμαστε με ένα σωρό πράγματα για να φανούμε και να αποκτήσουμε περίοπτη θέση σε ένα κόσμο απατηλό. 

Η απλότητα όμως; Όταν έχουμε απλότητα στη ζωή μας, στο φέρσιμό μας, στη σκέψη μας, δε κρύβουμε τίποτα. Αλλά δε χάνουμε και τίποτα. Αντιθέτως φτάνουμε ή μάλλον μπορούμε να φτάσουμε ευκολότερα στην ουσία της ζωής. Όταν με απλότητα αντιμετωπίζουμε τις διάφορες δυσκολίες της ζωής, οι παγίδες που στήνονται μπροστά μας καταρρέουν. 

Ας το δούμε πιο χειροπιαστά, στην καθημερινότητά μας: τι μας τρώει καθημερινά; Να έχουμε το ένα , να αγοράζουμε το άλλο, να πηγαίνουμε από εδώ και από εκεί. Γιατί; Γιατί συνήθως συγκρινόμαστε με το τι έχουν, τι αγοράζουν και πού πάνε άλλοι άνθρωποι. Έτσι δημιουργούμε προβλήματα από μόνοι μας στον εαυτό μας. 

Τι λένε οι άνθρωπος που ζουν απλά; Έχουμε αυτά που έχουμε, αγοράζουμε αυτά που μπορούμε, πηγαίνουμε όποτε και όπου καταφέρνουμε. Τι μας ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι; Τι νόημα έχει; 

Και αυτή, όσο κι αν φαίνεται εντελώς καθημερινή, εντελώς του κόσμου, σαν σκέψη είναι βαθιά πνευματική.

Όμως, αντίθετα με το όνομά της και τη σημασία της, η απλότητα δεν είναι εύκολη να την κάνουμε κτήμα μας. Δεν είναι εύκολο να μην ασχολούμαστε με τις πολλές δουλειές και να επικεντρωθούμε μόνο στο κήρυγμα του Ιησού. Δεν είναι εύκολο να απομακρυνθούμε και να αγνοήσουμε τις πολύπλοκες μα και ψεύτικες χαρές του κόσμου και να ακολουθήσουμε την απλότητα, την πλούσια στην πραγματικότητα απλότητα της πνευματικής ζωής. 

Όμως δείτε! Δύο Μαρίες μας διδάσκουν σήμερα τον τρόπο. Η πρώτη είναι η Παναγία, η Θεοτόκος και η δεύτερη η αδερφή της Μάρθας. Κοιτάξτε, ας κοιτάξουμε όλοι μας, με τι χάρη και ευκολία προσεγγίζουν την απλότητα και την κάνουν κτήμα τους. Πώς αγκαλιάζουν την πνευματική ζωή, η οποία δεν θα τους αφαιρεθεί ποτέ. 

Κι εμείς; Θα συνεχίσουμε να βουλιάζουμε στα πολύπλοκα και απατηλά κάλλη του ψευδούς αυτού κόσμου ή θα προσπαθήσουμε να αγκαλιάσουμε την πνευματική απλότητα που ο Χριστός φέρνει; Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το αποφασίσει ο καθένας μας χωριστά. 

The Marshall Tucker Band - Can't You See

 

Από τον προφήτη Μιχαία

 

https://orthodoxoiorizontes.gr/Palaia_Diathikh/Mixaias/Mixaias_kef.1-7.htm#kef.3A

Μιχ. 3,1             Καὶ ἐρεῖ· ἀκούσατε δὴ ταῦτα, αἱ ἀρχαὶ οἴκου Ἰακὼβ καὶ οἱ κατάλοιποι οἴκου Ἰσραήλ. οὐχ ὑμῖν ἐστι τοῦ γνῶναι τὸ κρίμα;

Μιχ. 3,1                     Λέγει ο Κυριος· “ακούσατε αυτά, που θα σας πω, σεις, οι μεγάλοι άρχοντες του οίκου Ιακωβ και οι υπόλοιποι του Ισραηλιτικού λαού· Καθήκον σας δεν είναι να γνωρίζετε, να αποδίδετε και να εφαρμόζετε το δίκαιον;

Μιχ. 3,2             μισοῦντες τὰ καλὰ καὶ ζητοῦντες τὰ πονηρά, ἁρπάζοντες τὰ δέρματα αὐτῶν ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ τὰς σάρκας αὐτῶν ἀπὸ τῶν ὀστέων αὐτῶν.

Μιχ. 3,2                    Και όμως σεις μισείτε τα καλά έργα, επιζητείτε τας πονηράς πράξεις, αφαιρείτε το δέρμα από τους πτωχούς και τας σάρκας από τα κόκκαλά των, τους εκμεταλλεύεσθε αγρίως!

Μιχ. 3,3             ὃν τρόπον κατέφαγον τὰς σάρκας τοῦ λαοῦ μου καὶ τὰ δέρματα αὐτῶν ἀπ᾿ αὐτῶν ἐξέδειραν καὶ τὰ ὀστέα αὐτῶν συνέθλασαν καὶ ἐμέλισαν ὡς σάρκας εἰς λέβητα καὶ ὡς κρέα εἰς χύτραν,

Μιχ. 3,3                     Οπως, λοιπόν, οι πονηροί αυτοί δυνάσται και εκμεταλλευταί κατέφαγον τας σάρκας του λαού μου, αφήρεσαν από αυτούς τα δέρματά των, έσπασαν τα κόκκαλά των, γενικώς τους διεμέλισαν, όπως ο μάγειρος κατατεμαχίζει τα κρέατα, που θα ριφθούν εις την χύτραν, δια να βράσουν, την ίδιαν μεταχείρισιν θα εύρουν και αυτοί από τους εχθρούς των. Θα καταφαγωθούν από εκείνους.

Μιχ. 3,4             οὕτως κεκράξονται πρὸς τὸν Κύριον, καὶ οὐκ εἰσακούσεται αὐτῶν. καὶ ἀποστρέψει τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἀπ᾿ αὐτῶν ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀνθ᾿ ὧν ἐπονηρεύσαντο ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν αὐτῶν ἐπ᾿ αὐτούς.

Μιχ. 3,4                    Τοτε θα κράζουν προς τον Κυριον, αλλά ο Κυριος δεν θα τους ακούση. Θα αποστρέψη από αυτούς το πρόσωπόν του κατά την εποχήν της τρομεράς δοκιμασίας, διότι απεδείχθησαν με τα έργα των πονηροί και κακοί εναντίον των πτωχών και αδυνάτων.

Lynyrd Skynyrd - God 'n' Guns

 

Το καλάμι

 

Στην παραπάνω εικόνα βλέπουμε ένα καλάμι. Το καλάμι, μπορεί να μη σας γεμίζει το μάτι, αλλά είναι ένα πολύ διαδεδομένο αντικείμενο ίππευσης. Καβαλήματος. Πολλοί γεννιούνται καβαλώντας το. Άλλοι το μαθαίνουν από τους γονείς τους. Άλλοι το διδάσκονται από το ευρύτερο περιβάλλον. Υπάρχουν κι εκείνοι που το καβαλάνε λόγω μόρφωσης ή λόγω χρημάτων που αποκτούν. Ή και λόγω κάποιου αξιώματος. Η ανάβαση στο καλάμι, είναι πολύ εύκολη. Εν τούτοις παρατηρείται μεγάλη δυσκολία στο ξεπέζεμα. Δημιουργεί έναν κάποιο εθισμό στον αναβάτη του, ο οποίος μετά από ελάχιστο χρόνο, αρνείται επίμονα να κατέβει από το καλάμι. Η επιστήμη αλλά και η θρησκεία και η μεταφυσική, αδυνατούν προς ώρας να βρουν κάποια λύση στο παραπάνω ζήτημα. Ελπίζουμε στο μέλλον να βρεθεί κάποια θεραπεία. 

Helloween - Revolution Now

 

Φιλοδοξία

 

 Με ρώτησαν κάποτε ποιες είναι οι φιλοδοξίες μου. Δεν έχω καμία είπα.  Άλλωστε δεν έχω δει κανέναν που να είχε φιλοδοξίες και να μην έγινε σκλάβος τους είτε όσο τις κυνηγούσε είτε όταν τις πραγματοποίησε. Αλλά είπα ψέματα. Έχω μία. Κάποια στιγμή, να αποσυρθώ σε κάποιοι ερημικό μέρος -σε βουνό ή σε νησί κατά προτίμηση- με κάμποσα βιβλία για παρέα  κι εκεί να πεθάνω χωρίς κανείς να με αναζητήσει. Να γλιτώσω και τους επικήδειους...

Golden Reurrection - Never Look Back

 

Κυριακή μετά της Μεταμορφώσεως

 

Σε κάποιο σημείο του αποστολικού αναγνώσματος διαβάζουμε: Εμείς οι Απόστολοι θεωρούμαστε από τους ανθρώπους του κόσμου μωροί και ανόητοι για το όνομα του Χριστού...

Ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής, το μεγαλύτερο πνευματικό στέφανο το οποίο μπορεί να αξιωθεί κάποιος χριστιανός να φορέσει, εκτός από εκείνο του μαρτυρίου, είναι αυτό. Να σε θεωρήσει ο κόσμος ανόητο και βλάκα επειδή πιστεύεις στον Χριστό. 

Και πώς να μη γίνει αυτό; Πιστεύουμε σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος αδύναμος, σταυρώθηκε και πέθανε για τις δικές μας αμαρτίες. Πώς να μη το θεωρήσει αυτό ανοησία ένας κόσμο που ζει, αναπνέει και καταστρέφεται κυνηγώντας τη δύναμη; 

Πιστεύουμε σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος, γεννήθηκε και έζησε φτωχικά και συναναστράφηκε με ανθρώπους φτωχούς, ανθρώπους του περιθωρίου, ανθρώπους αμφίβολης ηθικής αλλά και ανθρώπους αιρετικούς. Πώς να μη το θεωρήσει βλακεία αυτό ένας κόσμος που θαυμάζει τους πλούσιους, τους διάσημους, τους υψηλά ιστάμενους και τους διανοούμενους; 

Έχουμε όπλο τη προσευχή στη μέση της νύχτας όταν ο κόσμος μαγεύεται και υπνωτίζεται από τη τεχνολογία. 

Είμαστε τα καθάρματα του κόσμου όταν ο κόσμος κοιτάζει να κάνει όσο πιο καλή εντύπωση με ακριβά ρούχα και αποκτήματα υλικά.

Για σταθείτε όμως...Είμαστε πράγματι όλα αυτά; Είμαστε οι χριστιανοί, κληρικοί και λαϊκοί, όλα όσα αναφέραμε; Ή μήπως, αν κοιτάξουμε στις μητροπόλεις και τις εκκλησίες, τους ιερείς και τους πιστούς, θα δούμε πως μοιάζουμε πιο πολύ με τον κόσμο του αποστολικού αναγνώσματος παρά με τους Αποστόλους; 

Μήπως κι εμείς, αν δούμε απλότητα αντί για πολυτέλεια σε κάποιον ναό, προσευχή αντί για εξουσία σε κάποιον ιερέα, ταπεινότητα αντί για κομπασμό σε κάποιον πιστό, απορρίπτουμε τα πρώτα και ζητάμε τα δεύτερα; Μήπως τελικά με το πέρασμα των αιώνων και την συνεργασία με το όποιο κράτος, γίναμε κόσμος; Μήπως τελικά αλλοτριωθήκαμε τόσο ώστε οι Απόστολοι, αν εμφανίζονταν σήμερα να μη μπορούσαν να μας ξεχωρίσουν από τον κόσμο; 

Συνήθως στα κηρύγματα, μας αρέσει σε μας τους κληρικούς να δίνουμε απαντήσεις και μάλιστα με μεγάλη βεβαιότητα. Σήμερα όμως δεν έχω μια απάντηση να δώσω. Θα πρέπει ο καθένας από εσάς που ακούει ή διαβάζει αυτό το κήρυγμα, να ψάξει μέσα του και να βρει την απάντηση μόνος του. Θα πρέπει και εγώ που το έγραψα να βρω τις απαντήσεις για τον εαυτό μου. Και αυτό θα πρέπει να το κάνουμε με κάθε ειλικρίνεια, όσο κι αν μπορεί, το τελικό συμπέρασμα να μας θλίψει.

Ας μας θλίψει. Όμως να μη μας συνθλίψει. Να βρούμε το κουράγιο, να διορθώσουμε ότι μπορούμε να διορθώσουμε και να ζητήσουμε από τον Θεό να καλύψει τα ελλείματα της προσπάθειάς μας. Αυτή είναι και η ουσία της πνευματικής ζωής, αν μας ενδιαφέρει πραγματικά: 

Μια συνεχής προσπάθεια διόρθωσης με τη βοήθεια του Θεού. Μια αγωνιώδης αναζήτηση της σωτηρίας μας. Μια επίμονη κίνηση προς τον Θεό. 

Η πνευματική ζωή είναι αυτή που αλλάζει στη ζωή μας τα πάντα. Γιατί η πίστη αυτό μπορεί να είναι μόνο. Τα πάντα. Ή τίποτα. Δεν μπορεί όμως ποτέ να είναι απλά και μόνο κάτι...Ας τα αναλογιστούμε όλα αυτά την περίοδο τούτη.

Lizzy Borden - Love is a Crime

 

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος

 

Ο Χριστός μεταμορφώνει το περιβάλλον με Φως. Το πρόσωπό Του ακτινοβολεί, ένα νέφος φωτός κατεβαίνει και όλα γίνονται φως.

Ο άνθρωπος μπορεί να το κάνει κι αυτός κατά χάριν Θεού. Ο φωτισμένος άνθρωπος μπορεί να σκορπίσει φως γύρω του. 

Αλλά και ο σκοτισμένος, ο παραδομένος στην απληστία του μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο. Και να σκορπίσει το σκοτάδι του. Να αφήσει πίσω του τοπία καρβουνιασμένα, γη καμμένη, ανθρώπους και ζώα άψυχα

Ο κόσμος γύρω μας είναι το Θαβώρ μας. Η δική μας κατάσταση μεταφέρεται και μεταμορφώνει αυτόν τον κόσμο. Ο άνθρωπος του Θεού αγωνίζεται να φωτιστεί ο ίδιος και να φωτίσει τον κόσμο. Σε πείσμα και σε αντίθεση - ή μήπως αντίσταση; - στη μαυρίλα που η απληστία φέρνει. 

Και δεν προσεύχεται, δεν προσπαθεί, δεν αντιστέκεται για να μη σκοτεινιάσει ο κόσμος. Αντιθέτως, ο άνθρωπος του Θεού τα κάνει όλα αυτά παρ' ότι ο κόσμος είναι σκοτάδι, είναι κάρβουνο, είναι γεμάτος πόνο και θλίψη. 

Γιατί ο άνθρωπος του Θεού, έχει σαν παράδειγμα τον Χριστό. Ο οποίος ήρθε και θυσιάστηκε γι' αυτόν τον κόσμο. Όσοι λοιπόν θέλουμε να είμαστε άνθρωποι του Θεού, παρ' όλα τα ελαττώματά μας, δεν μπορούμε να αφήσουμε τον κόσμο να καταστραφεί στα χέρια των άπληστων και άκαρδων ανθρώπων...

Χυδαιότητα

 

To αφήγημα της κυβέρνησης (το οποίο μεταφέρουν με ζήλο και αυταπάρνηση στη πλειοψηφία τους δημοσιογράφοι, παρουσιαστές και άλλοι) πως τα σπίτια ξαναγίνονται και πως εφόσον δεν υπάρχουν (πολλές) απώλειες ζωών, όλα καλά είναι τουλάχιστον χυδαίο. Τα σπίτια δεν ξαναφτιάχνονται. Πρώτον γιατί έχουν πάει οι τιμές σε ασύλληπτα ύψη(και αυτό ευθύνη της κυβέρνησης για να εισπράττει φόρους και να θρέφει ένα ολόκληρο σύστημα) και δεύτερον γιατί αν έχει καεί όλος ο περιβάλλοντας χώρος, τι στην ευχή να φτιάξεις ξανά; Αν σου έχουν καεί οι κήποι, το κοπάδι ή το κτήμα, τι σπίτι να ξαναφτιάξεις; Και με τι; Με τις γελοίες αποζημιώσεις που δίνει το κράτος; Μόνο στον ΟΠΕΚΕΠΕ έδινε χρήματα, που δεν ήταν και δικά του. 

Και κάτι ακόμα. Ότι δεν έχουμε -πολλές το ξαναγράφω- ανθρώπινες απώλειες, δε σημαίνει ότι δεν έχουμε καταστροφή. Τα δέντρα και τα άγρια ζώα που χάνονται, νομίζει κανείς εχέφρων άνθρωπος πως δεν έχουν επιπτώσεις στην υγεία των ανθρώπων; Νομίζουμε ότι είναι λίγο αυτό; 

Προφανώς, ο επίδοξος σωτήρας αυτού του τόπου, έθεσε νέα υψηλά στάνταρ αποτυχίας όσο κυβέρνησε, αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να πάθουμε όλοι μαζί κάποιου είδους πολιτικής άνοιας και να μη ξέρουμε τι μας γίνεται καταπίνοντας ότι προπαγάνδα μας σερβίρουν οι καναλάρχες και οι εκδότες μέσω των οργάνων τους(πάρτε το όπως θέλετε αυτό)

AC/DC - T.N.T.

 

Κυριακή Θ Ματθαίου

 

Το σημερινό ευαγγελικό κείμενο μας μιλά για την προσπάθεια του Πέτρου να περπατήσει πάνω στο νερό. Οι μαθητές, ενώ βρίσκονταν στο πλοίο, είδαν τον Ιησού να περπατά πάνω στα ταραγμένα νερά. Ο Πέτρος, όπως πάντα ορμητικός, ζήτησε από τον Ιησού να τον καλέσει ώστε να περπατήσει κι αυτός στο νερό. Μόλις όμως έκανε λίγα βήματα, φοβήθηκε και άρχισε να βουλιάζει. Τότε φώναξε στον Ιησού να τον βοηθήσει. Πράγματι ο Κύριος τον άρπαξε και τον έβαλε στο πλοίο. 

Η ώρα που έγιναν όλα αυτά έχει σημασία. Ήταν πριν τα ξημερώματα, την ώρα που οι φρουροί αναλάμβαναν την τελευταία βάρδια. Η πιο ήσυχη ώρα της νύχτας. Η πιο σκοτεινή ίσως. 

Όταν ησυχάζουμε πλήρως σωματικά εκείνη την ώρα είναι που γίνονται τα σπουδαία πνευματικά πράγματα. Εκείνη την ώρα ο άνθρωπος που εργάζεται πνευματικά μπορεί είτε να πετύχει σπουδαία κατορθώματα, όπως να περπατήσει επάνω στο νερό, ή να βουλιάξει μέσα στη ταραχή της ημέρας που δε μπόρεσε να αποβάλλει. Είναι εκείνη την άρα που η πίστη και η αδυναμία συγκρούονται αδυσώπητα μέσα σε εκείνον που προσεύχεται. 

Γιατί η προσευχή δε διαφέρει και πολύ από την προσπάθεια να περπατήσουμε στο νερό. Ειδικά όταν γίνεται εκείνη την ώρα της νύχτας. Δε θέλει και πολύ ο άνθρωπος που προσεύχεται να πνιγεί από τις μέριμνες όλης της ημέρας που μαζεύονται γύρω του σαν αφρισμένα κύματα. Δε θέλει και πολύ εκείνη την ώρα να λυγίσει από την ίδια την ησυχία της ώρας, ησυχία που είναι μεν επιθυμητή αλλά μπορεί να μας φανεί και σαν αδυσώπητη σιωπή. 

Ακόμα, εκείνη την ώρα αν δεν είμαστε αρκετά προσεκτικοί μπορεί να αισθανθούμε υπερβολικά αυτάρκεις. Να πιστέψουμε πως μπορούμε μόνοι μας, με τις δυνάμεις μας και μόνο, να περπατήσουμε στο νερό. όπως πιθανόν αν νόμισε ο Πέτρος. Και όταν είδε γύρω του τα κύματα τρόμαξε. Όπως τρομάζουμε κι εμείς αν δούμε τις δυσκολίες -πνευματικές και φυσικές- που υπάρχουν γύρω μας. Και αν θεωρήσουμε πως εμείς μόνοι μας μπορούμε να τις ξεπεράσουμε, είναι πολύ πιθανό να φοβηθούμε και να πνιγούμε μέσα τους. 

Όμως η ώρα αυτή της νύχτας είναι και διδακτική. Την ώρα που ότι ο προσευχόμενος αντιλαμβάνεται την αδυναμία του, την ίδια ώρα μπορεί και πρέπει να αντιληφθεί την παντοδυναμία του Κυρίου μας, του Χριστού. Αυτός είναι που μας βοηθά, Αυτός στέκεται δίπλα μας σε κάθε δυσκολία, αδυναμία, θλίψη. 

Αλλά έχει και κάτι ακόμα αυτή η ώρα. Σταθείτε λίγο αν τύχει να ξυπνήσετε στις τρεις ή στις τέσσερις τα ξημερώματα. Εκείνη την ώρα όλα είναι πολύ ήσυχα. Ακόμα και οι πολύβουες πόλεις ησυχάζουν. Και είναι και πολύ σκοτεινά εκείνες τις ώρες. Όμως και η σιωπή και το σκοτάδι, κάτι αναμένουν. Το ξημέρωμα και το ξύπνημα. Ξέρουν ότι έρχεται όπου να 'ναι το χάραμα. Οι φωνές, η κινητικότητα, το φως. Μας δίνεται έτσι ένα μάθημα. Πως όσο σκοτεινά και δύσκολα και να μοιάζουν τα πράγματα, έρχεται κάτι που θα τα αλλάξει. Αλλά ενώ στη διαδοχή της νύχτας από τη μέρα αυτό γίνεται αυτόματα, στη ζωή μας, στην προσευχή μας, θα πρέπει να τα ανακαλύψουμε μόνοι μας. 

Μόνοι μας; Όχι. Ποτέ δεν είμαστε μόνοι μας. Ακόμα κι όταν νομίζουμε ότι βουλιάζουμε, ότι πνιγόμαστε, εκεί βρίσκεται ο Χριστός. Με το χέρι Του απλωμένο. Έτοιμος να μας προσφέρει, ενίσχυση, βοήθεια, παρηγοριά. 

Hawkwind - The Psychedelic Warlords (Disappear in Smoke)