Δύο προβλήματα είναι αυτά που εντοπίζει κανείς παρατηρώντας τους ανθρώπους είτε στον πραγματικό κόσμο είτε στο διαδίκτυο.
Το πρώτο είναι ότι παίρνουμε όλοι πολύ στα σοβαρά τον εαυτό μας. Έτσι, η πίστη ή η αθεϊα μας, η ιδεολογία μας, η ομάδα που υποστηρίζουμε ακόμα παίρνουν απόλυτη μορφή και προσπαθούμε να πείσουμε -τον εαυτό μας πρώτα- ότι εκφράζουν κάτι το ασύγκριτο, το ανώτερο, το καθαρό σε αντίθεση με τις επιλογές των άλλων. Και επειδή μέσα σε αυτή την αβάσταχτη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας απολυτοποιούνται αυτές οι επιλογές γίνονται και λόγος ανελέητης σύγκρουσης.
Στην πραγματικότητα η κάθε γνώμη μας, η κάθε άποψη, η κάθε επιλογή που κάνουμε είναι σαν τις κλανιές. Όλοι αμολάμε από μία. Όση βαρύτητα έχει η πορδή σου αδερφέ, έχει και η γνώμη σου, η άποψη και η επιλογή σου. Το πολύ πολύ να γίνει ενοχλητική αν την αμολήσεις σε λάθος μέρος -σε κλειστό χώρο ας πούμε- ή σε λάθος ώρα όπως είναι η ώρα του φαγητού. Τότε η κλανιά γίνεται ενοχλητική γιατί μυρίζει άσχημα. Όπως και η άποψη όταν θες να την επιβάλλεις.
Το δεύτερο είναι ότι οι άνθρωποι καθόλου δεν ενοχλούμαστε όταν κάνουμε κάτι κακό ή κάτι ηλίθιο. Αντίθετα πολύ μα πάρα πολύ μας ενοχλεί όταν μας λένε ότι αυτό που κάναμε ήταν κακό ή βλακώδες. Παρ' όλο που ήδη το ξέρουμε. Αντί λοιπόν να τσαντιστούμε με τον εαυτό μας που έκανε τη βλακεία ή την κακία, ενοχλούμαστε με τους άλλους που τυχόν θα μας το υποδείξουν...
Λοιπόν, αντί να ξημεροβραδιαζόμαστε έτοιμοι να κατασπαράξουμε αλλήλους για να δείξουμε την ανωτερότητα που δεν έχουμε και για την οποία κανείς δε νοιάζεται ας βρούμε κάτι πιο δημιουργικό να κάνουμε. Να καθόμαστε να κοιτάμε το ταβάνι για παράδειγμα. Πιο σημαντικό είναι από το να περιφέρουμε τα μούτρα μας σαν κάτι το εξαιρετικό. Ούτε είναι αλλά κι αν ήταν, δε νοιάζεται κανείς...
