H λεγόμενη λειτουργία της πρώτης Αναστάσεως έχει μια ιδιαίτερη γοητεία. Η ησυχία και η ηρεμία που επικρατεί σε αντιδιαστολή με τον γκρεμισμένο Άδη, ο φόβος των μαθητών οι οποίοι κρύβονται και το θάρρος των γυναικών που πάνε να αλείψουν με αρώματα το σώμα του Ιησού, το πένθος σε αντίθεση με την ελπίδα η οποία έχει ήδη γεννηθεί με την Ανάσταση του Κυρίου, ο κόσμος των ανθρώπων που κοιμάται θεωρώντας πως κάποιος απλός άνθρωπος πέθανε - έστω άδικα- την ώρα που ο κόσμος των αγγέλων και των λοιπών ασωμάτως ουρανίων δυνάμεων θαυμάζουν την Ανάσταση του Θεού. Το σκοτάδι που σκέπαζε τα πάντα έχει πια αντικατασταθεί με το αιώνιο Φως. Ο δρόμος του Παραδείσου δεν είναι πια κλειστός. Ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Η απελπισία δεν έχει θέση στον κόσμο. Μια νέα αρχή έγινε και όσοι ακολουθούν Τον Κύριο αγνοούν όσους πεισματικά Τον αρνούνται -τα λόγια και τα έργα τους δε τους αγγίζουν- και πορεύονται προς την αιωνιότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου