Κυριακή ΙΒ Ματθαίου

 

Μας λέει σήμερα το αποστολικό ανάγνωσμα πως ο Χριστός άδειασε τον εαυτό του, παίρνοντας τη μορφή δούλου και γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους· και, αφού παρουσιάστηκε ως άνθρωπος, ταπείνωσε τον εαυτό του και έγινε υπάκουος μέχρι τον θάνατο, και μάλιστα μέχρι τον θάνατο πάνω στον σταυρό.

Ο Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, ο προαιώνιος Λόγος, καταδέχτηκε όχι απλά να πάρει την ανθρώπινη μορφή αλλά να γίνει άνθρωπος με όλες τις δεσμεύσεις και τους περιορισμούς που σήμαινε αυτό. 

Τέτοια ήταν η ταπείνωσή Του. Τέτοια η υπακοή Του. Τις οποίες επέλεξε ελεύθερα. 

Εμείς σήμερα που είμαστε όπως λέμε πιστοί Του και μαθητές Του, έχουμε έστω ένα κόκκο από αυτή τη ταπείνωση; 

Υπάρχει άραγε καθηγητής που να ακούει και να προσπαθεί να μάθει από τον μαθητή; Υπάρχει κληρικός που να ακούει τι του λέει ένας λαϊκός ώστε να βελτιώσει κάποια πράγματα; Υπάρχει γιατρός που να σκέφτεται τη πιθανότητα να έχει κάνει λάθος; Αξιωματικός που να αφουγκράζεται τους στρατιώτες του; 

Βλέπετε, όλη μας η ζωή είναι δομημένη πάνω σε αξιώματα. Σε θέσεις. Πάνω σε αλάθητα. Πάνω στην εικόνα του παντογνώστη, του ικανού για όλα. Πάνω σε όλα αυτά που ο ίδιος ο Χριστός τα εγκατέλειψε για να γίνει άνθρωπος. 

Ο απόστολος Παύλος μας λέει να έχουμε το φρόνημα του Χριστού. Να μην περηφανευόμαστε και να μη θεωρούμε πως είμαστε ό,τι πιο καταπληκτικό έχει περπατήσει πάνω στη Γη, γιατί αυτό πιστεύουμε ο καθένας για τον εαυτό του κι ας μη το λέμε πάντα δυνατά. Να μη θεωρούμε πως ο κόσμος γυρίζει γύρω μας. Και πώς τολμάμε άραγε να το πιστεύουμε αυτό από τη στιγμή που ο ίδιος ο Χριστός θυσιάστηκε γι' αυτόν τον κόσμο; 

Κι όμως, εμείς, που δε φτάνουμε ούτε στο ένα μυριοστό τον Κύριο, θεωρούμε τον εαυτό μας στη πράξη, ανώτερο από τον Χριστό. Έτσι ζούμε, έτσι φερόμαστε. Και αν χρειαστεί, βρίσκουμε και διάφορες δικαιολογίες για να πούμε πως είναι δίκαιο αυτό. 

Ο Κύριος όμως άλλο παράδειγμα έδωσε. Άλλο τρόπο ζωής. Και αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να είναι κάποιος πράγματι χριστιανός. 

Ας πάρουμε όσο υψηλές θέσεις θέλουμε, ας φορέσουμε χρυσαφικά και υφάσματα ακριβά. Ας βάλουμε και κορώνα στο κεφάλι μας και ας φερόμαστε σαν κακομαθημένοι πρίγκηπες και πριγκίπισσες. Καμία πραγματική αξία δεν θα έχουμε. Και όταν στον δρόμο μας βρεθεί κάποιος αληθινά ταπεινός άνθρωπος, τότε θα ντροπιαστούμε. 

Ας αφήσουμε τον Θεό να μας δοξάσει. Να μη δοξάζουμε τον εαυτό μας. Δεν αξίζει στο δημιούργημα του Θεού τέτοια γελοιοποίηση.