Συνήθως, τη παραβολή του άφρονα πλούσιου τη χρησιμοποιούμε για να δείξουμε τα άσχημα αποτελέσματα που έχει στη ψυχή ενός ανθρώπου το κυνήγι του πλούτου αλλά και ο εγωκεντρισμός. Και πολύ καλά πράττουμε. Ο πλούσιος της παραβολής που γεμίζει συνεχώς τις αποθήκες του, τι κάνει μεγαλύτερες και τις ξαναγεμίζει, με μόνο σκοπό να τρώει και να πίνει όλη μέρα είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα και των δύο παραπάνω ασθενειών.
Όμως, η παραπάνω παραβολή μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για κάτι άλλο που μας ταλανίζει. Την κατάστρωση σχεδίων και την μετατροπή αυτών σε εμμονή.
Θα σας πω μια ιστορία. Κάποιος κληρικός, ήθελε να γίνει επίσκοπος. Δεν είχε τίποτα άλλο στο μυαλό του και ό,τι κι αν έκανε αποσκοπούσε σε αυτό. Κάποια στιγμή, του υποσχέθηκαν πως θα γίνει επίσκοπος. Αυτός περιχαρής, το ανακοίνωσε και μάλιστα σε ένα πανηγύρι του ναού του. Τον συγχαρήκαμε και του ευχηθήκαμε. Πέρασε μία μέρα, δύο μέρες, ένας μήνας, τρεις μήνες...τίποτα. Τελικά δεν έγινε επίσκοπος. Αν και μεγάλωνε και γέμιζε τις αποθήκες του, δεν μπόρεσε κι αυτός να γευθεί τα αγαθά του. Δεν πέθανε βέβαια όπως ο πλούσιος της παραβολής αλλά σίγουρα για αρκετό καιρό βίωνε ένα είδος θανάτου κάθε μέρα της ζωής του. Ελπίζω να το έχει ξεπεράσει πια.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα των εμμονών και των μακρόπνοων και μεγαλόπνοων σχεδίων. Μας εγκλωβίζουν σε ένα φανταστικό μέλλον που μπορεί να μην έρθει ποτέ, μας αλυσοδένουν σε έναν στόχο που μπορεί να μην επιτευχθεί ποτέ και μας αφαιρούν τη δυνατότητα να ζήσουμε τη ζωή μας στο παρόν και στην πληρότητά της. Και αυτό είναι ένας συνεχής θάνατος. Είναι μια αποτυχία σύνδεσης με τους ανθρώπους και με τον Θεό. Είναι τελικά η ουσία της αμαρτίας.
Ο Χριστός δεν μας λέει να μην έχουμε όνειρα ή να μη θέλουμε ένα καλύτερο μέλλον. Μας θυμίζει όμως ότι αν το καλύτερο μέλλον αφορά μόνο τη δική μας καλοπέραση και αν τα οποιαδήποτε σχέδια γίνουν ο μοναδικός λόγος ύπαρξής μας, τότε αυτό που ζούμε δεν είναι ζωή αλλά θάνατος και κόλαση.
Ναι, θα έχουμε όνειρα. Ναι θα σχεδιάσουμε το μέλλον μας. Ναι θα θέλουμε το καλύτερο. Ποτέ όμως αυτά δεν θα σβήσουν από τις σκέψεις μας τους συνανθρώπους μας και ποτέ αυτά δεν θα μας αποσπάσουν από το παρόν ώστε να περιμένουμε εκείνο το ιδεατό μέλλον που έχουμε στο μυαλό μας για να ζήσουμε.
Τελικά, αυτή η παραβολή έχει και τη σημασία του να ζούμε στο παρόν. Στο τώρα. Τελικά, αυτή η παραβολή μας παρακινεί να ζήσουμε τη ζωή που μας δόθηκε και να την αξιοποιήσουμε στο έπακρο και να μη τη χαραμίσουμε σε εμμονές...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου