Μου είπε κάποιος προχθές: "επιτέλους ένα συλλείτουργο με κανονικούς ανθρώπους, είχαμε θεωρήσει το αφύσικο, φυσικό". Και η αλήθεια είναι ακριβώς αυτή. Στη Θεία Λειτουργία ο ιερέας δεν μπορεί να κρυφτεί. Αν είναι καθαρός φαίνεται η καθαρότητά του. Αν ζει πραγματικά το Μυστήριο κι αυτό φαίνεται. Αν είναι υπερφίαλος ή άσχετος που θέλει να καμώνεται τον γνώστη, αν θέλει αυτός να είναι το επίκεντρο της λειτουργίας και όχι ο Χριστός όλα αυτά φαίνονται. Και φαίνονται σε όλους. Μάλλον όχι σε όλους. Υπάρχουν πάντα και εκείνοι που εθελοτυφλούν. Και όσο ξεκουραστική και ανυψωτική είναι μια Θεία Λειτουργία που τελείται από έναν απλό, φυσιολογικό ιερέα, τόσο κουραστική και επώδυνη είναι όταν τελείται από έναν εγωκεντρικό και άξεστο. Όσο κι αν ντυθούμε με πλούσια άμφια ή όσο κι αν λειτουργήσουμε ξυπόλητοι και ρακένδυτοι, θα φανερωθεί το πραγματικό μας πρόσωπο, αν όχι στη πρώτη λειτουργία, στη δεύτερη, το πολύ στη τρίτη που θα μας παρακολουθήσει κάποιος. Η Θεία Λειτουργία δεν είναι μόνο αποκαλυπτική των διδαχών της Εκκλησίας αλλά και του εσωτερικού μας εαυτού. Όσο καλά κι αν τον κρύβουμε. Πολύ περισσότερο αν τον προβάλλουμε κιόλας.
Υγ. Για να μη τρέχουν πάλι μερικοί μερικοί σε γραφεία και κάνουν παράπονα πως δεν τους σέβομαι όσο πρέπει, δεν γράφω κάτι για το συλλείτουργο που έγινε στον δικό μας ναό παρ' ότι πράγματι το ευχαριστηθήκαμε όλοι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου