Η Θεία Λειτουργία πέρα απ' όλα τα άλλα - και τώρα δεν μιλάω θεολογικά ή εκκλησιαστικά αλλά μάλλον βιωματικά - είναι ένα κοσμικό τραγούδι. Όταν λέω κοσμικό, εννοώ με την έννοια του συμπαντικού. Εκείνη την ώρα ο λειτουργός (και ο πιστός αλλά τώρα γράφω από τη πλευρά του λειτουργού) μπορεί να νιώσει, αν το επιτρέψουν οι συνθήκες και αν είναι και αυτός στην κατάλληλη πνευματική κατάσταση, το σύμπαν ολόκληρο, ορατό και αόρατο να πάλλεται. Την ώρα που τελεί τη Θεία Λειτουργία μπορεί να αισθανθεί, ότι παίζει μουσική με τις χορδές του σύμπαντος. Εκείνη την ώρα μακρινοί γαλαξίες, πλανήτες και νεφελώματα βρίσκονται γύρω του, τολμώ να πω ακόμα και εντός του. Εκείνη την ώρα συλλειτουργεί με αγγέλους.
Δυστυχώς κάτι τέτοιο σπάνια μπορεί να το νιώσει κάποιος. Είτε η εσωτερική κατάσταση(νεύρα, περισπασμοί, προβλήματα), είτε εξωτερικοί παράγοντες(ένας παράξενος συλλειτουργός, μια ένταση εντός του ιερού κλπ) δεν αφήνουν τον λειτουργό να απολαύσει αυτό που τελεί.
Όμως εκείνες οι σπάνιες φορές, οι οποίες μπορεί να κρατήσουν από λίγα δευτερόλεπτα ως και ολόκληρη τη λειτουργία(δύο τρεις φορές μου έχει τύχει το πρώτο μόνο αλλά αν το ένιωσα εγώ σίγουρα όλοι οι ιερείς θα το έχουν νιώσει), κατά τις οποίες ο λειτουργός γίνεται - ας το πω κάπως αδόκιμα- ένα με το σύμπαν και νιώθει ότι ακούει τη μουσική του αλλά και τη διαμορφώνει (επαναλαμβάνω τόσο του ορατού-υλικού όσο και του αόρατου-πνευματικού), αξίζει να τις διαφυλάξει ως θησαυρό και ως ξυπνητήρι που θα τον επαναφέρει τις δύσκολες στιγμές που θα κλυδωνίζεται.
Ίσως τα παραπάνω ακούγονται λίγο αποκρυφιστικά ή πανθεϊστικά ενδεχομένως. Αυτό όμως οφείλεται μάλλον στην αδυναμία μου να βρω καλύτερους τρόπους για να περιγράψω αυτή τη κατάσταση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου