Την Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη διαβάζουμε σήμερα στις εκκλησίες όπου τελείται η Θεία Λειτουργία. Ο Σαμαρείτης βρίσκει έναν Εβραίο στον δρόμο και τον περιθάλπει. Προηγουμένως από το σημείο πέρασαν ένας ιερέας και ένας λευίτης, οι οποίοι αγνόησαν τον τραυματισμένο από τους ληστές άνθρωπο. Ο Σαμαρείτης όμως, εχθρός του Εβραίου αφού υπήρχε μίσος μεταξύ των δύο, τον φρόντισε, τον πήγε μέχρι ένα πανδοχείο και πλήρωσε όλα τα έξοδα παραμονής αλλά και θεραπείας του.
Ο Χριστός εδώ δεν κάνει απλά μαθήματα ηθικοπλαστικά. Διδάσκει έναν τρόπο ζωής. Όπου η κόλαση που έχουμε φτιάξει μετατρέπεται σιγά σιγά σε Παράδεισο αν ακολουθήσουμε τον απλό αλλά δύσκολο δρόμο που μας δείχνει.
Εδώ εθνικά μίση ή ταξικές διαφορές δε χωρούν. Τα χρήματα του Σαμαρείτη ξοδεύονται για την αποκατάσταση της υγείας του "μισητού" Εβραίου. Ο εχθρός σώζει τον εχθρό. Όχι απλά ένας άνθρωπος έναν άλλον ούτε ένας φίλος τον φίλο του. Το ξαναλέω: ένας εχθρός τον εχθρό.
Ο Χριστός μας δίνει τον τύπο του πλησίον. Και μας καλεί να γίνουμε τέτοιοι. Εμείς όμως κωφεύουμε. Εμείς όχι μόνο δεν βοηθάμε τον εχθρό μας, όχι μόνο δε βοηθάμε καν τους δικούς μας αλλά αλίμονο και σε όποιον τολμήσει να βοηθήσει άνθρωπο από ομάδα που θεωρούμε αξιομίσητη. Βέβαια και μόνο που έχουμε στο μυαλό μας "αξιομίσητες" ομάδες ανθρώπων(ακόμα και αν δεν το παραδεχόμαστε), ο χριστιανισμός μας είναι ήδη προβληματικός.
Θα μου πείτε τώρα "ε, αυτά δε γίνονται στη πράξη". Άλλο ένα δείγμα του πόσο προβληματική πίστη έχουμε. Και θα σας φέρω δύο παραδείγματα ανθρώπων που τα εφάρμοσαν αυτά στην πράξη από τη προηγούμενη εβδομάδα.: Τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο και τον Άγιο Ιωάννη τον Ελεήμονα. Και οι δύο έφτιαξαν ένα ολόκληρο κοινωνικό οικοδόμημα με δομές, με φροντίδα, με γεύματα, με χρήματα για όλους τους αναξιοπαθούντες. Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων έδινε βοήθεια σε έναν άνθρωπο που ήθελε να δοκιμάσει την φιλανθρωπία του και εμφανιζόταν με διαφορετικές αμφιέσεις (και ενώ τον είχε καταλάβει ο Άγιος) ενώ ο Χρυσόστομος έσωσε τον Ευτρόπιο - ο οποίος επεδίωκε την φυλάκιση, την εξορία ή και την εκτέλεσή του ακόμα- από την οργή του πλήθους.
Αυτοί ήταν αρχιερείς. Αυτοί ήταν κληρικοί. Αυτοί ήταν χριστιανοί. Έχετε δει κανέναν τέτοιον; Αν έχετε δει, φυλάξτε τον σαν τα μάτια σας. Παραδειγματιστείτε από αυτόν και ακολουθήστε τον. Βοηθήστε τον.
Έτσι θα σπάσει ο κύκλος της παρακμής και της φαυλότητας που ζούμε και στην Εκκλησία εδώ και δεκαετίες. Με επισκόπους σαν σατράπες, με κληρικούς δανδήδες και με πιστούς σκληρόκαρδους.
Ήταν σκληρά τα παραπάνω λόγια. Αλλά γι' αυτό ερχόμαστε στην Εκκλησία. Για να ακούμε λόγους σκληρούς που μας ξυπνάνε. Που θα μας κάνουν να γίνουμε πιστοί πραγματικοί και φίλοι αληθινοί του Χριστού. Όχι ωραία λογάκια και ευχάριστα που να μας αποκοιμίζουν. Αν θέλουμε κάτι τέτοιο, να ησυχάσουμε τη συνείδησή μας και να αποκοιμηθούμε υπάρχουν και καλύτεροι τρόποι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου