Ως αστραπή

 

"Εθεώρουν τον Σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα" [Λουκ. 10, 18.]

Ο Χριστός λέει στους μαθητές Του πως είδε τον Σατανά να πέφτει σαν αστραπή από τον ουρανό. Αυτή η πρόταση μπορεί να μιλά είτε για τη πρώτη πτώση του Σατανά(την οποία ο Χριστός ως ο προαιώνιος Λόγος, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος είχε δει) είτε προαναγγέλλει την πτώση του Σατανά από τη θέση ισχύος του μετά την Ανάσταση. 

Όπως και να έχει το σημείο που έχει ενδιαφέρον είναι η αστραπή. Ο Σατανάς πέφτει στη γη όχι ως ένα μαύρο σύννεφο, όχι ως κάτι σκοτεινό ή έστω κάτι άσχημο αλλά ως αστραπή. Άλλωστε ο Διάβολος πριν τη πτώση του λεγόταν Εωσφόρος, αυτός που φέρνει το φως. 

Το κακό σπάνια έχει τη μορφή του σκοτεινού, του αποτρόπαιου. Αν ήταν έτσι θα προκαλούσε αποστροφή στους περισσότερους ανθρώπους. Δεν θα υπέκυπταν σε αυτό αλλά θα το απέφευγαν. Αντίθετα το κακό, η αμαρτία, εμφανίζεται συνήθως λαμπρό, εκτυφλωτικό, γοητευτικό. 

Ο Σαρλ Μπωντλαίρ ειπε πως "Η πιο ωραία πονηριά του διαβόλου είναι να μας πείσει ότι δεν υπάρχει". Θα το παραφράσω λίγο, αφού οι εποχές έχουν αλλάξει. Η πιο ωραία πονηριά του διαβόλου, σήμερα, είναι να μας πείσει όχι πως δεν υπάρχει αλλά πως είναι καλός, πως είναι όμορφος, εντυπωσιακός. Κρύβει την απαίσια φύση του πίσω από την εξωτερική ομορφιά που μπορεί εύκολα να μιμηθεί. 

Οι άγγελοι και οι δαίμονες μοιράζονται την ίδια φύση παρά την εντελώς διαφορετική κατεύθυνση που πήραν. Οι άνθρωποι δύσκολα μπορούμε να ξεχωρίσουμε τον έναν από τον άλλον αν δεν έχουμε πνευματική σοφία, κάτι που λείπει από τους περισσότερους από εμάς. Το ίδιο συμβαίνει και με το κακό, το ίδιο συμβαίνει με τα πάθη που μας φαίνονται φυσιολογικά και καλά, το ίδιο συμβαίνει και με την αμαρτία που θαρρούμε πως είναι ο στόχος μας. 

Όλα αυτά δε πρέπει να προκαλέσουν απελπισία αλλά αντίθετα να μας κρατούν σε επαγρύπνηση, να μας ωθούν στη μελέτη και την έρευνα τόσο σε πνευματικά θέματα όσο και στα της καθημερινότητας.