Οι δέκα λεπροί θεραπεύτηκαν από τον Ιησού, όπως μας διηγείται η σημερινή περικοπή. Από τους δέκα όμως, μόνο ένας γύρισε να Τον ευχαριστήσει και μάλιστα αυτός ήταν Σαμαρείτης, δεν ήταν καν Ιουδαίος.
Αλλά, έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Σε όλους διαχέεται η αγάπη του Θεού, σε όλους δίνονται τα χαρίσματά Του αλλά ελάχιστοι τον ευχαριστούμε. Οι περισσότεροι Τον ξεχνάμε και μάλιστα πολύ σύντομα. Όσο τα πράγματα πάνε καλά, όσο είμαστε υγιείς, χορτάτοι, άνετοι, έχουμε τον Θεό στα αζήτητα.
Και μάλιστα, περισσότερο Τον ξεχνάμε εμείς που λέμε ότι πιστεύουμε σε Αυτόν. Εμείς που θαμπωμένοι από τον κόσμο και την εποχή που ζούμε, τρέχουμε να συστοιχιστούμε με ο,τιδήποτε προτείνουν και ξεχνάμε εντελώς τον Χριστό. Μάλιστα πολλές φορές -για να δικαιολογήσουμε τις αποτυχίες και τις επιλογές μας αυτές- τολμάμε και αναμειγνύουμε τον Χριστό με τον Κόσμο.
Αντίθετα, δεν είναι λίγες οι φορές που άνθρωποι οι οποίοι δεν πιστεύουν(ή έτσι λένε) ή έχουν άλλη πίστη, είναι πολύ ειλικρινέστεροι στη σχέση τους με τον Θεό και ακολουθούν πιο πιστά το παράδειγμα του Χριστού από εμάς.
Εμείς, όπως οι Ιουδαίοι ήταν σίγουροι για τη σωτηρία τους επειδή κατάγονταν από τον Αβραάμ, πιστεύουμε πως φτάνει το βάπτισμα, το χρίσμα και η θεία κοινωνία για τη σωτηρία μας. Όταν όμως δεν τα διαφυλάττουμε αυτά, όταν δεν ευχαριστούμε τον Χριστό, τότε είναι σίγουρο πως θα Τον ξεχάσουμε τελικά.
Όπως οι εννέα λεπροί. Οι οποίοι βιάστηκαν να γίνουν ένα με τον κόσμο μετά τη θεραπεία τους. Και λησμόνησαν τελείως Εκείνον που τους θεράπευσε. Εκείνον που έγινε άνθρωπος για χάρη τους. Εκείνον που πήρε τις αμαρτίες τους απάνω Του για να σωθούν οι ίδιοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου