Κυβερνησιμότητα

 

Όλη η συμπεριφορά αυτής της κυβέρνησης από τότε που ο σοφός λαός την εξέλεξε έχει μια πολύ συγκεκριμένη στόχευση. Την αφορά ένα μικρό -όχι πολύ μικρό- κομμάτι του λαού. Όλες οι αποφάσεις και όλες οι κινήσεις των κυβερνώντων το δείχνουν αυτό. 

Ενδιαφέρονται, για τους πολύ πλούσιους, τους πλούσιους και τους -ας πούμε- μεγαλομεσαίους. Αυτό είναι και περίπου το 10 με 12% του ελληνικού λαού, το οποίο, χάρη στην αποχή, μεταφράζεται σε εκλογική δύναμη γύρω στο 25 με 30%. 

Τάισε καναλάρχες και λοιπούς των media, επομένως μέσω αυτών ελέγχει και τους δημοσιογράφους. Δεν ήταν και δύσκολο αυτό. Άφησε να καρτελοποιηθούν δύο βασικές κατηγορίες της οικονομίας. Είδη πρώτης ανάγκης και ενέργεια. Κερδίζουν λοιπόν αλυσίδες σούπερ μάρκετ και οι πέντε μεγάλοι επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται και στην ενέργεια (όχι μόνο σε αυτή). Άφησε τα ενοίκια να ξεφύγουν ώστε οι μεγαλοϊδιοκτήτες ακινήτων να έχουν ακόμα περισσότερα κέρδη, μαζί τους και κάποιοι μικρότεροι. Έστησε την οικονομία στη φούσκα του τουρισμού για να είναι ευχαριστημένοι και οι μεγαλοξενοδόχοι και οι μικρότεροι μαζί με αυτούς. Κάποιοι που δουλεύουν στα παραπάνω, ξεγελιούνται και νομίζουν πως έχει καλυτερεύσει η ζωή τους χωρίς να βλέπουν πως η φούσκα της οικονομίας μεγαλώνει και στο τέλος θα σκάσει κι αυτοί θα είναι οι πρώτοι που θα βρεθούν ξεκρέμαστοι. 

Και φυσικά παρέχει κάθε μα κάθε διευκόλυνση στις τράπεζες, οι οποίες παρεμπιπτόντως αγοράζουν κοψοχρονιά κάθε εγκαταλελειμμένο χωράφι που αφήνουν οι αγρότες που αλλάζουν τομέα εργασίας. 

Στον τομέα της εργασίας, οι έλεγχοι είναι ένα πολύ νόστιμο ανέκδοτο. Ο αριθμός των εργατικών ατυχημάτων είναι η καλύτερη απόδειξη για το πώς δουλεύει αυτό το σύστημα.

Η εξωτερική πολιτική είναι μια μακρά σειρά υποχωρήσεων και αποτυχιών, μια διαρκής σμίκρυνση της επιρροής της χώρας μας σε άλλοτε ζωτικά σημεία του πλανήτη. 

Το δημογραφικό νομίζω πως έχει σημάνει το τέλος του ελληνικού έθνους όπως το γνωρίζαμε. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό.

Τέλος, ρίξτε μια ματιά στην επένδυση του Ελληνικού. Τι είναι, για ποιους θα είναι και τι μορφή θα έχει...

Η χώρα δε νομίζω πως μπορεί να σωθεί με μια απλή αλλαγή κυβέρνησης στις επόμενες εκλογές. Το πιο πιθανό είναι ότι αν γίνει αλλαγή, η νέα κυβέρνηση θα βρεθεί με όλο αυτό το χάλι στα χέρια της και οι ίδιοι οι υπεύθυνοι -με τη βοήθεια των πάντα πρόθυμων δημοσιογράφων- θα γίνουν τιμητές. 

Η επόμενη κυβέρνηση - αν είναι διαφορετική- δεν θα πρέπει απλά να κυβερνήσει. Θα πρέπει να είναι σαρωτική. Να μην αφήσει τίποτα που να μην αλλάξει από τα θεμέλια. Γι' αυτό και θα πρέπει πρώτα να πείσει μεγάλη μερίδα του κόσμου και στη συνέχεια να είναι έτοιμη για μεγάλες και δύσκολες συγκρούσεις. 

Θα έλεγα πως η χώρα δε θέλει αλλαγή κυβέρνησης. Θέλει μια κανονική επανάσταση. Αλλά θα μου πείτε ότι προκαλώ τον κόσμο σε βία -λες και επανάσταση σημαίνει πάντα βία. Οπότε δεν το λέω.