Η δύναμη της δοξολογίας: όποια θλίψη κι αν μας βρει, ό,τι κι αν μας βρει ως δυστυχία, ανοίγει πάντα καινούργιους δρόμους επικοινωνίας ανάμεσα στον Θεό και σ’ εμάς. Δρόμους στρωμένους με λυτρωτικές παρεμβάσεις, διότι κάθε δοκιμασία διακηρύσσει την ίδια στιγμή και την παρουσία του Ελευθερωτή. Από εκεί και πέρα, είμαστε ελεύθεροι να βαδίσουμε τον δρόμο αυτόν ή να αρνηθούμε να τον γνωρίσουμε. Αναγνωρίζοντας ότι ο Θεός είναι ισχυρότερος από τη θλίψη που μας πλήττει, αρχίζουμε να Του αποδίδουμε ευχαριστία και δοξολογία. Η θλίψη και ο πόνος μας έρχονται σε δεύτερη θέση —μετά τον Θεό, μετά το πρόσωπό Του!
Αυτό εκφράζει και ο απόστολος Παύλος όταν αναφέρει την απάντηση του Κυρίου στο αίτημά του να απαλλαγεί από κάποια ασθένεια: «Ἡ γάρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» (Β΄ Κορ. 12, 9). Πόσο βαθύς λόγος! Όσο πιο αδύναμοι είμαστε, τόσο πιο πολύ μπορούμε να δοξαστούμε. Υπό την προϋπόθεση, πάντοτε, ότι αναγνωρίζουμε την αδυναμία μας αυτή και λέμε στον Θεό: «Ιδού εγώ, στην κατάσταση που είμαι! Δεν περιμένω τίποτε άλλο παρά ό,τι έρθει από Σένα. Σε ευχαριστώ ήδη από τώρα για τη βεβαιότητα —που πάλι Εσύ μού δίνεις— ότι, με τη θλίψη που με βρήκε, ανοίγουν νέοι δρόμοι που θα με φέρουν κοντά Σου. Εναποθέτω την όλη κατάσταση στα χέρια Σου». Και αυτό όχι με παραίτηση και μοιρολατρία, του τύπου «τόσο το χειρότερο, μ’ αυτό που μου έτυχε, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει»· αλλά «Κύριε, Σε ευχαριστώ, διότι γνωρίζω ότι Συ είσαι ισχυρότερος από αυτό που μου συμβαίνει. Πιστεύω ότι Εσύ κατευθύνεις τα πράγματα, Εσύ είσαι ο ρυθμιστής της ζωής μου. Βάζω αυτήν τη βεβαιότητα πάνω από την επίγνωση της σοβαρότητας του προβλήματός μου. Και γι’ αυτό ελπίζω σε Σένα και Σε ευχαριστώ».
Στην Κανά (Ιω. 2, 1-11), όταν η Παρθένος Τού είπε ότι το κρασί του γάμου έχει τελειώσει, ο Ιησούς απάντησε: «Τί ἐμοί καί σοί, γύναι; οὔπω ἥκει ἡ ὥρα μου». Η Θεοτόκος πώς αντέδρασε; Λυπήθηκε; Αναστατώθηκε; Όχι. Η Μαρία ήταν τόσο πεπεισμένη ότι με τις λέξεις «δεν έχει έρθει ακόμη η ώρα Μου» ήδη αναγγελλόταν ένα θαύμα, που —αντί να παραπονεθεί, και χωρίς να ξέρει τι θα συμβεί— είπε στους υπηρέτες: «Ὅ,τι ἄν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε». Στην έννοια «όχι ακόμη» υπάρχει η υπόσχεση της Χάριτος, που μπορεί να φωτίσει ολόκληρη τη ζωή μας και να ανακουφίσει όλους τους πόνους μας...
Η δύναμη της δοξολογίας και της ευγνωμοσύνης μας προς τον Θεό κλείνει μέσα της τη δύναμη που μπορεί να μας αποσπάσει από την ανθρώπινη περιρρέουσα ατμόσφαιρα και να μας βάλει ήδη στην αόρατη βασιλεία, όπου δεν υπάρχει πια «οδύνη, λύπη ή στεναγμός» και όπου όλα τα δάκρυα στεγνώνουν. Να μας καταστήσει ικανούς, στη ζωή μας, να δίνουμε προτεραιότητα στην προσευχή της ευχαριστίας —και όχι σ’ αυτήν της ικεσίας και των αιτημάτων— και να λέμε στον Θεό: «Ετούτη τη στιγμή, από τα βάθη της δοκιμασίας μου, Σε ευχαριστώ. Μείνε κοντά μου, πιο κοντά μου. Σε ευχαριστώ». Νομίζω ότι εδώ υπάρχει ένας δρόμος πνευματικής ωρίμανσης πολύ γόνιμος, πολύ πλούσιος και πολύ χαρμόσυνος.
Λεβ Ζιλέ, Έλα! εκδ. Εν Πλω
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου