Ξέρετε γιατί οι άνθρωποι αναπολούν τόσο πολύ τη παιδική τους ηλικία; Όχι επειδή πέρασαν τόσο καταπληκτικά ή επειδή είχαν μια ζωή μπροστά τους που θα δημιουργούσαν πράγματα. Κακά τα ψέματα. Οι περισσότεροι το όνειρο που είχαν ήταν να βρουν μια δουλειά -μάλλον όχι δουλειά, ούτε καν αυτό, μισθό- που θα τους επιτρέπει να ζήσουν άνετα, όπως κι αν το ορίζει κανείς αυτό. Ούτε να δημιουργήσουν τους ενδιέφερε ούτε τίποτα.
Αυτό που τους λείπει από εκείνη την εποχή είναι αυτό που αποκαλούν -ειδικά σε ομάδες νοσταλγίας παλαιότερων δεκαετιών- την ανεμελιά. Δηλαδή την έλλειψη ευθυνών.
Όταν ήμασταν παιδιά δεν είχαμε ευθύνες. Κάποιοι είχαμε πίεση για βαθμούς στο σχολείο βέβαια και για να συμμορφωνόμαστε προς τις επιταγές τις κοινωνίας-οι οποίες ουδόλως ενδιέφεραν εμάς αλλά τους γονείς μας- οπότε δεν το λες και εντελώς ανεμελιά αυτό. Πέρα από αυτό ως παιδιά δεν είχαμε ανεξαρτησία, μας τάιζαν, μας πότιζαν, μας έντυναν. Μοιάζαμε δηλαδή με ζωάκια στο τσίρκο. Κι όμως αυτό κάποιοι το έχουν στο μυαλό τους ως ελευθερία.
Γιατί ο άνθρωπος, ο κοινωνικοποιημένος άνθρωπος ένα πράγμα τρέμει όσο τίποτα άλλο. Την ελευθερία του και -κυρίως- τις ευθύνες που αυτή συνεπάγεται. Προτιμά ο άνθρωπος να ζει σαν εκπαιδευμένος σκύλος παρά σαν ελεύθερο ον. Γι' αυτό και επιζητά έναν Θεό τιμωρό, έναν προϊστάμενο κέρβερο, έναν πρωθυπουργό με πολλές ή και όλες τις αρμοδιότητες συγκεντρωμένες στο πρόσωπό του, ένα κράτος να ρυθμίζει τα πάντα.
Η απέχθεια του ανθρώπου προς την ελευθερία του διαποτίζει τα πάντα. Τον τρόπο σκέψης, τον τρόπο πίστης, τον πολιτικό και κοινωνικό του βίο. Αυτό το δώρο της ελευθερίας ποτέ δεν το σήκωσε και ποτέ δε συγχώρησε τον Θεό που του το έδωσε. Γι' αυτό και Τον σταύρωσε. Ή γι' αυτό ο Προμηθέας έμεινε να του τρώει τα σπλάχνα το όρνεο για πάντα σύμφωνα με τον μύθο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου