Θυμάμαι, κάπως αμυδρά είναι η αλήθεια εκείνη την εποχή. Έχοντας περάσει από διάφορα στάδια, του εφηβικού "σατανισμού", τους νεοπαγανισμού και της αρχαιοπληξίας, του αριστερόστροφου αθεϊσμού, του βουδισμού και του αγνωστικισμού είχα φτάσει σε ένα κάποιο αδιέξοδο.
Οι φιλοσοφίες μου φαίνονταν κενές, οι θρησκείες σαν κάτι να τους έλειπε, οι ιδεολογίες χάσιμο χρόνου.
Έπεσε ένα βιβλίο στα χέρια μου, μικρό, ασήμαντο, από αυτά που έχουν διάφορα γνωμικά μέσα, για την αγάπη νομίζω. Διάβασα κάτι του Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Ήταν, θυμάμαι, μετά από ένα ρητό του Βούδα. Το έψαξα λίγο παραπάνω.
Αν και είχα σχέση με την Εκκλησία από μικρό παιδί, δεν σκάμπαζα και πολλά από τη θεολογία της. Τα συνηθισμένα που ήξεραν όλοι.
Ψάχνοντας, λοιπόν, αυτό το απόσπασμα βρήκα ότι τελικά αναφερόταν στον Θεό που πάσχει. Ένας Θεός που πάσχει μαζί μας. Που δεν ικανοποιεί αιτήματα, δεν κεραυνοβολεί τους κακούς, δεν ανταμείβει τους δικούς του, δεν είναι ένας δικαστής που μας βάζει σε ζυγαριά. Απλά υποφέρει μαζί μας όταν υποφέρουμε και χαίρεται όταν χαιρόμαστε.
Σκέφτηκα, ότι αυτός είναι ένας Θεός που αξίζει να ακολουθήσω. Ένας Θεός που ακόμα κι αν όταν πεθάνω, ανακαλύψω ότι δεν υπάρχει πάλι θα μπορώ να είμαι ευχαριστημένος που αφιέρωσα εκεί τη ζωή μου.
Ένας Θεός που πάσχει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου