Φιλία

 

Κάποτε παρεξηγήθηκα με μια φίλη μου. Για ένα όχι και πολύ σοβαρό λόγο. Όχι τίποτα δραματικό. Χωρίς φωνές και καυγάδες. Απλά μετά από μια κουβέντα. Σταμάτησα να πηγαίνω από το σπίτι της ή να εμφανίζομαι στα μέρη που υπήρχε περίπτωση να συναντηθούμε. Χαθήκαμε.  Δε πειράχτηκα τόσο από τον αρχικό λόγο του τσακωμού όσο για το γεγονός ότι σε καμία περίπτωση δεν έψαξε να με βρει, να με ρωτήσει έστω που χάθηκα. Μετά από πολύ καιρό ξαναβρεθήκαμε. Μάλλον ακόμα της το κρατάω ότι δεν έκανε τη παραμικρή κίνηση να βρεθούμε νωρίτερα. 

Μια άλλη φορά παρεξηγήθηκα με τον Θεό. Μη φανταστείτε και πάλι κάτι δραματικό, κατάρες και όρκους αθεϊας. Απλά έπαψα να προσεύχομαι, να πηγαίνω στην εκκλησία κλπ. Όλο το διάστημα, όλα τα χρόνια που κράτησε αυτό, αισθανόμουν τον Θεό να με κυνηγά. Να προσπαθεί να πλησιάσει. Τον απέφευγα. Μετά από χρόνια αποκατέστησα τις σχέσεις μου μαζί Του. Δεν μου κράτησε κακία για το γεγονός ότι ενώ εκείνος με έψαχνε, εγώ Τον απέφευγα.

Αν θέλετε να είμαστε καλοί φίλοι να είμαστε όπως Εκείνος. Να μην αφήνουμε τα ζιζάνια της ανασφάλειας και της υπερηφάνειας να πνίξουν το δέντρο της φιλίας. Να ψάχνουμε να βρούμε τον φίλο που χάθηκε και να μη κρατάμε κακία σε εκείνον που μας κρύφτηκε ή δε μας έψαξε...