Οι Κούρδοι...οι Κούρδοι...δυστυχώς, όσο κι αν αγαπώ αυτόν τον λαό, όσο κι αν διαβάζω τα βιβλιαράκια του Οτσαλάν που κυκλοφορούν και στα ελληνικά, όσες φορές κι αν ακούω το Le Yare, οφείλω να παραδεχτώ ότι ο λαός αυτός είτε αυτοκαταστροφικός είναι είτε εντελώς ανόητος. Ίσως πιο ανόητοι κι από εμάς. Τουλάχιστον εμείς είμαστε δειλοί και δε μπλέκουμε πια σε πολέμους.
Τούτος ο λαός, που έδιωξε τους Σταυροφόρους( ο Σαλαντίν ήταν Κούρδος), σε όλη του την ιστορία πολεμά πολέμους άλλων και στο τέλος μένει μόνος του στο έλεος των πρώην εχθρών και νυν συμμάχων των δυνάμεων που οι Κούρδοι εξυπηρέτησαν.
Έτσι, πολέμησαν και νίκησαν τους Έλληνες στη Μικρά Ασία, έλαβαν μέρος στη γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, περιμένοντας από τον Κεμάλ(του σφαγέα του οποίου το σπίτι που γεννήθηκε έχουμε και το καμαρώνουμε στη Θεσσαλονίκη) να τους δώσει αυτονομία ή ανεξαρτησία. Τελικά τους έδωσε μια πολύ ωραία σφαγή και τους είχε υπό ασφυκτική καταπίεση για δεκαετίες.
Ο Οτσαλάν που διεξήγαγε για χρόνια σπουδαίο εθνικό αγώνα, εμπιστεύτηκε τους Ευρωπαίους (και εμάς) και βρέθηκε φυλακισμένος.
Στη Συρία, οι Κούρδοι ανέλαβαν να διεξάγουν πόλεμο εναντίον του Άσαντ για χάρη των Αμερικανών, αργότερα εναντίον των τζιχαντιστών που εισέβαλλαν από τη Τουρκία στην περιοχή για να αφεθούν τελικά δύο φορές σε αυτό τον πόλεμο στο έλεος των Τούρκων αρχικά και τώρα στο έλεος και των Τούρκων και του τζιχαντιστή προέδρου της Συρίας. Τους εγκατέλειψαν και οι Ισραηλινοί οι οποίοι μέχρι πρότινος έλεγαν πως θα τους βοηθήσουν. Και από εκεί που περίμεναν να τους δώσουν την ευκαιρία για ένα ανεξάρτητο κράτος μετά τις υπηρεσίες τους σε όλη αυτή την αιματοβαμμένη διαδικασία, τώρα μάλλον θα αναπολούν τα χρόνια του Άσαντ.
Όχι, ότι έβαλαν μυαλό. Στο Ιράν, πρωτοστάτησαν στις εξεγέρσεις τα τελευταία χρόνια, χάνοντας τη σχετικά καλή θέση που είχαν μέχρι πρότινος στη χώρα. Η αμερικάνικη βοήθεια που περίμεναν και θα τους βοηθούσε να ενισχυθούν, ακόμα έρχεται. Για την ώρα θα έχουν να κάνουν με ένα ακόμα πιο σκληρό καθεστώς απέναντί τους.
Βέβαια, οι Κούρδοι εμπιστεύτηκαν και τον Ερντογάν αποδεχόμενοι τον αφοπλισμό τους, στα πλαίσια ενός νέου, ειρηνικού αγώνα. Η ιστορία δείχνει πως δεν θα έχει καλή κατάληξη κι αυτό.
Μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια πολεμικών συγκρούσεων, στις οποίες οι Κούρδοι βρέθηκαν στη πρώτη γραμμή, ο αρχαίος αυτός λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με νέες προδοσίες και νέες απειλές. Μοναδικό τους αποκούμπι -για την ώρα- το Ιράκ, όπου ο πρόεδρος (ή ο πρωθυπουργός, δε θυμάμαι) της χώρας είναι Κούρδος. Για πόσο, δεν ξέρω.
Όπως και να 'χει, εύχομαι να δικαιωθούν οι πόθοι τους και να μπορέσουν να αποκτήσουν δικό τους κράτος κάποια στιγμή. Αλλά οι επιλογές τους δε φαίνεται να βοηθούν και πολύ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου