Πενθούντες

 

‘Μακάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθήσονται’

Πώς να μην πενθεί κανείς; Όχι μόνο για τις δικές του προσωπικές αμαρτίες και αστοχίες αλλά και για όλον τον κόσμο. Για την πρόοδο που μυρίζει θάνατο, για την υπεράσπιση της παράδοσης που είναι μια σκέτη σήψη, για τον πόλεμο που γίνεται τόσο εύκολα αποδεκτός και την ειρήνη που σπανίζει συνεχώς. 

Για την αδικία που θεωρείται φυσιολογική αλλά και για την δικαιοσύνη η οποία ταυτίζεται με την εκδίκηση. Για το ψέμα που εξαπλώνεται γοργά και για την αλήθεια που γίνεται σφυρί για να επιτεθούμε στους συνανθρώπους μας. 

Πώς να μην πενθήσει κανείς για τα προσωπεία που φορά στο σπίτι, στη δουλειά, στις παρέες του; Πώς να μην πενθήσει για τους συμβιβασμούς που πρέπει να κάνει για να διατηρήσει μια θέση στη κοινωνία κι ένα μέλλον για τα παιδιά του, βουτηγμένα μέσα στο ψέμα κι αυτά.

Τέλος πώς να μην πενθήσει κάποιος για τους κενολόγους φιλοσόφους, τους αδαείς διανοούμενους, τους κενόδοξους επιστήμονες, τους παράφρονες κυβερνήτες, τους τυφλούς επαναστάτες και τους αποπροσανατολισμένους ποιμένες; 

Στο τέλος, η λύση θα δοθεί από τα δάκρυα του πένθους τούτου. Αυτά καθαρίζουν τη ψυχή, αυτά και την όραση. Αλίμονο σε εκείνους που αισθάνονται πολύ περήφανοι και πολύ σοφοί για να κλάψουν...