"Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες τη δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται"

 "Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες τη δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται"

Δε φτάνει να λέμε πως θέλουμε δικαιοσύνη, έτσι αφηρημένα, έτσι άνοστα και άοσμα. Ο Χριστός δε λέει πως είναι μακάριοι οι ζητούντες ή οι αιτούντες δικαιοσύνη αλλά οι πεινώντες και διψώντες. 

Το να ζητάς δικαιοσύνη και να μένεις άπραγος δεν λέει τίποτα. Αν διψάς ή αν πεινάς, θα κάνεις τα πάντα για να βρεις νερό και φαγητό. Κανένα εμπόδιο δε μπορεί να σε σταματήσει. Έτσι οφείλουμε να κάνουμε και για τη δικαιοσύνη.

Φυσικά δε μιλάμε εδώ για την ανθρώπινη δικαιοσύνη, η οποία είναι ένας κενός περιεχομένου λόγος. Μιλάμε για τη δικαιοσύνη του Θεού. Ποια είναι αυτή; Πώς τα αγαθά μοιράζονται σε όλους τους ανθρώπους αναλόγως των αναγκών τους, όπως γινόταν στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες. Πως δεν υπάρχει ανισότητα ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα, σε "πολιτισμένο" και "απολίτιστο" σε πλούσιο και φτωχό, σε άρχοντα και σκλάβο. 

Τούτη είναι η δικαιοσύνη την οποία πρέπει να ζητάμε σαν να είμαστε πεινασμένοι και διψασμένοι κι αυτή να είναι η τροφή και το νερό μας. 

Όσοι είναι στην ηλικία μου ή λίγο μεγαλύτεροι, σίγουρα θα έχουν ακούσει στη παιδική τους ηλικία κάποιον ενήλικο να τους λέει πως ο χριστιανισμός είναι καλός αλλά μη εφαρμόσιμος. Και αυτοί οι άνθρωποι πιθανόν να πήγαιναν και στην εκκλησία τη Κυριακή. Κάθε τέτοια κουβέντα, πέρα από την υποκρισία και την κουτοπονηριά που φανέρωναν, ήταν και ένα καρφί στο σώμα του Χριστού. όχι από Ρωμαίους στρατιώτες ή Εβραίους Φαρισαίους αλλά από εκείνους που είχαν βαπτιστεί στο όνομά του. 

Η πίστη στον Χριστό ή μας καίει ή είναι ψέμα. Ή μας κάνει να ζητάμε τη δικαιοσύνη σαν να εξαρτάται η ζωή μας από αυτή, ή είναι μια πρόφαση για να παραμένουμε ειδωλολάτρες τους πλούτου και των ισχυρών που τον κατέχουν.