Η Εκκλησία γιατί δε μιλάει; Αυτό με ρωτούν συχνά πυκνά πολλοί άνθρωποι. Βλέπουμε, λένε, ένα σωρό άσχημα πράγματα και η Εκκλησία είναι άφωνη. Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοούν ως Εκκλησία, αφού Εκκλησία είμαι εγώ, είστε κι εσείς και ο κάθε βαπτισμένος Ορθόδοξος Χριστιανός. Υποθέτω ότι εννοούν τους πιο επίσημους, τους ανώτερους κληρικούς. Η απάντηση είναι απλή. Σε μια κοινωνία που παρακμάζει και σέρνεται, η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι διαφορετική. Γιατί; Γιατί οι άνθρωποι που την απαρτίζουν από την κοινωνία προέρχονται. Επιπλέον, μπαίνοντας σε αυτούς τους "κύκλους" τους αρχιερατικούς, η επαφή με τον έξω κόσμο είτε γίνεται προβληματική είτε χάνεται τελείως. Δεν είναι μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Δε διαφέρει ας πούμε πολύ από την εποχή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Εκείνος όταν έγινε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης καθαίρεσε μια σειρά Αρχιερέων και ιερέων οι οποίοι είχαν γίνει κληρικοί μέσω της σιμωνίας. Πλήρωσαν και έγιναν δηλαδή για να απολαύσουν μεγαλύτερα κέρδη, προβολή κλπ. Αυτή ήταν η κοινωνία τότε, μια κοινωνία ατομικισμού, όπου ακόμα και η αυτοκράτειρα πήγε να κλέψει το χωράφι μιας χήρας, αυτή ήταν και η Εκκλησία. Αντί να επεμβαίνει στην παρακμή της κοινωνίας, ασχολιόταν με το να ράψει στολές, να πληρώσει για θέσεις και να τα έχει καλά με την εξουσία. Και τότε, βρέθηκε(ή τον έστειλε ο Θεός που λειτουργεί κάπως περίεργα για τη δική μας σκέψη) ένας "τρελός" τύπος, ο οποίος έγινε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης και έφερε τα πάνω κάτω. Και ναι, δεν έβαλε την "ενότητα και την αγάπη" πάνω από την αλήθεια. Θα βρεθεί ένας τέτοιος και τώρα; Δεν ξέρω. Αν δούμε την κατάσταση και τα δεδομένα, μάλλον όχι. Αλλά και τότε, την εποχή του Χρυσοστόμου, τα δείγματα μόνο θετικά δεν ήταν. Αλλά, να που τότε ήρθε ένας τύπος από τη Συρία και τα έκανε όλα "όπα"! Και φυσικά πλήρωσε το τίμημα. Πέθανε εξόριστος στον Καύκασο. Αλλά αν δεν είσαι έτοιμος να πληρώσεις το τίμημα, μη ξεκινάς κανέναν αγώνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου