Καθώς κοιμόμουν είδα όνειρο τρελό! Έναν δεσπότη παρδαλό από το θρόνο του λόγο να βγάζει μα αντί να βγαίνουν λέξεις, αυτός κοάζει! Από κάτω λίγοι μα οπαδοί φανατικοί να τον κοιτούν μ' ορθάνοιχτο το στόμα και κάθε κοασμό να βαλσαμώνουν και κειμήλιο να τον κάνουν. Και δώσ' του να τον ντύνουν με υφάσματα χρωματιστά βαριά γυαλιστερά κι επιταγές του κόβουν! Στου λόγου το τέλος κατέβηκε από το θρόνο του κι έπεσε με πάθος σ' ενός υπουργού την αγκαλιά ζητώντας ασφάλεια να βρει και θαλπωρή περισσή. Και είδα - στον ύπνο μου πάλι - κόσμο πολύ ν' απομακρύνεται και να πηγαίνει για πίτσα και σουβλάκια. Στης εκκλησίας τη σκεπή να κάθονται κοράκια. Και σε μια γωνιά λίγο πιο 'κει είδα έναν διάβολο να κλαίει. "Γιατί κλαις εσύ;" τον ρώτησα με κάποιο φόβο. "Με τέτοιους ιερείς πες μου, τι μένει εγώ να κάνω; Θα ξεμείνω από δουλειά, της πείνας θα πεθάνω! Γυναίκαι έχω και παιδιά, δαίμονες είναι σκέτοι, άνεργο δε με θέλουνε, στο δρόμο θα με πετάξουν". "Ε κι εσύ" του λέω" μη πολυσκάς, γύρνα το στην εστίαση! Εκεί θα βρεις πελάτες πιο πολλούς, σε μας μείναν κοράκια μόνο!". Και λέγοντας αυτά ξύπνησα, καταϊδρωμένος! Τι όνειρο ήταν κι αυτό στη μέση αυτής της νύχτας...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου