"καὶ εἶπεν Σαμψων Ἀποθανέτω ἡ ψυχή μου μετὰ τῶν ἀλλοφύλων· καὶ ἔκλινεν ἐν ἰσχύι, καὶ ἔπεσεν ὁ οἶκος ἐπὶ τοὺς σατράπας καὶ ἐπὶ πάντα τὸν λαὸν τὸν ἐν αὐτῷ"
Τούτη η σκηνή για κάποιο λόγο πάντα μου μιλούσε περίεργα. Ο Σαμψών είναι για εμένα ο απόλυτος ρομαντικός ήρωας. Προδομένος και αδύναμος, αιχμαλωτισμένος και εξευτελισμένος, γνωρίζει πως δεν υπάρχει πια διέξοδος, δεν υπάρχει ελπίδα επιβίωσης. Αλλά δε σταματά να αγωνίζεται και να πολεμά. Και καταφέρνει το καίριο, το θριαμβευτικό πλήγμα στους εχθρούς του, τους οποίους και παίρνει μαζί του στον θάνατο. Εκείνος που είχε όλο το μέλλον μπροστά του, το οποίο φάνταζε λαμπρό, βρέθηκε σε ένα φρικτό αδιέξοδο. Και όμως το αντιμετώπισε με τέτοιο τρόπο που και την πρότερη περήφανη ζωή του να τιμήσει αλλά και τους εχθρούς του να εξαφανίσει. Επιπλέον δεν πρόκειται για έναν τέλειο ήρωα. Ξεμυαλίζεται από τη Δαλιδά, της αποκαλύπτει το μυστικό της δύναμής του και έτσι μόνος του φέρνει την αιχμαλωσία, την τύφλωση και το τέλος του. Ένα τέλος όμως που δεν έρχεται με κλάματα ή με δάκρυα ή θρήνους. Αλλά με μια πολεμική κραυγή. Τι έξοδος κι αυτή!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου