Αφού ο Ιησούς θεράπευσε τον δαιμονισμένο στη Χώρα των Γαδαρηνών και αφού οι δαίμονες μπήκαν σε μια αγέλη χοίρων - που παρανόμως βοσκούσαν οι κάτοικοι της περιοχής - και η οποία έπεσε μετά στον γκρεμό και πνίγηκε, οι κάτοικοι εκείνοι του ζήτησαν να απομακρυνθεί από την περιοχή τους.
Και ο Χριστός τι έκανε; Απλά, έφυγε. Άφησε τους Γαδαρηνούς στο σκοτάδι της αμαρτίας τους αφού δεν ήθελαν οι ίδιοι να αλλάξουν τρόπο ζωής και να σωθούν. Μπήκε στο πλοίο και έφυγε, αφήνοντας όμως τον θεραπευμένο από τα δαιμόνια άνθρωπο, να διηγείται τι συνέβη ώστε να υπάρχει μια ακόμα ευκαιρία μετάνοιας σε εκείνους τους ανθρώπους.
Η φυγή του Ιησού μας θυμίζει δύο ιστορίες από τους Πατέρες της Ερήμου. Η πρώτη αφορά τον Όσιο Αρσένιο τον Μέγα, ο οποίος αν και αξιωματούχος του παλατιού που έχαιρε μεγάλης εκτίμησης, άκουσε μετά από προσευχή μια φωνή να του λέει "Αρσένιε, φεύγε και σώζου". Ο όσιος δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά και πήρε τον δρόμο για την έρημο. Στη δεύτερη, ο αββάς Μακάριος έλεγε μετά τη λειτουργία στους άλλους μοναχούς "Φεύγετε, αδελφοί!". Όταν κάποιος από τους γέροντες τον ρωτούσε(καμιά φορά): "Πάτερ, πού πιο μακριά απ' αυτή την έρημο μπορούμε να φύγουμε"; Εκείνος τότε, αφού έβαζε το δάχτυλο στο στόμα του, έλεγε: "Απ' αυτό να φύγετε"!
Θυμόμαστε ακόμα τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο ο οποίος παραιτήθηκε δυο φορές από τον θρόνο του για να μην προκαλούνται αντιδικίες.
Πολλές φορές είναι αναγκαίο να φύγουμε. Όχι μόνο για τη δική μας σωτηρία και το δικό μας καλό αλλά και για των άλλων. Η φυγή μας μπορεί να διδάξει περισσότερα από την παρουσία μας. Είναι προτιμότερη μια φυγή που θα φέρει ειρήνευση και ίσως και αναστοχασμό παρά μια σύγκρουσή που απλά θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα.
Η φυγή δεν είναι δειλία. Πολλές φορές είναι η καλύτερη διδασκαλία ή η καλύτερη προστασία. Γιατί όταν τελικά προκαλείται πολλή φασαρία -και το έχουμε δει και αλλού αυτό στο Ευαγγέλιο- δεν προκύπτει κανένα όφελος. Για καμία πλευρά. Ο αμαρτωλός δεν διορθώνεται, αντιθέτως σκληραίνει τη στάση του και δένεται περισσότερο με την αμαρτία και εκείνος που προσπαθεί να του δείξει το λάθος του, απλά φθείρεται.
Υπάρχει όμως και μια πιο σημαντική φυγή και πιο χρήσιμη. Η φυγή από τον ίδιο μας τον εαυτό. Από την ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας, από την άνεσή μας, από τη θέση μας. Η φυγή από όσα έχουμε πλάσει ως εικόνα μας.
Ο Κύριος έφυγε από τη χώρα των Γαδαρηνών. Και τούτη η φυγή όπως είδαμε δίνει ένα πολλαπλό μάθημα σε όλους μας. Γιατί τελικά φεύγοντας από τη βοή του κόσμου, μένουμε κοντά στην ησυχία του Θεού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου