Το θέλημα του Θεού.

Το ζήτημα δεν είναι να κάνουμε το θέλημα του Θεού. Αυτό κρύβει παγίδες μια και είναι πολύ εύκολο κάποιος να λέει πως κάνει το θέλημα του Θεού αλλά στη πραγματικότητα να εξωτερικεύει τον φανατισμό και το μίσος του. Ή ακόμα και την απληστία του. Οι σταυροφορίες της δύσης είναι ένα καλό τέτοιο παράδειγμα, μεγάλης μάλιστα κλίμακας. Το να απομονώνουμε ομάδες ολόκληρες του πληθυσμού με την δικαιολογία ότι κάνουμε το θέλημα του Θεού είναι άλλο ένα τέτοιο παράδειγμα. Στις ΗΠΑ κάποτε, θεωρούσαν κάποιοι λευκοί πάστορες πως ήταν θέλημα Θεού οι μαύροι(Αφροαμερικάνοι σήμερα, νέγροι τότε) Αμερικανοί να θεωρούνται κατώτεροι. 

Αλλά και σε πιο εσωτερικό-πνευματικό επίπεδο, το κάνω το θέλημα του Θεού, δείχνει κάποιον που κάνει κάτι για να κερδίσει μια ανταμοιβή. Αυτό μπορεί να λειτουργήσει σε ένα πρώτο επίπεδο αλλά θα πρέπει στη συνέχεια να εξελιχθεί ώστε να μην εκφυλιστεί σε μια διαδικασία δοσοληψίας ή παζαριού. Δηλαδή, κάνω αυτό που θέλει το αφεντικό για να μου δώσει μια αύξηση ή μια προαγωγή. 

Ελεύθεροι να ξεφορτωθούμε την ελευθερία μας

 

https://anastasiosk.blogspot.com/2023/10/blog-post_58.html

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου,

Αν. Καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας, 

Διευθυντής του περιοδικού «Σύναξη»

Εκλογές ενόψει. Η ρητορεία περί συμμετοχής και περί ενεργών πολιτών, περί σηκώματος από τον καναπέ και περί γιορτής της δημοκρατία, αποτελεί κοινό τόπο. Πάρτε τις εκθέσεις ιδεών τις οποίες αναμασά η συντριπτική πλειονότητα των υποψηφίων και διαβάστε τες, αλλά χωρίς να δείτε από πριν ποιας παράταξης είναι. Η ρητορεία που προανέφερα είναι κυριολεκτικά κοινός τόπος!

Είναι λιγοστές οι αλλιώτικες φωνές. Εκείνες οι φωνές που δεν επιχειρηματολογούν απλώς για το «ποιο από τα σαμπουάν στα ράφια του σούπερ μάρκετ είναι το καλύτερο», αλλά θέτουν το πρωταρχικό ζήτημα, «γιατί και πώς σούπερ μάρκετ». Απρόθυμη και ανίκανη να θέσει αυτό το θεμελιακό ερώτημα, η κυρίαρχη ρητορεία είναι απλώς μοδάτο ψεύδος που κολακεύει καταναλωτές και αγρεύει πελάτες.

Το καίριο ζήτημα είναι, με άλλα λόγια, αν οι εκλογές αποτελούν εκδήλωση της βασικής ιδιότητας του πολίτη (δηλαδή της συμμετοχής) ή αν, αντιθέτως, λειτουργούν ως πράξη συμμετοχής, με την οποία ο πολίτης προβαίνει… σε παραίτηση από την συμμετοχή! Η ελευθερία και η ευθύνη είναι πράγματα βαριά. Μοιάζει με ανακούφιση το ξεφόρτωμά τους, η ανάθεσή τους σε εκ-προσώπους και η μετατροπή της ψήφου σε συναλλακτικό μέσο. Κοντολογίς, η μετατροπή του πολίτη σε ανδράποδο δεν γίνεται με την επιβολή δικτατορίας η οποία απαγορεύει τις εκλογές, αλλά μέσω μιας εικονικής δημοκρατίας, όπου ελεύθερα ο πολίτης απεμπολεί την ελευθερία του.

Παιδεία

 

Η παιδεία είναι ίσως το πιο επικίνδυνο όπλο που έχει στα χέρια του ο πολίτης. Γι' αυτό και κάθε κυβέρνηση πασχίζει να ελέγξει όχι τόσο τη ποιότητα της παιδείας αλλά το περιεχόμενό της. Καλός εκπαιδευτικός θεωρείται αυτός που θα μοιράσει βεβαιότητες στους μαθητές και όχι αυτός που θα τους γεννήσει ερωτήσεις, γιατί ο πρώτος τους οδηγεί στον δρόμο που έχει ετοιμαστεί κι έχει κανονιστεί ο προορισμός του ενώ ο δεύτερος τους ανοίγει δρόμους οι οποίοι έχουν προορισμούς δυσάρεστους για το κράτος πολλές φορές. Γι' αυτό άλλωστε προτιμάται η εκπαίδευση και όχι η μόρφωση από τα κράτη ανά τον κόσμο(σε κάποια ανατολικά- και όχι μόνο- κράτη προτιμάται δε η αμορφωσιά)

Οι Άγιοι και οι "πιστοί"

 

Ο Άγιος ή η Αγία αποτελούν σημείο σκανδαλισμού όχι τόσο για τους άθεους ή τις λοιπές συνομοταξίες αυτών των ανθρώπων οι οποίοι έτσι κι αλλιώς μιλούν για κάτι που ούτε αντιλαμβάνονται ούτε και τους ενδιαφέρει να αντιληφθούν, αλλά κυρίως για τους πιστούς. Οι Άγιοι έχουν ένα χαρακτηριστικό, μάλλον εξωφρενικό. Δύσκολα μπαίνουν σε καλούπια, είτε αυτά της εκκλησιαστικής είτε της γενικότερης πνευματικής ζωής. Γι' αυτό και πολλές φορές οι ίδιοι οι πιστοί είναι αυτοί που τους αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερη εχθρότητα ακόμα και από τους - ας το πούμε έτσι- φυσικούς τους αντιπάλους. Δύσκολα ο πιστός, ο μέσος πιστός, θα δεχτεί ότι η Αγία Μαρία Σκομπτσόβα δεν παρακολουθούσε τις ακολουθίες και τις λειτουργίες συχνά, δύσκολα θα χωνέψει ότι η Αγία Γαβριηλία, μιλούσε φιλικά με Ινδουιστές, Εβραίους και Προτεστάντες κλπ. Αξίζει να σημειωθεί και κάτι ακόμα. Και τα δύο παραδείγματα αφορούν γυναίκες, μοναχές οι οποίες δεν δέχτηκαν να μπουν στο καλούπι του γυναικείου μοναχισμού.

Η συμπαντικότητα του ανθρώπου

 

Αν το καλοσκεφτούμε, ο πλανήτης μας είναι ένας κόκκος σκόνης μέσα στο σύμπαν. Και ο καθένας από εμάς είναι ένας κόκκος σκόνης πάνω στον πλανήτη. Τόσο μικροί είμαστε τόσο ελάχιστοι. Μα όσο απέραντο μοιάζει το σύμπαν και όσο ατελείωτη η άβυσσος των ωκεανών, άλλο τόσο απέραντος και ατελείωτος και ανεξερεύνητος είναι ο εσώτερος άνθρωπος. Αν έχουμε συνείδηση μόνο της μικρότητάς μας, υποβαθμίζουμε τον εαυτό μας στο τίποτα. Αν πάλι έχουμε συνείδηση μόνο της απεραντοσύνης μας, φτάνουμε στην ύβρη να θεοποιήσουμε το είδος μας και τον εαυτό μας. Αν έχουμε όμως συνείδηση και των δύο κατανοούμε ακριβώς τη θέση μας στον κόσμο. Γνωρίζουμε πως ο προορισμός μας είναι το μεγαλείο και πως η βάση μας είναι η ταπείνωση. Να ξέρουμε όμως πως όπως το σύμπαν και οι ωκεανοί είμαστε ικανοί για να φιλοξενήσουμε μεγάλα θαύματα της ζωής εντός μας αλλά επίσης κατανοούμε πως όπως στο διάστημα και στην απύθμενη θάλασσα έτσι και εντός μας δρουν δυνάμεις αφάνταστης καταστροφικότητας. Έτσι θα προσπαθούμε για να επιτύχουμε τα θαύματα για τα οποία είμαστε ικανοί αλλά και θα είμαστε πάντα σε εγρήγορση για να προλάβουμε τις καταστροφικές δυνάμεις εντός μας πριν αυτές προλάβουν να εκδηλωθούν.

Ἡ Παγκόσμια Γερόντισσα τῆς Κωνσταντινούπολης, τῶν Ἀθηνῶν και της Ιερουσαλήμ, τῆς Λέρου καὶ τῶν Ἰνδιῶν, τῶν Ἰμαλαϊων καὶ τοῦ Λονδίνου, τῶν λεπρῶν καὶ τῶν ὅπου γῆς ἀπερριμένων τοῦ κόσμου τούτου.

 

https://anastasiosk.blogspot.com/2023/10/blog-post_77.html

ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ

μὲ τὴν ἁγιοκατάταξή της ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο στὶς ἁγιολογικὲς δέλτους τῆς Ἐκκλησίας μας, μποροῦμε νὰ ἐπικαλούμαστε στὶς προσευχές μας τὶς πρεσβεῖες καὶ τὴ βοήθεια τῆς Ὁσίας Γερόντισσας ΓΑΒΡΙΗΛΙΑΣ (Παπαγιάννη).

Θὰ μᾶς εὐεργετεῖ καὶ ἐπισήμως πλέον ὡς ἀδάπανος βοηθός ἡ Γερόντισσα ὅλης τῆς οἰκουμένης.

Ἡ Παγκόσμια Γερόντισσα τῆς Κωνσταντινούπολης, τῶν Ἀθηνῶν και της Ιερουσαλήμ, τῆς Λέρου καὶ τῶν Ἰνδιῶν, τῶν Ἰμαλαϊων καὶ τοῦ Λονδίνου, τῶν λεπρῶν καὶ τῶν ὅπου γῆς ἀπερριμένων τοῦ κόσμου τούτου.

Κόντρα σὲ μερικὰ "ὀρθοδοξεπωνύμως παπίζοντα" ἀπύλωτα στόματα κάποιων ἐργολάβων τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀπέμειναν ἐνεοί... Η αγιότητα δεν μπαίνει σε κλισέ, είτε σας αρέσει είτε όχι.

Καταναλωτισμός διαπροσωπικών σχέσεων

 

Νομίζεις πως όταν γνωρίζεις πολύ κόσμο, ανοίγουν κάποιου είδους ορίζοντες στο μυαλό σου. Αυτή είναι η επικρατούσα άποψη. Και όπως συμβαίνει συνήθως με τις επικρατούσες απόψεις, μάλλον πρόκειται περί σαχλαμάρας. Το μυαλό δεν ανοίγει με την ποσότητα ποτέ. Μόνο με τη ποιότητα. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, οι περισσότεροι που η γνωριμία μαζί τους πιο πιθανό είναι να σου σκοτίσει το μυαλό παρά να στο φωτίσει. Πιθανότερο είναι να σου περιορίσουν τη σκέψη παρά να στη διευρύνουν. Και είναι και επίσης άλλη μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που απλά πιάνουν έναν κάποιο χώρο. Ούτε ζημιά σου κάνουν ούτε σου προσφέρουν τίποτα. Απλά και οι ανθρώπινες σχέσεις αντιμετωπίζονται ουσιαστικά ως ένα κενό καταναλωτικό αγαθό που οφείλει να προσφέρει πρόσκαιρη ικανοποίηση ώστε να περάσεις κάποια στιγμή στο επόμενο και τη λιγότερη δυνατή ευκαιρία για σκέψη και εμβάθυνση. 

Αγιοκατατάχθηκε η Γερόντισα Γαβριηλία

 

https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/59147-ektakto-agiokatataxthike-i-gerontisa-gavriilia

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λέρου Καλύμνου Ἀστυπαλαίας φέρεται εἰς γνῶσιν τοῦ φιλοθρήσκου Λαοῦ, ὅτι κατόπιν σχετικῶν ἐνεργειῶν πρὸς τὴν Μεγάλην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος, προτάσει καὶ προτροπῇ τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος τοῦ Αὐθέντου καὶ Δεσπότου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ἀπεφάσισε παμψηφεὶ τὴν Ἁγιοκατάταξιν τῆς Ὁσιοτάτης Μοναχῆς Γαβριηλίας Παπαγιάννη εἰς τὸ Ἁγιολόγιον τῆς κατ’ Ἀνατολὰς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

ᾞς τὴν μεσιτείαν πρὸς τὸν Τριαδικὸν Θεὸν πάντες ἡμεῖς ἐπικαλούμεθα.

Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις ἀνέθεσεν εἰς τὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Ρόδου κ. Κύριλλον τὴν συγγραφὴν τῆς Ἱερᾶς Ἀκολουθίας Αὐτῆς.

Ἁγία τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Λάθη

 

Πολλές φορές τα κείμενα που ανεβάζω, έχουν κάμποσα τυπογραφικά λάθη. Κάποιες φορές μου τα επισημαίνουν και τα διορθώνω. Συνήθως όμως τα αφήνω. Θεωρώ πως τα λάθη, αυτά της αφηρημάδας, είναι κομμάτι του κειμένου μου όσο και οι προτάσεις που γράφω, όσο και τα νοήματα και τα σχόλια που περιέχει το κείμενο. Δε μπορώ να διορθώσω και να πετάξω τα λάθη μου έτσι εύκολα, έτσι απλά. Το οποιοδήποτε κείμενο καθρεφτίζει το ποιος είμαι την ώρα που το γράφω. Τα λάθη μου δείχνουν τη πιθανή αφηρημάδα μου ή και αδιαφορία μου εκείνη την ώρα. Ίσως αποκαλύπτουν και κάποιον εκνευρισμό ή κάποια ονειροπόληση. Τα λάθη, όχι μόνο τα τυπογραφικά ή τα ορθογραφικά ή τα γραμματικά, είναι κομμάτι του εαυτού μου. Χωρίς τους τόνους των λαθών  που έχω κάνει μέχρι σήμερα είμαι ένας άλλος άνθρωπος. Αν γύριζα το χρόνο πίσω, είμαι σχεδόν βέβαιος πως τα ίδια ακριβώς λάθη θα έκανα. Εκτός από ένα, αυτό που αφορά τις σπουδές μου. Εκεί είναι όλα τα στραβά μαζεμένα σε μία απόφαση. Αλλά αυτή είναι μια ιστορία που την έχω πει παλαιότερα και μάλλον θα τη ξαναπώ κάποια στιγμή στο μέλλον...

Παρακμή

Πολλοί μιλάνε για την παρακμή στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας. Κάμποσοι από δαύτους υποστηρίζουν ότι έχουν και σχέδιο για να την ξεπεράσουμε και να οδηγηθούμε σε καλύτερες εποχές. Δεν έχουν. Ανεξάρτητα από ποιον χώρο είναι αυτοί που το υποστηρίζουν. Κανείς τους δεν έχει καταλάβει την ουσία της παρακμής. Αν αύριο αρχίζουν αν ρέουν χρήματα θα νομίζουν πως την ξεπεράσαμε. Λες και δεν είχε αρχίσει  η παρακμή από το '95 ακόμα. Αλλά και αυτοί που με μεγαλοστομίες μιλούν για ηθική πρωτίστως παρακμή δε πάνε πίσω. Αφού θεωρούν πως η λύση είναι η οπισθοδρόμηση σε ηθικά σχήματα εβδομήντα και ογδόντα χρόνων πριν στις "καλές αγνές εποχές" που ποτέ δεν υπήρξαν στη πραγματικότητα. Απλά η υποκρισία υπερίσχυε της ξεδιαντροπιάς, οι καταστάσεις ίδιες ήταν ακριβώς. Η παρακμή εντοπίζεται στην αδυναμία παραγωγής ιδεών, πολιτισμού, καινοτομιών. Για να το πω πιο απλά, δε στροφάρουν τα μυαλά και δε σκέφτονται τίποτα εκτός του πλαισίου που τους ορίζει η στενή καθημερινότητα και αυτό διδάσκουν και στις επόμενες γενιές, με αποτέλεσμα σε κάθε γενιά να λιγοστεύει και η ποσότητα και η ποιότητα παραγωγικής σκέψης. Το πνεύμα μαραίνεται και όσο το πνεύμα μαραίνεται, η ηθική ή η οικονομική πτώση θα συνεχίζονται. Αλλά αυτές είναι συμπτώματα. Κι εμείς για την ώρα θεωρούμε πρόβλημα το σύμπτωμα, γεγονός που κάνει το μέλλον να φαντάζει ακόμα πιο δυσοίωνο.

Μακριά κι αγαπημένοι

 

Ο φτωχός κι αδύναμος δεν έχει πάντα δίκιο. Ειδικά όταν το κύριο μέλημά του είναι να αποκτήσει δύναμη για να μπορέσει κι αυτός να κανιβαλίσει τους πρώην ισχυρούς όπως αυτοί κανιβάλιζαν αυτόν. Όχι τα κόμματα δεν είναι δημοκρατία. Όχι όταν ο σκοπός των συμμετεχόντων σε αυτά(όπως και στην τοπική αυτοδιοίκηση και αλλού)είναι η εξουσία και η αποκατάσταση. Όταν τα ίδια τα κόμματα απαγορεύουν στα μέλη τους τη σκέψη εκτός των ιδεολογικών ορίων που τα ίδια θέτουν. Οι νόμοι δεν εξασφαλίζουν τη κοινωνική συνοχή και ευημερία όταν γράφονται με "παραθυράκια" που θα ευνοήσουν τους ισχυρούς. Όταν αναγνωρίζουν δικαιώματα στον θύτη και δεν αποδίδουν δικαιοσύνη στο θύμα. Αν ο καπιταλισμός στηρίζεται στο φάει πριν σε φάνε, ο κομμουνισμός σε μίσος ταξικό και ο εθνικισμός στο μίσος...λοιπόν...εναντίον όλων των άλλων(μια κατηγορία πολύ ευμετάβλητη) εγώ λέω να μη ψωνίσω από κανέναν από δαύτους. Γενικά σε μια κοινωνία ιδεοληπτικών, κομματόσκυλων και κανιβάλων θα μείνω έξω από το παιχνίδι. Ή θα επιλέγω το μικρότερο κακό κάθε φορά. Καλό δεν υπάρχει για την ώρα.

Κυπριανού και Ιουστίνης

Ο Άγιος Κυπριανός ήταν γνωστός μάγος της εποχής του. Θεωρούταν πιθανότατα ο σπουδαιότερο. Κατείχε την τέχνη της μαγείας σε υψηλότατο επίπεδο. Η μαγεία στην υψηλή μορφή της είναι η απόπειρα του ανθρώπου να κερδίσει αυτά που έχασε με την πτώση του, όχι μέσω της επιστροφής στον Θεό αλλά με άλλα μέσα. Πρόκειται ουσιαστικά για μια προσπάθεια λαθραίας εισόδου στον Παράδεισο. Για μι επανάληψη, σε μικρότερη κλίμακα, του εγχειρήματος του πύργου της Βαβέλ, όταν οι άνθρωποι προσπάθησα να χτίσουν ένα πύργο τόσο ψηλό που να τους δώσει πρόσβαση στον Παράδεισο, να τους επιτρέψει την είσοδο η οποία τους είχε απαγορευτεί. Σε αυτή τη προσπάθεια, φυσικά δε θα μπορούσε ο άνθρωπος να βρει συνεργούς άλλους από τους πεπτωκότες αγγέλους, στους οποίους επίσης έχει απαγορευτεί η είσοδος στον παράδεισο. Αυτό είναι ουσιαστικά η μαγεία. Η σύμπραξη ανθρώπων και δαιμόνων ώστε να κλέψουν αυτό που οι άγιοι κερδίζουν με τον αγώνα τους και την προσευχή τους. Και στη διαδικασία αυτή, στο όνομα της διαδικασίας αυτής, άνθρωποι και δαίμονες προκαλούν μυριάδες κακά και στενοχώριες στους άλλους ανθρώπους. 

Δουλοπρέπεια

Όποιος έχει ζήσει σε μικρές κοινωνίες, ακόμα κι αν ονομάζονται κατ' ευφημισμόν πόλεις, και δεν έγινε αφομοιώθηκε σε αυτές, δεν εκπλήσσεται από το περιστατικό όπου δήμαρχος επαρχιακής πόλης έριξε σφαλιάρα σε πολίτη και μετά ζήτησε συγγνώμη...ο πολίτης. Στις κοινωνίες αυτές συνδυάζονται δύο στοιχεία τα οποία μπορούν να βοηθήσουν όποιον ενδιαφέρεται να εξηγήσει πολλά από τα παράδοξα που συμβαίνουν εκεί. Συνδυάζονται λοιπόν η ελευθεριότητα των ηθών του δυτικού κόσμου(στη πραγματικότητα πάντα υπήρχε αλλά καλυπτόμενη από τόνους πουριτανισμού ανατολικής εκδοχής) και η δουλοπρέπεια της τουρκοκρατίας. Όσο πιο μικρή η κοινωνία τόσο πιο έντονα τα φαινόμενα αυτά. Ο δήμαρχος λοιπόν, χαίρει αυτής της δουλοπρεπούς αποδοχής ακόμα και από ανθρώπους που θεωρητικά μπορεί να δηλώνουν ιδεολογικοί και πολιτικοί του αντίπαλοι. Αυτά μπορεί να συμβαίνουν και με άλλους κλάδους, εκπρόσωποι των οποίων κάνουν χυδαία χρήση της "κοινωνικής θέσης" τους. Γιατί αυτό ακριβώς θεωρείται προσόν σε τούτες τις κοινωνίες. Η χυδαιότητα και η επίδειξη ισχύος είναι αυτά τα στοιχεία που αναδεικνύουν τους ηγέτες σε τέτοια σύνολα. Αν δε συνδυάζονται από την ύπαρξη μεγάλου χρηματικού κεφαλαίου τότε ο ηγέτης αυτός, θεωρείται αδιαφιλονίκητος. Αυτός είναι ο κανόνας στον οποίο φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις ευτυχώς. Αλλά κι όταν οι εξαιρέσεις επικρατούν, ακόμα και αν παράγουν έργο, σπάνια μπορούν αν διατηρήσουν τη θέση τους, την οποία χάνουν από άτομα που ανήκουν στον προαναφερθέντα κανόνα. Τέτοιου είδους φαινόμενα συναντώνται και σε μικροκοινωνίες στην μεγαλούπολη των Αθηνών, σε εργοστάσια, εταιρείες κλπ. Δε ξέρω αν μπορούν αυτά τα φαινόμενα να αποδοθούν στην Τουρκοκρατία ή στην Κατοχή, αλλά αν ναι, θεωρώ πως υποκρύπτουν ένα μεγαλύτερο πρόβλημα. Αυτό ενός ανώριμου πληθυσμού που δε μπορεί να ξεπεράσει το παρελθόν του και να λειτουργήσει χωρίς να τον επηρεάζει αυτό. 

Η επί του Όρους ομιλία

Είπε ο Κύριος: «Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να συμπεριφέρεστε κι εσείς σ’ αυτούς. Γιατί, αν αγαπάτε αυτούς που σας αγαπούν, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Αφού και οι αμαρτωλοί αγαπούν αυτούς που τους αγαπούν. Κι αν κάνετε καλό σ’ αυτούς που σας κάνουν καλό, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν. Αν δανείζετε σ’ όσους ελπίζετε να σας τα επιστρέψουν, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Και οι αμαρτωλοί δανείζουν στους ομοίους τους για να τα πάρουν πίσω. Αντίθετα, εσείς ν’ αγαπάτε τους εχθρούς σας, να κάνετε το καλό και να δανείζετε, χωρίς να περιμένετε να πάρετε πίσω τίποτα. Έτσι, ο Θεός, που είναι καλός ακόμα και με τους αχάριστους και τους κακούς, θα σας ανταμείψει με το παραπάνω και θα σας κάνει παιδιά του. Να είστε λοιπόν σπλαχνικοί, όπως σπλαχνικός είναι κι ο Θεός Πατέρας σας».

Μια τόσο μικρή περικοπή όσο η σημερινή, μας εκπλήσσει με τα πολλά θέματα που θίγει και τις προεκτάσεις που έχει. Προεκτάσεις που δεν μπορούν να καλυφθούν όλες σε ένα ολιγόλεπτο κήρυγμα. Άλλωστε το κήρυγμα δεν έχει ως σκοπό τόσο να δίνει απαντήσεις και να μοιράζει βεβαιότητες, όσο να γεννά ερωτήσεις και να οδηγεί τον ακροατή αλλά και -γιατί όχί; - και τον ομιλητή σε γόνιμη έρευνα και αναζήτηση απαντήσεων.  

Δήμαρχος - διασώστης - πρόεδρος

 

Όλο αυτό το πανηγύρι  στο Βόλο με τον δήμαρχο- διασώστη - ποδοσφαιρικό παράγοντα Μπέο, μου θυμίζει την εποχή που είχαμε τις πυρκαγιές στα Κύθηρα. Το μισό νησί κάηκε και κατά τον τότε δήμαρχο έφταιγαν όλοι, κυβέρνηση, πυροσβεστική, οι γλάροι που πετούσαν πάνω από το νησί, εκτός από τον ίδιο. Είχα γράψει τότε ότι δε γίνεται να φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από το δήμο και το δήμαρχο. Προφανώς και για όλο αυτό το χάος είχε ευθύνη. Τότε διαμαρτυρήθηκαν από τον Δήμο, πήγαν και στο Δεσπότη(κάποιος αντιδήμαρχος, που μου έκοψε και την καλημέρα μετά, όχι ότι στεναχωρήθηκα), ο οποίος με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι "βρε παιδί μου, οι άνθρωποι ήταν εκεί στις φωτιές, μη τους τα σούρνεις κι από πάνω". Του εξήγησα ότι η δουλειά τους δεν είναι να πάρουν τη μάνικα και να ρίχνουν νερό. Αυτό είναι αποτέλεσμα και δείγμα ότι δεν έκαναν τη δουλειά που έπρεπε, τον καιρό που έπρεπε. Στις επόμενες εκλογές βγήκαν πανηγυρικά οι ίδιοι....