Οι εξελίξεις τρέχουν...

 

https://edromos.gr/toyrmpokatastasi/

O εξαίρετος κ. Πορτοσάλτε έκανε λόγο για «τσαντηροκάσταση» αναφερόμενος στην απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, στάζοντας όση χολή (και ρατσιστικό λόγο) μπορούσε για τέτοιες «παθογένειες» και «λαϊκισμούς».

Εμείς θα σημειώσουμε ότι συνέπεσαν πολλά γεγονότα μαζί, που λειτουργούν επιταχυντικά προς ορισμένες εξελίξεις και αναδιαμορφώσεις: δηλώσεις Δένδια και Σαμαρά υπέρ του αιτήματος του απεργού πείνας∙ παρουσία του αρχιεπισκόπου στο Σύνταγμα∙ τριγμοί μέσα στο κυβερνητικό στρατόπεδο και επίρριψη ευθυνών στον Μάκη Βορίδη στην εξεταστική του ΟΠΕΚΕΠΕ∙ ταξίδι της κας Λάουρα Κοβέσι και δηλώσεις της για το Σύνταγμα της χώρας και την παρεμπόδιση να διωχθούν πολιτικά πρόσωπα∙ παραίτηση Τσίπρα από βουλευτικό αξίωμα και σπρώξιμό του από ολιγάρχες και πρεσβείες να αναλάβει ρόλο∙ δημοσκοπήσεις που δείχνουν έναν κατήφορο για τη Ν.Δ., αν και χωρίς ορατό αντίπαλο προς στιγμήν∙ έντονες αποδοκιμασίες προς κυβερνητικούς παράγοντες όπου αυτοί παρουσιάζονται∙ κινητοποιήσεις αγροτών και κτηνοτρόφων για επιδοτήσεις που κόβονται λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ∙ υποχώρηση της κυβέρνησης και της δικαστικής εξουσίας μπροστά στην κατακραυγή για το δίκαιο αίτημα του Πάνου Ρούτσι∙ ρεζίλεμα από τη στάση για το καλώδιο και κρίση στις σχέσεις Αθήνας-Λευκωσίας∙ αναμονή άφιξης της κας Κίμπερλυ.

Όλα αυτά, και άλλα που «τρέχουν», μοιάζουν να ενεργοποιούν διαδικασίες οι οποίες θα αλλάξουν το πολιτικό σκηνικό. Θα παρθούν πρωτοβουλίες, θα κινηθούν διεργασίες, θα αποφασιστούν εξελίξεις. Φαίνεται ότι εισερχόμαστε σε μια υπερβολικά ενεργή, φορτωμένη, αγχωτική για το πολιτικό σύστημα κατάσταση. Σε μια εντατική, επιταχυνόμενη, χαοτική φάση. Ο ρυθμός γίνεται πιο γρήγορος, πιο έντονος και οδηγεί σε πολύ γοργές εξελίξεις

Πρόκειται για ένα βασικό χαρακτηριστικό της συγκυρίας. Πιθανά να παίξουν σημαντικό ρόλο και οι πιέσεις από τον γεωπολιτικό αναδασμό στην περιοχή της Ν.Α. Μεσογείου. Επειδή αλλάζουν οι ισορροπίες και οι συσχετισμοί, οι συμμαχίες και οι αντιμαχίες είναι σε δοκιμασία, ορισμένες δυνάμεις παζαρεύουν με τρίτες μεγάλες δυνάμεις έντονα ενάντια σε άλλες. Βρισκόμαστε σε έναν ταραγμένο κόσμο και κοντά (ή μέσα) σε ένα από τα θερμά του επίκεντρα.

Περίεργη κατάσταση: Ο Τραμπ, κολλητός του σιωνιστή χασάπη Νετανιάχου, εμφανίζεται σαν ειρηνοποιός που διεκδικεί το Νόμπελ Ειρήνης (τελικά το Νόμπελ δίνεται σε «προσωπικότητα» της αντιπολίτευσης στη στοχοποιημένη από τον Τραμπ Βενεζουέλα – μια ακόμη πιο επιθετική επιλογή). Ταυτόχρονα η παγκόσμια πλειοψηφία εμφανίζεται στον ΟΗΕ υπέρ ενός Παλαιστινιακού κράτους, αλλά οι Παλαιστίνιοι αφήνονται εντελώς μόνοι τους, αφού όλοι υποστηρίζουν το σχέδιο Τραμπ…

Ο Πούτιν, μέχρι χθες καταζητούμενος από διεθνές δικαστήριο κι αφού συναντήθηκε με Τραμπ στην Αλάσκα, στην πρόσφατη συνάντηση του Φόρουμ του Βαλντάι (29/9-2/10/25) έκανε μια σημαντική παρατήρηση για τη διεθνή κατάσταση όπως αυτή εξελίσσεται: «Έχουμε επανειλημμένα επισημάνει ότι ζούμε σε μια εποχή όπου όλα αλλάζουν, και μάλιστα πολύ γρήγορα. Θα έλεγα μάλιστα ριζικά. Φυσικά, κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει πλήρως το μέλλον. Ωστόσο, αυτό δεν μας απαλλάσσει από την ευθύνη να είμαστε προετοιμασμένοι γι’ αυτό. Όπως έχει δείξει ο χρόνος και τα πρόσφατα γεγονότα, πρέπει να είμαστε έτοιμοι για οτιδήποτε. […] Τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο. Οι εξελίξεις μπορούν να πάρουν διαφορετικές κατευθύνσεις. Πολλά εξαρτώνται από την ακρίβεια, την ορθότητα, τη συνέπεια και τη στοχαστικότητα των ενεργειών κάθε συμμετέχοντα στη διεθνή επικοινωνία. Ωστόσο, σε αυτόν τον αχανή χώρο είναι επίσης εύκολο να χαθεί κανείς και να χάσει τον προσανατολισμό του, κάτι που, όπως βλέπουμε, συμβαίνει αρκετά συχνά».

Αυτές οι διαπιστώσεις –αλλά και μεθοδολογικές συστάσεις– που κάνει ο Πούτιν έχουν μια σημασία, ακόμα και για μια χώρα μικρή ή μεσαία όπως είναι η Ελλάδα. Η περιδίνηση στην οποία βρισκόμαστε εσωτερικά, το ωρίμασμα όρων για μια πολιτική-κοινωνική κρίση και για μια νέα χρεοκοπία (παρά τις διθυραμβικές εξαγγελίες των εγχώριων υπηρετών του μεταπρατισμού), επιβάλλουν να έχουμε μια συνολική ματιά και να αντιλαμβανόμαστε συσχετισμούς και δυναμικές.

Οι εξελίξεις και η επιτάχυνσή τους σχετίζονται με όλα τα παραπάνω. Αλλά πρέπει να συλλάβουμε το γεγονός της δυσπιστίας, της δυσαρέσκειας, της οργής που νοιώθει το μεγάλο μέρος του πληθυσμού, και την εχθρότητά του προς το υπάρχον πολιτικό σύστημα (κυβέρνηση, κόμματα, κοινοβούλιο, δικαστική εξουσία, ΜΜΕ). Ακόμα, η πίεση για αναδιαμορφώσεις και αλλαγές του σκηνικού τροφοδοτούνται από αυτό που γίνεται αισθητό σαν «δημοκρατορία» και «μαφιοκατάσταση». Στα 6 χρόνια διακυβέρνησης Ν.Δ.-Μητσοτάκη όλα αυτά έχουν γίνει καθεστώς, έχουν μονιμοποιηθεί και γιγαντωθεί. Αποτέλεσμα: η εκποίηση της χώρας προχωρά εκθετικά και υπάρχουν τεράστιοι κίνδυνοι για την ίδια την εθνική υπόσταση, αφού μετατρέπεται σε αποικία με πολλά κυριαρχικά δικαιώματα υπό αμφισβήτηση. Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι οι εξελίξεις οδηγούν σε μια διάλυση…

Δεν είναι στιγμή για πανηγυρισμούς κάθε είδους. Πυκνά, καταιγιστικά γεγονότα και εξελίξεις θα θέσουν διλήμματα και θα δημιουργήσουν νέα δεδομένα, μάλλον σε αρνητική κατεύθυνση.

Είναι αναγκαίο ένα μεγάλο κοινωνικό-πολιτικό ρεύμα ή εγχείρημα που να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει με θετικό τρόπο, σε θετική κατεύθυνση, το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Ελλάδας. Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις∙ δεν υπάρχουν Μεσσίες∙ δεν μπορούμε να περιμένουμε σωτηρία από μια ξένη δύναμη. Πρέπει να ανοίξουμε δρόμο, τον δικό μας ελληνικό δρόμο, με επίγνωση, ρεαλισμό και με ορίζοντα την Ελλάδα που θέλουμε!

ULVER | A Memorable Fancy 4, Plates 17 - 20

 

Ο κυνηγός της γλάστρας

 

Είπα ότι δε θα γράψω άλλο κείμενο για την απεργία πείνας του κ. Ρούτσι αλλά νομίζω πως πρέπει να κάνω μια εξαίρεση και να διηγηθώ τα παρακάτω: 

Που λέτε, πήγα χθες από το Σύνταγμα, στο χώρο που γινόταν η απεργία, έτσι σαν βετεράνος στρατιώτης που επισκέπτεται το πεδίο μάχης, στο οποίο κάποτε πολέμησε. Και αφού νίκησε ο δικός του στρατός τώρα κάνει επιθεώρηση. Εκεί που καθόμουν και φούσκωνα το στήθος μου όπως κάθε παλιός στρατιώτης (που μπορεί απλά να μετέφερε εφόδια στη μάχη αλλά θεωρεί τον εαυτό του στρατηγό πια) πρόσεξα μια κίνηση περίεργη. 

Ενώ όλα ήταν όπως έπρεπε - τα ονόματα των θυμάτων, τα λουλούδια, τα κεράκια κλπ - ένας τύπος περιφερόταν σαν αρουραίος σε αποθήκη σιτηρών. Τον πλησίασα εκεί που ήταν γονατισμένος και σκάλιζε μια γλαστρούλα με ένα φυτό που δε μπόρεσα να αναγνωρίσω - πράγμα καθόλου παράξενο αφού μπερδεύω τον βασιλικό, με τον άνηθο και τη τριανταφυλλιά. 

Ήταν γύρω στα εξήντα αλλά από τις γρήγορες και νευρικές κινήσεις του νόμισα πως ήταν νεότερος. "Τι κάνεις εδώ ρε φίλε;" τον ρώτησα απορημένος, λες και κοιτούσα πίνακα αφηρημένης τέχνης. Εκείνος με μια χορευτική κυκλική κίνηση που θύμιζε έμπειρο δάσκαλο καποέιρα και ζεϊμπέκικου στάθηκε αυτοστιγμεί στα πόδια του.

"Μπράβο ο μπάρμπας" σκέφτηκα κοιτώντας το ρυτιδιασμένο πρόσωπό του. 

Κοιτάξτε, εδώ που τα λέμε ο τύπος ήταν κάπως κακάσχημος. Μια μίξη Μουστάκα και Χατζηχρήστου για να καταλάβετε. Προφανώς τον εντυπωσίασε προς ώρας το ευθυτενές της σωματικής στάσης μου και το πανέμορφο απαστράπτον πρόσωπό μου αφού με κοίταξε για λίγο χωρίς να μιλά.

Μετά την προσωρινή του έκπληξη και αφού συνειδητοποίησε ότι είμαι παπάς μου είπε συνωμοτικά: "Πάτερ, κάπου εδώ τα έχει κρυμμένα. Είμαι σίγουρος"!

Τον κοίταξα κάπως σαστισμένος. "Ποια; Τι μπορεί να έχει κρύψει κάποιος σε μια γλάστρα; Και ποιος είναι αυτός;" τον ρώτησα. 

"Ο απεργός! Αποκλείεται να μην έτρωγε. Το είπε ο Άδωνις, το λέγανε οι δικοί μας στο fb, αποκλείεται να στεκόταν μετά από 23 μέρες. Εδώ έχει τα φαγητά. Κάτι θα έχει μείνει. Βοήθησέ με" μου απάντησε με ύφος συνωμοτικό. 

"Βρε αδερφέ. Δε νομίζω να βρεις τίποτα και η απεργία πείνας έχει λήξει. Επιπλέον, πόσα θα μπορούσαν να χωρέσουν μέσα στη γλάστρα, πέρα από ένα κουτί καραμέλες; Μη κουράζεσαι άδικα. Άσε που νομίζω πως τα έκρυβε η Ζωή στο κυλικείο της Βουλής. Είδα και τον Κασσελάκη να κρατάει τσίλιες". 

"Λες;" είπε και άστραψαν ταυτόχρονα τα μάτια του και μια κονκάρδα που απεικόνιζε τον Άδωνι αγκαλιά με τον Βορίδη και τον Φλωρίδη. "Μα πώς θα τα βρω; Πώς θα μπω εκεί μέσα να βρω τα φαγητά και να τους ξεμπροστιάσω;"

Κανονικά θα σταματούσα το δούλεμα εδώ, εκείνη όμως η κονκάρδα πολύ με ιντρίγκαρε. "Πήγαινε" του είπα, "ο φρουρός είναι δικός μου θα σε μπάσει μέσα. Ξεμπρόστιασέ τον τον απατεώνα! Κοίτα στο σταχτοδοχείο πάνω στον πάγκο. Φήμες λένε πως εκεί έβαζαν τα κοντοσούβλια ο Φάμελλος με τον Κουτσούμπα και τον Βελόπουλο".

Τα μάτια του γούρλωσαν. Το βλέμμα του έλαμψε. Έφυγε με φούρια φωνάζοντας "ευχαριστώ". Δεν ξέρω τι απέγινε. Αλλά ο φρουρός μου χρωστάει μεγάλη χάρη για τη παράσταση που μάλλον του προσέφερα.

Υγ. Η ιστορία είναι εντελώς φανταστική, δεν πήγα καν στο Σύνταγμα χθες. Θα μπορούσε όμως να είναι και αληθινή με βάση τα όσα διαβάζω δεξιά και αριστερά...

Dead Can Dance - The Lotus Eaters

 

Εκεί στο Σύνταγμα

 

Εκεί στο Σύνταγμα γνώρισα πολλούς ανθρώπους. Ανθρώπους που καμία σχέση δεν είχαν μεταξύ τους. Από άλλο υπόβαθρο ο καθένας, με εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις, οικονομική κατάσταση, μορφωτικό επίπεδο, κοσμοθεωρίες, όλες -μα όλες- οι ηλικίες κλπ. 

Μη φανταστεί κανείς ότι εκεί ήταν μια συγκέντρωση αριστερών ή αναρχικών οι οποίοι στήριξαν τον κ. Πάνο Ρούτσι. Καμία σχέση. Προφανώς και ο συγκεκριμένος χώρος είχε έντονη παρουσία. Αλλά εκεί, μπροστά από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, μαζεύτηκε μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας. Με τα προτερήματα και τα χάλια που κουβαλάει. 

Η περιπέτεια αυτή, ο αγώνας αυτός του κ. Ρούτσι είναι θεωρώ σημείο καμπής για την κοινωνία μας. Οι 23 ημέρες που πέρασαν ήταν ένα ξυπνητήρι, μάλλον ένα ηλεκτροσόκ. Πίστευα και πιστεύω πως η ελληνική κοινωνία είναι ένα πτώμα που περιφέρεται. Και όσοι με ξέρουν, ξέρουν ότι είμαι απαισιόδοξος άνθρωπος και πως μέχρι τη τελευταία ημέρα πίστευα ότι τίποτα καλό δε θα έβγαινε. 

Και έκανα λάθος. Και χαίρομαι που έκανα λάθος. Και ο κ.Ρούτσι δικαιώθηκε και η κοινωνία μας έδειξε πως έχει σφυγμό ακόμα. Και όχι μόνο αυτό. Έδειξε ότι έχει μέλλον. Αν έβλεπε κανείς πόσα νεαρά παιδιά, μαθητές σχολείων, γυμνασίων, λυκείων, φοιτητές, πέρασαν από εκεί και μίλησαν, αγκάλιασαν, έκλαψαν και έμειναν με τον Πάνο Ρούτσι, θα καταλάβει πως αυτά τα παιδιά, αυτοί οι αυριανοί πολίτες πολύ πιθανόν, να είναι διαφορετικοί. 

Δε θα κλείνουν το στόμα τους επειδή φοβούνται. Επειδή έχουν παιδιά και πρέπει να τα ζήσουν, οπότε θα καταπιούν το ο,τιδήποτε. Δε θα είναι αδιάφοροι άνθρωποι, που θα ασχολούνται μόνο με τα εισοδήματά τους. Δεν θα είναι φανατικοί οπαδοί κάποιας ιδεολογίας αλλά πραγματικοί φίλοι της δικαιοσύνης, της ισότητας, της αδελφοσύνης. 

Γιατί αυτοί οι νέοι άνθρωποι είδαν από κοντά έναν άνθρωπο, αδύναμο, άγνωστο, φτωχό, να τα βάζει με ένα ολόκληρο σύστημα - μπορώ να σας πω ιστορίες για ανθρώπους που παρακολουθούσαν τον κάθε έναν που πλησίαζε, για ανθρώπους που ήθελαν να προκαλέσουν διενέξεις ενώ το τι γραφόταν στο διαδίκτυο το ξέρουμε όλοι πολύ καλά. Και τον είδαν να το λυγίζει αυτό το σύστημα. 

Όχι μόνο το είδαν, το έζησαν. Ε, αυτές οι εμπειρίες, διαμορφώνουν χαρακτήρα. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Αυτά τα παιδιά που του πήγαιναν ζωγραφιές, που του έλεγαν ένα σωρό όμορφα λόγια, που του έσφιξαν το χέρι και τον αγκάλιασαν δε μπορεί να μην κρατήσουν κάτι. 

Τούτος ο αγώνας είναι κομβικό σημείο. Και στο μέλλον θα είναι και σημείο αναφοράς. Δεν το ελπίζω απλά, πλέον το πιστεύω. 

Υγ. Αν κάποιος έχει μιλήσει με τον Πάνο Ρούτσι, ξέρει πως ο άνθρωπος αυτός δεν μπορεί να χειραγωγηθεί από κανέναν. Και απέχει πολύ από τον "αφελή ή χαζούλη" που ήθελαν τα τρολ της κυβέρνησης να τον παρουσιάσουν. Πανέξυπνος και συγκροτημένος άνθρωπος και γλυκύτατος. 

Υγ2. Αναφέρω δεύτερη φορά την ομάδα Μέχρι Τέλους. Ο,τι πιο αισιόδοξο και ελπιδοφόρο έχει να παρουσιάσει η κοινωνία μας τα τελευταία χρόνια. Αξίζει όποιος περνά από το Σύνταγμα να σταθεί λίγο και να μιλήσει μαζί τους. Θα αποκομίσει πολλά οφέλη. 

Υγ3. Κάτι άλλο σημαντικό: Κανένας "μεγάλος και σπουδαίος" της ελληνικής κοινωνίας δεν έκανε την εμφάνισή του. Ούτε καλλιτέχνης ούτε πρύτανης, ούτε επιστήμονας, ούτε επιχειρηματίας. Ένας από την αφρόκρεμα δε βρέθηκε; Αν υπήρξαν -σίγουρα θα υπήρξαν- κάποιες εξαιρέσεις, να με συγχωρήσουν αλλά έγινε φανερό πως υπάρχει χάος...

Υγ4. Μου άρεσε η παρουσία του Στ. Κασσελάκη. Διακριτικός τις περισσότερες φορές αλλά παρών.

Υγ5. Τελευταίο κείμενο για το θέμα. Αν και θα μπορούσα να γράφω για καιρό.

Peter Heppner - Was bleibt? (Offizielles Musikvideo) ft. Joachim Witt

 

23 μέρες...

 

Τις 23 αυτές μέρες γράφτηκε ιστορία. Αυτές όμως οι 23 ημέρες, δεν θα έπρεπε να έχουν υπάρξει ποτέ. Αυτή τραγωδία δεν θα έπρεπε να έχει συμβεί ποτέ. Αυτός ο σαδιστικός βασανισμός των συγγενών των θυμάτων δε θα έπρεπε να έχει γίνει ποτέ. 

Το κράτος δεν έχει κανένα μα κανένα δικαίωμα να βάζει τους πολίτες του απέναντι. Πόσω μάλλον πολίτες που βιώνουν μια τέτοια τραγωδία για την οποία, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο το κράτος αυτό είναι υπεύθυνο. 

Δεν θα έπρεπε να συρθούν όσοι σύρθηκαν να υποστηρίξουν έναν πατέρα, απεργό πείνας, στο δικαίωμά του να κάνει εκταφή και όποιες εξετάσεις θέλει στο παιδί του για να του φύγει και η παραμικρή αμφιβολία για την αιτία θανάτου. 

Τέλος δεν θα έπρεπε να πανηγυρίζουμε για την άδεια εκταφής ενός νέου ανθρώπου. Εκεί όμως έχουμε φτάσει σε τούτη τη γωνιά του πλανήτη. Δυο γονείς να πανηγυρίζουν την άδεια εκταφής του παιδιού τους. 

Ναι, ήταν μια νίκη η χθεσινή. Σε μια μάχη που δε θα έπρεπε ποτέ να δοθεί...

Με κατηγορίες που εκτοξεύτηκαν εναντίον του πατέρα που αναζητά την αιτία θανάτου του παιδιού του από δημοσιογράφους μεγάλου καναλιού, από υπουργούς, με τρολ στο διαδίκτυο να γράφουν τα πιο αισχρά σχόλια που μπορεί να σκεφτεί ανθρώπινο μυαλό, από βαλτούς που πήγαιναν στο χώρο της απεργίας πείνας, του ιερού αυτού χώρου, για να δημιουργήσουν εντάσεις και διενέξεις και με άλλα πολλά. 

Παρ' όλα αυτά η νίκη είναι νίκη. Και αυτή ανήκει στους δύο γονείς, τον Πάνο και τη Μιρέλλα, στον Δημήτρη Οικονομόπουλο που στάθηκε σαν αδερφός δίπλα τους και στην ομάδα των νεαρών ανθρώπων του Μέχρι Τέλους. Και ήταν τιμή μου που γνώρισα αυτούς τους ανθρώπους...

LORD OF THE LOST - One Last Song

 

Ένα κείμενο εκρηκτικού μίσους!

 

Επιτέλους θα γράψω σήμερα ένα κείμενο στο στυλ που μου αρέσει...Θα ξεκινήσω υπενθυμίζοντας πως σας μισώ όλους επειδή είστε άνθρωποι. Εκτός από μερικούς τους οποίους αντιπαθώ σε πολύ μεγάλο βαθμό. 

Μετά από τούτη τη συγκινητική - για όλους μας θέλω να πιστεύω- εξομολόγηση, ας μπω στο θέμα της ανάρτησης. 

Σε κάποιες χώρες του κόσμου έχουν υπουργούς. Αυτοί είναι συνήθως περιορισμένης αντίληψης, βαρετοί άνθρωποι, οι οποίοι σούρθηκαν μέσω κομματικών μηχανισμών στα υψηλά κλιμάκια και με αποφάσεις τους καταφέρνουν να καταστρέψουν ό,τι καλό έχουν χτίσει οι άνθρωποι της χώρας τους. Οι αποφάσεις αυτές συνήθως υπαγορεύονται από κάτι λιμοκοντόρους οι οποίοι εκπροσωπούν τα λεγόμενα συμφέροντα ή αγορές. Στις χώρες του δυτικού κόσμου οι αποφάσεις είναι λιγότερο καταστροφικές επειδή η αποικιοκρατία ήταν πολύ κερδοφόρα επιχείρηση και κράτησε μέχρι τώρα τις χώρες αυτές. 

Και μιλώντας για αποικιοκρατία, στην Αφρική υπάρχει το φαινόμενο των προφητών. Κάποιοι τύποι αυτοανακηρύσσονται προφήτες και λένε τι φέρνει το μέλλον. Αυτοί οι τύποι είναι αρχηγοί κοινοτήτων θρησκευτικών, συνήθως προτεσταντικών αλλά όχι μόνο, και αυξάνουν τον κόσμο που τους ακολουθεί μόλις το γυρίζουν στη προφητεία. Φυσικά δεν πετυχαίνουν ποτέ οι προφητείες τους αλλά κάπως τα γυρνάνε και τα φέρνουν πάντα τούμπα τα πράγματα.

Στην Ελλάδα, χώρα που δεν ήταν αποικιοκρατική αλλά μάλλον αποικία, και που οι αποφάσεις των υπουργών -οι οποίοι είναι ακόμα πιο βαρετοί και ανόητοι από τους ομολόγους τους σε άλλες χώρες της Δύσης- είναι ακόμα πιο καταστροφικές, έχουμε έναν συνδυασμό. Υπουργούς-προφήτες. Τούτοι έχουν ένα φοβερό χάρισμα. Μπορούν να προφητέψουν το πρωί, τις αποφάσεις που θα πάρει η δικαιοσύνη - αυτή που είναι ανεξάρτητη- το απόγευμα! Δυσκολεύονται λίγο να προβλέψουν άλλα πράγματα. Πότε θα πέσουν οι ζάχαρες στη χώρα, πότε θα πάει ζβιιιν η οικονομία της χώρας και άλλα τέτοια μικρά. Μιλάνε συνήθως σε φιλικές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές συχνότητες, και συνήθως μιλάνε αισχρά για άλλους ανθρώπους(συνήθως πολιτικούς αντιπάλους, απεργούς πείνας που ζητάνε εκταφή των παιδιών τους για να μάθουν από τι σκοτώθηκαν, άλλους συγγενείς θυμάτων κρατικών εγκλημάτων, γιατρούς και νοσηλευτές που βλέπουν το ΕΣΥ να καταρρέει κλπ), ενώ λατρεύουν να διασπείρουν ψεύδη για οποιονδήποτε και ο,τιδήποτε και μετά να ανακαλούν ή και να μην ανακαλούν. Αναλόγως της αντίδρασης του κόσμου. 

Το ακόμα καλύτερο στοιχείο είναι ότι τέτοιους τύπους, βρίσκονται άνθρωποι -πολλοί-  που τους ψηφίζουν, τους βάζουν στη Βουλή, τους σπρώχνουν σε πιο υψηλά αξιώματα και τους παρακολουθούν με θρησκευτική ευλάβεια. Και όταν σε μια χώρα οι ηλίθιοι ξεπερνούν το αναλογικά επιτρεπτό όριο μέσα στο οποίο δεν επηρεάζουν σοβαρά τη λειτουργία της κοινωνίας, η χώρα μετατρέπεται σε... Ελλάδα.

Είναι όμορφο να ζεις σε μια τέτοια χώρα. Με τον ήλιο, τη θάλασσα, τα νησιά, τα βουνά, όλους τους ηλίθιους που πάνε και μας φορτώνουν άλλους πιο ηλίθιους και εκείνους του ηλίθιους που νομίζουν πως είναι σοφοί! Τι όμορφα! Όμορφη Ελλάδα!

The End Of Science - You Are Dead

 

Δεν είναι θέμα κομματικό

 

Η υποστήριξη στον απεργό πείνας τον κ. Πάνο Ρούτσι - και συγγνώμη αν σας κουράζω - μπορεί να είναι πράξη πολιτική, μπορεί να είναι πράξη ηθική, φιλοσοφική, μπορεί να είναι και πράξη πίστεως. Κομματική δεν είναι και όποιοι έχουν τέτοια κίνητρα, κακώς τα έχουν. Αν και θεωρώ πως την κομματική διάσταση την μεγεθύνουν διάφοροι αδιάφοροι υπουργίσκοι. 

Δεν υποστηρίζουμε - όσοι το κάνουμε - την απεργία πείνας του κ. Ρούτσι επειδή θέλουμε ντε και καλά να πέσει η κυβέρνηση. Αν πέσει, έπεσε, αν όχι, η ζωή θα συνεχιστεί. Αδιάφορο στην ουσία. Του συμπαραστεκόμαστε και κάνουμε γνωστή όσο μπορούμε την υποστήριξή μας επειδή είναι δικαίωμα του γονιού να κάνει ο,τιδήποτε περνά από το χέρι του, όσο αχρείαστο και περιττό κι αν φαίνεται στους μεγάλους κρατικούς λειτουργούς, για να μάθει από τι σκοτώθηκε το παιδί του. 

Τον υποστηρίζουμε γιατί η ακραία μορφή αγώνα που επέλεξε, αυτή που βάζει σε κίνδυνο την υγεία και ίσως τη ζωή του, έχει μια ιερότητα, η οποία θεωρούσαμε πως είχε από καιρό χαθεί στην υπνωτισμένη κοινωνία μας.

Ακόμα ακόμα, επειδή μας συγκινεί ο αγώνας ενός ανθρώπου απέναντι σε ένα κράτος εχθρικό προς κάθε πολίτη - και αυτό το έχουμε κακώς συνηθίσει πια- αλλά ιδιαίτερα απέναντι σε πολίτες των οποίων τα παιδιά, τα αδέρφια, οι σύζυγοι, χάθηκαν εξαιτίας των παραλείψεων και της διαφθοράς αυτού του ίδιου του κράτους. 

Και τελικά, ναι. Αυτός ο άνθρωπος, ο φτωχός, ο μεροκαματιάρης, τα βάζει με βαθύπλουτους και πανίσχυρους ανθρώπους, και τους κάνει να χάνουν τον ύπνο τους, χωρίς να σηκώσει καν το χέρι του. Χωρίς να κάνει τη παραμικρή επιθετική ή απειλητική ενέργεια. Απλώς και μόνον, αρνούμενος να δεχθεί τροφή. 

Καταλαβαίνω πως πολλοί διαβάζοντας όλα αυτά, το μόνο που σκέφτονται είναι: "βλακείες, τη κυβέρνησή μας θέλουν αν ρίξουν". Αυτό όμως είναι δικό τους πρόβλημα και του δικού τους τρόπου σκέψης. Επιπλέον το να θέλει κάποιος να πέσει αυτή η κυβέρνηση, δεν είναι πάντα κομματικό ζήτημα ούτε καν ιδεολογίας. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα και δεν με ενδιαφέρει να μπω σε τέτοια εδάφη...

We Lost the Sea - A Dance with Death

 

Συμβιβασμός...

 

Για το σημερινό κήρυγμα δυσκολεύτηκα πολύ. Πραγματικά δεν ήξερα τι να γράψω και κυρίως αν υπάρχει κάποιος λόγος για να γράψω. Μοιάζει να μην έχει νόημα να μιλάς θεολογικά για υψηλά νοήματα, όπως η αγάπη στους εχθρούς, όταν μια κοινωνία ολόκληρη, όταν η συντριπτική πλειοψηφία του εκκλησιαστικού και θεολογικού κόσμου της χώρας μας σιωπά εκεί που δεν πρέπει να σιωπήσει, ενώ είναι λαλίστατη εκεί που είναι περιττά τα λόγια. 

Τι να πω για την αγάπη στους εχθρούς, όταν η αρχή της ευαγγελικής περικοπής έχει πάει περίπατο. Συμπεριφέρσου στους άλλους όπως θες να συμπεριφέρονται σε σένα, μας λέει ο Κύριος. Ποια είναι η συμπεριφορά μας; Τι δείχνει η Εκκλησία, όπως την εννοούμε στις συνηθισμένες συνομιλίες μας. σήμερα; Τίποτα. Αδιαφορία και συμβιβασμό. 

Ποιος όμως συμβιβασμός μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στον θεό και στα είδωλα, μας ρωτά ο απόστολος Παύλος. Δηλαδή ποια συνύπαρξη μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα; Ανάμεσα στην αγάπη και την αδιαφορία; Ανάμεσα στην φιλανθρωπία και το συμφέρον; 

Καμία. Και η σιωπή, αυτό το χρυσό όπλο σοφίας, πολλές φορές χρησιμοποιείται ως άλλοθι για τον συμβιβασμό αυτό. Ονομάζουμε σιωπή την ανίερη αυτή συνύπαρξη. 

Μη μου ζητάτε να μιλήσω για το Ευαγγέλιο σήμερα. Μη μου ζητάτε καν να ακούσω κάποιον άλλον που θα μιλήσει για το Ευαγγέλιο σήμερα. Που θα μιλήσει και θα πει ο,τιδήποτε άλλο εκτός από αυτό για το οποί πρέπει να μιλήσει. Για την αθλιότητα που διαδραματίζεται δίπλα μας. 

Όχι άλλα λόγια για το Ευαγγέλιο. Δείξτε μου κάποιον που να ζει το Ευαγγέλιο. Δείξτε μου κάποιον που να πάσχει με τους αδύναμους και τους αδικημένους. Δείξτε μου έναν τέτοιον άνθρωπο και να κάτσουμε να τον ακούσουμε όλοι μαζί. Αλλά μη μου ζητάτε να ακούω ανούσια λόγια ούτε να ανεχτώ άλλο πια βολικές σιωπές. Καλή Κυριακή να έχουμε.

The Gathering - Strange Machines

 

Όταν η άρνηση γίνεται νόμος.

Θαρρώ- και σίγουρα ξεκινώντας με τέτοιο ρήμα τράβηξα την προσοχή σας- πως η κυβέρνηση...συγγνώμη λάθος...η δικαιοσύνη δε δίνει άδεια εκταφής, αυτή που τόσο επίμονα ζητά ο απεργός πείνας Πάνος Ρούτσι αλλά και άλλοι συγγενείς των θυμάτων, για ένα λόγο που δε συζητείται. Και δεν πρόκειται ούτε για την πιθανή ύπαρξη χημικών στα οστά αλλά ούτε καν για την ακόμα πιθανότερη ανάμειξη οστών και λειψάνων διαφορετικών ανθρώπων. 

Όλα αυτά, η κυβέρνηση, η οποία είναι ταυτόσημη με το σύστημα "δικαιοσύνης" -ας μη κρυβόμαστε, με την ίδια γλώσσα μιλάνε οι ανακοινώσεις τους - μπορεί να τα δικαιολογήσει. Έχει το απαραίτητο σύστημα δημοσιογράφων, μιντιαρχών, επιστημόνων και διαφόρων προθύμων, οι οποίοι εύκολα θα γελοιοποιηθούν για χάρη του πρωθυπουργού και των συνεργατών του. 

Ο λόγος της άρνησης, ακόμα και μετά την δυσαρέσκεια που έχει προκαλέσει στη κοινωνία(ναι, μέχρι εκεί φτάνει, τη δυσαρέσκεια, ούτε αναβρασμός είναι ούτε οργή), είναι διαφορετικός. Είναι η εμπέδωση της αντίληψης ότι όσο υπάρχει αυτή η κυβέρνηση, θα γίνεται αυτό που θέλει αυτή. Αυτή άλλωστε είναι και η γραμμή που βγάζει προς τα έξω, ο υπουργός υγείας παίζοντας ξεδιάντροπα το ρόλο του γελωτοποιού του βασιλιά, ουσιαστικά. Δε γίνεται τυχαία ρεζίλι στα κανάλια. Επίτηδες το κάνει. 

Αυτό που λέει η κυβέρνηση στον κ. Ρούτσι και στην κοινωνία όλη, είναι ότι μπορεί να έχεις ένα δίκαιο αίτημα, μπορεί να φτάνεις στα άκρα για να γίνει δεκτό, αλλά εμείς όσο δε θέλουμε να το πραγματοποιήσουμε θα στο αρνούμαστε. Χωρίς καμία αιτιολόγηση. Χωρίς κανένα ενδιαφέρον ή συναισθηματισμό. Το αρνούμαστε απλά επειδή έτσι θέλουμε. Και αν το κάνουμε αυτό σε έναν απεργό πείνας, φανταστείτε τι θα κάνουμε στα άλλα αιτήματα. 

Για τούτο είναι και αναγκαία η έντονη αντίδρασή μας. Όχι μια τυφλή βίαιη αντίδραση -αυτό πολύ θα βόλευε τη κυβέρνηση φέρνοντας πίσω πολλούς συντηρητικούς πολίτες που τρομάζουν με εικόνες χάους- αλλά με ένταση, επιμονή και υπομονή. Μια τέτοια ειρηνική αντίδραση απαιτεί δέσμευση και διάθεση θυσίας. Δεν είναι εύκολο πράγμα. Όπως και να έχει, πρέπει να υπάρξει άμεση και έντονη έκφραση της αντίθεσής μας σε αυτό που πάει να μας επιβληθεί. 

Δεν μου αρέσει να γράφω πολιτικά και κοινωνικά. Αυτά τα θέματα όσο και αν νομίζουν πολλοί που με γνωρίζουν το αντίθετο, δεν είναι τα αγαπημένα μου. Είναι μια έκφανση των αναζητήσεων μου στη μυστική θεολογία της Εκκλησίας και στο μυστικό βίωμα άλλων θρησκειών. Το πως και το γιατί, θα προτιμούσα να μην το αναλύσω στο παρόν κείμενο καθώς θα χανόταν το παραπάνω κυρίως νόημα. 

Όμως, δε μπορεί κανείς να βλέπει αυτό που εκτυλίσσεται στη χώρα μας σήμερα και να μην υψώνει τη φωνή του -το ελάχιστο είναι αυτό- απέναντι σε αυτή τη χυδαιότητα και τον κυνισμό με τον οποίο η εξουσία συνθλίβει κάθε τρόπο σκέψης που δεν έχει ως κέντρο του τον άκρατο ατομισμό ενώ ταυτόχρονα καλλιεργεί έναν αδυσώπητο συμφεροντολογικό τρόπο ύπαρξης και πορείας. 

Όσοι δε μιλούν, όσοι δεν αντιτίθενται, θεσμοί, διανοούμενοι, επιστήμονες, καλλιτέχνες, άνθρωποι του πνεύματος με την όποια έννοια -θρησκευτική, φιλοσοφική - είναι σε μικρό ή μεγάλο βαθμό συνένοχοι της σήψης η οποία διαχέεται στη κοινωνία μας και τα αποτελέσματα της δε ξέρουμε πόσο μοιραία θα σταθούν. 

Βάρυνε το κείμενο, θα προτιμούσα να γράψω κάτι χιουμοριστικό αλλά οι καιροί δεν το επιτρέπουν...