Όταν ο Αρσένιος ο Μέγας, τότε ζούσε ακόμα στα ανάκτορα στην Κωνσταντινούπολη αφού υπήρξε λόγιος και αξιωματικός, προσευχήθηκε και ζήτησε καθοδήγηση από τον Θεό για το πώς θα σωθεί, άκουσε μια φωνή να του λέει: "Φεύγε και σώζου".
Η φυγή δεν είναι υποχώρηση. Η φυγή δεν είναι δειλία. Είναι η άρνηση να μείνεις και να σε απορροφήσει ή να σε αφομοιώσει ένα περιβάλλον σαθρό. Είναι η άρνηση να μείνεις και να γίνεις αυτό που θες να αποφύγεις. Είναι -έτσι το βλέπω- μια μορφή προσευχής εν μέσω (μετα)κίνησης.
Δεν είναι μια εύκολη επιλογή. Σημαίνει μια συχνή αλλαγή του περιβάλλοντός που συνηθίζεις. Σημαίνει πως ξεκινάς ξανά από την αρχή, Πως ό,τι κι αν έχεις χτίσει, μικρό ή μεγάλο το εγκαταλείπεις.
Όμως πολλές φορές είναι η λύση. Η λύση ώστε να μην αλλοτριωθείς. Να μη γίνεις αυτό που κοροϊδεύεις, εφόσον δεν μπορείς να το αλλάξεις. Να μη συμβιβαστείς με το γελοίο, με το ευτελές. Με το παρακμιακό. Τελικά είναι η λύση ώστε ούτε επιθετικός να γίνεις ούτε υποκριτής.
Η αλήθεια είναι ότι λίγα πράγματα από αυτά που έχω διαβάσει τα κρατώ. Αλλά αυτή τη κουβέντα, "φεύγε και σώζου", την έχω πάντα φυλαγμένη κάπου μέσα μου. Και όπου κι αν είμαι, τα πράγματά μου εύκολα τα μαζεύω και την όποια θέση ακόμα πιο εύκολα την αφήνω.
Είναι άλλωστε μια μορφή προσευχής εν μέσω (μετα)κίνησης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου