Σεπτέμβριος

 

Οι περισσότεροι νομίζουν πως με το που ξεκινά ο Σεπτέμβριος μπαίνουμε και στο Φθινόπωρο. Όμως η αλήθεια είναι ότι στο Φθινόπωρο μπαίνουμε στις 23 του μηνός με την ισημερία. Μέχρι τότε είμαστε ακόμα στο καλοκαίρι. 

Βέβαια -και παρά τη ζέστη- τα σημάδια του φθινοπώρου φαίνονται. Η μέρα μικραίνει, το φως ελαττώνεται και το σκοτάδι απλώνεται γρηγορότερα. Ακόμα και ο αέρας, ναι ακόμα και ο αέρας στην Αθήνα, αλλάζει. Η μυρωδιά του, η αίσθηση που σου αφήνει το πρωί. 

Θυμάμαι παλιά με μελαγχολούσε αυτή η εποχή. Ίσως λόγω του σχολείου. Από ένα σημείο και μετά άλλαξε αυτό. Έτσι κι αλλιώς μελαγχολικός είμαι ανεξαρτήτου εποχής. Δεν το θεωρώ και κακό. 

Όπως και να έχει, ο Σεπτέμβριος είναι μια εποχή ξεκινημάτων. Η νέα σχολική χρονιά, η επιστροφή από τις διακοπές, η αρχή διάφορων εργασιών. Δεν είναι πάντα ευχάριστα τα ξεκινήματα, πολλά από αυτά απαιτούν και δύσκολες και δυσάρεστες αποφάσεις που πρέπει να παρθούν. Ούτε κι αυτό το θεωρώ κακό. Είναι μάλλον φυσικό. 

Για την ώρα απολαμβάνω τις σκιές που μεγαλώνουν, το σκοτάδι που μου είναι πολύ πιο ευχάριστο από το φως του ήλιου και το ελαφρύ κιτρίνισμα των φύλλων που σιγά σιγά θα ξεκινήσει κι αυτό. 

Να, ο ήλιος δύει την ώρα που γράφω αυτές τις αράδες και αναρωτιέμαι, τι σόι μέρα θα ξημερώσει αύριο. Αλλά, εδώ που τα λέμε, ποιος νοιάζεται κιόλας. Ας ξημερώσει και ας φέρει ό,τι θέλει...