Ο Άγιος Βησσαρίωνας, αρχιεπίσκοπος Λάρισας, γεννήθηκε λίγο μετά την άλωση της Πόλης, το 1490 και κοιμήθηκε το 1540. Ξεχώρισε από μικρός για την αγάπη του για τον Χριστό και έφτασε να γίνει αρχιεπίσκοπος Λάρισας το 1527. Από πρεσβύτερος ακόμα κέρδισε την εκτίμηση και το σεβασμό των συνανθρώπων του με το έντονο φιλανθρωπικό έργο που επεδείκνυε. Ως αρχιεπίσκοπος φρόντισε για την διαποίμανση των χριστιανών της περιοχής, ανήγειρε ναούς, επανέφερε στην Εκκλησία την ευταξία που είχε διασαλευτεί μετά την τουρκική κατάκτηση των περιοχών (τέλη 14ου- μέσα 15ου αι.), εξαγόρασε από τους Τούρκους πολλούς χριστιανούς αιχμαλώτους, άνοιξε δρόμους στη Θεσσαλία μέχρι και την Ήπειρο και κατασκεύασε πολλές γέφυρες στα ποτάμια της περιοχής (στην τοποθεσία Κόρακας επί του Αχελώου, στην Σαρακίνα Καλαμπάκας επί του Πηνειού κ.α.). Στα γνωστότερα έργα του περιλαμβάνεται η ανέγερση της Ι.Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, περισσότερο γνωστής ως Μονή Δουσίκου.
Βέβαια ο Άγιος γνώρισε και πολλές δοκιμασίες. Το 1516/1517 ο Μάρκος χειροτόνησε τον Βησσαρίωνα επίσκοπο για τις ανάγκες της επισκοπής Ελασσόνος και Δομενίκου. Όταν όμως ο άγιος έφτασε στην Ελασσόνα, δεν έγινε δεκτός από τους κατοίκους της, οι οποίοι θεωρώντας την εκλογή του Βησσαρίωνα αντικανονική απευθύνθηκαν στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης για την αποστολή επισκόπου. Έτσι ο νεαρός επίσκοπος επέστρεψε στα Τρίκαλα όπου συνέχισε τη ζωή και τη δράση του όπως προηγουμένως.
Τέσσερα χρόνια αργότερα (1521) πέθανε ο έξαρχος της επισκοπής Σταγών (σημερινή Καλαμπάκα) και ο μητροπολίτης Μάρκος έστειλε στη θέση του τον Βησσαρίωνα, κατόπιν αιτήματος των κατοίκων της πόλης αυτής. Εκεί εργάστηκε όπως και στα Τρίκαλα δικαιώνοντας την επιλογή και τις προσδοκίες του ποιμνίου του. Δεν έλειψαν όμως και οι δυσκολίες και κυρίως η αντιπαράθεση με έναν ιερέα ονόματι Δομέτιο, που σύμφωνα με τους βιογράφους του αγίου, καταφερόταν με συκοφαντίες εναντίον του.
Πενήντα χρόνια έζησε ο Άγιος όλα κι όλα. Όμως τι χρόνια ήταν αυτά. Πόσα πράγματα έκανε, πόσους ανθρώπους βοήθησε, πόσο πολύ δοξάστηκε ο Θεός από το έργο του. Μέσα σε δεκατρία χρόνια ως αρχιεπίσκοπος Λαρίσης έκανε περισσότερα απ' όσα θα χρειαζόμασταν εμείς μια ζωή. Και σε πόσο δύσκολες εποχές! Στα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Τελικά σημασία δεν έχει το πόσα χρόνια ζούμε αλλά πως τα ζούμε. Πώς αξιοποιούμε τον όποιον χρόνο μας έχει δοθεί πάνω στη γη. Συνηθίζουμε να συγχέουμε το πολύ με το καλό. Αυτό όμως είναι λάθος όπως βλέπουμε. Το καλό και το πολύ δεν είναι αλληλένδετα.
Ο Άγιος Βησαρίωνας μας δίνει ένα καίριο μάθημα. Μας διδάσκει πως τώρα (όχι αύριο, όχι την άλλη εβδομάδα), τώρα είναι ώρα για καλά έργα. Τώρα είναι ώρα να βοηθήσουμε. Τώρα είναι ώρα να χτίσουμε. Τώρα είναι ώρα να προσευχηθούμε και να δοξάσουμε τον Θεό.
Δεν ξέρουμε πόσο χρόνο έχουμε και δεν έχει και σημασία τελικά. Αρκεί να τον αξιοποιήσουμε σωστά και στο μέγιστο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου