"Πιστεύω Κύριε, βοήθησε με όμως γιατί η πίστη μου δεν είναι δυνατή". Σε αυτή τη φράση βρίσκουμε πολλά και ενδιαφέροντα για τον τρόπο που ένας χριστιανός πορεύεται στον κόσμο.
Αυτή είναι η κραυγή αγωνίας του πατέρα που πηγαίνει τον δαιμονισμένο γιο του στον Ιησού. Πρωτύτερα οι μαθητές Του δεν κατάφεραν να διώξουν το δαιμόνιο.
Οι μαθητές προσπάθησαν να διώξουν το δαιμόνιο με ένα αίσθημα ανωτερότητας, με ένα αίσθημα υπεροχής. Πιστεύουμε στον αληθινό Θεό άρα είμαστε άτρωτοι. Όμως αυτά είναι πλάνες. Είναι αλαζονεία με άλλη μορφή. Είναι καύχηση.



