Δύο άνθρωποι -από τους τόσους- αναγνώρισαν τον Ιησού όταν βρέφος Τον έφεραν στον ναό η Μαρία και ο Ιωσήφ. Ο δίκαιος και ευλαβής Συμεών, ειδοποιημένος από το Άγιο Πνεύμα, ο οποίος είχε λάβει την υπόσχεση πως δε θα πεθάνει πριν να δει τον Λυτρωτή των ανθρώπων να έρχεται στον κόσμο και η Άννα, προφήτισσα η οποία έμεινε χήρα νωρίς και πέρασε όλη της τη ζωή με προσευχή και νηστεία. Ο πρώτος είπε στην Παναγία για το παιδί αυτό: «Να, αυτός προορίζεται για πτώση και ανάσταση πολλών στον Ισραήλ και για σημείο που θα προκαλεί αντιλογία· και τη δική σου ψυχή θα τη διαπεράσει ρομφαία, ώστε να αποκαλυφθούν οι διαλογισμοί πολλών καρδιών» ενώ η δεύτερη "δοξολογούσε τον Κύριο και μιλούσε γι’ αυτόν σε όλους όσοι περίμεναν τη λύτρωση στην Ιερουσαλήμ".
Και οι δυο θεωρούνταν από τους ιερείς του ναού, λίγο πολύ, σαλεμένοι. Γέροι που παραληρούσαν. Κι όμως αυτοί οι δυο γέροι μας χαρίζουν μια ματιά στο τι έχει πραγματικά αξία. Μας δείχνουν πώς πλησιάζεται ο Θεός. Με ευλάβεια, με προσευχή, με νηστεία, με δικαιοσύνη αλλά κυρίως με δυο άλλα πράγματα. Με μια ανοιχτή αγκαλιά και με υπέρβαση της λογικής του κόσμου.
Ο Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Προαιώνιος Λόγος, έγινε άνθρωπος και ήρθε στον κόσμο όχι ως ένας ισχυρός θεός με κεραυνούς και όπλα αλλά ως ένας ευάλωτος Θεός. Ως ένας Θεός που δεν εξουσιάζει, δεν επιβάλλεται αλλά περιμένει από εμάς να Τον δεχτούμε. Αναμένει να Τον προσκαλέσουμε, να Τον φιλοξενήσουμε, να Τον αγκαλιάσουμε. Τελικά αυτό είναι το σημείο αντιλεγόμενο. όχι οι αφόρητα βαρετές συζητήσεις για το αν είναι ή δεν είναι Θεός, Μεσσίας, Λυτρωτής. Αλλά αν τελικά θα Τον αγκαλιάσουμε ή όχι. Αν θα βρούμε ένα μέρος στη ζωή μας, μέσα μας για να Τον φιλοξενήσουμε.
Και όχι. Όσο παραμένουμε εγκλωβισμένοι στη λογική και τη σοφία του κόσμου δεν θα Τον δεχτούμε. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να απορρίψουμε τα δύο παραπάνω. Ούτε αυτό είναι σωστό. Αλλά θα πρέπει -όπως ο Συμεών και η Άννα- να τα ξεπεράσουμε. Να τα υπερβούμε. Όχι να τα διαγράψουμε.
Να ακούσουμε τα λόγια των δύο αυτών προφητών, να τα βάλουμε στην καρδιά μας και να γίνουν αυτά η αφορμή να υποδεχτούμε εκεί το μικρό αυτό Παιδί. Και να το αφήσουμε να μεγαλώσει και να δυναμώσει μέσα μας. Και να αφήσουμε κι εμείς τη χάρη του Θεού να έρθει πάνω μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου