Η συγχώρεση είναι η μισή διαδρομή. Κι εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τη διανύσουμε. Το να ζητήσουμε συγγνώμη είναι η άλλη μισή. Την οποία πρέπει και πάλι να είμαστε έτοιμοι να τη διανύσουμε, αναλόγως των περιστάσεων.
Όμως, όποιο μισό κι αν πρέπει εμείς να κάνουμε, το υπόλοιπο μισό της διαδρομής ανήκει στον άλλον. Αν κι αυτοί δεν περπατήσουν τη δική τους απόσταση, τότε ο δρόμος θα μείνει μισοτελειωμένος.
Το να συγχωρούμε χωρίς να μας ζητήσουν συγγνώμη σημαίνει πως είμαστε ανά πάσα στιγμή να ολοκληρώσουμε τον δρόμο μόλις φτάσει και ο άλλος στο σημείο εκείνο. Αλλά πώς να συγχωρήσεις κάποιον που δε ζητά συγγνώμη; Και τι γίνεται όταν ζητάμε συγγνώμη(ίσως κι αν ακόμη δε φταίμε) και ο άλλος δεν συγχωρεί, δεν κάνει τη δική του διαδρομή;
Τότε ο άλλος γίνεται όπως ο εθνικός και ο τελώνης. Δεν συναντιόμαστε ούτε στην αδελφική αγάπη ούτε όμως και στο μίσος. Ο καθένας χαράσσει πια δική του πορεία προς διαφορετική πια κατεύθυνση. Και αυτό δεν είναι πάντα κακό. Πολλές φορές είναι και η καλύτερη λύση...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου