Και πάλι σιωπήσαμε. Και πάλι αποτύχαμε στο έργο μας. Και πάλι αρνηθήκαμε τον προφητικό μας ρόλο(προφήτης είναι αυτός που ενώπιον Θεού και ανθρώπων μιλάει για την αλήθεια, όχι αυτός που προβλέπει το μέλλον)... Μείναμε στη σιωπή. Όχι στη σιωπή της προσευχής ή της παρακλήσεως. Στην ένοχη σιωπής που δεν θέλει να ενοχλήσει τους ισχυρούς. Η σιωπή που δε γίνεται σημείο μετάνοιας αλλά μάλλον δείγμα σύμπραξης και συνενοχής. Πέντε οικογένειες θρηνούν τις μητέρες, τις συζύγους, τις αδερφές, τις κόρες κι εμείς δεν είπαμε κουβέντα. Ένας από εμάς. Κλειστήκαμε για άλλη μια φορά στην ασφάλεια των ναών μας και κρύψαμε τις φωνές μας πίσω από τις ψαλμωδίες. Ντύσαμε τη δειλία μας με τα άμφιά μας και εκφωνήσαμε λόγους κενούς ξανά. Όσο όμως αφήνουμε την αποστολή που ο ίδιος ο Θεός μας έχει αναθέσει, κάποια στιγμή ίσως -μάλλον σίγουρα- θα μας αφήσει κι Αυτός λίγο προς παιδαγώγηση...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου